School in love

ตอนที่ 4 : ล่าหนังสือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    3 พ.ย. 62


Qianxi’s

วันนี้ผมตื่นเช้าเป็นปกติ ต่อให้เป็นวันหยุดก็ตาม ผมจะไปหาหนังสือเหมือนทุกๆที ปกติถ้าไอ่ข่ายมันว่างผมก็จะชวนมันแต่ถ้ามันไม่ว่างก็ไปคนเดียว รายนั้นนะอีเว้นเยอะแถมไม่ค่อยชอบหนังสือด้วย ผมเลยมันจะกินแห้วอยู่บ่อยๆ แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไปเพราะมีน้องรหัสไปด้วยน่ะสิ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆถึงอยากไปด้วย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เค้าแทบไม่อยากเจอผมด้วยซ้ำ



~R R R~ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น คงเดาได้ไม่ยากว่าใครโทรมา

(ฮาโหล)

(พี่เสร็จยัง)

(ยัง)

(ช้าจัง เร็วๆหน่อย)

(ยังไม่ได้กินข้าว)

(มากินข้างนอกก็ได้ ผมก็ยังไม่ได้กิน)

(ทำไมไม่กินล่ะ ไม่รีบ)

(แต่ผมรีบ ผมหิวแล้วออกมาเหอะ)

(นายอยู่ไหน จะให้ออกไปไหน)

(มาหน้าบ้านไง)

(นายรู้ได้ไง)

(เอาน่าเดี๋ยวเล่าให้ฟังทีหลัง ตอนนี้ออกมาก่อน)

(รอก่อน เดี๋ยวลงไป)


ผมวางสายแล้วหยิบกระเป๋าเดินลงมาชั้นล่าง

ม๊าครับ ผมไปธุระนะ เดี๋ยวเย็นๆกลับทันทีที่ลงมา ผมก็เจอม๊ากำลังเดินเข้าห้องครัวอยู่

ไม่กินข้าวหรอลูก

ไม่ครับ พอดีวันนี้รุ่นน้องขอไปด้วย เลยว่าจะไปกินข้างนอก

อ๋อ โอเคๆ แล้วไปไงล่ะ

ผมว่าจะขับรถไปครับ

ขับดีๆนะ มอเตอร์ไซค์มันอันตราย สวมหมวกด้วย

ครับ ผมไปละนะ ฝากบอกหนานๆด้วยเดี๋ยวซื้อหนมมาฝาก

จ่ะ เดินทางปลอดภัยนะ

ครับผมแยกตัวออกมาจากม๊า แล้วเดินไปหน้าบ้านทันที



หวัดดีคับทันทีที่น้องเห็นหน้าผม ก็ทักผมเลย

อืม

เอ้า ไปไหนอ่ะ

ไปเอารถผมเดินไปที่โรงจอดรถเพราะเมื่อกี้ผมไปเปิดประตูรั้วมา ผมขับมอไซค์ออกมานอกบ้าน กำลังจะลงรถ เพื่อปิดประตูรั้วไว้ วันนี้ม๊าคงไม่ออกไปข้างนอก

ไม่ต้องคับ ผมปิดให้แล้วน้องแกก็ปิดประตูรั้วให้

ขอบใจ อ่ะหมวกผมหันกลับมาหยิบหมวกยื่นให้

ขับมอไซค์ไปหรอคับน้องเห็นผมขี่ม้ารึไงกัน

ใช่จริงๆอยากจะตอบมากกว่านี้แต่เดี๋ยวเสียภาพพจน์หมด

ขับได้แน่นะคับคือน้องถามไรไม่คิดจริงๆ ทั้งๆที่เห็นผมขับออกมาขนาดนี้แล้ว ผมคงขับมาโชว์แล้วเอาไปเก็บหรอก

จะไปไม่ไปถามย้ำอีกที เพราะเริ่มมั่นใจละว่าน้องต้องถามความมั่นใจอีกแน่ ถ้าผมไม่ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

ไปคาบบบสุดท้ายก็ยอมซะทีนะ น้องรับหมวกไปแล้วขึ้นซ้อนท้าย ผมขับรถออกไปยังร้านอาหารใกล้ๆบ้าน พอมาถึงผมก็จอดรถแล้วเราก็เข้าไปในร้านทันที


เอ้าน้องเชียน เชิญค่ะๆพี่เจ้าของร้านทักขึ้น เพราะผมมาที่นี่บ่อยเลยรู้จักกัน

อ่ะนี่เมนูจ่ะ สั่งได้เต็มที่เลยนะพอเราหาโต๊ะได้แล้ว พี่เค้าก็หยิบเมนูมาให้ดูทันที

