Bear In Mind เพราะจริงใจ

ตอนที่ 2 : BIM 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 ก.ย. 62

​2 ปีต่อมา

มหาวิทยาลัย ABC

"พัด อยู่ไหน"

เสียงเร่งรีบพร้อมหอบเบาๆ ใบหน้าขาวเงยขึ้นมองเบื้องบน แสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า เมื่อเวลาที่นาฬิกาบนข้อมือเล็กบอกเวลา 16.45 นาที ถึงแม้จะเป็นยามเย็นแล้ว แต่ความร้อนระอุของเมืองกรุงยังแผดเผาไปทุกหย่อมหญ้า เวลาที่เร่งรีบแบบนี้ยิ่งทวีความร้อนอบอ้าวมากยิ่งขึ้น

          ชายหนุ่มตัวเล็กบางผิวขาวจัดในชุดนิสิตถูกระเบียบ กำลังเดินอย่างเร่งรีบ ใบหน้าขาวขึ้นสีน้อยๆ แว่นกรอบหนาที่เจ้าตัวใส่เริ่มขึ้นฝ้าเนื่องจากเหงื่อที่ไหลลงมาจากหน้าผากมน แต่เจ้าตัวก็ไม่สนนัก เพราะสายตากำลังไล่มองหาใครบางคน มือถือโทรศัพท์แนบหูคุยกับคนที่อยู่ปลายสายด้วยใบหน้าตื่นๆ

"แกนั่นแหละอยู่ไหน ไอ่จริง!"

เสียงตะโกนทะลุลำโพงออกมา จนต้องละโทรศัพท์ออกห่างจากหู เสียงแหลมจริงๆ ร่างเล็กแอบบ่นเพื่อนอยู่ในใจ

           'พัด' หรือ 'พีรนันท์' เพื่อนสาวสุดห้าวของจริงใจ เจอกันตอนม.6 ตอนนั้นเขาเพิ่งย้ายไปโรงเรียนใหม่ในกรุงเทพ ส่วนเหตุผลที่ย้ายเขาไม่ขอเอ่ยถึงละกัน ตอนนั้นเขาไม่มีเพื่อนสักคน เพราะไม่กล้าเข้าไปทักใครก่อน จนระหว่างที่เขากำลังตั้งใจฟังอาจารย์ที่สอนอยู่หน้ากระดาน ก็มีมือมาสะกิดไหล่เขา ก่อนจะยื่นขนมที่แอบอยู่ใต้โต๊ะมาให้ แต่เขายังไม่ทันเอื้อมมือไปรับ อาจารย์ดันเห็นซะก่อน เลยถูกทำโทษให้ไปยืนคาบไม้บรรทัดจนปวดขาไปหมด และตั้งแต่นั้นมาเขากับพัดก็กลายมาเป็นเพื่อนสนิทกัน

"เราอยู่หน้าตึก Y"

เขาเงยหน้ามองตัวเลขบนตึกตรงหน้าก่อนจะตอบปลายสาย

"ควาย! มาหอประชุม K ด่วน กูรอทางเข้า เร็วๆ"

"เคๆ"

ปลายสายด่าเขาก่อนจะตัดสายไป คนร่างเล็กเก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋ากางเกง ก่อนจะออกเดินหาหอประชุม K ที่ว่า


หอประชุม K

"แฮ่กๆ โคตรไกล"

"มาสายเอง อย่าบ่น"

ยังไม่ทันที่จะหายเหนื่อย พัดก็ลากร่างเล็กเข้าไปในหอประชุมแล้ว ภายในหอประชุมแออัดเบียดเสียดจนแทบไม่มีทางเดิน โซนที่มีเก้าอี้ให้นั่งก็เต็มทุกที่ บางคนต้องยืนอยู่รอบข้าง นี่น่ะเหรอ งาน 'Freshy Night' ที่พัดว่า

"สวัสดีค่าาาา น้องๆเฟรชชี่ปีหนึ่งทุกคน~"

"กรี๊ด~!!!"

