KOOKMIN | GOLDEN CLOSET [END]

ตอนที่ 11 : Chapter10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 328 ครั้ง
    7 ส.ค. 61


GOLDEN CLOSET

Chapter10

 

 

“จีมิน ไปนั่งพักก่อนไป” โฮซอกเอ่ยปากไล่พนักงานตัวจ้อยที่ยืนเหม่ออยู่พักใหญ่ ท่าทางเหมือนจะล้มได้ทุกเวลาถ้าเผลอไปแตะแรงๆเข้า ตอนแรกก็คิดว่าจีมินยังไม่หายป่วยดี แต่พอเวลาผ่านไปก็รู้ว่าไม่ใช่เพราะสาเหตุนั้น พนักงานตัวเล็กที่ดูเหมือนคนอดหลับอดนอนเดินไปนั่งพักที่หลังร้านตามคำสั่งของเจ้าของร้าน โฮซอกมองตามหลังจีมินไปแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

จริงๆเขาก็พอจะรู้อยู่นั่นแหละว่าจีมินคงจะทะเลาะกับเจ้าเด็กที่ชื่อจอนจองกุกคนนั้น แต่ไม่รู้ว่าทะเลาะกันหนักขนาดไหนพนักงานตัวน้อยของเขาถึงได้มีสภาพแบบนั้น โฮซอกวางแก้วกาแฟในมือลงก่อนจะเดินตามจีมินไปที่หลังร้าน

“จีมิน พี่ถามเรื่องส่วนตัวเราได้ไหม” คนอายุมากกว่าเอ่ยถามอย่างไม่ลังเล โฮซอกเดินไปนั่งข้างๆจีมินที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ ยิ่งเห็นท่าทางแบบนั้นก็ยิ่งทำให้เป็นห่วง

“เรื่องอะไรเหรอครับ”

“ทะเลาะกับจองกุกเหรอ” คำถามแบบไม่อ้อมค้อมที่ทำให้คนตัวเล็กสะอึก จีมินเงยหน้าขึ้นมามองคนข้างๆที่นั่งมองเขาด้วยสายตาที่ดูเป็นห่วง

“ทำไมถึงรู้ล่ะครับ”

“เรามาทำงานแล้วก็กลับบ้านเองมาสามวันแล้วนะ” มือเรียวยกขึ้นมาวางบนไหล่ของคนเป็นน้องก่อนจะเลื่อนไปวางไว้บนหลัง โฮซอกมองคนที่ทำหน้าเศร้าอยู่ตรงหน้าแล้วก็ได้แต่เป็นห่วง

“ครับ ทะเลาะกัน”

“ยังไม่ได้คุยกันเหรอ”

“ไม่เจอกันสามวันแล้วครับ” สามวันแล้วที่ไม่ได้เจอกัน...มือเล็กกำเข้าหากันแน่นเหมือนต้องการจะระบายอารมณ์ที่อดกลั้นไว้ ทั้งที่เป็นคนพูดออกไปเองว่าไม่ต้องมาเจอกัน แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเจ็บปวดเพราะคำพูดของตัวเองซะได้

“อยากกอดพี่ไหม” คนอายุมากกว่าอ้าแขนรับเด็กที่เอาแต่ทำหน้าเศร้า สองสามวันมานี้เหมือนเจ้าตัวจะชอบมาวอแวเกาะแกะเขาบ่อยๆ มาทำงานก็กอด จะกลับก็กอด ชอบมาขอกอดจนโดนพนักงานคนอื่นแซวไปไม่รู้กี่รอบ

“ถ้าไม่สบายใจอะไรก็มาพูดกับพี่ รู้ใช่ไหมว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว” โฮซอกลูบหัวคนที่ซุกหน้าอยู่กับไหล่เขาเบาๆ จีมินเป็นเด็กน่ารัก เพราะแบบนั้นเขาถึงได้เอ็นดูน้องเป็นพิเศษ

“ขอบคุณนะครับ” เสียงอู้อี้ที่ดังขึ้นทำให้คนที่ได้ฟังระบายยิ้มออกมา โฮซอกยืนให้คนตัวเล็กกอดอยู่แบบนั้นจนเวลาผ่านไปเกือบๆสามนาทีถึงได้ผละออก

“ออกไปซื้อของกับพี่ไหม” เจ้าของร้านแสนใจดีเอ่ยถามกับพนักงานตัวเล็กที่ยืนทำแก้มป่องอยู่ตรงหน้า หวังว่าการออกไปข้างนอกจะช่วยให้จีมินผ่อนคลายได้บ้าง

“จะไปได้ยังไงล่ะครับ ที่ร้านมีกันอยู่แค่นี้” คนโดนชวนเอ่ยขึ้น ตอนนี้ในร้านมีพนักงานอยู่แค่สองคนกับเจ้าของร้านอีกหนึ่ง ถ้าออกไปซื้อของกันสองคนคนที่เหลืออยู่คงหัวหมุนเพราะงานล้นมือแน่ๆ

“อ่า พี่ก็ลืมคิดไป...” โฮซอกยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองแก้เก้อ ตั้งใจว่าจะพาน้องออกไปผ่อนคลายแต่ก็ลืมไปว่าวันนี้มีพนักงานอยู่แค่สองคน

“พี่โฮซอกไปเถอะครับ จีมินไม่เป็นไร แค่นี้สบายมาก” คำแทนตัวที่แสนน่ารักทำเอาคนอายุมากกว่าอดเอ็นดูไม่ได้ มือเรียวยกขึ้นยีหัวจีมินเบาๆ รอยยิ้มปรากฏขึ้นตรงมุมปากทั้งสองข้างจนดูน่ารักไม่ต่างกับคนที่โดนยีหัวจนผมฟู