นายจะกินไร

ผมเอาข้าวแกงเขียวหวานครับ

ผมเอาเหมือนเดิมเราสั่งอาหารกันเสร็จและผมก็หยิบมือถือขึ้นมาเล่นนั่งรออาหาร

พี่มานี่บ่อยหรอเล่นได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงของคนตรงข้ามถามขึ้น

อืม

อร่อยสิถ้าถึงมาบ่อย

อืม

พี่จะไปร้านไหนก่อนอ่ะ

ยังไม่รู้ ดูก่อน

ทำไมถึงชอบสะสมหนังสือครับ

ความสุข

อ๋าาา แบบนี้นี่เอง

“...”มั่นใจได้เลยว่าผมได้น้องรหัสพูดมากกกกกกก

และไม่มีการสนทนากันอีกเลย จนอาหารมาวางไว้ตรงหน้า เราสองคนรีบกินแล้วจ่ายเงินออกมาจากร้าน จากนั้นเราก็เดินทางไปยังร้านแรก และอีกหลายร้าน วันนี้ผมจะลองหาหนังสือเกี่ยวกับการใช้ชีวิตในเมืองนอกดู 



ร้านดูเก่าๆนะพี่พอมาถึงก็บ่นเลย ผมอยากรู้จัง ว่าถ้าน้องทำปากหายชีวิตนี้จะอยู่ได้ไหม

ร้านหนังสือ ไม่ใช่ร้านพิซซ่า

อะจ้าาาพูดจบผมก็เดินนำน้องเค้าไปในร้านเลย โดยมีอีกคนเดินตามหลังเข้ามา

สวัสดีค่ะ ไม่ทราบต้องการหนังสือแนวไหนคะทันทีที่เห็นลูกค้าทั้ง 2 คนเดินเข้ามาในร้าน พนักงานร้านก็ถามด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

ผมอยากได้หนังสือการใช้ชีวิตเมืองนอกครับ

งั้นเชิญทางนี้เลยค่ะพนักงานเดินนำหน้าไปโซนหนังสือที่ลูกค้าต้องการ

ครับผมกับน้องเค้าก็เดินตามไปทันที

นี่ค่ะ เลือกเต็มที่เลยนะคะ มีหลายประเทศอยู่เหมือกันพนักงานบอกพลางชี้ไปตามชั้นวางหนังสือ ที่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย และมีจำนวนมากเหมือนกัน

ครับแล้วผมก็หันไปดูหนังสือเลย พร้อมกับที่พนักงานเดินออกจากตรงนี้ไปยังเคาน์เตอร์ประจำ เพื่อรอรับลูกค้าคนต่อไป


พี่จะเอาไปทำไรอ่ะ จะไปเมืองนอกหรออยู่ๆน้องเค้าก็ถามผม ผมว่าน้องคงอดทนอยู่มากเพราะเมื้อกี้มีพนักงานอยู่ด้วย พอได้จังหวะเลยยิงคำถามใส่ผมทันที

เรื่องของพี่ผมตอบไปแค่นั้น ไม่อยากให้เซ้าซี้มาก

อ่าวผมแค่อยากรู้เฉยๆ ตอบดีๆก็ไม่ได้ความต้องการคำตอบของน้องเค้ายังมีอยู่มาก 

“...”ผมเงียบเพราะต้องใช้สมาธิในการอ่านเนื้อหาคร่าวๆ 


จะว่าไปร้านก็ดูโมเดิร์นดี ออกแบบร้านได้เก่าและเก๋ในเวลาเดียวกัน ดูเป็นร้านที่ไม่ใหญ่มากแต่ก็ไม่เล็กจนแออัด มีมุมอ่านหนังสือสำหรับคนที่ว่าง และมีมุมเช่าหนังสืออีกด้วย ถือว่าใช้ได้ ผมดูหนังสือไปเรื่อยๆ อ่านหลายเล่มเพราะแต่ละประเทศนั้นมีอยู่ประมาณ 2-3 เล่มเลย กะจะศึกษาให้คุ้มก่อนซื้อ


ฮ้าววว พี่นานจัง ผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคงง่วงมั้ง มานั่งเป็นเพื่อนนานละ ผมไม่ได้อยากให้เค้ามารอเลยนะเพราะมันนาน แต่ก็ยังจะดื้อมาเอง ช่วยไม่ได้ ผมหาหนังสือต่อ วันนี้ผมคิดว่าน่าจะเอาแค่แนวนี้ก่อน สุดท้ายผมก็ตัดสินใจเลือกซื้อหนังสือการเดินทางไปใช้ชีวิตเมืองนอก ของประเทศนิวซีแลนด์มา มันมีทั้งหมดประมาณ 3 เล่ม น่าสนใจดีผมเลยเลือกซื้อ


