The Devil bodyguard #moonsun

ตอนที่ 2 : Bodyguard ( 100% )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    4 เม.ย. 60

                                                                       BODYGUARD                                             

                                                           



หลังจากที่คุณลุงของยงซอนได้บอกเรื่องต่างๆที่จำเป็นหลังการเสียชีวิตของพ่อและแม่ของเธอ
ก็ขอตัวไปทำธุระข้างนอก 

ตอนนี้เธอได้แต่นอนเหม่อลอยอยู่บนเตียง มีเพียงเสียงจากทีวีที่เปิดไว้เป็นเพื่อน ดังอยู่ในห้องตอนนี้เท่านั้น

' ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับเราด้วย '

' ไม่สิ เธอต้องเข้มแข็ง คิม ยงซอน มีแค่เธอเท่านั้นที่จะสืบสานธุรกิจของพ่อและแม่ต่อไปได้ '

' ฉันไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น ให้คุณลุงจัดการไปน่ะดีแล้ว '

' แล้วหลังจากนี้ฉันจะอยู่ในบ้านหลังนั้นได้ยังไง บ้านที่พ่อและแม่ของฉันถูกฆ่า !! '

ยงซอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่ง ..


ก็อกๆๆๆ 

" ใครคะ เชิญค่ะ "' 

'คงจะเป็นบอดี้การ์ดที่คุณลุงจัดไว้ให้เราสินะ ' เธอคิดในใจ



ภาพที่ปรากฏตรงหน้ายงซอน คือผู้ชายร่างสูงใหญ่ ใส่เสื้อผ้าปิดบังตัวเองมิดชิด ใส่ฮู้ดปิดหน้าปิดตาของตัวเอง เดินเข้ามาในห้อง และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น คนคนนั้นไม่รอช้าเข้ามาประชิดตัวยงซอนและเอามีดจ่อไปที่คอของเธอ หวังจะปลิดชีวิต

" ฮ่ะ ! อะไรของคุณเนี่ย "

ยงซอนตกใจมาก แต่ดีที่เธอยังสามารถเอามือมาจับมีดของผู้ชายคนนั้นไว้ได้ทัน  ทำให้เธอรอดตายไปได้อย่างหวุดหวิด

ยงซอนพยายามดันมีดออกไปจากคอของเธอ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก เมื่อเจอคู่ต่อสู้ที่เป็นผู้ชายแถมมีพละกำลังที่มากกว่าเธอหลายเท่า 

' แย่ล่ะสิ เราสู้แรงมันไม่ได้เลย จะกดสัญญาณเรียกพยาบาบก็ไม่ได้  ถ้าแยกมืออีกข้างไปกด มีดต้องปักคอเราจมแน่ '

ปลายมีดค่อยๆเลื่อนลงมาที่คอของเธอ 
จนตอนนี้ปลายมีดห่างกับคอของเธอเพียงแค่ 5 ซม เท่านั้น 

" ใครก็ได้ ช่วยฉันด้วย  !!! " 
เธอตะโกนออกไปอย่างไม่คิดชีวิต 
หวังให้ใครก็ได้มาช่วยเธอในตอนนี้




ฉึก 

" กรี๊ดดดด  " 


จู่ๆก็มีมีดจากไหนไม่รู้ แทงผุ้ชายคนนั้นมาจากด้านหลัง ทะลุอกของเค้ามาจนถึงด้านหน้า ยังไม่พอ ยังเอาด้ามมีดไปกระแทกที่หัวและหลังคอของผู้ชายคนนั้นอย่างแรง จนผู้ชายคนนั้นล้มกองไปอยู่บนพื้น และแน่นิ่งไป

แม้ว่าจะรอดตายไปได้ แต่คนที่มาใหม่ก็ไม่ได้บ่งบอกว่าเป็นพวกเดียวกับเธอนี่จริงไหม

" ว่าแล้วว่าต้องมีคนมาถึงก่อน " 
ผู้ชายคนที่มาช่วยฉันไว้ พูดออกมา

อา..... เค้า 'หล่อ' จัง ท่าทางมีฝีมือซะด้วย  เท่สุดๆไปเลย .. 
เฮ้ย ยงซอน เธอจะมาชมคนที่เพิ่งแทงคนไปต่อหน้าต่อตาเธอว่า 'หล่อ' ไม่ได้นะ  มีสติหน่อย 



