School in love

ตอนที่ 5 : คิดถึงม๊า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 พ.ย. 62


Junkai’s

ตอนนี้ผมนั่งรอน้องผมกินข้าวอยู่ หลังจากที่มันพยายามหาซื้ออยู่นาน จะไม่ให้ใช้คำว่านานได้ไงล่ะ เล่นไปเป็น 20 นาทีกว่าๆ ถ้าผมไม่เดินไปหานะ ป่านนี้คงไม่ได้กินข้าวหรอก


ไหนบอกใช้เงินเป็นไงผมถามทันทีหลังจากที่มันเอาจานไปเก็บแล้ว

ใช้เป็น แต่แค่ไม่รู้จะกินไรมันตอบผมมาอย่างนั้น  ผมนึกว่ามันใช้เงินไม่เป็นซะอีก เพราะพึ่งกลับมาวันอาทิตย์ที่แล้วเอง 


น้องผมเค้าไปเรียนนอกตั้งแต่เกรด 1 แทบไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตในจีนเลย ซึ่งต่างจากผม ผมไปตอนเกรด 4 และยังพอได้กลับมาที่จีนอยู่บ้าง แต่ครั้งนี้ป๊าส่งเราสองคนกลับมาจีนทั้งคู่ เพราะป๊ามักจะอยู่จีนมากกว่าที่อื่น ส่วนระดับอุดมศึกษาป๊าไม่ได้บังคับเพราะโตแล้ว ไม่ต้องห่วงมาก ผมกับน้องเลยคิดว่าจะกลับไปเรียนต่อต่างประเทศเพราะการใช้ชีวิตที่นั่นอิสระกว่า 


วันหลังก็ถามเพื่อนหรือถามเจ้าของร้านก็ได้ เราจะได้รสชาติที่ถูกปากผมบอกมันไปเพราะมันเองก็ต้องรู้จักปรับตัวไม่ใช่อะไรๆก็ทำไม่ได้ ลืมบอกไปผมสื่อสารกับมันเป็นภาษาอังกฤษนะ เพราะคิดว่าน้องคงต้องปรับตัวอีกเยอะ ถ้าเน้นภาษาจีนเลยอาจจะทำให้มันคลั่งตาย ในโรงเรียนนี้จะสื่อสารกันเป็นภาษาอังกฤษอยู่แล้วเพื่อฝึกทักษะทางด้านภาษาของตนเอง แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆก็ใช้ภาษาจีนได้ คือสดวกแบบไหนก็พูดแบบนั้นเลย

ครับเฮีย

จวิ้นข่าย อย่าดุน้องมากละกัน ตอนนายมาครั้งแรกก็พอกันแหละเจนส์พูดขึ้นหลังจากเงียบมานาน ผมยังไม่ได้บอกน้องหรอกนะว่าเป็นแฟนกับเจนส์ มันพึ่งกลับมาไม่อยากให้รู้ไรเร็วเกินไป ซึ่งผมก็ปรึกษากับเจนส์แล้ว เจนส์เองก็โอเคเพราะน้องยังเด็กเลยไม่อยากให้มารู้อะไรมาก ถ้าน้องมันจะสงสัยบ้างก็ไม่เป็นไรแต่ยังไงก็ยังไม่ใช่ตอนนี้

ใช่หรอ เราว่าเราไม่ขนาดนี้มั้งผมพูดขัดทันที ใครจะไปยอมเสียหน้าต่อหน้าน้องล่ะ ผมต้องดูดีและหล่อเสมอในสายตามัน ไม่งั้นมันจะหมดความศรัทธาในตัวผม

ต้องให้ย้อนไหมถึงจะจำได้ ว่านาย...”เจนส์กำลังจะเผาผม ไม่ได้นะ ถึงจะเป็นน้องแต่ผมก็ไม่อยากเสียหน้า 

โอเคเจนส์ พอละๆเรายอมละผมขี้เกียจเถียงกับผู้หญิงครับ นอกจากจะทำให้เจนส์เผาผมแล้ว อาจทำให้เราทะเลาะกันก็ได้ ใครจะไปอยากทะเลาะกับแฟนต่อหน้าน้องชายล่ะ อายนะถ้าเค้ารู้ว่าผมยอมเจนส์

