ผมเกิดใหม่เป็นคนธรรมดา

ตอนที่ 3 : น้องยุคนเนื้อหอม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    5 มิ.ย. 62

ตอนนี้ผมกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ตอนนี้แย่แน่นอน อยู่ๆก็มีใครไม่รู้จะเอาผมเป็นของเดิมพัน'

'ข้ามีนามว่า หวังเหว่ย แซ่เฉิง

ถ้าข้าชนะท่านจะยกประมุขน้อยให้ข้าหรือไม่ '' ท่านตาขบกรามแน่น เหมือนโดนเด็กดูถูก

'' เจ้าต้องชนะคนทั้งลานประลองและชนะจิ้นซิ่นให้ได้ หึ แต่เด็กอย่างเจ้าจะไปชนะอะไรได้ '' ท่านตายิ้มเย็นส่งให้หวังเหว่ย ผมว่างานนี้มีสนุกแหละแต่ผมไม่อยากอยู่ดูคนฆ่าฟันกัน

'' ท่านตาข้าขอไปเดินตลาดหาขนมของอร่อยกินได้ไหมขอรับ '' ท่านตาหันมามองและเปลี่ยนจากยิ้มเย็นเป็นยิ้มแป้นแล้น เปลี่ยนสีหน้าไวเหมือนกิ้งก่าเลยครับ

'' เจ้าลูกบ๋วยน้อยรอท่านแม่ของเจ้าก่อนดีไม่ดีหรือ เดี๋ยวไปแล้วหลง โดนลักพาตัว '' พอพูดมาถึงหลงและลักพาตัวท่านตาก็หน้าตาบึ้งตึงขึ้นมาทันตาเห็น ผมบอกแล้วเขาเหมือนกิ้งก่าเปลี่ยนสี!!!!

'' ท่านตาท่านกังวลเกินไปข้าโตแล้ว ทางในพรรคข้าก็อยู่ตั้งแต่เด็กแล้วท่านตานะๆๆๆ '' ผมเริ่มใช้ลูกอ้อน

'' ได้ๆเดี๋ยวข้าจะให้หยงยิงตามไปทีหลัง ส่วนเจ้าหวังเหว่ยเตรียมขึ้นลานประลองได้เลย หึ ''

'' ถ้าข้าชนะ ท่านคงไม่ลืมสัญญานะ ขอรับ ประมุขน้อยท่านเตรียมตกเป็นของข้าได้เลย ''

ผมมองหวังเหว่ยและแสยะยิ้มออกมา ไม่มีวันที่หวังเหว่ยจะชนะจิ้นซิ่นและไม่มีวันจะได้ตัวผมไปแต่ท่านตาของผมทำสีหน้าได้น่ากลัวมาก

' เด็กคนนั้นช่างกล้ากระตุกหนวดเสือ '

' ท่านประมุขน่าจะรักและหวงหลานชายมาก '

' งั้นข้าจะลงแข่งชิงตัวประมุขน้อย '

' ข้าก็จะลง '

หวังเหว่ยเจ้าคนบ้า!!!เจ้าทำให้ทุกคนหมายปองผม พอผมฟังเสียงพูดคุยได้ซักพัก ก็เดินออกจากลานประลองเดินตามทางเดินจนมาถึงตลาดที่มาตั้งในพรรค ผมมองด้วยความตื่นตาตื่นใจมีร้านแทบทุกแบบร้านขนมที่ไม่เคยเห็นในเขตพรรคมาร

' ร้านของข้ามีผ้าสวยๆขาย เร่เข้ามาเร่เข้ามา!!! '

' เครื่องแหวนเงินทองมาจากทางใต้ สวยๆทั้งหลายมีให้เลือกมากมาย!! '

' ขนมกลิ่นมู่ตาน ทำสดใหม่มาลองซื้อไปกินเจ้าคะ '

ผมตรงไปร้านขนมมู่ตาน ท่านแม่ชอบดอกมู่ตาน ขนาดชื่อเรือนยังชื่อเรือนมู่ตาน ผมควรซื้อไปฝากท่านแม่และหยงยิง ผมเดินมาหยุดหน้าร้านขนมควานหาเงินในแขนเสื้อ ดีนะที่ผมมีเงินติดตัวมาด้วยนึกว่าจะลืมหยิบมาซะแล้ว

'' เอาขนมมู่ตาล 5ชิ้นขอระบ ''