ผมหยิบหนังสือไปยังหน้าเคาน์เตอร์บริการแล้วไปจ่ายเงิน ว่าแต่น้องหงหายไปไหน

นี่หนังสือค่ะพนักงานทอนเงินพร้อมกับยื่นหนังสือมาให้

เห็นเด็กที่มากับผมไหมครับผมตัดสินใจถามออกไป เพราะผมเองก็ไม่เห็นเค้าอีกเลยตั้งแต่บอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ

อยู่ตรงโซนอ่านหนังสือด้านหลังมั้งคะ เมื่อกี้เห็นอยู่ตรงนั้น

ครับผมเดินตรงไปยังมุมอ่านทันที หนือว่าจะมานั่งอ่านหนังสือฆ่าเวลา ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีเหมือนกันผมจะได้ไม่รู้สึกผิดที่พาน้องมาเสียเวลา แต่ภาพที่ผมเห็นคือ

หลับ?”ตามนั้นล่ะครับ ผมคงคาดหวังสูงเกินไป นี่ไม่ใช่น้องหยวนนิ

“...”

นาย ตื่น

“...”

น้องหงแอบสะกิดเบาๆ

อื้อออยังไม่ตื่นอีก

นี่ นายควรตื่นได้แล้วนะผมพูดพลางนั่งลงข้างๆน้องเค้า

“...”ความเงียบคือคำตอบ สงสัยเหนื่อยสิถ้า คงไม่เคยออกมาหาหนังสือแบบนี้สินะ ผมไม่พูดอะไรต่อ ปล่อยเค้านอนเหอะ ผมจัดการหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านระหว่างรอ ดูแล้วคงอีกนานกว่าพระอินทร์จะปล่อยตัวกลับมายังโลก


อื้อออระหว่างอ่านหนังสือ ก็ได้ยินเสียงของคนข้างๆดังอื้ออึงขึ้น ผมจึงหันไปดู พบว่าตื่นแล้ว ดีเลยฉันอ่านจะหมดเล่มแล้วนะ กว่าจะตื่น

“...”

ฮ้าววว พี่ได้หนังสือแล้วหรอครับ

อืม

งั้นกลับกันเหอะ ตอนนี้กี่โมงแล้วเนี่ยแล้วก็หานาฬิกาของร้าน 

จะหกโมงละผมจึงตอบแทน เพราะนาฬิกามีหน้าเคาน์เตอร์นุ่น 

ห๊ะจะหกโมงจะตกใจทำไม นายนอนนานเองนะ

เออดิ

ผมนอนตั้งแต่เมื่อไหร่

บ่ายสาม

ผะ..ผม นอนตั้ง 2 ชั่วโมงกว่าๆเลยหรอเนี่ย

ใช่คนบ้าไรนอนได้ทุกที่ทุกเวลา

ทำไมไม่ปลุกผมล่ะผมไม่รู้จะปลุกยังไงละ

ไม่อ่ะ ไปเหอะ

ไปไหนครับ

กลับไง

เอ่อ..ครับผมกับน้องเดินออกมาหน้าร้าน แล้วขับรถตรงไปยังบ้านทันที แต่ระหว่างทางผมแวะเติมน้ำมันที่ปั้มก่อนเพราะวันนี้ไปหลายที่มาก หมดเกือบครั้งถังละ


นายกินไรไหมผมถามขณะที่พนักงานกำลังเติมน้ำมันให้

หิวข้าวอ่ะพี่

งั้นไปแวะกินข้าวก่อนละกัน

ครับแล้วเราก็ขับรถออกจากปั้ม ขับมาเรื่อยๆจนมาเจอร้านอาหารข้างทาง ผมจอดรถแล้วพาน้องไปกินข้าว เดี๋ยวจะหาว่าดูแลไม่ดีอีก

นายเอาไร

ผมเอา กะเพราไก่ละกัน

พี่ครับ กะเพราไก่ 1 ครับ

อ่าว พี่ไม่กินหรอ

ไม่อ่ะ

ไม่หิวหรอพี่

อืม

ระวังกระเพาะเล่นงานนะพูดแล้วทำหน้าทะเล้นใส่ผม

พี่ไม่กินข้าวเย็น

จริงดิ ไม่เคยกินเลยหรอ

ตั้งแต่ 5 ขวบละเรื่องจริงนะ ผมไม่กินมันมานานละ ม๊าเคยบอกว่าผมกินแล้วอ้วกตลอด เลยเปลี่ยนจากข้าวเป็นพวกนมแทน

แปลกเวอร์ผมไม่ตอบอะไรไป เพราะพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟแล้ว น้องมันก็กินของมันไปจนหมดจาน ผมจ่ายเงินแล้วเราก็ขับรถกลับบ้านทันที ผมเลยแวะไปส่งน้องก่อนกลับให้กลับคนเดียวคงอันตราย นี่ก็มืดแล้ว

กลับดีๆนะพี่

อืม

ไว้เจอกันใหม่นะ

ไม่จำเป็นอ่ะ

ไม่ได้ดิ ผมเป็นน้องรหัสพี่นะ

ก็ใช่

ยังไงก็ขอบคุณนะพี่ ที่พาผมไปด้วย

อืม

ผมเข้าบ้านก่อนนะผมพยักหัวแล้วน้องมันก็เปิดประตูเข้าบ้านไป เห็นดังนั้นผมจึงสตาร์ทรถแต่...

