ผมเกิดใหม่เป็นคนธรรมดา

ตอนที่ 4 : น้องยุกับวันวุ่นๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    5 มิ.ย. 62

ตอนนี้ผมตื่นมาอีกรอบแล้วครับหลังจากตกใจจนสลบ ไม่คิดว่าจะโดนตีตรานี่เห็นมันน่ารักและก็แปลกตานึกว่าเป็นแมว12ตัวของผมที่พระเจ้าส่งมาให้

' เจ้าเป็นไงมั่ง ที่รัก ' เอ๊ะ เสียงใคร

ผมมองไปรอบๆห้อง ในห้องก็ไม่มีใครนิแล้วเสียงผู้ชายมาจากไหนเสียงก็คุ้นๆด้วย

' เจ้าจำเสียงข้าได้ แต่จำไม่ได้ว่าเป็นใครหรือ ที่รัก น่าน้อยใจนัก '

อยู่ๆก็มีคนที่คุ้นหน้าเมื่อ3ปีที่แล้วโผล่มาคนที่ทำให้ผมต้องตายเพราะแค่การเล่นสนุกของตัวเองคนนั้นก็คือพระเจ้าเขาก็ยังหล่อเหมือนครั้งแรกที่เจอกัน

'' ขอโทษที่รักที่ไม่ได้มาหาเจ้าเลย ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกินขอโทษที่3ปีของเจ้าข้าไม่โผล่มาให้เห็น 3ปีของเจ้ามัน3วันของข้า และข้าก็เพิ่งทำงานเคลียร์งานเพื่อมาหาเจ้าโดยเฉพาะเลยนะ ข้าขอรางวัลหน่อย '' พระเจ้ายื่นหน้าของเขามาใกล้ๆปากของผม

​เปรี๊ย!!!!

​'' ท่านเล่นอะไรของท่าน '' ผมตีแรงๆที่ไหล่ของพระเจ้าเขาทำหน้าจะร้องไห้ แต่ผมรู้เขาแค่แกล้งเรียกคะแนนความสงสาร

''

ท่านประมุขน้อยท่านคุยกับใครขอรับ

''​อยู่ๆองค์รักษ์หน้าห้องของผมก็ตะโกนถาม ตายแล้วๆคนข้างนอกคงไม่หาว่าเขาเป็นบ้านะ

'' อ๊ะ- เอ่อ ไม่มีอะไรๆ ข้าไม่ได้คุยกับใคร ''

'' ขอรับ ''

'' หึๆ ฮ่าๆๆๆ '' อยู่พระเจ้าก็หัวเราะออกมาน้ำตาแทบไหล

''ท่านขำอะไรของท่านกัน '' ผมพูดกับเขาทางความคิดเพื่อที่จะไม่เป็นนที่สงสัย

'' หน้าตอนตกใจของเจ้า น่าขำยิ่งยิ่งนัก ฮ่าๆๆ ''

​เปรี๊ย!!!

​'' หยุดขำซักที ''

''โอ้ๆ ที่รักของข้า อย่าโกรธข้าไปเลยข้าแค่หยอกเจ้าเล่นเท่านั้น เห็นเจ้าเครียดเรื่องการตีตราของ

เจ้าชั้นต่ำ

นั่นข้าอุส่าส่งมาเกิดใหม่อยู่กับเจ้าของเก่า เจ้าไม่เห็นบอกข้าเลยว่าแมวเจ้าทุกตัวเป็นตัวผู้!!! '' ตอนนี้ถ้าทุกคนเห็นพระเจ้าโหมดนี้คงขำเพราะพระเจ้ากำลังนั่งทำหน้าเครียดกัดเล็บตัวเอง เสียบุคลิกของพระเจ้าหมด

''  ท่านจะว่าแมวของผมไม่ได้ ตอนผมเก็บมาเพราะเห็นมันมานั่งรอหน้าบ้านของผมทำหน้าน่าสงสาร ผมก็เลยเก็บมาเลี้ยง ''

''เจ้าช่างจิตใจดีนัก เหมาะสมมาเป็นราชินีของสวรรค์ ''

'' ท่านต้องบ้าไปแล้ว!!! ใครที่ไหนเขาเจอกัน2ครั้งแล้วขอให้ไปเป็นราชินี ''