“พี่โฮซอกคะ มีออเดอร์เข้ามาค่ะ” พนักงานสาวที่ประจำอยู่หน้าร้านส่งเสียงเรียกทำให้คุณเจ้าของร้านต้องผละจากพนักงานตัวน้อยเพื่อออกไปดูออเดอร์ที่ว่า ถ้าเป็นเมนูปกติพนักงานร้านสามารถชงได้อยู่แล้ว เว้นเสียแต่ว่ามันจะมากเกินจนทำคนเดียวไม่ไหว

ร่างสูงเพรียวของเจ้าของร้านที่พ่วงตำแหน่งบาริสต้าเดินออกไปด้านนอกเพื่อดูวัตถุดิบที่เหลืออยู่ว่าพอกับจำนวนที่ลูกค้าสั่งเข้ามาไหม มือเรียวหยิบจับนั่นนี่อยู่สักพักก่อนจะเอ่ยกับพนักงานสองคนที่ยืนอยู่

“ของพอนะ แต่ถ้าไม่รีบไปซื้อเพิ่มตอนบ่ายของคงขาดหลายเมนูเลย” โฮซอกว่าพลางจดรายชื่อของที่ว่าลงกระดาษโน้ตเล็กๆ 

“ไปซื้อให้ไหมครับ”

“หือ... ไปไหวเหรอเราอ่ะ”

“โถ่ ไหวสิครับ ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” จีมินว่าก่อนจะยู่ปาก เขาพอจะดูออกว่าโฮซอกคงผละจากตรงนี้ไปซื้อของไม่ได้แน่ๆ จะให้พนักงานอีกคนไปก็คงไม่ได้เพราะเธอขับรถไม่เป็น คนตัวเล็กยื่นมือไปขอกระดาษที่มีชื่อรายการที่ต้องซื้อกับกุญแจรถจากโฮซอกที่กำลังยืนนิ่งเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

“งั้นพี่ฝากด้วยนะ” กระดาษแผ่นเล็กกับกุญแจรถถูกยื่นมาให้ จีมินเอื้อมมือไปรับก่อนจะขอตัวออกจากร้าน เขาเคยไปซื้อของกับโฮซอกอยู่ครั้งสองครั้ง จำได้ว่าควรเลือกของยังไง รถยนต์ของโฮซอกเป็นรถ SUV ขนาดใหญ่ที่ดูไม่ค่อยจะเหมาะกับจีมินนัก แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเพราะคนตัวเล็กสามารถขับมันได้อย่างสบายๆ มือเล็กกดปุ่มปลดล็อกก่อนจะเปิดประตูขึ้นไปนั่งแล้วขับไปที่ห้างสรรพสินค้าที่อยู่ไม่ไกลนัก


_____GOLDEN CLOSET_____

 

ร่างสูงของประธานคิมกรุ๊ปเดินเคียงคู่มากับเลขาตัวขาว คิมนัมจุนสะกิดคนข้างๆให้หันไปมองผู้ชายตัวเล็กที่ถือของพะรุงพะรังเต็มไม้เต็มมือไปหมด

“ยุนกิ นั่นใช่จีมินไหม” คนสายตาสั้นหันไปถามเลขาส่วนตัวที่ยืนทำหน้าเบื่อโลกอยู่ข้างๆ มินยุนกิหันไปมองตามมือเจ้านาย เห็นเด็กที่ทำงานอยู่ในร้านกาแฟที่ข้างๆตึกของบริษัทกำลังพยายามหิ้วของเต็มมือ

“อือ” เลขาที่พ่วงตำแหน่งเพื่อนสนิทเอ่ยตอบ ไม่เข้าใจว่าทำไมนัมจุนถึงได้ดูสนใจเด็กคนนี้นัก ทั้งๆที่พยายามตามจีบโฮซอกมาตั้งหลายปีและไม่มีท่าทีว่าจะสนใจใครนอกจากคุณเจ้าของร้านกาแฟ

ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรออกไปอีกรอบคนที่อยู่ข้างกายก็สาวเท้าเข้าไปหาเด็กนี่ยืนงุ่นง่านอยู่กลางห้าง ยุนกิมองตามแล้วได้แต่ถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินตามคนเป็นเจ้านาย เอาเถอะ...คิมนัมจุนก็คงแค่รู้สึกเอ็นดูเพราะเด็กมันน่ารักนั่นแหละ เพราะขนาดตัวเขาเองก็ยังอดที่จะเอ็นดูรอยยิ้มของเด็กคนนั้นไม่ได้เลยนี่นะ

“ซื้ออะไรเยอะแยะ” ยุนกิเอ่ยถามเด็กตรงหน้า มือใหญ่เลื่อนไปหยิบถุงออกจากมือเล็กๆของอีกคน เขาเคยเจอจีมินอยู่ประมาณสามสี่ครั้งตอนที่โดนใช้ให้ลงไปซื้อกาแฟที่ร้าน ไม่รู้หรอกว่าเจ้าตัวเล็กนี่จะจำเขาได้ไหม แต่ที่แน่ๆคงจะจำคนที่ไปนั่งทำงานช่วงเย็นๆที่ร้านทุกวันได้

“คุณยุนกิ สวัสดีครับ” จีมินเอ่ยทักคนที่เดินตามนัมจุนมา รายนั้นเข้ามาทักเขาก่อนที่ยุนกิจะเดินมาถึงซะอีก มือเล็กสะบัดเบาๆเพื่อไล่ความชาที่ปลายนิ้วเพราะถือของหนัก

