Bear In Mind เพราะจริงใจ

ตอนที่ 3 : BIM 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 ก.ย. 62


7.25 AM


         เจ็ดโมงเช้าเป็นเวลาที่ใครหลายคนยังอยู่บนที่นอน รวมถึงตัวเขาด้วยในเวลาปรกติ แต่วันนี้จริงใจกลับมานั่งอยู่โต๊ะหินอ่อนหน้าคณะในเวลาที่เพื่อนๆยังไม่มีใครมา ไม่ใช่เพราะวันนี้เขาตื่นเช้าหรอกนะ แต่เป็นเพราะเขายังไม่ได้นอนเลยต่างหาก เลยมานั่งสัปหงกขอบตาดำคล้ำอยู่คนเดียวตอนนี้

          เหตุการณ์เมื่อวานมันคอยวนเวียนกวนใจเขาจนข่มตานอนไม่หลับทั้งคืน แถมวันนี้เขายังมีเทสอีก เลยลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวออกมาอ่านหนังสือรอหน้าคณะดีกว่า อ้อ! ลืมบอกไป เขากับพัดเรียนอยู่คณะแพทยศาสตร์ ส่วนมาร์กับมีนเรียนวิศวะ คณะแพทย์ถือเป็นคณะที่เรียนหนักมาก แต่ตอนนี้เพิ่งเปิดเทอมเขาเลยยังมีเวลาว่างอยู่บ้าง

เขานั่งหาวน้ำตาไหลอ่านหนังสือที่ไม่เข้าหัวเลยสักนิดอยู่สักพักร่างบางของเพื่อนก็มาถึงพร้อมกับหน้าบูดบึ้งของเจ้าตัว

" เมื่อวานแกเป็นอะไร อยู่ดีๆก็พรวดพราดออกมา ฉันตกใจหมด แถมไม่บอกกล่าวกันสักคำ! "

พัดวางกระเป๋าปุ๊บก็สวดจริงใจเป็นชุด จนร่างเล็กทำหน้าเหรอหราเพราะไม่รู้จะตอบเพื่อนอย่างไร เขายิ่งเบลอๆอยู่เลยนั่งเงียบไม่ตอบคำถามเพื่อน

พัดมองหน้าเอ๋อๆของจริงใจสักพัก ก่อนจะถอนหายใจยอมแพ้ ดูจากหน้าร่างเล็กแล้ววันนี้คงไม่ได้คำตอบแน่

" เออนี่! เมื่อวานอ่ะน่าเสียดาย แกน่าจะอยู่ดูให้จบ "

จริงใจหันไปมองพัดที่หยิบหนังสือขึ้นมาวางบนโต๊ะแต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจจะเปิดอ่าน เพราะตอนนี้เจ้าตัวกำลังจ้องหน้าเขาเหมือนมีเรื่องตื่นเต้นจะเล่าให้ฟัง เห้อ~ พัดนี่จริงๆเลย เรื่องเมาส์มาก่อนเรื่องเรียนเสมอ

" ทำไมหรอ"

เขาถามพร้อมกับเน้าข้อความที่สำคัญบนหนังสือด้วยปากกาเมจิกสีชมพูเรืองแสง

พัดมองเพื่อนตัวเล็กที่ดูไม่ค่อยสนใจเรื่องที่เธอจะเล่าสักเท่าไร แต่ถึงยังไงเธอก็อยากเมาส์ให้เพื่อนฟัง ก็ข่าวดังซะขนาดนี้

" แกรู้มั้ย เมื่อวานตำแหน่งดาว-เดือนมหาลัยตกเป็นของวิศวะทั้งสองเลยนะเว้ย!"

จริงใจชะงักไปเล็กน้อย " เหรอ" ก่อนจะก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ ไม่เห็นแปลก เท่าที่ดูเมื่อวานก็รู้อยู่แล้วว่ายังไงวิศวะก็ต้องได้ตำแหน่ง

"แต่มีเรื่องน่าเมาส์กว่านั้น"

"หือ?"

ร่างเล็กเงยหน้ามองเพื่อน ก่อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เรื่องอะไร?

"ปราบภัยกับพรีมนดาเป็นแฟนกัน!"

ปึก!

ปากกาในมือหลุดจากมือตกลงตรงหน้า แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้สนใจเก็บขึ้นมา เพราะตอนนี้เขาคิดแต่เรื่องที่เพื่อนบอก

เป็นแฟนกันงั้นหรอ....

ก็คิดมาแต่แรกอยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ แต่ทำไมพอได้ยินจริงๆ กลับ...

ร่างเล็กยกมือขึ้นแตะอกข้างซ้ายเบาๆ ก่อนจะเลื่อนไปหยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมาถืออีกครั้ง

พอเถอะจริงใจ อย่าไปคิดเรื่องเขาอีกเลย อุตสาห์ลืมได้แล้วนะ...