'' จะใครที่ไหนละ ก็ข้าไงที่ขอเจ้า ''

'' แล้วก็เลิกเปลี่ยนเรื่องแล้วคุยเรื่องแมวของผมซักที '' ผมยื่นมือไปบิดหูพระเจ้าให้เขาเลิกเล่นซักที

''โอ๊ยๆๆๆๆ ที่รักปล่อยหูข้าเถอะ ข้าไม่เล่นแล้วโอ๊ย ''

''ผมไปเป้นที่รักของท่านตั้งแต่เมื่อไหร่ เห้อออ'' ผมยอมปล่อยมือออกจากหูพระเจ้าขี้เล่น

''โอ๊ยแรงเยอะจริงๆเลย อ๊ะๆข้าเลิกเล่นแล้วๆ '' ผมทำท่าจะยื่นมือไปบิดหูอีก

''ที่รักเจ้ามีแมว12ตัว ทุกตัวเป็นตัวผู้หมด ชิ ตอนนี้เจ้าเจอตัวแรกแล้วเบอร์แมนชื่อว่าเจ้าอะไรนะ??? ''

'' สมพร!!! แมวตัวแรกของผมเอง ''

'' ที่รักเจ้าไม่มีเซนในการตั้งชื่อเลยใช่ไหม '' พระเจ้าถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ ผมผิดอะไรผมตั้งชื่อสมพรผิดด้วยอ้อ

'' เอ่อ เจ้าสมพง สมพรนั่นได้เกิดใหม่ในเผ่าปีศาจแมวข้าให้ความทรงจำเก่ามันไป แต่ไม่คิดว่ามันจะเอาวิถีของเผ่าปีศาจมาใช้โดยการกัดตีตราเมียข้า ''

''ท่านข้าไปเป็นเมียท่านตั้งแต่เมื่อไหร่!!! '' ผมเขินพยายามเอาหน้าซุกผ้าห่ม พระเจ้าบ้าผมไปเป็นเมียเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน บ้าๆๆๆๆ

''ไม่ต้องเขินไปหรอกที่รัก อีกไม่นานหรอก ฮ่าๆๆๆๆๆๆ หมดเวลาพักของข้าแล้วงั้นลาก่อนเดี๋ยวข้าจะมาหาใหม่ ''

​จุ๊บ!!

​พระเจ้ามองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง บอกลาผมเหมือนครั้งแรกแต่จู่ๆก็ก้มลงมาจุ๊บที่ปากของผมเต็มๆเลย ตอนนี้รู้สึกเหมือนหน้าร้อนจนจะระเบิดออกมา พอผมได้สติพระเจ้าก็ไม่อยู่ตรงหน้าของผมแล้ว

ก๊อกๆๆๆ

​''ประมุขน้อยท่านตื่นรึยังข้าขอเข้าไปพบท่านนะขอรับ ''อยู่ก็มีคนมาเคาะประตูห้องผมมาพร้อมกับเสียงเรียกที่ผมไม่คุ้น

''ข้าตื่นแล้วเข้ามาได้ ''ประตูเปิดออกโดยคนที่ผมไม่รู้จักแต่คุ้นหน้าอยู่

''

ท่านลืมสามีในอนาคตของท่านแล้วหรือ

'' ใครฟะผมไปตกลงแต่งงานกับใครที่ไหนยกเว้นมีคนมาให้ของกับ ที่ท่านปู่ให้สัญญาต่อหน้าผู้คน ชายคนนั้น

เฉิงหวังเหว่ย

หรือจะเป็น!!!

'' เจ้า

เฉิงหวังเหว่ย

​เจ้าเข้ามาในเรือนข้าได้ไง ''

''ก็ท่านบอกให้ข้าเข้ามานิขอรับ '' เฉิงหวังเหว่ยพูดพร้อมทำหน้าได้กวนเบื้องล่างมาก

''ละ- แล้วเจ้าบอกใครเป็นสามีในอนาคตข้า ''

''ท่านลืมสัญญาที่ท่านตาของท่านให้ข้าแล้วหรือ ''

''ท่านตาบอกให้เจ้าชนะคนทั้งประลองกับชนะจิ้นซิ่น เจ้าชนะได้แล้วหรือ '' ผมหยิบพัดข้างๆมากางออกแล้วทำเป็นพัด

''ใช่ข้าชนะแล้ว องค์รักษ์ของท่านช่างแข็งแกร่งนักแต่กับยังมีจุดอ่อนอยู่ ''

''

ชิ แต่ยังไงข้าก็ไม่แต่งกับเจ้า!!!