“ซื้อของให้พี่โฮซอกน่ะครับ”

“โฮซอกไม่ว่างเหรอ” คนที่หายใจเข้าหายใจออกก็เป็นโฮซอกเอ่ยถามขึ้นมาบ้าง ปกตินัมจุนไม่ใช่คนที่ชอบสุงสิงกับคนอื่นมากนัก แต่พัคจีมินคงเป็นข้อยกเว้นที่ตัวเขาเองก็ไม่สามารถหาคำตอบได้ นัมจุนยอมรับว่าเขาชอบที่จะมองเด็กคนนี้ แต่ความรู้สึกมันไม่ใช่แบบเดียวกับตอนที่มองโฮซอก ...รู้สึกเอ็นดูในแบบที่บอกไม่ถูก

“ครับ ที่ร้านงานยุ่ง”

“ท่าทางเหมือนคนอดนอนเลยนะ” นัมจุนเอ่ยทักคนที่ท่าทางเหมือนจะไม่ค่อยมีแรง ใต้ตาดูคล้ำกว่าทุกครั้งที่เจอกัน จีมินยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองเบาๆก่อนจะถามกลับ

“เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอครับ” คนตัวเล็กหัวเราะเบาๆ วันนี้เขาโดนทักไปกี่รอบแล้วนะ ตั้งแต่พนักงานในร้าน โฮซอก แล้วก็ยังมีคนตรงหน้านี่อีก

“ใช่ เหมือนคนไม่มีแรง”

“ช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับน่ะครับ” เอ่ยตอบไปตามจริง ช่วงนี้เขานอนไม่ค่อยหลับสักเท่าไหร่ สาเหตุก็ไม่ใช่เรื่องอะไรอื่น มีแค่คนเดียวนั่นแหละ...จอนจองกุก

คิดถึง...จนจะบ้าอยู่แล้ว

“แล้วนี่จะกลับยังไง” นัมจุนเอ่ยถามคนที่ดูไม่ค่อยโอเคนัก ท่าทางเหม่อลอยทำเอาความเป็นห่วงที่ไม่ค่อยจะได้ใช้กับใครถูกจุดขึ้นมา

“ขับรถมาครับ ...เดี๋ยวต้องกลับแล้วครับ” จีมินก้มมองนาฬิกาบนข้อมือก่อนจะเอ่ยตอบ ถ้าเขากลับไปช้าของที่ร้านคงหมดก่อนพอดี เพราะแบบนั้นคนตัวเล็กเลยเลือกที่จะบอกลา ทั้งๆที่ในใจจริงๆแล้วอยากจะอยู่คุยต่ออีกนานๆ

“ขอบคุณที่ช่วยนะครับ” มือเล็กยื่นไปขอถุงที่ยุนกิแย่งไปถือไว้คืน แต่คนตัวขาวที่ชอบทำหน้าง่วงๆกลับส่ายหน้าปฏิเสธ

“รถจอดอยู่ตรงไหน”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมถือไปเอง” จีมินเอื้อมมือไปดึงถุงในมือของยุนกิคืน คราวนี้อีกคนไม่ได้ต่อต้านอะไร แต่ไม่ทันไรถุงในมือก็เปลี่ยนมือผู้ถืออีกรอบ นัมจุนดึงถุงทั้งหมดไปถือไว้เองก่อนจะเอ่ยขึ้น

“เดี๋ยวขอติดรถไปด้วย จะไปหาโฮซอกน่ะ”

“อ่า...เอางั้นก็ได้ครับ” ทันทีที่คนตัวเล็กตอบตกลงนัมจุนก็หันไปไล่เลขาส่วนตัวที่ทำหน้าเหม็นเบื่อส่งมาให้ ยุนกิเดินออกไปแล้วพร้อมกับแฟ้มงานอีกสองสามอัน เหลือแค่นัมจุนกับจีมินที่ยังยืนอยู่ที่เดิม

“ไปกันเลยไหมครับ”

“อือ ไปสิ”

นัมจุนเดินตามหลังจีมินมาถึงรถยนต์คันใหญ่ที่จอดอยู่ไม่ไกล เขาอาสาขับเองเพราะกลัวว่าคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆจะเหม่อจนพาเขาไปชนเข้ากับอะไรสักอย่าง รถยนต์คันใหญ่แล่นออกจากลานจอดรถของห้างสรรพสินค้า

“นอนไหม ถึงร้านแล้วจะปลุก”

“ไม่ดีกว่าครับ ถึงจะดูง่วงๆแต่นอนไปก็ไม่หลับหรอกครับ” จีมินยิ้มน้อยๆให้กับคำถามที่ดูเหมือนจะเป็นห่วงนั่น อย่างน้อยตอนนี้เขาก็รู้สึกดีขึ้นบ้างเพราะได้อยู่กับคนๆนี้ ใบหน้าที่ดูเหมือนครุ่นคิดอะไรอยู่ตลอดเวลาทำให้อดที่จะเอ่ยถามไม่ได้ “มีอะไรจะถามไหมครับ คุณดูเหมือนคนที่กำลังสงสัยอะไรสักอย่าง”

“ถามได้เหรอ”

“ได้ครับ แต่บางคำถามอาจจะตอบไม่ได้นะครับ”

“ทะเลาะกันเหรอ กับเด็กที่มารับบ่อยๆน่ะ ช่วงนี้ไม่เห็นมา” คำถามที่เปิดมาตรงประเด็นเสียจนคนที่โดนถามได้แต่หัวเราะในลำคอ