โหหหห เฮียยอมง่ายๆเลยหรอ สำคัญมากสินะไอ่หลินมันพูดพร้อมกับทำหน้าเหมือนจะแซวผม ไอ่เด็กคนนี้นี่ มันรู้ดีว่าผมเป็นคนไม่ค่อยยอมใคร เลยเป็นจุดให้มันสงสัยได้ แต่จะว่าไปน้องมันก็ฉลาดได้พี่อ่ะ(!?) คงปิดได้ไม่นานหรอก

หยุดแล้วขึ้นห้องไปเลยผมต้องรีบพูดตัดไม่งั้นได้หน้าแดงต่อน้องแน่ ถึงเราจะคบกันมานานแต่ไอ่หลินมันยังไม่รู้ไงอีกอย่างมันเป็นน้องผมด้วย ไม่ผิดหรอกที่ผมจะเขิล

อย่าเปลี่ยนเรื่องสิเฮีย..”ยังไม่หยุดอีก ผมกำลังจะด่ามันแต่เจนส์ดันพูดขัดก่อน

พอได้แล้วจวิ้นข่าย นี่น้องนายนะจะทำไงได้ล่ะ เงียบสิครับ กลับบ้านเจอกันไอ่น้อง

นั่นสิ ผมมาพึ่งเฮียนะ อีกอย่างผมไม่รู้ด้วยว่าห้องอยู่ไหนเออว่ะ มันพึ่งมา ผมเห็นในความลำบากของมันจึงยอมลดทิฐิลง

เดี๋ยวไปส่ง เจนส์กลับห้องเหอะเดี๋ยวเพื่อนจะตามเอา เราไปส่งน้องแล้วจะขึ้นห้องเหมือนกันผมบอกเจนส์ให้ไปก่อนเพราะทันทีที่เค้ามาถึงโรงเรียน เค้าก็ตรงมาโรงอาหารเลย เพื่อนคงตามหาแย่

ได้ๆ งั้นเจนส์ไปก่อนนะเจอกันตอนเย็น พี่ไปก่อนนะประโยคแรกเจนส์พูดกับผมก่อนจะหันไปลากับไอ่หลินในประโยคสุดท้าย

อืม/ครับผมกับน้องเอ่ยพร้อมกันแล้วมองตามหลังเจนส์ จนหายไปกับมุมของอาคาร

เฮีย บอกผมมาเลยนะว่านั่นใช่แฟนเฮียรึป่าวมันถามผมทันทีที่เจนส์หายไป

ไร้สาระ ขึ้นห้องไปเดี๋ยวฉันต้องไปเรียนด้วย ไม่ได้ว่างมาตอบคำถามใครทั้งนั้นว่าแล้วผมก็เดินนำน้องออกจากโรงอาหารทันที ก่อนมันจะเซ้าซี้ถามโน่นถามนี่อีก ผมขี้เกียจตอบคำถามและยังไม่อยากให้มันรู้ แต่เดี๋ยวไม่นานมันก็รู้เองแหละ ด้วยตัวของมันด้วย ผมเชื่ออย่างนั้น

ผมจะต้องรู้ให้ได้ผมไม่ตอบอะไรกลับไป แล้วเดินนำไปตึกของเด็กเกรด 7 ทันที


Yuan’s

หลังจากแยกกับพี่จวิ้นข่ายแล้ว ผมก็ขึ้นไปบนห้องทันที วันนี้ไอ่หงมาสายอีกตามเดิม พอผมปล่อยมันมาเองทีไรนะสายตลอด ใช้ไม่ได้จริงๆ

การเรียนในช่วงเช้ากับช่วงบ่ายผ่านไปได้ด้วยดี วันนี้เรียนทั้งวันไม่มีว่างเลย ตอนนี้ผมกับไอ่หงกำลังจะกลับ ตอนแรกผมจะไปที่สระ แต่ในเมื่อเค้าบอกว่ามีธุระผมก็เลยว่าจะไปหาไรกินที่ห้างใกล้ๆนี้หน่อย ตั้งแต่ไปกับม๊าคราวนั้นก็ไม่ได้ไปอีกเลย เช่นเคยวันนี้ผมก็ต้องไปกับไอ่หง