พี่เชียนซี good night นะพี่ตะโกนซะดังเลย ดีนะใส่หมวกอยู่ไม่งั้นหูดับแน่

ขอบใจแล้วผมก็ขับรถออกจากบ้านน้องแล้วมุ่งหน้ากลับบ้านทันที



Zihong’s

ตอนนี้ผมอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยละพร้อมนอน จะว่าไปวันนี้ก็สนุกเหมือนกันแฮะ ไม่เคยออกไปหาหนังสือแบบนี้มาก่อน(แน่ใจนะว่าหาเอาจริงๆผมไม่ชอบหนังสือเอามากๆเลยแหละ ผมเห็นก็แต่ไอ่หยวนมันชอบออกล่าหนังสือแบบนี้พี่เชียนซีแหละแต่ไม่ได้ขนาดพี่เค้าอ่ะ ที่ผมไม่ชอบอ่านหนังสือเนี่ยเพราะผมอ่านแล้วมันง่วง มันทำให้ผมเสียสุขภาพจิตเลยตัดใจไม่อ่านดีกว่า วันนี้ที่ผมตัดสินใจไปกับพี่เค้าก็เพราะอยู่บ้านแล้วเหงา อีกอย่างวันนี้เป็นวันเริ่มงานเป็นเบ้วันแรกด้วย จริงๆพี่เค้าไม่ได้อะไรนะ ไม่ทำโทษหรือว่าสั่งให้ทำงานใดๆเลย หรือว่ายังไม่ถึงเวลาวะ 

ช่างเหอะโทรหาไอ่หยวนดีกว่า แม่งหายไปทั้งวัน 


(ฮาโหล)รับแล้วๆ

(ไงมึง หายไปทั้งวันเลยนะ)

(กูมีธุระไง มึงก็รู้นิ)

(กูรู้แต่ทำไมมันต้องทั้งวันเลยหรอวะ)

(อะไรไอ่หง ธุระกูไหมล่ะ)

(ใช่สิ้ หงไม่สำคัญแล้วนิ)

(อย่าไร้สาระ แล้วมึงอ่ะเห็นกูไม่โทร มึงก็ไม่โทรว่างั้น)

(กูมีธุระเหมือนกัน)

(ทำไรวะ)

(ธุระกู มึงไม่ต้องรู้หรอก)

(อะไรวะ เดี๋ยวนี้หัดมีความลับหรอ)

(ทีมึงยังไม่บอกกูเลย)

(จะเอาคืนว่างั้น)

(อยู่แล้ว)

(งั้นมึงก็ไม่ต้องบอกอ่ะ กูไม่อยากรู้)

(อ่าว แล้วแต่มึงนาา)

(แค่นี้นะ จะลงไปหาป๊าละ)

(เออๆ)

แล้วมันก็วางสายจากผมไป ไม่อยากรู้ก็ไม่ต้องรู้ ไอ่หยวนบ้าเอ้ย 


วันนี้ผมเหนื่อยมากทุกคน พี่แกแม่งขับรถไปเป็น 10 กว่าร้าน เพื่อหาหนังสือที่โดนใจ แต่สุดท้ายก็ได้ร้านเก่าๆนั่นเฉยผมไม่เข้าใจถ้าชอบสะสมขนาดนั้นจะเก็บไว้ส่วนไหนของบ้านวะ แค่พี่แกไปวันนี้นะ ได้มาตั้ง 3 เล่ม แล้วออกไปหาทุกอาทิตย์ แล้วสะสมมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ กะจะเอามาไว้ทำหลังคาตอนลุกเห็บตกใส่แล้วร้านกระเบื้องปิดทั่วโลกรึไง(???) แล้วทำไมผมต้องมาคิดถึงเรื่องบ้าๆนี้ด้วยเนี่ย นอนๆ good night นะทุกคน 



Yuan’s

ผมรีบขึ้นมาอาบน้ำ แล้วลงไปกินข้าวกับป๊า เมื่อกี้ไอ่หงโทรมาด้วยแต่พูดจาน่าถีบ เลยวางสายไปซะ พรุ่งนี้ผมคงได้พักสักทีนะ จริงๆกะจะไปเที่ยวกับป๊าแต่ป๊าบอกว่าต้องไปแต่เช้า หมดกัน นานๆทีป๊าจะมาแต่ผมดันต้องไปทำธุระที่ไม่ใช่ของผมอ่ะ บ้าที่สุด 