"ตกใจใช่มั้ยล่ะ เหมือนฉันตอนรู้น่ะแหละ นี่ฉันต้องเสียพ่อของลูกไปอีกคนแล้วหรอเนี่ย~ ToT"

พัดมองหน้าเพื่อนรักที่ยังนั่งนิ่งทำหน้าเหม่ออยู่ ก่อนพูดขึ้นเพราะคิดว่าเพื่ิอนคงตกใจ เหมือนที่ตนได้ยินพีธีกรถามถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคนบนเวทีเมื่อวานนี้ เห้อ~~ แต่มันก็น่าเสียดายจริงนะ...

" ขึ้นเรียนกันเถอะ ได้เวลาแล้ว"

ร่างเล็กบอกเพื่อนก่อนเก็บของบนโต๊ะใส่กระเป๋าสะพายสกรีนลายหน้าหมาพุดเดิ้ลของเขา

" เออว่ะ! ซวยแล้วกู ยังไม่ได้อ่านหนังสือสักหน้าเลย~ T_T"

"ก็พัดมัวแต่คุย" ร่างเล็กมองเพื่อนที่ทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ขำๆ

"ใช่สิย่ะ! ใครเขาจะขยันเหมือนคุณจริงใจกัน รีบไปกันเถอะ ก่อนจะโดนหักคะแนนเข้าคายสายอีก"

พัดเก็บของเข้ากระเป๋าสะพายเสร็จ ทั้งคู่ก็พากันวิ่งขึ้นตึกเรียน จะสายไม่ได้! เพราะคาบนี้เป็นคาบของอาจารย์เพ็ญศรี เข้าสายนี่มีสิทธิ์ติด F ทั้งคู่แน่!

****************


" ฮือ~~ รอบนี้ฉันไม่รอดแน่ ทำไม่ได้ตั้งหลายข้อ"

เพื่อนคนสวยบ่นทันทีที่เดินออกมาจากห้องสอบ ร่างเล็กหัวเราะเบากับใบหน้าปลงๆของเพื่อน

"ช่างเถอะ! หิวข้าวจัง ไปกินข้าวกัน"

พัดเปลี่ยนเรื่องอย่างไวราวกับก่อนหน้านี้ไม่ได้เครียดเรื่องสอบอยู่ พัดนะพัด เรื่องกินเรื่องใหญ่เสมอ ร่างเล็กส่ายหัวอมยิ้มเล็กๆด้วยความเอ็นดูเพื่อน

"ไปกินไหนดีน้า ไลน์ถามไอ่สองตัวนั่นก่อนดีกว่า"

พัดก้มหน้ากดโทรศัพท์ในมือยิกๆ แชทถามเพื่อนอีกสองคนที่เหลือ ก่อนเงยหน้าจูงมือจริงใจออกเดิน

"ป่ะ"

"ไปไหนหรอ" เขามองหน้าเพื่อนอย่างงงๆ

" ไปกินข้าวไง"

"ที่ไหน" เขาถามอีกครั้งเมื่อไม่ได้คำตอบที่ต้องการ

"โรงอาหารวิศวะ

"

ห๊าา!!!!!

************************


นี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ หรือแหล่งรวมคนหน้าตาดี?

          จริงใจคิดขณะที่เขากับพัดยืนอยู่กลางโรงอาหารคณะวิศวะ ในมือข้างหนึ่งถือสายกระเป๋าสะพายแน่น พวกเขากำลังกวาดสายตาไปรอบๆเพื่อหาเพื่อน สายตาก็เหลือบไปเห็นมาร์กับมีนโบกไม้โบกมืออยู่ที่โต๊ะตัวยาวในมุมหนึ่ง พวกเขารับเดินเข้าไปหาเพื่อน คนเริ่มมองเพราะเครื่องแบบที่ไม่ใช่คณะนี้

           เขาวางกระเป๋าสายพาย พร้อมกับชีทที่ถือมาลงบนโต๊ะ ทันทีที่พวกเขานั่งลงมาร์กับมีนก็เริ่มเปิดบทสนทนา

" เป็นไงคณะกู มีแต่คนหน้าตาดีใช่มั้ยล่ะ " มาร์พูดพร้อมกับยักคิ้วหงึกๆเก็กเท่ห์ใส่เพื่อน

"ช่ายยย ยกเว้นมึงอ่ะนะ" พัดแขวะเพื่อนต่างคณะเข้าให้ หมั่นใส้จริงๆ

ในระหว่างที่เพื่อนเถียงกัน ร่างเล็กก็กวาดสายตามองไปรอบๆ มองหาใครบางคนที่เขาหวังว่าคงจะไม่เจอกันในตอนนี้ ใจเขาเต้นแรงไปหมด ทั้งกลัวทั้งตื่นเต้น

"จริงใจ เป็นอะไรหรือเปล่า"

