Bear In Mind เพราะจริงใจ

ตอนที่ 1 : BIM 00

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

โรงเรียนมัธยม xxx

Classroom 5/2


'วันนี้ไปเที่ยวถนนคนเดินกัน'

'ไปดูหนังกันมั้ยพรุ่งนี้'

'วันหยุดก็ต้องเรียนพิเศษอีก ขี้เกียจเว้ย'

'โว้ยยยย กูจะเป็นอิสระสักที พ่อจ๋าแม่จ๋าา~ '

'เสาร์อาทิตย์นี้จะไม่ห่างจากเตียงเลย'


            เสียงพูดคุยกันดังเซ็งแซ่ไปทั่วห้องเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5/2 ที่ดูครึกครื้นกว่าปรกติ ก็เพราะวันนี้เป็นวันศุกร์น่ะสิ วันที่เหล่านักเรียนมัธยมมีความสุขที่สุด รวมถึงตัวเขาด้วย ที่เอาแต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ เขามีความสุขไม่ใช่เพราะวันนี้เป็นวันศุกร์หรอกนะ แต่เป็นเพราะวันนี้เป็นวันสำคัญของคนพิเศษของเขาต่างหาก เขาเตรียมของไว้เซอร์ไพรแล้วด้วย  กว่าจะได้มาก็เหนื่อยเอาการ อุตสาห์ทำงานเก็บเงินตั้งหลายวัน ถ้าคนพิเศษของเขาเห็นจะเป็นไงนะ ตาเล็กๆที่เหมือนคนหลับตลอดเวลานั่นอาจเบิกกว้าง ก่อนปากแดงๆนั่นจะคลี่ยิ้มอย่างน่ารัก หรืออาจกระโดดหอมแก้มเขาเหมือนทุกครั้งที่เจ้าตัวดีใจ แค่คิดเขาก็อดใจรอเลิกเรียนไม่ไหวแล้วสิ


'ปราบ'


           เสียงเรียกชื่อเขาพร้อมเก้าอี้ตัวข้างๆถูกเลื่อนออก แทนที่ด้วยร่างสมส่วนของดาวประจำชั้น

           'ปราบ' ที่เธอเรียกเป็นชื่อของเขาเอง ที่จริงเขาชื่อ 'ปราบภัย' แต่เพื่อนๆก็เรียกแค่ปราบกันหมด ก็นะ บางทีชื่อเขาอาจยาวเกินไป


'เร็วจังเนอะ อาทิตย์หน้าก็ปิดเทอมละ จะขึ้นม.6กันแล้ว'

เขาหันไปมองเจ้าของเสียงที่ชวนคุย ก่อนยิ้มกว้างให้เจ้าตัว


'ใช่ เร็วมาก นี่ยังคิดว่าตัวเองอยู่ม.ต้นอยู่เลย555'


            'พริม' หรือ 'พริมนดา' เจ้าของตำแหน่งดาวโรงเรียน 2 ปีซ้อนและควบตำแหน่งเพื่อนร่วมห้องของเขาด้วย พริมเป็นผู้หญิงตามแบบฉบับผู้หญิงในฝันของทุกคน ไม่ว่าชายหรือหญิง ฐานะดี เป็นถึงลูกเจ้าของบริษัทนำเข้าจิวเวอรี่ บุคลิกก็อ่อนโยน หน้าตาไม่ต้องพูดถึงเพราะมีตำแหน่งดาวโรงเรียนการันตรีอยู่แล้ว แต่ถึงยังไงก็เถอะสำหรับปราบภัยคนพิเศษของเขาก็น่ารักมากกว่าอยู่แล้ว


'แล้วปราบคิดไว้ยังล่ะ ว่าจะเข้าคณะอะไร'


ร่างสูงหันไปมองหน้าพริมก่อนจะขมวดคิ้ว นั่นสิ เขายังไม่รู้เลยว่าอยากเป็นอะไร เรียนก็ไม่เก่งอย่างเขาจะไปทำอะไรได้