มึงจะไปซื้อไรวะพอขึ้นรถมาก็ถามเลยทันที ไอ่นี่อยู่ได้ด้วยปากจริงๆ

ไปหาไรกินตอบไปพลางหยิบมือถือขึ้นมาเช็คหนังที่จะเข้าโรงในวันเสาร์ที่จะถึง คงไม่ต้องอธิบายไรมากว่าวันเสาร์นี้ผมจะไปไหน

ผีเข้าหรอวะ ทำไมวันนี้ถึงอยากไปกินห้าง ไหนบอกสิ้นเปลืองไงไอ่ห่านิ 

นิ มึงจะบ่นไรวะ กูไม่ได้กินทุกวันนะเว่ย ไม่ได้ซื้อของสิ้นเปลืองเหมือนมึง กูกินอย่างเดียว เก็ตนะผมไม่เข้าใจเลยเรื่องปากท้องมันต้องมาก่อนเรื่องอื่นอยู่แล้วป้ะ ไม่ใช่หรอ

เก็ต!”มันตอบผมามาแค่นั้น แล้วก็หยิบมือถือมาเล่นยุกยิกๆ ผมไม่สนใจหยิบหูฟังขึ้นแล้วเปิดเพลงฟังฆ่าเวลาระหว่างรอรถแล่นไปถึงห้าง


ถึงแล้ว~~

ผมกับไอ่หงเดินเข้ามาในภายในห้างแล้วตรงไปยังร้านชาบูที่ม๊าพามาครั้งก่อนทันที ทำไมถึงมากินชาบูโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยน่ะหรอ คนปกติจะกินก็ต่อเมื่อเป็นวันหยุดหรือมีเรื่องให้ฉลองถูกมะ แต่ผมไม่มีไรหรอกแค่อยากกินเฉยๆ แต่เอาจริงๆแล้วผมคิดถึงม๊ามากกว่า เลยเลือกที่จะมาร้านนี้ และผมกับไอ่หงก็ยังเลือกโต๊ะที่เรามานั่งกับม๊าคราวก่อนด้วย 


มึงเป็นไรมากป่ะเนี่ยไอ่หงถามผมทันทีที่สั่งเสร็จและพนักงานก็เดินออกไปแล้ว

อะไรตอบแค่นั้นแหละผมไม่สามารถเข้าใจคำถามของมันได้

มึงมากินชาบูชาร้านเดิม นั่งที่เดิม สั่งแบบเดิม มึงคิดถึงม๊าหรอนั่นไง ทำไมต้องรู้ทันตลอด แต่จะว่าไปมันก็ไม่ยากเลย สำหรับไอ่หงเพราะผมกับมันเป็นเพื่อนกันมานาน มันมักจะรู้ทันเสมอว่าผมรู้สึกยังไง

ก็นิดหน่อยว่ะก็คนมันคิดถึง ให้ทำไงวะ

ไม่นิดละมั้ง หนักเอาการเลยนะเนี่ยผมคงแสดงออกทางสีหน้ามากเกินไป มันคงจับได้ แต่เอาเหอะไม่มีอะไรต้องปิดละ

เออดิวะ คิดถึงมากเลยแหละ ม๊าไม่โทรมาหากูเลย ป๊าก็หายไปนานละผมพูดตัดพ้อต่อหน้าเพื่อน กับไอ่หงผมไม่อายอะไรหรอก มีอะไรก็บอกมันตรงๆไป

เค้าทำงานมึงก็รู้ แต่เค้าไม่โทรมา มึงก็โทรไปดิวะ

กูกลัวม๊าจะยุ่งอ่ะดิ ไม่อยากรบกวนด้วยผมกลัวงานม๊าเยอะจริงๆนะ เพราะตอนผมอยู่ฉงชิ่ง แทบจะไม่ได้พักเลย ลูกค้าม๊าเองก็เยอะใช่เล่น