เรื่องที่เขาทะเลาะกับจองกุกนี่คงรู้กันทั้งร้านสินะ ถึงแม้จะไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยก็ตาม

“ครับ อย่างที่คุณคิดนั่นแหละ”

“ไม่เป็นไรใช่ไหม” ถึงจะดูเหมือนคนชอบจุ้นเรื่องชาวบ้าน แต่นัมจุนก็เลือกที่จะถามออกไปเพราะความเป็นห่วง ท่าทางของจีมินไม่ค่อยดีนัก และเขาคิดว่าถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้นานๆเข้าจีมินคงได้ล้มป่วยเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอแน่ๆ

“ไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ครับ ...จริงๆก็เจ็บมากเลยล่ะ” ความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในใจถูกระบายออกมา เหมือนจะโล่งขึ้นเพราะที่ผ่านมาเวลาโดนถามเขาจะตอบว่าไม่เป็นไรอยู่ตลอด อาจจะเพราะเป็นคนๆนี้ คนที่เขาคิดว่าสามารถเล่าเรื่องราวในชีวิตให้ฟังได้ ...เพราะเป็นคิมนัมจุน

“เดี๋ยวมันก็หาย” มือหนาที่ยกขึ้นมาลูบหัวคนที่อยู่ข้างๆ เหมือนจะเป็นไปโดยที่เจ้าตัวเองก็แทบจะไม่รู้ตัว เหมือนปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นแบบอัตโนมัติ รู้ตัวอีกทีมือก็วางอยู่บนหัวทุยๆนั่นแล้ว

“คุณนัมจุน ...มีพี่น้องไหมครับ”

“หืม ทำไมถึงถามล่ะ” คนอายุมากกว่าเลื่อนมือออกจากหัวของจีมินแล้วกลับไปจับพวงมาลัยตามเดิม คำถามที่จีมินเอ่ยขึ้นมาไม่ได้ตอบยากอะไร แต่เขาแค่อยากรู้เหตุผลที่จีมินเลือกที่จะถามคำถามแบบนี้ก็เท่านั้น

“ถามไม่ได้เหรอครับ” นัยน์ตาเศร้าทำเอาคนมองใจอ่อนยวบ นัมจุนคิดว่าเขากำลังจะเป็นบ้า ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกแพ้ให้เด็กคนนี้มากมายขนาดนี้

“ได้สิ ...เป็นลูกคนเดียว แต่จริงๆก็อยากมีน้องนะ แล้วเราล่ะ” นัมจุนตอบคำถามของคนที่นั่งทำตาแป๋วอยู่ข้างๆ ทั้งๆที่เมื่อครู่นัยน์ตาคู่นั้นยังดูเศร้ามากขนาดนั้นแท้ๆ ไม่รู้ทำไมถึงได้เปลี่ยนอารมณ์ไวนัก

“มีพี่ชายครับ” จีมินตอบคำถามได้ไม่เต็มเสียงนัก เขาไม่รู้ว่าคนที่มีพี่ชายแต่พี่ชายดันไม่รู้ตัวว่ามีน้องชายแบบนี้ยังจะเรียกว่ามีได้ไหม

“คุณนัมจุนชอบพี่โฮซอกมานานแล้วเหรอครับ” ประโยคคำถามที่เอ่ยขึ้นเพราะต้องการจะเปลี่ยนเรื่องทำเอาคนโดนถามชะงัก นัมจุนอมยิ้มกับตัวเองจนลักยิ้มที่แก้มทั้งสองข้างโผล่ขึ้นมา

“ถ้าชอบนี่นานมากแล้วล่ะ แต่นับแบบจริงๆจังๆตั้งแต่ที่รู้ตัวว่ารักเขาก็เกือบๆจะหกปีแล้วล่ะมั้ง” นัมจุนเอ่ยตอบกลับไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า แต่คนที่ได้ฟังดันชะงักกับคำตอบนั้น

หกปี... เท่ากับเวลาที่เขาให้ใจเด็กคนนั้นไป

“จีบมาตลอดเลยเหรอครับ”

“อือ แต่เขาใจแข็ง เพราะเมื่อก่อนทางนี้ก็ทำตัวไม่ค่อยดีด้วยนั่นแหละ”

“แต่คุณนัมจุ...” ประโยคที่กำลังจะเอ่ยถูกขัดด้วยคำพูดของคนอายุมากกว่าที่กำลังขับรถอยู่ ประโยคที่ทำเอาคนที่ได้ยินต้องเผลอหลุดยิ้มออกมา

“เรียกพี่สิ เหมือนกับที่เรียกโฮซอกน่ะ” ไม่รู้ว่านัมจุนคิดยังไงถึงได้เอ่ยประโยคนั้นออกมา แต่คนที่อยากจะเรียกแบบนั้นมาตลอดอดที่จะรู้สึกดีในใจไม่ได้จริงๆ

อย่างน้อยในช่วงเวลานี้ เขาก็ยังรู้สึกดีขึ้นได้เพราะคนที่อยู่รอบๆตัวตอนนี้ ทั้งพี่โฮซอก ทั้งพี่นัมจุน...