~R R R~ อยู่ๆมือถือก็ดังขึ้น

(ฮาโหล)

(ไง)

(อะไร ใครครับ)

(จำฉันไม่ได้รึไง)

(พี่จวิ้นข่ายหรอครับ)

(เออดิวะ)

(เอ้า ใครจะไปรู้ล่ะ เบอร์แปลกไง)

(แต่ตอนนี้นายรู้แล้วนี่ จำไว้ด้วย)

(เห้อ)

(ถอนหายใจทำไมกัน)

(ผมเหนื่อยอ่ะ แค่นี้นะพี่)

(เดี๋ยวก่อน ฉันมีเรื่องให้ช่วย)

(อะไรอีกพี่)

(วันจันทร์นายมาหาชั้นที่สระหน่อยนะ)

(ไปทำไม)

(นายเป็นเบ้ฉันไง เพราะงั้นนายต้องมารอฉัน)

(เพื่อ)

(เอาหน่า มาเหอะ)

(พี่ ผมก็มีธุระต้องทำมะ)

(งั้นนายไปทำธุระก่อนแล้วค่อยมาหาฉันก็ได้)

(พี่แม่ง...กี่โมงล่ะ)

(เลิกเรียนไง)

(ครับ)

(โอเครู้เรื่อง)

(แค่นี้นะ จะนอนละ)

(อ่าๆ ฝันดีๆ)

ผมตัดสายทิ้งทันที โอ้ยยยทำไมต้องมาทำไรแบบนี้ด้วยวะ เป็นเบ้นี่มันไม่สนุกจริงๆ เหมือนเป็นทาสอ่ะ แม่ง...แล้ววันจันทร์ก็ไม่มีเรียนชมรมแต่จะไปสระเพื่อ?ช่างเหอะอย่างน้อยพรุ่งนี้ก็ไม่ต้องเจอหน้าเค้าวันนึง ผมอยากจะฆ่าพี่เค้าจริงๆบังคับอยู่ได้เอาแต่ใจชิป นอนละเดี๋ยวไมเกรนขึ้น 



.......

ป้าจาง วันนี้มีไรให้กินบ้างครับวันนี้ผมตื่นเร็วน่ะ เนื่องจากเมื่อวานเอาแต่นอนอยู่บ้านเฉยๆเพราะป๊ากลับแต่เช้าตรู่เลย

วันนี้ป้าไม่ได้ไปซื้ออะไรเลยค่ะ ฝนตกตั้งแต่เมื่อวานยันเช้าเลย มีไข่ในตู้นะ แต่คุณหนูไม่กินนินา

งั้นไม่เป็นไรครับ ผมไปกินที่โรงเรียนก็ได้วันนี้ผมไปเช้าด้วยมีเวลาอยู่ งั้นผมไปก่อนนะ

อ้าว ไม่รอคุณหนูหงหรอคะป้าจางถาม เพร่ะปกติไอ่หงมันจะมาหาผมที่บ้านแล้วเราไปรอรถพร้อมกัยฝน แต่ไอ่หงมันตื่นสายและแน่นอนวันนี้มันไม่ทันผมหรอก

ผมบอกมันแล้วครับ ว่าจะไปก่อน

ค่ะๆ ตั้งใจเรียนนะคะป้ายิ้มให้ผม แล้วผมก็เดินออกจากบ้านเพื่อไปรอรถที่ป้ายรถเมล์ ผมแชทบอกไอ่หงตั้งแต่อยู่บนห้องละว่าวันนี้จะไปก่อน อยู่บ้านก็เบื่อ ลองไปโรงเรียนเช้าๆบ้าง เผื่อมีไรให้ทำ555 ผมยังปกติอยู่ไหมเนี่ย รอไม่นานรถก็มาจอดรับผมไปโรงเรียนทันที