มันจะมีแม่คนไหนทำงานยุ่ง จนไม่มีเวลารับสายลูกเลยวะไอ่หงพูดพร้อมกับวางมือถือลงแล้วหันมาจ้องหน้าผมอย่างเบื่อหน่าย

กูรู้ งั้นเดี๋ยวกลับบ้านไปค่อยโทรละกัน

อะไรวะ คิดถึงก็โทรเลยดิ จะได้รู้ว่าม๊าว่างรึป่าวไงมันบอกผมอีกครั้ง

จะดีหรอวะถามเพื่อความแน่ใจ ก็ผมไม่รู้ม๊าจะว่างไหม อีกอย่างผมคงต้องร้องไห้แน่เลย ผมอายลูกค้าคนอื่นเหมือนกันนะ

โทรเลย เดี๋ยวกูช่วยคุยเดี๋ยวนะเหมือนเรากำลังจะเจรจากับเจ้าของธุรกิจ ให้ยอมรับเราเป็นหุ้นส่วนอย่างไงอย่างงั้นแหละ

เออๆ เซ้าซี้อยู่ได้ รำคาญบ่นใส่ไอ่หงเสร็จก็หยิบมือถือกดเข้าในรายชื่อของม๊าและตัดสินใจกดโทรออกทันที

..............

ไง มีคนรับป้ะระหว่างที่ผมกำลังรอม๊ารับสายอยู่ ไอ่หงก็ถามผมอีกละ

ยังเลยว่ะ ไม่มีใครรับผมกดวางสายเมื่อได้ยินเสียงคอลเซนเตอร์บอกให้ฝากข้อความ แล้วหันมาตอบคำถามไอ่หง

เอาน่ะ ม๊าคงยุ่งจริงๆแหละ เดี๋ยวถ้าเค้าเห็นเบอร์มึงนะ เค้าก็โทรกลับเองผมรู้มันกำลังพูดปลอบผมอยู่

อืมผมตอบแค่นั้น ผมไม่น่าโทรให้เสียความรู้สึกเลย ตอนนี้ผมอยากคุยกับม๊าจริงๆนะ ม๊าหายไปตั้งแต่ที่กลับบ้านละจริงๆผมลองโทรหาม๊าแทบจะทุกวันอยู่ละ แต่ไม่มีใครรับเหมือนครั้งนี้ ไม่มีผิด เพราะผมรู้ไงว่ายังไงก็ไม่มีคนรับ แต่ผมไม่อยากบอกไอ่หงมัน เดี๋ยวมันจะคิดมากอีก ผมรู้ว่ามันเองก็เป็นห่วงผมอยู่เหมือนกัน ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมม๊าถึงหายไปนานจัง

หยุดเลย มึงไม่ต้องมาร้องไห้นะ นี่มันในห้างมันแซวผมทันทีที่ผมเงียบไป

กูรู้น่ะ ไม่ได้ร้องไห้สักหน่อย กูโตแล้วเว้ยผมรู้สึกแบบที่พูดจริงๆ บางทีม๊าคงมีเหตุผลที่จำเป็นมากหรือไม่ว่างจริงๆผมไม่ติดใจอะไรมากละเพราะมันบ่อยเกินกว่าที่ผมจะมาคิดมาก หน้าที่ผมคือเรียนให้ดีก็พอ

แน่ใจนะมึงดูหน้ามันดิ้ จะจริงจังไปไหนวะเนี่ย

เออออออออผมตอบปนบ่นๆให้มันรู้ว่าผมโอเคจริงๆ

ดี เพราะอาหารมาแล้ว กินเหอะกูเริ่มหิวละ

หลังจากพนักงานหยิบชุดอาหารมาให้แล้วเดินกลับไป ผมกับไอ่หงก็ลงมือกินกันอย่างไม่มีใครยอมใครเลย ส่วนนึงคงเพราะหิวกันมากแหละ วันนี้ลูกค้าไม่ค่อยมากเท่าวันที่มากับม๊า อาจจะเป็นเพราะวันนี้เป็นวันธรรมดามั้ง

หลังจากทานเสร็จไรเสร็จก็พากันกลับบ้าน ผมแยกเข้าบ้านก่อนไอ่หง แล้วขึ้นไปอาบน้ำนอนทันทีเพราะพรุ่งนี้ยังมีเรียนอยู่ ป้าจางคงหลับไปแล้วเพราะผมบอกแกแล้วว่าจะกลับดึกไม่ต้องรอ 