จริงใจหันไปมองเจ้าของคำถาม มีนขมวดคิ้วมองร่างเล็กด้วยความเป็นห่วง เพราะเขาเห็นจริงใจขมวดคิ้วทำหน้าเครียดตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว สายตาก็ลอกแลก เหมือนกำลังหาใครอยู่

"ปะ เปล่า"

"กินไรกัน เดี๋ยวกูกับไอ่มาร์ไปซื้อให้ พวกแกนั่งเฝ้าโต๊ะนะ"

พัดหันมาถาม ทำให้บทสนทนาต้องหยุดลง ร่างเล็กแอบถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่ถึงอย่างนั้นมีนก็ยังเห็นอยู่ดี

"เดี๋ยวเราไปซื้อเอง ยังคิดไม่ออกเลย พัดไปก่อนเหอะ"

"เห้ย เดี๋ยวฉันซื้อให้ หน้าแกดูซีดๆนะ นั่งพักก่อนเถอะ"

"เรายังคิดไม่ออกจริงๆ เดี๋ยวเราไปซื้อเอง พัดไปเลย"

หลังจากจริงใจยืนยันว่าจะไปซื้อเองอยู่นาน พัดกับมาร์ก็เดินออกไป เหลือเขากับมีนแค่สองคน

เกิดความเงียบขึ้นสักพัก ก่อนมีนทำท่าจะถามขึ้นมาอีก แต่ร่างเล็กรีบโพล่งขึ้นมาก่อน

"คะ คือเราอยากเข้าห้องน้ำน่ะ ห้องน้ำไปทางไหนหรอ" เพราะความกังวลทำให้ร่างเล็กเริ่มอยากเข้าห้องน้ำ อีกทั้งยังอยากเลี่ยงการตอบคำถามที่คุยค้างไว้ของมีนด้วย

ชายหนุ่มมองร่างเล็กนิ่งๆสักพัก ก่อนบอกทางไปห้องน้ำให้ หลังจากมีนบอกทางเสร็จเขาก็รีบไปเข้าห้องน้ำทันที ร่างสูงมองตามร่างเล็กไปจนสุุดสายตา พร้อมกับคิ้วขมวดที่เหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง...


            ห้องน้ำคณะวิศวะห่างจากโรงอาหารเล็กน้อย เป็นห้องน้ำแยกหลังตึกเรียน มีคนเข้าห้องน้ำอยู่ 2-3คน แต่ร่างเล็กไม่ได้สนใจ รีบทำธุระส่วนตัวก่อนออกมาล้างมือที่อ่างล้างมือ ใบหน้าขาวจ้องมองหน้าซีดเซียวของตนเองหน้ากระจก ก่อนวักน้ำล้างหน้าให้ความกังวลภายในใจเย็นลง

เขายืนมองหน้าตนเองสักพักก่อนถอนหายใจ หมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำ

ปึก!

"อ่ะ! ขอโทษครับ"

จริงใจรีบก้มหน้าก้มตาขอโทษขอโพยคนที่เขาชน ถึงแม้เขารู้สึกว่าคนที่ผิดคือฝ่ายตรงข้ามมากกว่า ก็นี่มันทางออกจะมายืนขวางได้ยังไง แต่อีกฝ่ายกลับนิ่งเงียบ จนเขาต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง

!!!

ร่างเล็กยืนนิ่งเหมือนโดนสต๊าฟ หยุดหายใจไปห้วงหนึ่ง ก่อนจะเต้นโครมครามเหมือนจะหลุดออกมาจากอก คนตรงหน้ามองเขานิ่ง ใบหน้าเฉยชาไม่แสดงความรู้สึกใดๆ

เจอกันจนได้สินะ ไม่น่ามาเข้าห้องน้ำเลย!

เขา...เปลี่ยนไปมากจริงๆ

          คิ้วบางพาดเฉียงรับกับดวงตาสีน้ำตาลเข้ม มีขี้แมลงวันเล็กๆใต้ตา จมูกเป็นสัน ปากบางเฉียบสีคล้าแดง จากทรงผมสกินเฮดสมัยก่อน ตอนนี้กลายมาเป็นพาร์ตี้อัพท็อป รอยสักรูปลูกกุญแจเล็กๆข้างใบหูและจี้สีดำเม็ดเล็ก ยิ่งเสริมให้ร่างสูงดูดิบเถื่อนและมีเสน่ห์มากขึ้น ไม่ใช่ปราบภัยคนเดิมแล้วสินะ...

ยืนนิ่งกันอยู่สักพัก เมื่อเห็นคนตรงหน้าไม่พูดอะไร เขาก็เลยค่อยๆเบี่ยงตัวเดินหลบออกมา เพราะเขาก๋็ยังไม่พร้อมเจออีกฝ่ายเช่นกัน แต่เดินได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดชะงักเมื่อคนข้างหลังพูดบางอย่างขึ้น

"ไม่เจอกันนาน"

"..."

"ดูสุขสบายดีนะ"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

5 ความคิดเห็น