** ''

พอผมตะโกนใส่หน้าหวังเหว่ย ก็รีบวิ่งออกมาแต่ด้วยขาสั้นๆของเด็ก3ขวบ มันก็เลยวิ่งยากผมคิดว่าวิ่งมาไกลแล้วเลยหยุดแถวนี้ แถวๆที่ผมอยู่น่าจะเป็นสวนของพรรคมีต้นซากุระกับต้นท้อเยอะมากๆ ผมเดินไปที่ต้นท้อพยายามปีนต้นท้อทีสูงเพื่อนั่งชมวิวซักหน่อย ผมพยายามปีนแต่ก็ปีนไม่ขึ้น อยู่ก็มีมือปริศนามาอุ้มผมไว้ในอ้อมกอด

'' บุตรของผู้ใด มาแอบเล่นซนแถวๆนี้กันนี่ '' ผมมองผู้ชายที่หล่อมากๆOMG!!!พี่เขาหลุดมาจากนิยายเรื่องไหนกัน ผู้ชายคนนี้จากส่วนสูงและหน้าตาน่าจะยังเป็นวัยรุ่นอายุซัก14-15 เขายิ้มหวานส่งมาให้ผม ด้วยความที่ยังไม่อยากให้เขาแตกตื่นหากรู้ว่าผมเป็นประมุขน้อยเคยได้ยินมาเขาเรียกพี่ชายที่ยังไม่รู้จักว่าเกอเกอ

'' เกอเกอท่านช่วยมาพาข้าขึ้นไปที่กิ่งท้อกิ่งนั้นได้หรือไม่ '' ผมใช้สายตาอ้อนและหยุกหยิกไปมาในอ้อมแขนของชายหนุ่ม

''ช่างน่ารักน่ารักน่าชังจริงๆเลยได้พี่ชายคนนี้จะพาเจ้าขึ้นไปนั่งชมวิวป่าที่ข้าดูแลมาตั้งแต่ยังเด็กเอง''เขาส่งยิ้มอย่างเป็นกันเองมาให้ผมและพาขึ้นมานั่งบนกิ่งท้อที่ท่าทางแข็งแรงกว่ากิ่งเมื่อกี้

''แล้วเจ้าเด็กน้อย ชื่ออะไรช่วยบอกพี่ชายคนนี้หน่อยได้ไหม ''

'' ข้าชื่อหลิงเหม่ย แล้วท่านชื่ออะไรเกอเกอ ''

''ข้าตกหลุมรักเจ้าเสียแล้วหลิงเหม่ยน้อย

ข้าแซ่เป่า นามจางหย่ง

เจ้าเรียกข้าว่าเกอเกอก็ได้ เหม่ยน้อย ''

ทำไมถึงมีคนตกหลุมรักผมอีกแล้ว!!!คนที่เท่าไหร่แล้วนี่แต่เอ๊ะทำไมแซ่ของเขาถึงคุ้นๆเหมือนแซ่ของใครบางคนเลยนะแต่ใครนะๆๆๆๆ

''**ท่านพี่จางหย่ง!!!!**'' อยู่ๆก็มีคนตะโกนเรียกชื่อเป่าจางหย่งมาแต่ไกล

''เอ้า

หลี่จวิน

มาทำไมร้อยวันพันปีเห็นอยู่แต่หอสมุด ''ชัดเลยพี่ชายของหลี่จวินที่เขาเผลอไปโปรยเหยื่อไว้

''ท่านพี่ใครอยู่ในอ้อมกอดของท่านกัน ทำไมข้าคุ้นๆนัก'' หลี่จวินเดินเข้ามาเลื่อยๆ

''เจ้ารู้จักหลิงเหม่ยด้วยหรือ '' ซวยแล้วๆๆๆๆหนีหวังเหว่ยมาได้แต่ก็ยังเจอหลี่จวินอีก