เสียงกรีดร้องของผู้หญิงที่อยู่รอบข้างทำเอาร่างเล็กที่ไม่ชอบเสียงดังต้องยกมือขึ้นมาอุดหู แต่อุดได้ข้างเดียว เพราะอีกข้างถูกพัดกระชากลากถูเข้าไปในฝูงชนอยู่ ทั้งๆที่เขาเป็นผู้ชายพัดยังสูงกว่าเขาอีก ตอนนี้เขาแทบจะโดนเหยียบอยู่แล้ว

"เฮ้ยมึง! ทางนี้ "

เสียงตะโกนเรียกมาจากโซนเก้าอี้แถวหน้า ก่อนจะเห็นเพื่อนอีกสองคนโบกไม้โบกมือให้ พัดลากเขาเข้าไปนั่งเก้าอี้ที่เพื่อนจองไว้ให้

"ทำไมมาสายวะเอ๋อ"

"สภาพนี้เพิ่งตื่นชัวร์"

           'มาร์' กับ 'มีน' เพื่อนในกลุ่มอีก 2 คนที่เหลือ กลุ่มเรามีทั้งหมด 4 คน มาร์กับมีนเพิ่งมาสนิททีหลังเพราะเข้ามาจีบพัด แต่สุดท้ายยังไงไม่รู้ กลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันแทน มาร์กับมีนก็เป็นคนดังในมหาลัยเหมือนกันนะ ทั้งสองอยู่คณะวิศวะ แต่พวกมันไม่ยอมลงประกวดดาว-เดือน มันบอกว่าไม่อยากดังกว่านี้แล้ว ตอนได้ฟังคนตัวเล็กแทบลุกขึ้นยืนกระทืบทั้งคู่ให้สลบไปเลย หมั่นไส้นัก

"แล้วทำไมจองเก้าอี้ซะแถวหน้าเลย"

จริงใจมองไปรอบๆพร้อมกับทำหน้าแหย หนวกหูจะตายเสียงดังขนาดนี้

"มุมนี้ดีแล้วย่ะ เห็นเหล่าสามีชั้นชัดดี~"

"อ่อ คนแบกฉากอ่ะหรอ"

"สัสมาร์!"

คนตัวเล็กหันไปมองเพื่อนๆที่ทะเลาะกัน ก่อนจะหัวเราะเบาๆ เห้อออ มาร์นี่ชอบแกล้งพัดซะจริงๆ

"วันนี้เรามีกิจกรรมสุดยิ่งใหญ่! ถือเป็นกิจกรรมสำคัญของน้องๆปีหนึ่ง เพราะเพื่อนๆของเราที่รับคัดเลือกให้เป็นตัวแทนของคณะ จะมาแข่งขันกันอีกครั้งในรอบนี้~"

เสียงพี่พิธีกรเรียกความสนใจจากปีหนึ่งที่อยู่ในหอประชุมนี้ให้มองไปบนเวทีเป็นจุดเดียวกัน "ซึ่งเป็นรอบสำคัญ นั่นคือการคว้าตำแหน่งดาว-เดือนมหาลัยนั่นเอง!!"

"กรี้ด~!!!!"

"ตอนนี้ก็ได้เวลาแล้วล่ะค่ะ เรามาพบกับคณะแรกกันเลย คณะนิเทศศาสตร์~!!!"

"กรี้ด~!!!"

เสียงกรีดร้องดังเป็นระยะ คนร่างเล็กก็เอาแต่อุดหูก้มหน้าก้มตา แทบไม่มองเวทีเลยด้วยซ้ำ อยากกลับบ้านจัง~


2 ชั่วโมงผ่านไป

"กูว่ายัยดาวนี่ต้องไปโมหน้ามาชัวร์"

"แต่ยังไงเค้าก็สวยกว่าแกอ่ะ"

"สัสมีน!"

"ไอ่นี่แม่งได้ตำแหน่งได้ไงวะ หน้าอย่างกับปลากระโห้"

"ไอ่มาร์! ปากอ่ะ! เขาออกจะหล่อ >///< ใช่มั้ยจริง "

"..."

"จริง"

"..."

"ไอ่จริง!"

ขวับ!

พัดเบิกตาโตเมื่อหันไปมองเพื่อนด้านข้าง เสียงดังขนาดนี้หลับไปได้ไงเนี่ย!!

"เชี่ย! แม่งหลับ"

"ไหนวะ เสียงดังขนาดนี้ หลับลงได้ไง ไม่เอ๋อจริงทำไม่ได้นะเนี่ย"

มีนกับมาร์ชะโงกหน้าไปมองเพื่อนตัวเล็กก่อนพากันหัวเราะ ก็จะไม่ให้หัวเราะได้ไงล่ะ ดูเพื่อนเขาสินอนน้ำลายยืดเลย

"ฮึ่ย! ไอ่จริงตื่น!"

"..."

"ไอ่จริง ตื่นเดี๋ยวนี้!!!"