'ไม่รู้สิ' อืม... แต่เหมือนมีคณะที่ใครบางคนอยากให้เขาเข้าอยู่นะ 'เราว่าจะเข้าวิศวะ จริงมันอยากให้เราเข้าน่ะ'

' อ่อ สู้ๆนะ '


              อาจจะงงกัน ว่าบุคคลที่เขาพูดถึงคือใคร 'จริง' หรือ 'จริงใจ' เด็กห้อง 5/1 คนที่เป็นที่สุดของคำว่าน่ารัก ทำอะไรก็เต็มไปด้วยคำว่าน่ารัก น่ารัก น่ารัก เต็มไปหมด และเป็นแฟนปราบภัยเองแหละ และที่สำคัญจริงใจเป็นผู้ชาย แต่เขาไม่ได้ชอบผู้ชายทุกคนหรอกนะ เขาชอบแค่จริงใจ เพราะเวลาเห็นผู้หญิงสวยๆก็ยังแอบมองเหมือนผู้ชายทั่วไป ถึงแม้จริงใจจะทั้งตัวเล็ก ผิวขาว ปากอมชมพู ตาตี่ รวมถึงใบหน้าหวานที่ไม่มีเค้าโครงความมาดแมนสมกับความเป็นผู้ชายสักนิด จนบางครั้งยังถูกทักว่าเป็นผู้หญิง แต่จริงใจกลับมีนิสัยที่แมนมากเป็นคนให้เกียรติผู้หญิง รักเด็ก ขี้สงสาร ใจดี และทั้งหมดที่เป็นจริงใจเนี่ยแหละทำให้เขาชอบที่สุด ปราบภัยไม่ค่อยเรียกจริงใจด้วยชื่อหรอก มักจะเรียกแทนว่าป้อมมากกว่า เป็นคำเรียกที่ร่างสูงถือว่าพิเศษ เพราะมีแต่เขาที่ใช้เรียกจริงใจ ก็นะคนอะไรทั้งเตี้ยทั้งตัน จับมือทีนึกว่าจับแง่งขิง จับตรงไหนก็นุ่มนิ่มไปหมด เพียงแค่คิดเรื่องคนตัวป้อมเขาก็เผลอหัวเราะออกมา


'วันนี้มีไรพิเศษป่าวเนี่ย ดูอารมณ์ดีจัง'

พริมหันมามองหน้าเขาที่ยิ้มกว้างกับตัวเองอยู่ ก่อนเอ่ยถาม

'วันนี้วันเกิดจริงน่ะ เรามีอะไรจะเซอร์ไพรมันนิดหน่อย'

           เขาตอบก่อนจะล้วงมือดึงกล่องเล็กๆใต้ลิ้นชักโต๊ะขึ้นมาดู ในหัวก็คิดว่าจริงใจจะเลิกเรียนหรือยัง อยากเจอกันจะแย่อยู่แล้ว

'อ่อ ปราบดูรักจริงใจจังเลยเนอะ อิจฉาเลยเนี่ย ฮ่าๆ'

'แน่สิ ก็จริงมันแฟนเรานี่ ฮ่าๆ'

คนตัวสูงตอบพริมอย่างภูมิใจ พร้อมหัวเราะออกมาเมื่อคิดถึงหน้าคนรัก

'ถ้าพริมเห็นหน้าจริงตอนเขินนะ โคตรจี้ ฮ่าๆๆ'

'อ่า หรอ'

พริมตอบกลับเสียงเบาก่อนก้มหน้ามองมือตนเอง ปราบภัยที่เห็นจู่ๆพริมนดาก็เงียบเลยเอ่ยถามขึ้น

'เอ่อ พริ..'


'ปราบ!'


           ยังไม่ทันที่เขาจะเอื้อมมือไปจับไหล่พริม ก็มีเสียงเรียกชื่อเขาซะก่อน เสียงที่ฟังครั้งเดียวก็รู้ว่าเป็นใครเรียกให้คนตัวสูงหันไปสนใจจนลืมสิ่งที่กำลังจะทำ


'ป้อม!'