“เราอายุเท่าไหร่”

“ยี่สิบสามครับ...” บทสนทนาสุดท้ายจบลงเพราะรถยนต์แล่นมาถึงหลังร้านพอดี จีมินลงไปเปิดประตูหลังร้านให้นัมจุนขับรถเข้ามา ก่อนที่ทั้งคู่จะขนของเข้ามาในร้าน ยังไม่ทันไรคนที่เคยเอ่ยปากว่าจะมาหาโฮซอกก็เดินลิ่วเข้าไปหาคุณบาริสต้าที่กำลังนั่งจดงานอยู่ในร้าน จีมินมองภาพนั้นพร้อมกับยิ้มออกมาน้อยๆ

คงต้องขอบคุณที่อย่างน้อยโฮซอกกับนัมจุนก็ทำให้เขายิ้มได้ในช่วงเวลาแบบนี้

 

_____GOLDEN CLOSET_____

 

 

ร่างสูงของเดือนมหาลัยกำลังเดินตามหลังคนตัวเล็กที่กำลังเดินกลับคอนโด จองกุกกำลังทำตัวเป็นสตอล์กเกอร์ ทุกๆวันเขาจะนั่งรอจีมินอยู่ที่ร้านกาแฟใต้คอนโดจนมั่นใจว่าอีกคนกลับขึ้นห้องแล้วเรียบร้อย แต่วันนี้แตกต่างออกไปเพราะ
จีมินกลับมาในช่วงที่เขาออกมาซื้อของพอดี สายตาคมจับจ้องไปที่ร่างเล็ก จีมินดูเหม่อลอยจนไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ามีคนเดินตาม สองเท้าก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆเพราะช่วงเวลาแบบนี้คนเดินทางกลับจากที่ทำงานเยอะ ทั่วทั้งฟุตบาทเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังเร่งรีบผิดกับจีมินที่ดูล่องลอยจนน่าเป็นห่วง

อยากจะเอื้อมมือไปดึงเข้ามากอด อยากจะกดจูบลงไปแรงๆบนริมฝีปากอิ่ม ทั้งที่คิดถึงมากขนาดนั้น ...แต่กลับทำได้เพียงแค่มองดูอยู่ห่างๆเท่านั้น

ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆจนระยะห่างระหว่างพวกเขามีไม่มากนัก แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นจีมินก็ยังไม่รู้ตัว คนตัวเล็กยังคงเดินเหม่อ จนกระทั่งโดนเด็กนักเรียนที่วิ่งผ่านมาชนเข้าอย่างจัง ร่างกายเล็กๆนั่นดูโงนเงนเหมือนจะล้มลง ระยะจากขอบฟุตบาทกับถนนมีไม่มากนัก เด็กนักเรียนที่วิ่งเข้ามาชนเบิกตากว้างพยายามจะคว้าร่างของคนที่ตัวเองวิ่งเข้ามาชน แต่ทุกอย่างกลับดูเชื่องช้าไปเสียหมด

หมับ!

แขนเล็กถูกคว้าเอาไว้พร้อมกับแรงกระชาก จองกุกหอบหายใจแรงพอๆกับใจที่เต้นรัวเพราะความกลัว แขนแกร่งรวบเอาร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น ไม่ได้สนใจเสียงกรีดร้องของผู้คนที่อยู่รอบข้าง ไม่สนใจว่าคนในอ้อมแขนจะรู้สึกอึดอัดไหม เขาเพียงแค่อยากจะมั่นใจว่าคนตัวเล็กของเขาไม่เป็นอะไร

“ระวังหน่อยสิครับ...” เสียงทุ้มหวานที่ไม่ได้ยินมาหลายวันดังอยู่ข้างหู จีมินหลับตาแน่นเพราะไม่อยากจะเชื่อ ...จองกุกอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ เจ้าของอ้อมแขนที่กำลังโอบกอดเขาอยู่ตอนนี้

“ขอโทษครับ!” นักเรียนที่วิ่งเข้ามาชนรีบเอ่ยขอโทษ จองกุกพยักหน้าให้เด็กคนนั้นเบาๆว่าเขารับรู้แล้ว จริงๆก็อยากจะกล่าวเตือนแต่เพราะคนที่ยืนตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขนตอนนี้ทำให้เขาเลือกที่จะไม่ทำ แขนแกร่งคลายอ้อมกอดออกก่อนจะดึงแขนคนตัวเล็กให้เดินตาม

คอนโดอยู่ใกล้แค่เพียงยี่สิบเมตรจากตรงนั้น คีย์การ์ดถูกแนบเข้ากับประตูห้องของจีมิน ตลอดทางที่เดินมาจองกุกไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป เช่นเดียวกันกับจีมินที่ปล่อยให้อีกคนเดินจูงมือโดยที่ไม่ได้พูดอะไร มือหนาผลักประตูห้องให้เปิดออกก่อนจะดึงอีกคนเข้ามาในห้อง ก่อนที่ประตูห้องถูกปิดอย่างแรงเพราะอารมณ์ที่ไม่คงที่ของคนปิด

จองกุกปลดกระเป๋าออกจากไหล่ก่อนจะดันตัวคนที่ยืนนิ่งไปเรื่อยๆจนหลังชิดกำแพง ริมฝีปากบางกดลงบนริมฝีปากอิ่ม ค่อยๆละเมียดไปจนทั่วโดยที่อีกคนไม่ได้มีท่าทีต่อต้านหรือขัดขืนอะไร ลิ้นร้อนไล้เลียไปทั่วริมฝีปากอิ่มก่อนจะสอดแทรกเข้าไปในโพรงปาก ตวัดเกี่ยวกับลิ้นเล็กของอีกคนซ้ำๆด้วยความคิดถึง เนิ่นนานกว่าจะยอมผละออก

“ขอร้องล่ะครับ ช่วงที่ผมไม่อยู่ช่วยดูแลตัวเองหน่อยได้ไหม” คำขอร้องถูกเอ่ยขึ้นพร้อมกับอ้อมกอดที่กระชับให้แน่นขึ้นยิ่งกว่าเดิม