 ยงซอนได้แต่นั่งจ้องหน้าคนที่มาใหม่ จนเจ้าตัวรู้สึกเขิน ถึงกับต้องเปิดบทสนทนา ก่อนที่ยงซอนจะจ้องเธอไปมากกว่า 

" คุณหนูคิม ยงซอนบาดเจ็บอะไรรรึเปล่าคะ " 



' เฮ้ย. เค้าเป็นผู้หญิงอ่ะ หมายความว่ายังไงเนี่ย ทำไมหน้าตาถึงหล่อและเหมือนผู้ชายขนาดนี้ แถมการแต่งตัวนั่นด้วย ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว ทับด้วยชุดสูทสีดำ ผมสีเทารวบตึง เท่ขนาดนี้จะไม่ให้คิดได้ไงว่าเป็นผู้ชายล่ะ ' ยงซอนได้แต่คิดกับตัวเองในใจ และก็เริ่มเขินในสิ่งที่เธอคิดออกไป



" ปะ เปล่าๆ ฉันไม่ได้เป็นอะไร เธอมาช่วยฉันทันพอดีน่ะ เธอคือ ?? " 



" อ้อ ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะคุณหนู ฉัน มุน บบอลอี. บอดี้การ์ดที่คุณลุงจ้างให้มาดูแลความปลอดภัยของคุณหนูค่ะ "


หลังพูดจบ เธอก็โค้งให้ฉัน โค้งซะ 90 องศาเชียว. 
ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้ง ท่าทางเราก็น่าจะอายุใกล้ๆกัน


"เอ่อ ฉัน คิม ยงซอน ไม่ต้องบอกเธอก็คงจะรู้อยู่แล้วใช่ไหมล่ะ แล้ววว เราจะเอายังไงกับผู้ชายคนนี้ดีล่ะ "
นั่นสิ จะจัดการยังไงดี ถ้าจู่ๆมันตื่นขึ้นมาเอามีดจ่อคอฉันฉันอีก ฉันก็ไม่สนุกด้วยหรอกนะ 


"ไม่ต้องห่วงค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง"


หลังจากนั้น มุน บยอลอี บอดี้การ์ดของฉันก็โทรเรียกตำรวจให้มารับตัวคนร้ายไป พร้อมด้วยข้อหาเจตนาฆ่า


ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีคนปองร้าย คิดจะฆ่าฉันได้ ฉันไม่เคยไปทำร้ายใครสักหน่อย ชีวิตของฉันหลังจากนี้คงไม่เหมือนเดิมอีกแล้วล่ะ






"คุณมุน บยอลอีคะ ฉันอยากกลับบ้านค่ะ คุณพาฉันกลับบ้านได้ไหม"


"คุณหนูไม่จำเป็นต้องเรียกแบบสุภาพขนาดนั้นก็ได้ค่ะ เรียกแค่ชื่อก็พอ แล้ว... คุณหนูโอเคแล้วหรอคะ หมออนุญาตให้กลับบ้านได้แล้วหรอคะ " 


"จริงๆแล้วฉันก็ไมาได้เป็นอะไรมากหรอกนะ ( ทางร่างกายอ่ะนะ ) ฉันอยากกลับบ้าน ฉันรู้สึกปลอดภัยมากกว่าอยู่ที่นี่ "


"แต่คุณหนูคะ ตอนนี้ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็เป็นอันตรายหมดแหละค่ะ โดยเฉพาะบ้านของคุณหนู บ้านที่คนร้ายรู้แล้วว่าอยู่ที่ไหน และเพิ่งจะจัดการ.... "

มุนบยอลไม่กล้าที่จะเอ่ยถึงเหตุการณ์สะเทือนใจที่เพิ่งเกิดขึ้น



' ฉันอุตส่าห์ไม่คิดถึงมันแล้วนะ เธอก็ทำให้ฉันนึกถึงมันอีกจนได้  ยัยบอดี้การ์ดบ้านี่ ' ยิ่งยงซอนคิดถึงมัน เธอก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้

' น้ำตาฉันไหลอีกแล้วหรอ  คราวนี้ดันมีคนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันยืนดูอยู่นี่สิ. อายแทบแทรกแผ่นดินหนี  ฉันไม่ชอบให้ใครเห็นตอนฉันอ่อนแอ โดยเฉพาะตอนที่ฉันร้องไห้ 
ทำไมน้ำตามันไม่หยุดไหลนะ  คิม ยงซอน '
 ยงซินคิดตำหนิตัวเองยกใหญ่ 