          จริงใจยืนรอหน้าห้องพร้อมสะพายกระเป๋าสีชมพูที่ขับให้เจ้าตัวน่ารักขึ้นไปอีก คนอะไรใช้คำว่าน่ารักฟุ่มเฟือยชิบหาย


'เอ่อ เสร็จยังอ่ะ'

'เสร็จแล้วครับ รอแป๊บนะ'


              ร่างสูงยิ้มกว้างตอบกลับ คนตัวเล็กยิ้มสดใสกลับแล้วหมุนตัวออกไป แต่สำหรับปราบภัยคิดว่ารอยยิ้มของจริงใจวันนี้ไม่ได้สดใสเหมือนเดิ ไม่รู้สิ ดูภายนอกก็ปรกติ อาจเป็นเซ้นต์เขามั้งที่บอกว่ามันไม่ปรกติ ปราบภัยเริ่มกังวลว่าเขาทำอะไรให้คนรักไม่พอใจหรือเปล่า มือหนารีบเก็บของใส่กระเป๋าขึ้นสะพายไหล่ลวกๆ ก่อนไม่ลืมล้วงไปหยิบของในลิ้นชัก พร้อมบอกลาพริมนดาที่นั่งมองเขาอยู่ ร่างสูงเดินตามจริงใจออกมาหน้าห้อง เห็นคนตัวกลมยืนหันหลังให้เขาอยู่


'ป้ะป้อม ไปกัน'

ปราบภัยทัก มือก็ทำการแอบฉวยเอามือเล็กมาจับ


'วันนี้จะพาเค้าไปไหนหรอ' คนตัวเตี้ยเงยหน้าตามร่างสูงตรงหน้า ด้วยส่วนสูงที่ต่างกันพอสมควรทำให้จริงใจต้องเงยขึ้นมองปราบภัย คนตัวสูงเห็นแบบนั้นก็อดหมั่นเขี้ยวไม่ได้ ดึงเจ้าตัวกลมตรงหน้ามาซุกอก ขยี้ผมนุ่มจนฟูฟ่องไปหมด


'ปราบ! หยุดนะ เดี๋ยวตีเลย' จริงใจทำหน้ามุ่ย ดุคนตัวใหญ่เบาๆ ปราบภัยยกมือสองข้างขึ้นให้รู้ว่าเขายอมแพ้ ก่อนทั้งสองจะพากันออกเดิน

'สรุปจะพาเค้าไปไหนเนี่ย'

'ไปกินข้าวกันก่อน เดี๋ยวตัวก็รู้เอง'


              ทั้งสองพากันมากินข้าวร้านตามสั่งเจ้าประจำ ทำทุกอย่างที่เป็นกิจวัตรประจำวันเหมือนเดิม แต่สำหรับทั้งคู่การทำอะไรเรียบง่ายด้วยกันแต่โคตรมีความสุขเลย นั่งยิ้มให้กัน กินข้าวเงียบๆ แต่ยังรู้ว่าทีอีกคนอยู่ข้างๆกันเสมอ แค่นี้ก็พอแล้วสำหรับเขา จริงใจเคยบอกเสมอว่าไม่ต้องพาเจ้าตัวไปร้านหรู ไม่ต้องซื้อของแพงๆให้ ไม่ต้องตามเอาใจ ไม่ต้องทำอะไรให้เจ้าตัวฝ่ายเดียว เพราะคนตัวเล็กอยากร่วมแชร์ และทำอะไรให้เขาเหมือนกัน สิ่งที่จริงใจทำทั้งหมดทำให้ปราบภัยยิ่งโคตรรักคนตัวขาว ปราบภัยเคยลองคิดถ้าวันหนึ่งไม่มีจริงใจอยู่ตัวเขาจะเป็นยังไง แค่คิดก็ไม่อยากแล้ว ยังไงเขาก็ไม่มีวันเลิกกับจริงใจหรอกคอยดู

