ผมเกิดใหม่เป็นคนธรรมดา

ตอนที่ 5 : ผู้เฒ่าซุเหอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    26 ก.ย. 62

ณ วัดแห่งหนึ่งบนภูเขา

"หลี่เจ่อเจ้าคิดว่าบนวัดห่างไกลเช่นนี้จะมีคนที่รู้จักข้ารึป่าว "

"ใครๆก็รู้จักเจ้าหลิงเหม่ย"

ข้าพองแก้มใส่หลี่เจ่อ ข้าไม่ชอบเป็นเป้าสายตาใครซักเท่าไหร่แม้จะเป็นเด็ก3ขวบแต่เขาก็รู้เรื่องกว่าเด็กวัยเดียวกัน ไม่เหมือนหลี่เจ่อทั้งที่อายุ6ขวบแล้วแท้กลับเพิ่งฝึกวิชายุทธ (หนูลูกที่จริงเขาถึงกันตอน6ขวบลูก) แถมชอบทำหน้าตาเหมือนเขาเป็นเด็กไร้เดียงสาตลอดเวลา

" แต่ข้าไม่อยากให้ใครรู้จักนิ "

"ใครให้เจ้าน่ารักเกินไปหล่ะ " หลี่เจ่อพูดเบาๆ จนหลิงเหม่ยไมไ่ด้ยิน

"เจ้าพูดอะไรกัน หลี่เจ่อ "

"ป่าว ข้าไม่ได้พูดอะไร "

"เคารพ ท่านประมุขน้อย "

"อะ เอ่อ ท่านเป็นใครกัน " อยู่ๆก็มีชายหน้าตาดีเดินเข้ามาทักเฉยเลย หน้าตาเด็กเหมือนตาเขาไม่มีผิด

"ข้าผู้อาวุโสซุเหอสหายของประมุขจิง "

"คารวะ!!!! ท่านผู้อาวุโสขออภัยที่ข้าจิงหลิงเหม่ยและเหลาหลี่เจ่อเสียไม่รู้จักท่าน"

" หลิงหลิงน้อยหลานข้า!!!! เจ้าเด็กนี้มันใครกัน " ท่านตาวิ่งมาทางข้างหลังของท่านซุเหอแต่กลับหยุดเมื่อหันไปเห็นหลี่เจ่อและเห็นท่านซุเหอ ท่าตามองหน้าท่านซุเหอแล้วก็หน้าแดงขึ้นมาเฉยเลยมีซัมติงปะวะนี้

" ท่านตานี้หลี่เจ่อบุตรหลานของท่านผู้อาวุโสหลิง "

"อะ อ้อ ข้าก็ว่าทำไมถึงหน้าตาคุ้นๆเหมือนเคยเห็นมาก่อน " พอข้าแนะนำหลี่เจ่อและพูดถึงผู้อาวุโสหลิงเสร็จท่านตาก็หน้าแดงหูแดงทวีคูณเข้าไปอีก ตอนนี้ความคิดผมคือมองจากดาวอังคารก็รู้ว่าพวกเขาต้องมีซัมติงอะไรกันแน่นอน พ่อหมอยุฟันธง!!!!

"ท่านตา ท่านซุเหอเป็นสหายท่านรึป่าว "

"ชะ ใช่เขาเป็นสหายกับข้า"

"ใช่หลิงหลิงน้อยข้ากับท่านตาของเจ้าเราสนิทกันมากพวกเราทั้งคู่ยังเคยใช้เตียงรวมกันใช่ไหม...จิงจิงน้อย " ท่าซุเหอหันมาพูดกับผมจนถึงประโยคสุดท้ายที่หันไปกระซิบข้างหูท่านตา คนจากยุค2000อย่างผมจะชิปลงเรือไหนดี ท่านหลิง หรือท่านซุ!!!!!

"เจ้าซุเหอ หื่นกาม!!!!! " อยู่ๆท่านตาก็ตะโกนขึ้นมาและปล่อยหมัดซัดปลายคางของท่านตาอย่างจัง ท่านซุเหอข้าสงสารท่านจริงๆที่ได้รับหมัดของท่านตาไปรับประทาน

"โอ๊ย จิงผิงเจ้าเล่นแรงยิ่งนั่งข้าแค่พูดเรื่องจริงที่เราสองคนกับเจ้าหมาหนึ่งตัวเคยนอนด้วยกันเท่านั้น" ท่านตาหน้าแดงแล้วรีบวิ่งลงเขาไปเลยไม่บอกลาหลานคนนี้เลยไปแล้วไปรับไม่กลับมา

"หลิงหลิงน้อยคนที่เจ้าพามาด้วยเป็นใบ้รึไง เงียบไม่พูดไม่จาเลย เก็บรายละเอียดรึไงหรือกำลังคิดเรื่องลามกอยู่กัน" ท่านซุเหอพูดออกไปเหมือนแทงใจดำ จากที่หลี่เจ่อมองผมอยู่เฉยๆถึงกับสะอึก เห้ยยยยหลี่เจ่อข้าเป็นเด็ก3ขงบนะเจ้าคิดอะไรกับเด็ก3ขวบเจ้าเด็ก6ขวบลามกข้าจะฟ้องๆๆๆๆๆ

" ข้าไม่ได้เป็นใบ้ขอรับ แค่เห็นพวกท่านคุยกันข้าเลยทำตามมารยาทไม่ได้คิดเรื่องลามกแบบที่ท่านกล่าววาจาออกมา"

"หึ เสือมองตาเสือมันก็เข้าใจกันแม้จะเป็นแค่เสือวัยหัดหาอาหารก็เถอะ "

"เอ่อ อะไรคือเสือหรอครับท่านซุเหอแล้วท่านเป็นเสืออ้อ ข้างงไปหมดแล้ว"ถึงผมจะรู้แต่คำนั้นมันทำให้ผมตะหงิดใจแปลกๆเลยหรอกถามออกไป

"เสือคือแมวตัวใหญ่ยักษ์ ที่พร้อมจะกินเข้าได้ทุกเมื่อ หลิงหลิงน้อยข้าไม่ได้เป้นเสือหรอกหลี่เจ่อของเจ้าก็ไม่เป็นหรอกมันแค่คำเปรียบเทียบเท่านั้น"

"คำเปรียบเทียบที่ท่านว่าคืออะไรหรอขอรับ " ตีหน้าซื่อเล่นเป็นเด็ก3ขวบให้บทแตกไปเลย

"โตขึ้นเจ้าจะรู้เองแต่ตอนนี้ เจ้าควรรีบเข้าไปทำบุญก่อนพระอาทิตย์ตกและกลับสำนักซะ"

"ท่านจะทำบุญกับข้าและหลี่เจ่อรึไม่ "

"ได้สิ ข้าจะทำบุญกับเจ้าแล้วก็เด็กหลี่เจ่อเอง"

"หลี่เจ่อไปกัน เราไปทำบุญกัน "

"ได้ " เขายิ้มอ่อนโยนให้ผมก่อนจะเดินนำผมไปพร้อมท่านซุเหอ

" รอข้าด้วยท่านซุเหอ หลี่เจ่อ"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น