'' ท่านพี่ปล่อยภรรยาข้าเดี๋ยวนี้!! '' หลี่จวินผมไปเป็นภรรยาเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ผู้ชายที่นี้ต้องตรรกะป่วยแน่ๆหญิงงามมีให้มองมายุ่งอะไรกับความสงบสุขของผมกัน

'' ข้าไปเป็นภรรยาของท่านตั้งแต่เมื่อไหร่กัน '' ผมเอาหน้าซุกกับแผ่นอกของพี่จางหย่ง

'' ที่นิ้วนางของเจ้าไงหลิงเหม่ย ''

'' หลี่จวินข้าว่าเจ้าหลอกให้หลิงเหม่ยใส่ซะมากกว่า '' พี่จางหย่งเขารู้ใจผมผมไม่ได้ตั้งใจจะใส่แค่เบลอแล้วโดนจับสวมแล้วก็ลืมเท่านั้นเอง

'' ถึงข้าจะหลอกให้หลิงเหม่ยใส่ แต่ตอนนี้หลิงเหม่ยก็มั่นหมายกับข้าแล้ว ท่านพี่มิอาจยุ่งได้ ''

''ฮ่าๆๆๆๆ มิอาจยุ่งได้อย่าคิดว่าเมื่อวันโคมแดงข้าไม่เห็น ชายต่างแคว้นและชายแคว้นนี้แม้แต่ผู้อาวุโสเองก็เล็งหลิงเหม่ยไม่ต่างกับเจ้าและข้า ถึงให้ของมั่นไปก็มีชายอื่นให้หลิงเหม่ยมาเต็มไม้เต็มมือ ''

'' ตะ- แต่เราก็ยังมีโอกาสนิเราคนในพรรค ''หลี่จวินเริ่มเถียงพี่จางหย่งไม่ได้แต่ๆผมไม่กล้าปฏิเสธคนที่เอามาให้นิ

'' เจ้ากล้ารึ ประมุขพรรคคงฆ่าเจ้าทำปุ๋ยต้นมู่ตาน '' ใช่ๆผมยังมีท่านตา

'' ข้าจะพาหลิงเหม่ยหนีไปใช้ชีวิตนอกพรรค!!!! ''

'' ท่านพูดอะไรออกมา ถามข้ารึยัง ฮึก ข้าไม่อยากออกนอกพรรค ตอนนี้ข้าแค่3 ขวบ ฮึก ''

'' หลี่จวินเจ้าน้องชั่ว เจ้าทำหลิงเหม่ยร้อง โอ้ๆอย่าไปสนใจหลี่จวินเลยพี่ชายคนนี้จะปกป้องเจ้าเอง จุ้บ '' ผมแค่ไม่อยากออกไปข้างนอกตอนนี้เลยเล่ยลูกไม้ให้พี่จางหย่งตัดบทสนทนาซะ แต่ๆไม่คิดว่าเขาจะจุ้บหน้าผากผมนิ

''หลิงเหม่ยข้าขอโทษ ถ้าเจ้าไม่ยินยอมข้าก็จะไม่พาเจ้าไป ข้าขอโทษ '' หลี่จวินเริ่มแงะผมออกจากพี่จางหย่งขอใช้คำว่าแงะ แงะจริงๆ เขาค่อยๆแกะนิ้วพี่จางหย่งออกจากเอวผมทีละนิ้วและดึงผมไปกอด ช่างมีความพยายามมาก

'' พี่หลี่จวิน ปล่อยข้า ''

'' ทำไมข้าต้องปล่อยขอเหตุผลดีๆแล้วข้าจะปล่อยเจ้าอย่างแน่นอน ''

'' ได้เวลารับประทานขนมของข้าแล้ว ถ้าข้าไปสายท่านตาต้องแย่งขนมข้าแน่!!! '' ผมกระดุกกระดิกในอ้อมแขนของหลี่จวินจนหลุด โอเคด้วยความที่เคยเป็นนักวิ่งโรงเรียน ผมก็วิ่งติดตีนผีจนมาหอบหน้าตำหนัก ต่อไปนี้จะไม่เข้าไปในสวนของสองพี่น้องนั่นแล้ว

' ท่านประมุขน้อยนิ วันนี้ก็ยังสง่างามนัก '

' ท่านประมุขน้อย '