Junkai’s 

วันนี้เป็นวันที่ผมต้องเข้าชมรมอย่างเต็มตัวเพราะจะมีการแข่งเกิดขึ้นในปลายปีนี้ ซึ่งงานนี้มีขึ้นทุกปีและปีที่แล้วชนะเลิศด้วย ปีนี้เลยยังไม่อยากเสียแชมป์ เพราะงั้นผมจึงต้องเข้ามาฝึกซ้อมแทบทุกอาทิตย์ จารย์บอกว่าใกล้ๆค่อยฟิตผมเลยมาแค่วันที่มีเรียนชมรมเท่านั้น 

จวิ้นข่าย วันนี้เข้าชมรมไหมเจนส์ถามผมหลังจากเราเดินมาด้วยกันสักพักละ เจนส์มาหาผมที่โรงอาหารเพราะผมมาส่งไอ่หลินมันกินข้าว เห็นมันบอกอยากชินกับอาหารที่จีน เลยมากินนี่แทบทุกเช้า แต่ผมก็แยกกับมันละ เพราะมันเจอเพื่อนห้องเดียวกัน ผมเลยหมดห่วงเรื่องไปส่งมันที่ห้อง ผมเองตอนนี้กำลังจะขึ้นห้องเหมือนกัน

เข้าๆผมตอบเจนส์กลับไป เจนส์เค้าอยู่ชมรมสภานักเรียน ผมคงยังไม่ได้บอกล่ะสิว่าเจนส์เป็นประธานนักเรียนในปีนี้

วันนี้เรามีประชุมด้วย คงไม่ได้ไปหานะเจนส์บอกผมหน้าปนความเศร้าและรู้สึกผิดอยู่ ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิดแท้ๆ

ไม่เป็นไร งั้นเพื่อความสบายใจวันนี้เราจะเรียกน้องเบ้มาอยู่เป็นเพื่อนละกันผมบอกทันทีที่คิดได้ ไม่อยากให้เจนส์เป็นห่วง เขารู้ว่าผมเป็นคนเหนื่อยง่าย ครั้งก่อนผมหักโหมเกินไปจนเกือบจมน้ำ ดีที่มีรุ่นพี่ช่วยไว้ ไม่งั้นคงได้เป็นผีเฝ้าสระไปละ แต่ผมก็ยังยืนยันจะว่ายน้ำต่อไปเพราะมันเป็นสิ่งที่ผมชอบที่สุดละ ตั้งแต่นั้นมาเจนส์ก็มาหาผมทันทีที่ชมรมตัวเองเลิก แต่ด้วยความที่ปีนี้เป็นถึงประธานนักเรียน งานจึงเยอะพอตัว เลยไม่ค่อยได้มาเฝ้าผมเท่าไหร่ 

นี่ รบกวนน้องเค้ารึป่าว ถึงจะเป็นเบ้แต่ก็ใช่ว่าต้องทำ ทุกอย่างนะผมรู้ว่านอกจากเจนส์จะห่วงผมแล้ว เค้ายังเป็นห่วงคนรอบข้างอีกด้วย

ใจเย็นนะ เราไม่ได้เรียกน้องมาทำความสะอาดสระน้ำซะหน่อย แค่ให้มานั่งรอเฉยๆ เออเราลืมบอกเจนส์ว่าบ้านน้องเค้ากับบ้านเราไปทางเดียวกันด้วย เดี๋ยววันนี้เรากลับกับน้องเค้าเอง เจนส์ไม่ต้องห่วงนะประชุมเสร็จก็กลับได้เลยผมบอกตามความจริงเพราะผมไม่มีอะไรปิดบังเจนส์อยู่แล้ว

เอางั้นก็ได้ วันนี้ไม่รู้จะประชุมเสร็จกี่โมง เราเองคงไม่ได้มาหา แต่ดูแลน้องเค้าดีๆส่งให้ถึงบ้านเค้าล่ะ อย่าพากันไปเถลไถลที่อื่น เข้าใจไหมเจนส์บอกจุดประสงค์ของตน