“ไม่ได้หรอก...จองกุกก็รู้ว่าเราดูแลตัวเองไม่เก่ง”

“จีมิน...” แขนเล็กที่วางอยู่ข้างตัวมาตลอดถูกยกขึ้นไปโอบรอบคอของอีกคน ปลายเท้าเขย่งขึ้นเพื่อที่จะกดจูบลงไปบนริมฝีปากบาง ดูดดึงอยู่ซ้ำๆจนพอกว่าจะพอใจ ...แค่เวลานี้เท่านั้น ขอแค่ตอนนี้

คนตัวเล็กคล้องคออีกให้โน้มลงมาเพื่อที่จะได้จูบได้ถนัดยิ่งขึ้น ใบหน้าหวานเอียงหาองศาที่พอดีแล้วขบเม้มเบาๆที่ริมฝีปากบาง ทำอยู่แบบนั้นซ้ำจนจองกุกทนไม่ไหว มือหนาเลื่อนขึ้นไปดันท้ายทอยของจีมินพร้อมๆกับจูบที่แนบชิดยิ่งกว่าเดิม ความคิดถึงถูกส่งผ่านจูบที่จีมินเป็นคนเริ่ม เนิ่นนานยิ่งกว่าครั้งไหนๆ จูบที่เริ่มจากความคิดถึงเริ่มทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ริ้นร้อนตวัดเกี่ยวจนน้ำใสๆเอ่อล้นตรงมุมปาก ไม่มีใครถอยหนี ต่างฝ่ายต่างถูกดึงดูดเข้าหากัน จนกระทั่งริมฝีปากเริ่มบวมเจ่อ

คนตัวเล็กเป็นฝ่ายผละออกก่อนที่ทุกอย่างจะเกินเลยไปมากกว่านี้ แววตาที่ทอดมองมาทำให้รู้สึกดีจนแทบบ้า จอนจองกุกกำลังทำให้เขาเสพติด...เสพติดกับการที่มีอีกคนอยู่ข้างๆ

“รีบๆกลับมาดูแลเราได้แล้ว...”

 

_____GOLDEN CLOSET_____

 

จองกุกโยนกระเป๋าไว้บนโต๊ะทำงานก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง น้ำเสียงกับสัมผัสยังติดอยู่ในหัว ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ความคิดถึงบวกกับความเป็นห่วงเอ่อล้นไปทั้งใจ ก้มลงมองมือที่ยังสั่นไม่หาย ...ถ้าหากเขาไม่ได้อยู่ตรงนั้น หากคว้าเอาร่างของจีมินเข้ามาไม่ทัน แทบไม่อยากจะคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น

จองกุกหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาโดยที่ไม่คิดจะเช็ดมัน ความหวาดกลัวเข้าควบคุมจิตใจจนทรมานไปหมด ความพยายามที่ผ่านมาไร้ค่าเมื่อคนที่พยายามทำเป็นเข้มแข็งปล่อยให้ตัวเองร้องไห้จนสะอึกสะอื้น

ครืดครืด~~

เสียงสั่นจากโทรศัพท์เครื่องบางที่วางอยู่ข้างตัวดังขึ้น จองกุกยกแขนขึ้นมาเช็ดน้ำตาตัวเองลวกๆก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ คนที่โทรเข้ามาคือคุณนายจอน คนที่เป็นที่พักพิงให้ทุกครั้งที่เขาสู้ต่อไปไม่ไหว

“แม่ครับ...” น้ำเสียงปนสะอื้นทำเอาคนฟังใจหาย

จองกุก เป็นอะไรลูก’ คนเป็นแม่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ในใจเจ็บไม่ต่างกับลูกชายที่กำลังร้องไห้ อยากจะกอดปลอบแค่ไหนก็ทำไม่ได้

“เป็นแบบนั้นอีกแล้ว ...ผมเกือบจะทำให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว” เสียงสะอื้นกับคำบอกเล่าทำให้คนที่รู้เรื่องราวทุกอย่างต้องข่มใจแน่น ความคาดหวังตลอดสี่เดือน

ที่ผ่านมาพังทลายลงไป

จองกุก...ยังรู้สึกผิดกับเรื่องนั้นอยู่เหรอลูก’ เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน เหตุการณ์ที่พรากลูกชายคนเดิมของเธอไปแล้วแทนที่ด้วยจอนจองกุกที่แปลกไปจากเดิม ความหวังที่จะอยากจะได้ลูกชายคนเดิมคืนมาริบหรี่จนกระทั่งจีมินก้าวเข้ามา

ความเงียบกลายเป็นคำตอบได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยอะไร คุณนายจอนถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะรู้ว่าถึงจะคาดคั้นยังไงจองกุกก็คงจะไม่ยอมพูด

ทะเลาะกับน้องจีมินใช่ไหม

“ครับ”

จองกุกจำที่เราเคยคุยกันได้ไหม’ ในเมื่อไม่สามารถคาดคั้นอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่ฝังใจลูกชายได้ก็เลยเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่อง

“อึก...จำได้ครับ” บทสนทนาที่เกิดขึ้นเมื่อสองเดือนก่อน จองกุกจำมันได้ดีในตอนที่คุณนายจอนเรียกเขาเข้าไปคุยในห้อง

ครั้งนี้แม่จะไม่ปลอบเหมือนที่ผ่านมาแล้วนะ ถ้าไม่ไหวก็ถอยออกมา อย่าทำให้น้องจีมินเจ็บไปมากกว่านี้เพราะความไม่ชัดเจนของเรา แม่เคยบอกไปแล้วใช่ไหม จองกุกยังมีพ่อกับแม่ ยังมีครอบครัวที่พร้อมจะให้พี่พักพิงเวลาที่มีปัญหา แต่น้องจีมินไม่มีใครแล้ว น้องตัวคนเดียว ถ้าดูแลไม่ได้ก็ปล่อยให้น้องไปเจอคนอื่นที่เขาพร้อมกว่า