แต่จู่ๆ คนที่เธอเรียกว่า 'คนแปลกหน้าเพิ่งรู้จัก' ก็ตรงมานั่งบนเตียงข้างๆเธอ พร้อมดึงหน้าของยงซอนไปซบที่ไหล่ของตัวเอง เค้าไม่กล่าวอะไรทั้งสิ้น อาจเพราะเป็นคนที่ปลอบใจใครไม่เป็น เค้าจึงทำได้เพียงลูบหัวของยงซอนแทนคำปลอบโยน


เมื่อยงซอนเจอการกระทำแบบนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ่งปล่อยโฮออกมา และดึงคนตรงหน้า กระชับหน้าของตัวเองเข้าไปที่ไหล่ของเขา หวังเป็นที่พึ่งพิงสุดท้ายในตอนนี้  เธอร้องไห้เสียงดัง ปล่อยทุกความรู้สึกแย่ๆที่มีทั้งหมดออกไป  
 

มุนบยอลเริ่มรู้สึกถึงเสื้อเชิ้ตของเธอที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา แม้ว่าจะอยากบ่นออกมา แต่มันก็ไม่ใช่เวลาที่จะทำแบบนั้นได้ เธอจึงปล่อยสาวน้อยตรงหน้าเลยตามเลย 


ยงซอนร้องไห้ไปได้สักพักก็นึกขึ้นได้ถึงสิ่งที่ยังคุยกับมุนบยอลไม่จบ จึงเงยหน้าขึ้นมาถามอีกครั้ง 


"มุนบยอล เธอ... ฮึก. เธอพาฉันกลับบ้านเถอะนะ นะ นะ " 
หน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตามองหน้าบอดี้การ์ดของเธอ หวังว่าเค้าจะทำตามสิ่งที่เธอร้องขอ 

' เฮ้อ จะให้ฉันทำยังไงได้ล่ะ หน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา จมูกก็แดงก่ำไปหมดแบบนี้ ถ้าฉันจะห้ามเธอให้อยู่ที่นี่ต่อไป ฉันก็คงจะใจร้ายแย่เลยสิ ' 


"ตกลงค่ะ ฉันจะพาคุณหนูออกไปจากที่นี่ แต่คิดว่าคงกลับบ้านยังไม่ได้ในตอนนี้ มันอันตรายเกินไปค่ะคุณหนู"  


" แล้วเราจะไปอยู่ที่ไหนกันล่ะ " 


" อืมมมม. ขอฉันปรึกษาคุณลุงก่อนนะคะ "


จากนั้นมุนบยอลก็โทรไปปรึกษากับลุงของยงซอนว่า มีที่พักที่อื่นอีกหรือไม่ นอกจากบ้านหลังนั้น เพื่อจะได้ให้ยงซอนไปอยู่ที่นั่นชั่วคราวก่อน เพราะว่าที่บ้านไม่ปลอดภัยพอในสถานการณ์ตอนนี้


" ค่ะ ค่ะ ขอบคุณมากเลยค่ะ สวัสดีค่ะ "


" ตกลง คุณลุงว่ายังไงบ้างหรอ "


" เราจะไปอยู่ที่คอนโดที่คุณพ่อของคุณหนูซื้อไว้ให้ค่ะ "


"ฮร่ะ มีด้วยหรอ "


"มีค่ะ เป็นคอนโดซื้อใหม่เลย คุณพ่อกะไว้แล้วว่าถ้าเกิดเรื่อง ที่บ้านจะไม่ปลอดภัยแน่นอน จึงซื้อคอนโดไว้เป็นความลับค่ะ "


' โห คุณพ่อคุณแม่คิดทางออกให้เราไว้หมดแล้ว ขนาดพวกท่านตายแล้ว ก็ยังช่วยเราขนาดนี้. ยิ่งคิดก็ยิ่งคิดถึงพวกท่านจริงๆ '  


" งั้นเรารีบเก็บของไปกันเลยดีกว่าค่ะคุณหนู เพราะว่าอาจจะมีคนร้ายตามรอยเจ้าผู้ชายคนแรกนั่นมาที่นี่ก็ได้ " 


" โอเคๆ งั้นเดี๋ยวขอฉันเก็บของก่อนนะ " 


"ไม่ค่ะคุณหนู คุณหนูยังไม่หายดี นอนรออยู่ที่เตียงดีกว่า เดี๋ยวทุกอย่างฉันจัดการเองค่ะ " 