                หลังจากกินข้าวกันเสร็จปราบภัยก็พาจริงใจมานั่งเล่นที่สวนสาธารณะต่อ คนตัวเล็กนั่งชิงช้าตัวเดิม มีร่างสูงคอยไกลให้อยู่ด้านหลัง ทั้งคู่ต่างเงียบไม่พูดอะไร ปราบภัยมองคนตัวเล็กจากด้านหลัง ทั้งๆที่ไม่เห็นหน้าแต่ทำไมไม่รู้สิ เขาคิดว่าจริงใจกำลังเศร้าอยู่ คนตัวสูงหยุดไกวจับชิงช้าให้นิ่งก่อนเดินไปคุกเข่าหน้าคนรัก


' จริงใจ แฮปปี้เบิร์ดเดย์ครับ '

มือขนาดใหญ่กว่าจริงใจจับมือคนตัวเล็กก่อนวางกล่องของขวัญกล่องเล็กลงบนมือขาว


'ปราบ'


             ตาเล็กมองกล่องบนมือ ก่อนค่อยๆเปิดออก สร้อยคู่รูปกุญแจที่คนตัวกลมเห็นอยู่ในตู้กระจกหน้าร้านเครื่องประดับทุกครั้งที่เดินผ่าน สร้อยชิ้นเดียวกับที่เขาเคยบ่นกับปราบภัยว่าอยากได้ สร้อยที่ราคาค่อนข้างแพง แต่ตอนนี้กลับมาอยู่ในมือเขา เป็นของขวัญจากผู้ชายตรงหน้าที่พยายามทำเพื่อเขามากเหลือเกิน

              จริงใจโถมตัวไปกอดคนตรงหน้าทันที ร้องไห้ออกมาจนคนตัวสูงต้องคอยลูบหัวปลอบ


'ปราบ ขอบคุณมากนะ ขอบคุณจริงๆ ฮึก'

'ร้องไห้ทำไม หน้าเลอะหมดแล้ว ฮ่าๆ'

             

             มือใหญ่คอยเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าเล็กที่ไหลออกมาเรื่อย แต่คนตัวสูงไม่เคยเบื่อเลย ยินดีเสมอที่จะเป็นคนคอยเช็ดให้ นั่งกันอยู่สักพักจนจริงใจหยุดร้องไห้ คนหน้าแดงปากแดงตรงหน้าจับมือใหญ่ขึ้นมาลูบเบาๆ ก่อนยิ้มให้

             เอาอีกแล้ว ทั้งๆที่จริงใจยิ้มให้เขา แต่ทำไมเขากลับรู้สึกแปลกๆนะ บวกกับใจเขาที่มันรู้สึกหม่นๆมาตั้งแต่หัวค่ำ มันเป็นเพราะอะไร


'ปราบ' คนตัวเล็กก้มมองเขาที่นั่งอยู่ตรงหน้า มือป้อมลูบหน้าเขาแผ่วเบา จนต้องหลับตาลงเคลิ้มไปกับสัมผัส


'วันนี้เค้ามีความสุขมากเลย ได้อยู่กับปราบเป็นคนสุดท้ายด้วย'


คนตัวโตค่อยๆลืมตาขึ้นหลังคนรักพูดจบ มือหนาจับมือที่ลูบหน้าตนอยู่ลงมากุมไว้

'พูดอะไรอ่ะจริง'


'ป่าว จริงแค่บอกว่ามีความสุขแค่ไหน'

มืออ้วนที่ว่างจากการถูกกุมอีกข้างค่อยๆยกขึ้นลูบผมคนที่นั่งต่ำกว่า

'ดูสิ หน้าดำหน้าไหม้หมด มัวแต่ทำงานล่ะสิ ดูแลตัวเองบ้าง'

'ครับ' ร่างสูงหัวเราะเบาๆ จริงใจบ่นเขาเรื่องนี้ไปกี่รอบละนะ

'อีกหน่อยก็จะหน้าหนาวแล้ว ปราบต้องใส่เสื้อผ้าหนาๆด้วย เค้าบ่นเท่าไหร่ก็ไม่เคยฟัง'