'' เจ้าคะ ทั้งหมด 10 อีแปะ '' แต่เอ๊ะ!!! ผมไม่มีอีแปะอะ ผมมีแต่แบงค์ใหญ่กลัวเขาไม่มีทอนแล้วด่าพ่อ

'' 10 อีแปะ ใช่ไหมอ่ะเอาไป 1ตำลึงทอง ไม่ต้องทอน '' อยู่ๆก็มีบุรุษขี่ม้าขาวแต่ผมก็มีตำลึงทอง แล้วเขาจะมาจ่ายให้ผมทำไม เขาเป็นใครกัน

'' สวัสดี เจ้าชื่ออะไรหลงทางรึเปล่า เดี๋ยวข้าพาไปหาพ่อแม่ ''

'' ข้าชื่อจิงหลิงเหม่ย ข้าไม่ได้หลงทางแต่แค่ไม่มีอีแปะมีแต่ตำลึงกลัวให้นางไปแล้วไม่มีทอน ขอบคุณท่านที่เลี้ยงขนมข้า แล้วท่านชื่ออะไรวันหลังข้าจะตอบแทนจ้า ''

"ข้าแซ่เป่า ชื่อหลี่จวิน เรียกพี่หลี่

ก็ได้ เจ้าจะไปไหนต่อหรือไม่ถ้าไม่รังเกียดข้าจะพาเข้าเดินตลาดและไปลอยโคมด้วยกัน ''

ผมมองสำรวจหน้าพี่หลี่อยู่จึงไม่ได้ฟัง พี่หลี่เป็น ผู้ชายที่สูงอายุน่าจะห่างจากผมประมาณห้าปีเห็นจะได้ใบหน้าที่ออกไปทางหนุ่มหล่อ อาภรณ์สีดำสนิทปักด้ายทองรูปอีกาดูจากอาภรณ์แล้วท่าทางจะเป็นลูกขุนนางไม่ก็นายน้อยจากพรรคมารสายรอง

'' ข้าว่าเจ้าเอาทิ้งเถอะ ''

'' ท่านว่าอะไรนะ ''ผมมัวแต่สังเกตหน้าพี่หลี่นานเกินไปจนไม่ได้ฟังที่เขาพูด

'' เจ้ามองดูในมือเจ้าสิ มีพัดและปิ่นมากมาย เหม่อมาตลอดทางเจ้ารู้ไหมมีเด็กหนุ่มเดินมายัดใส่มือเจ้า

และนี้เป็นของข้าเก็บไว้ดีๆหลิงเหม่ย ''

ผมมองพี่หลี่ที่ยื่นเอาแหวนทองคำขาวมาสวมนิ้วนางข้างซ้ายให้กับผม เดี๋ยวนะ!!! นี้มันอะไรกันนี้ในมือก็มีทั้งพัดทั้งปิ่นปักผม ผมไปเก็บหรือได้มาตอนไหนต่อไปนี้ต้องระวังอย่าให้เหม่อท่านตาก็บอกอยู่ว่าอย่ารับของจากคนแปลกหน้าแต่ผมไม่ได้รับผมโดนยัดเยียดมา แล้วแหวนนี้ท่านให้ข้ามาทำไมนี้!!!

'' ปะหลิงเหม่ยไปลอยโคมแดงกับข้ากัน ส่วนของพวกนั้นเอาใส่ไว้ในมิติดีกว่ามัน

เกะกะ

''ทำไมเขาต้องเน้นคำว่าเกะกะด้วยละ

'' อือๆๆ ไปกันป่ะ '' ผมพยักหน้าหงึกๆ แล้วผมก็โดนลากไปซื้อโคมตามระเบียบ

''หลิงเหม่ยเจ้าเลือกโคมสิเจ้าชอบแบบไหนก็เลือกเอาเลยเดี๋ยวข้สเลี้ยงเอง '' ใจปล้ำมากเลยพี่จ๋า!!!