คาบบบบบผมตอบไปอย่างนั้นเพราะเราเดินมาถึงหน้าห้องเรียนแล้ว

เราไปก่อนนะผมพยักหน้าตอบหลังจากเจนส์พูด เพราะตอนนี้ผมต้องเข้าห้องละ แต่เค้าต้องเดินไปอีกหนึ่งห้อง ผมเดินเข้ามาในห้องแต่ยังไม่พบไอ่เชียน มันไปไหนของมันวะ ผมรู้สึกๆเบื่อเลยหยิบมือถือขึ้นมา กดเข้าตรงไอค่อนรูปมือถือแล้วค้นหารายชื่อของปลายทางที่จะโทร

......

มีอะไรครับทันทีที่ปลายสายรับก็พูดจากไม่เข้าหูผมละ 

ทำไม โทรไปต้องมีอะไรด้วยรึไงผมแกล้งคนปลายสายทันที บังอาจพูดไม่เข้าหูผม

พี่จวิ้นข่าย ถ้าพี่จะโทรมากวนนะ วางไปเลยผมไม่ว่างน้องมันพูดจาเหมือนบ่นนิดๆ ไม่ว่างที่ว่าเนี่ย คงไม่ใช่ติดเล่นเกมกับเพื่อนหรอกนะ เพราะยังไม่ถึงเวลาเรียนเลย

เออๆ กูจะบอกมึงว่าเย็นนี้เลิกเรียนแล้วมาหากูที่สระหน่อยผมบอกจุดประสงค์ที่แท้จริง

ครับน้องมันตอบมาแค่นั้น แต่ทำไมผมรู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ เหมือนโดนมันเมินอ่ะ คนหล่ออย่างผมโดนรุ่นน้องเมินอย่างนั้นหรอ

นิ ยุ่งมากรึไง ไม่คิดจะคุยไปกับกูหน่อยหรอจริงๆผมก็ไม่ได้จะโทรมากวนเวลาพักของน้องมันหรอก แต่ดันพูดจาไม่เข้าหูก่อนน่ะสิ 

ผมไม่มีจะคุย แค่นี้ก่อนนะ อาจารย์มาแล้วแล้วมันก็กดตัดสายไปดื้อๆ ไอ่เด็กเวรเอ้ย เดี๋ยวตอนเย็นเจอกันจะเอาให้หนักเลย บังอาจมากดตัดสาย


มาเช้าจังวะอยู่ๆผมก็ได้ยินเสียงเพื่อนอันเป็นที่รักยิ่งของผมถาม นานๆทีมันจะเอ่ยถามเพื่อน เอาวะอย่างน้อยวันนี้เพื่อนก็ไม่เมิน

เพี้ยนหรอวะ ทำไมถามกูก่อนอ่ะได้ทีผมก็กวนเพิ่มอีกคน การแกล้งคนเป็นเรื่องที่ผมคิดว่า ผมถนัดสุดๆละ สะใจเวลาพวกมันจนตรอก

กูถามไปงั้นแหละอ่าวเวร มึงจะมาทำให้แล้วจากไปไม่ได้เพราะมันกำลังเดินออกห้องไปแล้วทิ้งให้ผม กินแห้วงงอยู่คนเดียว สรุปมันถามผมทำไม?

—————————————————————————————————

จบแล้วจ้าาาาสำหรับตอนที่ 5

ม๊าของหยวนหายไปไหนน้าาา

แล้วเก้อจะทำโทษนุ้งหยวนยังไงเอ่ย


เจอกันตอนที่ 6 นะคะ

ขอโทษที่มาช้าเด้อ ไรท์ไม่ค่อยมีเวลาจริงๆ

 ขอโทษๆๆๆๆๆ


คอมเมนท์เป็นกำลังใจของนักเขียนทุกคน

รออ่านอยู่นะจ้ะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #9 kanni15 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 01:40

    ม๊าหายไปไหนอะ สงสารน้องหยวนอยู่คนเดียว แถมยังต้องเป็นเบ้อีก รอค่ะ

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-01.png

    #9
    0