พอมาถึงโรงเรียนผมก็รีบตรงไปยังโรงอาหารอย่างเร็วไว ไม่ใช่ไรหรอก ผมหิว

ป้า ผมเอาเกี๊ยวน้ำพิเศษครับ

นี่จ่ะ

หลังจากนั้นผมก็ไปหาที่นั่งเพื่อกินอาหารเช้า

พี่หวังหยวนจู่ๆก็มีคนเรียกผมเฉยเลย ผมหันไปมองตามเสียง

มากินข้าวนี่ทุกวันเลยหรอครับ

ฮ้าวเฉียงนี่เอง เปล่าหรอกวันนี้พี่มาเร็วน่ะเลยมากินนี่

อ๋อ ครับ

แล้วนายมาทำไรอ่ะ กินข้าวหรอผมถามน้องไปเพราะไม่เห็นมีจานข้าวติดตัวมาเลย

ช่ายย แต่กำลังมองหาร้านอยู่อ่ะ พี่พอมีร้านแนะนำม้ะมันทำหน้างงๆหันมาถามผม

ไม่รู้ว่ะ พี่ไม่ค่อยได้มากินโรงอาหารเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าอาหารมื้อเช้าจะเหมือนมื้อกลางวันรึป่าวนะผมตอบตามความจริงปกติผมกินข้าวเช้าจากบ้านมาตลอด แล้วอาหารที่นี่ก็เปลี่ยนทุกมื้อ ร้านเยอะก็จริงแต่ผมไม่ค่อยชอบกินอาหารตะวันตกเท่าไหร่ แต่ประเด็นคือที่นี่ร้านอาหารเกือบ 80% เป็นอาหารตะวันตกทั้งหมด

งั้นผมไปเดินดูก่อนนะพี่ เดี๋ยวผมมานั่งด้วย

โอเคๆน้องมันก็เดินลิ่วไปเลย

ผมนั่งกินข้าวไปเรื่อยๆจนน้องแกเอาข้าวมานั่นแหละ ผมก็กินหมดพอดี ไม่รู้ผมกินเร็วเพราะหิวหรือมันหาอาหารช้ากันผมเลยต้องนั่งรอมันที่นี่


เออพี่ แล้วทำไมถึงมาเรียนที่นี่อ่ะอยู่ๆก็ถามผมขึ้น

ม๊าพี่บอกให้มาอ่ะผมตอบไปพลางเล่นมือถือไป

หรอ ไกลขนาดนี้เลยหรอเคี้ยวไปถามไป ความสามารถเค้าล่ะ

ใช่ไง จริงๆพี่อยากเรียนแถวบ้านแต่ป๊าพี่มาทำงานนี่เลยลงตัวพอดี

ดีเนาะ555”เอ้า

ขำอะไร แล้วเราล่ะทำไมถึงมาเรียนไกลขนาดนี้ ยังเด็กอยู่เลยนั่นดิ จบเกรด 6 จากฉงชิ่งเพื่อเรียนปักกิ่ง อะไรจะเร็วขนาดนี้ ขนาดผมมาเกรด 10 นะ ยังลำบากเลย

ผมขอป๊ากับม๊านานละแต่พึ่งจะอนุญาตก็ตอนจบเกรด 6 อ่ะแหละ

จริงป้ะ ทำไมถึงอยากมาอยู่จังวะที่ผมถามเนี่ยเพื่อความชัวร์ว่า โรงเรียนนี้มันน่าเข้าจริงๆหรอ

จริงสิพี่ โรงเรียนในฝันเลยนะ”>>ไอ่ฮ้าว

งั้นหรอ ตั้งใจเรียนละกันผมล่ะหมดคำพูดจริงๆ เด็กมันคงเห็นอะไรในโรงเรียนที่แตกต่างจากผมอ่ะนะ

ครับมันรับคำแล้วกลับไปกินข้าวต่อ ผมเลยต้องรอมันก่อน จะลุกไปก็กลัวเสียมารยาท 


แต่ระหว่างที่ผมรอน้องเค้ากินข้าวอยู่ สายตาผมดันหันไปเห็นไอ่พี่หน้าแมวเข้า รางร้ายอีกละ...ภาวนาอย่าให้เค้าเห็นผมทีเถอะ ผมพรางหดคอลงด้วย แต่ไอ่พี่นั่นกำลังเดินเข้ามาในโรงอาหารแทนที่จะเดินผ่านไป ไม่ได้มาคนเดียวนิหว่าผมเห็นมีคนเดินตามมาติดๆน่าจะรุ่งน้องนะ สังเกตจากขนาดตัวที่เล็กกว่า ส่วนสูงที่ต่ำกว่าไอ่พี่หน้าแมว แต่หน้าตาดูคล้ายๆกันอยู่แฮะ


คิดว่าตัวเล็กนักรึไงนั่นไง ผมไม่หน้ายื่นคอไปสังเกตเด็กนั่นเลย ทำให้ไอ่พี่หน้าแมวเห็นผมซะละ ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ

อะไรครับผมรู้ว่าเค้าหมายถึงผม แต่แกล้งถามปัดๆไปงั้นแหละ

หดคอขนาดนั้น คิดว่าตัวเองเป็นเต่ารึไงกัน”>>ไอ่พี่หน้าแมว

แล้วพี่มีธุระอะไรรึป่าวผมถามเปลี่ยนเรื่องสิวะ

ไม่คิดจะชวนนั่งเลยรึไงนั้น___อิหยังวะ!