'ป้อมก็มาบ่นให้เค้าฟังทุกวันสิ เค้าจะได้จำ'

'มันก็ต้องมีวันที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันบ้างสิ'

'ไม่มีทางหรอก ยังไงปราบก็จะตามจริงไปทุกที่แหละ'

'ปราบเนี่ยนะ' มือขาวเข็กหัวคนตรงหน้าเบาๆ 'มันไม่เสมอไปหรอก'

'ไมป้อมพูดงี้อ่ะ ตัวนอกใจเค้าหรอ'

'เดี๋ยวตีปากเลย ใครจะนอกใจกัน ตัวเองมากกว่ามั้ง'

'ปราบไม่มีทางนอกใจหรอก รักตัวป้อมที่สุดแล้วเนี่ย' ปากพูดพร้อมแอบจุ๊บมือเล็กในกุมมือด้วย

'สัญญานะว่าปราบจะดูแลตัวเองมากขึ้น ตั้งใจเรียนมากขึ้น ไม่จมอยู่กับอะไรที่ทำให้เสียใจ และเดินหน้าต่อ'

'ไม่รู้สิ ถ้าจริงคอยด่าคอยบ่นอาจจะยอมก็ได้ ฮ่าๆ'

'ไม่เอาปราบ อย่ามัวแต่เล่น เค้าจริงจังนะ'

'ครับๆ ผมสัญญาครับ' ปราบภัยเห็นใบหน้าเล็กจริงจังเลยยอมตกลงไป ถ้ามัวแต่เล่นเดี๋ยวจะโดนงอนอีก


               ทั้งคู่นั่งพูดคุยกันอีกสักพักก่อนพากันกลับ เดินกุมมือกันตลอดทาง เป็นฝ่ายปราบภัยที่เดินมาส่งจริงใจถึงบ้านก่อน เพราะบ้านของเขาถัดไปอีกหลังหนึ่ง

'เข้าบ้านได้แล้วไป พรุ่งนี้เจอกัน' ร่างสูงบอกคนรักพร้อมลูบหัวคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู

'ปราบ ขอกอดหน่อยได้มั้ย'

                 ปราบภัยเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ปรกติถ้าจะกอดกันคนที่เริ่มจะเป็นเขาก่อนตลอด ยิ่งถ้าอยู่หน้าบ้านตัวเองแบบนี้ไม่มีทางที่จริงใจจะให้เขาแตะต้องตัวเองได้ แต่วันนี้เป็นวันพิเศษหนิ จริงใจอาจอยากตอบแทนสำหรับของขวัญก็ได้ อะไรก็ช่างเถอะ แค่ได้กอดคนตัวเล็กก็คุ้มแล้ว

               ยืนกอดกันสักพักจริงใจก็ไล่คนตัวสูงกลับบ้าน ปราบภัยเดินผิวปากกลับบ้านอย่างมีความสุข ต่างจากอีกคนที่พอคล้อยหลังร่างสูงไป น้ำตาที่กักเก็บมานานก็พลั่งพลูออกมาเหมือนเขื่อนแตก ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนต้องทรุดนั่งกับพื้นหน้าบ้าน ความสุขที่ใช้ร่วมกันทั้งวันใครจะรู้ล่ะว่าเป็นวันสุดท้ายที่จะได้ทำด้วยกันแล้ว วันนี้ควรเป็นวันที่ดี แต่ทำไมทุกอย่างดูแย่ไปหมด นั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นอย่างหมดแรงเกือบชั่วโมง ก่อนค่อยๆลุกขึ้นมองไปทางที่ร่างสูงเดินไป มือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตาก่อนเดินเข้าบ้านไป

' ฮึก ขอโทษนะปราบภัย ลาก่อน...'

คำที่คนตัวสูงบอกว่าพรุ่งนี้เจอกัน เจ้าตัวไม่มีทางรู้เลยว่าจะไม่ได้เจอกันอีกต่อไปแล้ว








To be continued

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

8 ความคิดเห็น