'' ประมุขน้อยท่านมาอยู่ที่นี่ได้ไงขอรับ '' ผมยืนฟังลูกศิษย์ในสำนักพูดถึงผม จนมีใครไม่รู้เดินเข้ามาแต่งตัวเหมือนลูกขุนนาง  หน้าตาหล่อมากๆ อายุน่าจะ20ต้นๆ ทำไมเขาหน้าแดงเป้นไรไม่สบายรึไง

'' ข้ามารอเรียนกับท่านอาจารย์นะ ท่านเห็นท่านอาจารยืของข้ารึป่าว '' ตอนนี้ถึงเวลาเข้าเรียนของผมแล้ว อุส่าจะเดินสำรวจ ไม่น่าเจอสองพี่น้องนั่นเลย เห้อ

'' ข้าว่าอีกซักพัก ท่านอาจารย์คงมาขอรับ งั้นข้าจะยืนเป็น พะ เพื่อนท่านเอง '' อยู่ๆเขาก็มายืนข้างผมและกางร่มเพื่อกันแดดให้ผม เอาร่มมาจากไหนวะ

' ใครนะ ทำไมได้ยืนข้างประมุขน้อย '

' ข้าจำเขาได้ น่า ​

เหลาหลี่เจ่อ

มักมาติดต่อทำการค้ากับพรรคมารบ่อยๆ '

' เหลาหลี่เจ่อ เหลาหลี่เจ่อไหน '

' เจ้าโง่ เหลาหลี่เจ่อหลานท่านผู้อาวุโสหลิงไง '

ผมได้รู้ข้อมูลเกี่ยวกับผู้ชายข้างๆผมแบบบังเอิญแต่เหลาหลี่เจ่อไหนวะครับ

'' เอ่อ ท่านประมุขน้อยข้าเหลาหลี่เจ่อ เป็นหลานชายของผู้อาวุโสหลิง ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ ''

'' ท่านคงรู้จักข้าแล้ว ยินดีที่ได้รู้จักท่านเหลาหลี่เจ่อ ไม่ต้องเกร็งก็ได้ข้าไม่มีพิษมีภัยหรอก ''

'' ขอรับ '' ผมกับเขายืนรออาจารย์มาเกือบชั่วโมงแล้วทำไมท่านถึงยังไม่มา เบี้ยวนัดป่ะวะครับ คนข้างๆผมก็ยืนเกร็งเขาเกร็งคนตัวสั่นแล้วบอกตรงอึดอัด ผมจึงเปิดบทสนทนาก่อน

'' ข้าว่าอาจารย์คงไม่มาแล้ว งั้นข้าไปวัดก่อนข้าขอลาท่าน ''

''อะ- เอ่อ งั้นข้าไปกับท่านจะได้ไหมขอรับ '' รู้สึกเหมือนมีลูกหมาติดตามมาเลยแต่เอ๊ะผมลืมอะไรไปรึป่าวนะพูดถึงหมาผมลืมแมวใช่สมพง ผมคงต้องรอท่านตา

'' ได้สิ แต่ข้าว่าท่านคงต้องเบื่อเป็นแน่ ''

'' ไม่ๆ ข้าเข้าวัดบ่อย '' ที่พรรคมารมีวัดครับเอาไว้ทำพิธีนอกรีตมันเป็นวัดของพรรคมาร ผู้คนมักบอกว่าพรรคมารโหดร้ายแต่ที่จริงเงียบสงบมากแบบเงียบมากๆเห็นแค่ลูกศิษย์ไม่กี่คน พวกผู้อาวุโสกับลูกศิษย์เด่นๆมักไปท่องยุทธภพปล่อยให้ท่านตาอยู่ดูแลกับท่านแม่ หยงยิง จะกลับมาแค่ตอนที่มีงานเทศกาลหรืออะไรใหญ่ๆในพรรคแค่นั่น

''งั้นไปวัดกัน ''

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #7 HusnaThanida (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 00:03

    ฮาเร็มมากกกกกกกก เยอะเฟร่ออออออ จะมีพระเอกไหมหนอ :)
    #7
    0
  2. #3 cantus1011 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 23:18
    เหล่าฮาเร็มทั้งหลาย ใจเย็นๆนะ น้องเพิ่ง 3 ขวบบบบบบบบ
    #3
    0