เชิญครับๆไม่ใช่ผมนะ น้องตรงข้ามผมพูดตางหาก

อ่า..ต้องให้เด็กพูดแทนเลยหรือไงดูทำหน้าเข้า กวน...แต่ผมนี่ขึ้นเลยด่าผมทางอ้อมรึไง

เฮียยย ผมว่าพอก่อนเหอะ ผมหิวแล้วนะดีนะ น้องที่มาด้วยกันกับเค้าพูดก่อน ไม่งั้นล่ะก็ ผมจะอาละวาดให้ 

เออลืม งั้นไปซื้อมากินเลย ใช้เงินเป็นแล้วใช่ไหมเค้าหันไปพูดกับรุ่นน้องคนนั้น

ครับ เฮียกินไรไหม

ไม่อ่ะ รอนี่นะแล้วน้องคนนั้นก็พยักหน้าแล้วเดินไป


พี่หยวนครับ ผมเอาจานไปเก็บละนะพี่ฝากไหมพูดได้ถูกจังหวะมาก ผมกำลังหาวิธีออกจากตรงนี้อยู่เหมือนกัน

รอพี่ด้วยผมกำลังจะลุกยืนขึ้นก็ต้องหยุดชะงัก

เดี๋ยวก็ไอ่พี่หน้าแมวมันดึงมือผมไว้น่ะสิ

ปล่อยนะพี่ ผมจะเอาจานไปเก็บผมพูดพร้อมกับสะบัดมือให้หลุดจากพี่แก แต่คนไรแรงเยอะชิปหาย

ฉันมานั่งนี่ทั้งคน จะไปได้ไงเอ้าาาาา

อะไร ผมอิ่มแล้วจะขึ้นห้องไง พี่เป็นไรมากป้ะผมเริ่มหงุดหงิดแล้วนะ

เป็น!”พี่เค้าพูดแล้วมองหน้าผม

เป็นอะไร?”ผมถามออกไป 

เป็นเจ้าของเบ้จึก...ผมลืมไปเลย

ละ...แล้วไง ตอนนี้ผมต้องไปเรียนแล้วเป็นเจ้าของเบ้แล้วจะทำไรก็ได้งั้นหรอ

น้องชื่อไรนะพี่แกไม่ตอบผม แต่หันไปคุยกับน้องฮ้าวแทน

ฮ้าวเฉียงครับน้องตอบแบบหน้าหวั่นๆ

โอเค ไปก่อนเลยพี่มีธุระกับพี่หยวนนิดหน่อยน่ะเอ้าไหงพูดงั้นล่ะ ธุระไรนักหนา

ได้ๆครับ งั้นผมไปก่อนนะพี่หยวน แล้วเจอกันครับน้องแกพูดเสร็จก็วิ่งไปเลยจ้า 

นั่งลงได้ละ ยืนคำ้หัวผู้ใหญ่มันไม่ดีสักพักหันมาพูดกับผมแทน พูดดีเข้าตัวตลอด

ผมจำใจนั่งลงอย่างเบื่อๆ อีกเหตุผลนึงที่ทำให้โรงเรียนนี้ไม่น่าอยู่คงจะเป็นพี่เค้าเนี่ยแหละ


มีธุระอะไรไม่ทราบ ผมต้องรีบขึ้นห้องผมถามออกไปอย่างเอาเรื่อง คนบ้าไรวะถ่วงความเจริญชาวบ้านอยู่ได้

ใจเย็น ไหนๆก็สนิทกันละเรียกกูมึงละกัน แต่กูพูดได้คนเดียวนะเว่ยนั่น อะไรนักหนาจะเรียกไรก็เรียกเหอะ ดูจากหน้าตาและนิสัยแล้วก็ไม่น่าแอปพูดดีได้นานหรอก 

นินทากูในใจป้ะเนี่ยยังมีเวลามาจับผิดคนอื่นอยู่ด้วย เป็นไงล่ะ

ป่าว บอกมาได้ละว่ามีอะไรผมไม่เสียเวลานานรีบถามคำถามนี้ขึ้นเป็นรอบที่ล้านแปด(~_~)

วันนี้ไม่ต้องไปหาที่สระละนะ กูมีธุระ

แค่เนี้ยผมรีบถามออกไป

ใช่ไงพูดแล้วทำหน้าตายอีก ไม่รู้สึกผิดบ้างเลยรึไงที่ทำให้คนอื่นเสียเวลา 

พี่แชทมาบอกก็ได้ ไม่จำเ...”ผมยังพูดไม่จบก็ถูกขัดซะงั้น

ขี้เกียจพิมพ์พูดเสร็จก็หยิบมือถือขึ้นมาเล่นหน้าตาเฉย ไอ่....