“ผมทำไม่ได้...” คนที่นั่งถือโทรศัพท์ส่ายหัวแรงๆราวกับจะบอกว่าสิ่งที่พูดไปนั้นไม่ใช่คำโกหก แต่คนปลายสายไม่ได้รับรู้ด้วย

...เขาปล่อยจีมินไปไม่ได้ ทำไม่ได้จริงๆ

แล้วจะปล่อยให้มันเป็นอยู่แบบนี้เหรอ จองกุกไม่สงสารน้องจีมินบ้างเหรอลูก

“ฮึก ผมขอโทษ” เสียงสะอื้นแผ่วเบาที่ดังลอดมาตามสายเกือบจะให้ทำคนฟังใจอ่อน แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ก็ต้องทำเป็นใจแข็ง

จะจมอยู่กับความรู้สึกผิดในอดีตแล้วปล่อยให้มันทำลายปัจจุบันของเราจริงๆเหรอ

“ผมลืมมันไม่ได้...”

แม่ไม่ได้บอกให้จองกุกลืม แต่ชีวิตมันต้องเดินหน้าต่อไปนะลูก เราจะจมอยู่กับอดีตไปตลอดไม่ได้’ คำพูดที่ถูกส่งมาเพื่อเตือนสติคนที่กำลังจมอยู่กับอดีตที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ จองกุกกำโทรศัพท์แน่น เขาคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น หัวสมองมันตื้อไปหมด

จองกุก รักน้องจีมินไหม’ ประโยคคำถามที่ดังขึ้นมีคำตอบที่ตายตัวอยู่แล้ว คนโดนถามไม่มีความลังเลกับคำตอบที่ตอบออกไปราวกับว่ามันเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่ต้นและไม่เคยเปลี่ยนแปลง

“รักครับ”

ถ้ารักก็อย่าปล่อยเวลาทิ้งไปเปล่าๆ อย่าปล่อยให้อดีตมาทำลายคนที่เรารัก อย่าทำให้เขารู้สึกแย่ๆจากการกระทำของเรา ...ถ้าเขาโดนคนที่พร้อมกว่าเข้ามาแย่งไปเราจะมาเสียดายทีหลังไม่ได้นะ’ คนเป็นแม่เอ่ยเตือนสติลูกชายก่อนจะจี้จุดด้วยประโยคที่ทำให้คนฟังต้องคิดตาม

ประโยคสุดท้ายที่ทำให้หวนคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา คนมากหน้าหลายตาที่พยายามจะเข้าหาคนตัวเล็กของเขา ความไม่ชอบใจเกิดขึ้นเมื่อคิดว่าจะมีคนอื่นนอกจากเขาที่มีสิทธิ์แตะต้องร่างกายสวยๆนั่น

“...ผมควรจะทำยังไง”

ทำตามหัวใจตัวเองครับ’ 

ประโยคสุดท้ายก่อนที่สายจะโดนตัดไป คุณนายจอนไม่แม้แต่จะเอ่ยคำลากับลูกชาย จองกุกทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง จ้องมองเพดานขาวๆพลางคิดไปเรื่อยว่าควรจะทำยังไง หยาดน้ำตาที่เคยมีเมื่อครู่เลือนหายไปพร้อมกับความทุกข์ใจที่ลดลงเพราะคำพูดของคนเป็นแม่

...คุณนายจอนบอกให้เขาทำตามหัวใจตัวเอง

หรือเขาควรจะปล่อยวางทุกอย่างไว้ข้างหลังแล้วสนแค่ปัจจุบันที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็พอ

 

 

 



Fiction by hohope
Twitter : @Hohope_JH94
Hashtag : #gcfkm
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 328 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,540 ความคิดเห็น

  1. #1525 Darlene PP (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 11:56
    จองกุกกกในอดีตเกิดเรื่องอะไรขึ้นนะ
    #1,525
    0
  2. #1488 ไรม์ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 23:57

    อะไรลูกกก

    #1,488
    0
  3. #1476 NaAuAhgase (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 04:56
    นั่นแหละลูกกก หนูทำได้นะค้าบน้องนมกล้วยของแม่ มากอดหน่อยมา โอ๋ๆ
    #1,476
    0
  4. #1458 Taeqzx (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 03:48
    จีมินคือคนดีย์ ใจเย็นนนมากในระดับนึง ดูเป็นเด็กตอนอ้อน แต่มีความเป็นผู้ใหญ่ในระดับนึงเลย เวลาพูดเวลาตอบกลับ
    #1,458
    0
  5. #1440 acptx (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 23:27
    ควรตั้งนานแล้วว้อยจองกุกกก
    #1,440
    0
  6. #1393 thebrownbear (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 22:07
    ชอบที่พอจีมินมาทำงานก็ยังมีพี่โฮซอก แถมยังออกไปเจอพี่นัมจุนอีก เอ็นดูจีมินแย่แล้วรายนั้น ตลกยุนกิที่หมั่นไส้เรื่องพี่นัมจุนไปหาพี่โฮซอก55555555555 เรื่องอดีตมันฝังใจขนาดนั้นเลยน้า เนี่ย ถ้าไม่ชัดเจนแล้วพี่จีมินหายไปจริงๆก็ไม่รู้แล้วด้วยนะ แต่ตอนจูบคือหน่วงจริงเด้อ ไม่ไหววว ;---;
    #1,393
    0
  7. #1380 Keree (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 22:49
    มันหน่วงอ่ะ
    #1,380
    1
    • #1380-1 Keree(จากตอนที่ 11)
      15 กันยายน 2562 / 05:16
      จะครบรอบปีนึงแข้วหรอเนี่ย5555
      #1380-1
  8. #1373 muay (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 11:53