'' พี่หลี่ท่านเพิ่งเลี้ยงขนมข้าไปท่านจะเลี้ยงข้าอีกหรือ ข้าเกรงใจ ''

''ไม่เป็นไรๆ ถ้าหลิงเหม่ยอยากได้ข้าเลี้ยงได้อยู่แล้วคนกันเองไม่ต้องเกรงใจ ''

สุดท้ายผมก็ยอมแพ้เลือกโคมที่จะเอาไปลอยแต่ผมเลือกอันที่แพงที่สุดเอาให้เขาเข็ดไปเลย พอเลือกเสร็จผมก็เดินตามพี่หลี่ไปเงียบ อยู่ๆก็มีกลุ่มเด็กหนุ่มวิ่งมาทางผม

'' น้องหลิงเหม่ยข้าให้พัดเจ้าไป เจ้าต้องมาลอยโคมกับข้า ''

'' ประมุขน้อย ท่านต้องมาลอยกับข้า ''

'' ท่านหลิงเหม่ย คืนนี้ท่านต้องไปกับข้า ''

'' ท่านหลิงเหม่ย"

'' ประมุขน้อย ''และอีกมากมายผมรู้สึกหน้ามืดทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้อยู่ๆก็มีคนกระชากแขนผมให้เดินตามแรง

'' หลิงเหม่ยเจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ เจ็บตรงไหนรึเปล่า '' พี่หลี่ไม่ถามผมว่าทำไมคนถึงเรียกประมุขน้อยเขาคงรู้ตั้งแต่แรกละมั้ง

''ไม่เป็นไรพี่หลี่ข้าไม่เป็นไร ปะข้าจะไปลอยโคมกับท่าน ''

ผมกับพี่หลี่ไปลอยโคมตรงแม่น้ำสายหนึ่งนอกกำแพงพรรคมาร ผมมองโคมแดงที่ลอยขึ้นไปพร้อมโคมของชาวพรรคมารคนอื่น มันสวยยมากๆถ้ายุคนี้มีกล้องเหมือนที่ผมจากมาก็ดี

​เหมี้ยวววว เหมี้ยวววว

พอลอยโคมเสร็จผมกับพี่หลีก็แยกกันคนละทางผมก็เดินกะจะกลับไปที่ตำหนักใหญ่เลยแต่ก็ได้ยินเสียงน้องแมว ผมเดินตามเสียงไปพบกับแมวที่มีเก้าหางไม่ผิดครับแมวเก้าหาง!!!เคยได้ยินแต่จิ้งจอกเก้าหาง ผมเดินตรงไปที่แมวน้อย แมวถอยหนีผมมันน่าจะกลัวคนแปลกหน้า

''ไม่ต้องกลัวนะแมวน้อย ผมจะพากลับไปที่ตำหนักให้อยู่ดีๆมีเตียงอุ่นๆอาหารอร่อยๆให้กิน''

ผมพูดกับแมวพอเดินเข้าใกล้อีกมันไม่ถอยหลังหนีแล้วผมจึงอุ้มมันมา แมวตัวนั้นคอเคลียอยู่ข้างคอขาวของผม น่ารักจังเลยแต่อยู่มันก็กัดคอผมร้องออกมาด้วยความเจ็บและสลบไป

ผมตื่นขึ้นมามองสำรวจรอบตัวนี้มันตำหนักใหญ่นิผมมาทำอะไรที่ตำหนักใหญ่ แล้วแมวละ

''เจ้าลูกบ๋วยเจ้าตื่นแล้วหรือ ''

'' ท่านตาข้าเป็นอะไรไปแล้วเจ้าแมวน้อยล่ะ แล้วข้ามาอยู่ในตำหนักใหญ่ได้ไง ''

'' แมวปีศาจที่กัดเจ้าหรือ มันทำสัญญากับเจ้าแล้วกลายเป็นคน อยู่ในเรือนหลังเก่าถ้าหายแล้วข้าจะพาไป แต่ตอนนี้เจ้าต้องพักผ่อน เจ้าลูกบ๋วยเจ้าเอากระจกส่องที่คอเจ้าสิ''

'' ทำไมหรือขอรับ '' ท่านตาหยิบกระจกมาให้ผมส่องตอนนี้ที่คอผมมีรอยสักเป็นรูปเหมือนจะเป็นรูปดอกกุหลาบ ผมแทบช็อค

'' เจ้าบ๋วยน้อยมันทำสัญญากับเจ้า มันคิดจะแต่งงานกับหลานชายของข้าเจ้าปีศาจ '' ท่านตาพึมพัมเบาๆ แต่ผมหูดีเลยได้ยินผมอยากรู้เจ้าแมวนั้นมันชื่ออะไรทำไมถึงทำสัญญากับผม

​รอยสักกุหลาบที่น้องยุโดนทำสัญญา​

​เฉิงหวังเหว่ย

​ปีศาจแมว

​เป่าหลี่จวิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #6 cloudy_sky2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 21:31

    เรือฮาเร็มคือดีีีีี
    #6
    0