"หะ ห๊า!"  ร่างเล็กสะดุ้งตื่นก่อนหันซ้ายหันขวาอย่างตื่นตะหนก ก่อนพี่พัดจะเขกหัวไปทีให้ได้สติ

"ใครบอกให้แกมานั่งหลับเนี่ย"

"ก็เราง่วงนี่ เบื่อด้วย" ร่างเล็กทำแก้มพองลม ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างงอนๆ

"เบื่ออะไรกัน มาดูสามีกะกูนี่" พัดบอกก่อนกอดคอจริงใจให้หันไปมองเวที ซึ่งตอนนี้เหลืออีกแค่คณะเดียว

"ตอนนี้เหลืออีกแค่คณะเดียว คณะสุดท้าย และเป็นคณะที่ทุกคนรอคอย นั่นคือ...คณะวิศวกรรมศาสตร์!!!!"

"กรี้ด~!!!!!!"

สิ้นเสียงพิธีกร ผู้คนในหอประชุมกรีดร้องดังกว่าคณะที่ผ่านมา หือ? คนดังหรอ

"คณะพวกมึงนี่"

"เออ กูก็ไม่เคยเห็นหน้ามันหรอกนะ ไม่ค่อยเข้าเชยร์ แต่เขาว่ามันหล่อมาก"

"ได้ข่าวปีนี้วิศวะมาแรง"

เสียงพูดคุยของเพื่อนๆ ทำให้ร่างเล็กเริ่มสนใจ ทำไมจู่ๆถึงคิดสนใจขึ้นมานะ

" ทำไมหรอ เขาขับแลมโบมาแข่งหรอ"

"ใช่ที่ไหน กูว่าปอร์เช่"

"กูว่าพอร์ช"

"ไม่ใช่เว้ย! พวกมึงนี่ เลิกคุยแล้วหันไปดู"

พัดแหวใส่เพื่อนๆก่อนกะหันหน้าไปมองบนเวที พวกบ้านี่คุยเรื่องไร้สาระกันตลอด ร่างเล็กเลิกสนใจเพื่อนก่อนหันไปมองบนเวที หืม? ทำไมคุ้นๆนะ

"ดาวคณะวิศวกรรมศาสตร์ปีนี้คือ น้องพรีม พรีมนดา เมฆาขจรชัย~!!!"

!?

!!!

พะ พรีมงั้นหรอ!?

"โห~นางฟ้าชัดๆ"

"โคตรสวยเลย"

"ยอมค่ะ นางต้องได้ตำแหน่งปีนี้แน่นอน"

เสียงพูดคุยของเพื่อนๆแทบจะไม่เข้าหูร่างเล็ก เพราะตอนนี้สายตาและจิตใจเขาจดจ่อแต่บนเวที

"สวัสดีค่ะ พรีม พรีมนดา เมฆาขจรชัยค่ะ"

พรีมจริงๆด้วย! พะ พรีมเข้ามหาวิทยาลัยนี้ด้วยหรอ ถ้างั้นอย่าบอกนะว่า!

"และเดือนคณะวิศะปีนี้ น้องปราบภัย ปราบภัย เตชากุล~!!!!"

"กรี้ด~~!!!!!!!!"

!!!

ตึกตัก!

ตึกตัก!

ตึกตัก!

"สวัสดีครับ ปราบภัยครับ"

ชะ ใช่จริงๆด้วย....

"พระเจ้า! นี่มันเทพบุตรชัดๆ!"

"ตำแหน่งดาวเดือนปีนี้คงไม่พ้นวิศวะหรอก"

"กูว่าก็งั้นๆแหละ กูยังหล่อกว่าอีก ใช่มั้ยไอ่จริง กูรู้มึงคิดแบบกู"

ผ่านมาได้ตั้งหลายปี ทำไมยังต้องมาเจอกันอีก

"ไอ่จริง ฟังอยู่มั้ยเนี่ย"

เค้าเปลี่ยนไปมากจริงๆ

"ไอ่จริง"

ไม่ได้แล้ว อยู่ตรงนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว...

"เชี่ยจริ.."

"เราขอตัวก่อนนะ!"

"ไปไหนวะ ไอ่จริง! ไอ่นี่หนิ คิดจะไปก็ไป"

ร่างเล็กวิ่งออกมาจากหอประชุมอย่างไม่ดูทาง ไม่ไหว แค่เห็นหน้าก็พลอยจะร้องไห้ทุกที

"ฮะ ฮึก!"

แบบนี้ไม่ดีแน่ๆ ไม่แน่ๆ....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

4 ความคิดเห็น