    อดีตอะไรรรรรรรรรรรรรรรรรรร เกิดอะไรขึ้นนนนนนนนนนนนนนน

    #1,373
    0
  9. #1347 lasea (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 14:09
    อดีตอะไรกันนนนน
    #1,347
    0
  10. #1336 acptx (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 10:08
    อดีตของจกุกคือไรอะ...
    #1,336
    0
  11. #1287 Kanueng Sricum (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 05:39
    อ่านกี่รอบก็ร้องสงสารมากเลย
    รีบมาต่อเร็วๆๆนะคะรออยู่น้าๆๆๆๆ
    #1,287
    0
  12. #1286 peeradear (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 00:32
    พูดดีมากเลยแม่จกุก
    #1,286
    0
  13. #1281 nichkate (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 09:07
    อ่านกี่ครั้งก็ร้องไห้อ่ะ แงงงงงง
    #1,281
    0
  14. #1279 parreem (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 08:16
    ดีมากคับคนเก่ง
    #1,279
    0
  15. #614 DMDMdmdm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:36
    รออออออ
    #614
    0
  16. #613 Dadada72 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:40
    จองกุกปล่อยเถอะนะ จีมินนะ รออฮะะะ
    #613
    0
  17. #612 rinsoek (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:07
    รออออออ
    #612
    0
  18. #611 Bowy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:40
    จีมตัดใจได้ไหม6ปีไม่ใช่เวลาน้อยๆหนูต้องรออีกนานไหมกว่ากุกมันจะมองเห็นหนู และถ้าเกิดคนในใจของกุกกลับมาสุดท้ายแล้วกุกจะเลือกจีมไหมก็ไม่รู้😭😭😭😭😭
    #611
    0
  19. #610 noonuykookkik (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:09
    ทำไรไม่ได้นอกจากรอ.......
    #610
    0
  20. #609 St_Serenity (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:20
    เท่าที่อ่านมา แต่ก่อนจองกุกน่าจะเป็นเด็กที่ร่าเริงกว่านี้ ยิ้มง่ายกว่านี้แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า กลายเป็นคนจริงจังกับชีวิต คิดเยอะ พูดน้อย ไม่ยิ้ม ไม่แสดงความรู้สึก กับจีมินจองกุกก็คงจะจริงจังด้วยเหมือนกัน คงไม่ได้รู้สึกเล่นๆหรอก แค่ว่าจองกุกติดอยู่กับอะไรสักอย่างในอดีต ในตอนก่อนๆไรท์เคยเขียนไว้ว่า มีคนมากมายผ่านเข้ามาในชีวิต บางคนผ่านมาแล้วก็ผ่านไป แต่บางคนก็ไม่... ตอนแรกที่อ่าน เราเข้าใจไปว่าคนนั้นๆหมายถึงจีมิน แต่พอปัจจุบันเราเริ่มไม่แน่ใจแล้ว ว่าคนนั้นคือจีมินรึป่าว…

    เราไม่อยากให้จีมินได้รับผลกระทบจากอดีตของจองกุกเลย แค่จากตอนล่าสุดที่จองกุกเอาความหงุดหงิดมาลงที่จีมิน เราก็สงสารจีมินจะแย่แล้ว จองกุกไม่ผิดถ้าระหว่างระยะเวลาที่ผ่านมา จองกุกจะไปมีใคร จะไปรู้สึกกับใครนอกจากจีมิน เพราะทั้งคู่ไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่จีมินที่รักจองกุกมาตลอด 6 ปี จีมินที่ไม่เปลี่ยนไป จีมินที่ยังมั่นคงกับคนๆเดิม ถ้าจองกุกยังทำร้ายจิตใจจีมินแบบนี้ เราจะเชียร์ให้จีมินเปิดใจรับคนอื่น!!!!!!
    #609
    0
  21. #608 CypherKPark (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:46
    นี่ว่ามันอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกะแดกูแน่ๆ อ่ะ
    #608
    0
  22. #607 มะยู (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:38
    อยากให้จีมินตัดใจจากกุก
    #607
    0
  23. #606 Kimkiko(PR) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:25
    เอาชนะให้ได้นะจองกุก
    #606
    0
  24. #605 chon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:29
    ปล่อยจองกุกไปเลยจีมินลู๊กกกกกกก
    #605
    0
  25. #604 whalien52z (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 04:24
    ง่ะ จองกุกมีเรื่องอะไรในใจคะ ไรท์สปอยมาแบบนี้เราจะใจอ่อนให้จองกุกแล้วเนี่ย รู้สึกผิดเรื่องอะไร กับใคร ยังไง อยากรู้แล้วค่ะ รออ่านนะคะ สู้ๆ!
    #604
    0
  26. #603 minoeyga (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 04:24
    น้องต้องไปทำอะไรทีากระทบจิตใจร้ายแรงแน่ๆเลย
    #603
    0
  27. #602 cydcyxx (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:46
    แงมาดึกเชียวนะคะ สปอยล์แบบนี้อีกล้าวใจบ่ดีเรย รออยู่นะก้ะ
    #602
    0
  28. #601 bmg2139 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:45
    มาดึกเลยยยยยยย รอนะคะ
    #601
    0