งั้นผมไปละนะผมพูดพลางรีบลุกขึ้น

เรื่องที่ไม่ให้ไปหาที่สระมันก็ใช่ แต่ไม่ได้แปลว่าจะให้ลุกไปได้ มึงต้องอยู่ที่นี่ก่อนห๊า...

พี่จะบ้าหรอ หมดธุระแล้วผมก็จะต้องรีบไปขึ้นห้องไงผมไม่เข้าใจเค้าจริงๆจะถ่วงไปถึงไหน

รอน้องกูมาก่อน ไม่อยากนั่งคนเดียวพูดเหมือนหล่ออีกละ

กลัวไรวะ กลางวันแบบนี้ผีไม่มีหรอกนะ ถึงมีพี่ก็มีหน้าเป็นอาวุธจะกลัวไรผมเริ่มหงุดหงิดเลยใส่ไปยาวซะ

ไอ่ห่านิ ผีกูไม่กลัวหรอกเว่ย กูกลัวคนมาฉุดป้าดดดด

คิดว่าตัวเองหล่อมากรึไง ใครจะไปอยากฉุดพี่วะนั่นดิ หล่อตายแหละ

มึงก็อยู่ๆไปเหอะจะบ่นไรนักหนาวะ เป็นเบ้กูนะเว่ยผมเกลียดคำว่า เบ้ เต็มทีละ

ผมไม่เถียงเค้าอีกและหยิบมือถือขึ้นมาเล่นแทน


จวิ้นข่าย มานานยังอยู่ๆก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นข้างๆโต๊ะเรา ผมกับพี่แกเลยหันขึ้นมามอง พี่เจนส์ นี่เอง

ยังไม่นานเท่าไหร่ เจนส์ล่ะมานานยัง

พึ่งมา แล้วไหนล่ะจวิ้นหลินพี่เจนส์พูดพร้อมกับหันไปมองซ้ายทีขวาที เพื่อหาคนในชื่อนั้น ถ้าผมเดาไม่ผิดคงเป็นน้องคนนั้นสินะ ว่าแต่ไปนานเหมือนกันแฮะ

ไปซื้อข้าว เดี๋ยวคงมามั้ง นั่งก่อนดิพี่จวิ้นข่ายพูดพลางดึงแขนพี่เจนส์ให้ลงไปนั่งข้างๆ ผมได้จังหวะเลยลุกขึ้นเพื่อเอาจานข้าวไปเก็บ

น้องหยวนอิ่มแล้วหรอพี่เจนส์หันมาถามผม

ครับ อิ่มแล้วผมขอตัวก่อนนะครับผมหันไปตอบทันที

จ้าพี่เจนส์ยิ้มให้ผม

ไปละนะพี่อันนี้ผมหันไปมองอีกคนที่เอาแต่จ้องมือถือ ถ้าไม่บอกเดี๋ยวจะหาว่าไร้มารยาทอีก

ใครห้ามพี่แกตอบแค่นั้น ใช่ตอบแค่นั้นแต่ผมรู้สึกว่าเค้าตอบกวนบาทามากนะ ทั้งๆที่เมื่อกี้ยังขัดอยู่เลย ไอ่พี่หน้าตัวเมียเอ้ยย 


ผมเลยเดินเอาจานไปเก็บแล้วขึ้นไปทันที ป่านนี้ไอ่หงคงมาถึงนานละ


——————————————————————————

จบแล้วจ้าาา สำหรับตอนที่ 4


คู่สองมาแล้วเด้ออออ เป็นไงล่ะ เปิดมาก็พากันไปดูหนังสือละ

แต่คูแรกก็กัดกันไม่เบาเลยนะ ล่าสุดนุ้งหยวนได้เลื่อนขั้นเป็นคนสนิท

ของเฮียข่ายแล้วววว(ดีใจ??)


เปิดตัวละครมาเรื่อยๆละนะ อย่าพลาดล่ะ

ไรท์ไม่กำหนดวันลงนะคะ แต่จะฝากแจ้งเตือนไปให้ละกัน

เพราะกลัวกำหนดแล้วลงไม่ทัน สงสารคนรอติดตามค่ะ

ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาถึง ตอนที่ 4 เลยนะคะ 

ไรท์ไม่รู้ว่าจะมีกี่ตอน กะไม่ได้อะ ยังไงก็ตามกันเยอะๆนะ


แล้วพบกันใหม่ ตอนที่ 5 ค่ะ


คอมเมนท์เป็นกำลังใจสำหรับนักเขียนทุกคนเด้อออ(รออ่านอยู่นะ^_^)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #8 kanni15 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 00:55

    เค้ายังไม่เริ่มชอบกันเลย กัดกันขนาดนี้จะรักกันได้ยังไง รอค่ะ

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-08.png

    สนุกค่ะ ชอบๆๆๆ มาช้าได้แต่อย่าทิ้งนะคะ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png

    #8
    0