"เอางั้นหรอ.  งั้นก็ได้ "  

'มีบอดี้การ์ดนี่มันดีอย่างงี้นี่เอง  หึหึ'



หลังจากนั้นมุนบยอลก็เคลียร์เรื่องค่าใช้จ่ายของโรงพยาบาล พร้อมเก็บข้าวของของยงซอนทั้งหมด 


ไม่นานทั้งสองก็มาอยู่ที่คอนโดที่ว่านั่น

------------------------------------------------------------------------------------------

ปี๊บๆ  // เสียงคีย์การ์ดประตูทำงาน

"ฮร้าาาา   สวยมากเลยอ่ะ ฉันไม่เคยอยู่ตอนโดมาก่อนเลย มันคล้ายโรงแรมมากเลยเนอะ ว่าไหม มุนบยอล"


"อืมมมมมมมมมมมมมมมม ค่ะ"


"เธอนี่มัน .....  ช่วยมีปฏิกิริยาเวลาคนอื่นเค้าคุยด้วยมากกว่านี้ได้ไหม"


มุนบยอลไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ได้แต่ยิ้มแห้งๆอยู่ตรงหน้าประตู



ยงซอนตื่นเต้นกับที่อยู่ใหม่เป็นอย่างมาก เธอวิ่งสำรวจห้องนู้น ห้องนี้ไปทั่ว 

คอนโดนี้มี
ห้องนอน 2 ห้อง 
ห้องน้ำ 2 ห้อง 
ห้ัองแต่งตัวภายในห้องนอน 2 ห้อง 
ห้องนั่งเล่น 1 ห้อง 
และห้องครัวอีก 1 ห้อง



"เออ ฉันว่าจะถามตั้งแต่เมื่อกี้แล้วว่า เธอเอากระเป๋าอะไรมาด้วย อีกใบนึงน่ะ"


"อ๋อ กระเป๋าของฉันเองค่ะ "


"อ๋ออออออออ งี้นี่เอง ................
เดี๋ยว !!!! เดี๋ยวนะ ใครอนุญาตให้เธอมาอยู่กับฉันฮร่ะ "



"ก็ถ้ามีคนบุกรุกเข้ามา คุณหนูจะทำยังไงคะ ฉันว่าคุณหนูได้ตายแน่ๆ ตายสถานเดียวเลยค่ะ"


'เอิ่มมมม ยัยนี่หนิ  พูดอ้อมค้อมไม่เป็นรึยังไงนะ' ยงซอนด่ามุนบยอลในใจ


"เฮ้ออ ...................  มันก็ช่วยไม่ได้อ่ะนะ งั้นเธอก็อยู่จนกว่าเรื่องจะจบละกัน ถ้าเร่ืองจบแล้วก็ทางใครทางมันนะยะ
  งั้นนนนฉันเอาห้องนี้นะ " 
ไม่ทันได้พูดจบ ยงซอนก็รีบวิ่งไปที่ห้องนอนห้องที่กว่้างกว่า สวยกว่า เพื่อจองนั่นเอง

มุนบยอลได้แต่มองตามคนที่อายุก็ไม่ใช่น้อยๆแล้ว แต่ทำตัวเหมือนเด็กๆ 
ยิ่งมองก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้สิน่า
....
.
.
.


' ชริ  ถึงจะบอกว่าเป็นบอดี้การ์ดก็เถอะ แต่เพิ่งเจอกันได้ไม่กี่ชั่วโมงเอง จะให้สนิทใจได้ยังไงล่ะ ' ยงซอนคิดพลางเก็บข้าวของที่รวบรวมมาได้แค่บางส่วน 



'สงสัยว่างๆต้องไปซื้อของใช้มาเพิ่มแล้วล่ะ มีแค่นี้ไม่พอหรอก ของส่วนใหญ่ก็อยู่ที่บ้าน พอบอกว่าจะกลับไปเอา ยัยบอดี้การ์ดจุ้นจ้านนี่ก็ห้ามท่าเดียวเลย'


"คุณหนูทำอะไรอยู่คะ นานจัง"


"ว้าย ! จู่ๆจะเปิดประตูเข้ามาก็เคาะก่อนสิยะ จู่ๆเปิดขึ้นมางี้ ถ้าฉันโป๊อยู่จะทำยังไง "


"ก็ฉันป็นห่วงนี่คะ เราไม่มีทางรู้หรอกค่ะว่าศัตรูจะโผล่มาตอนไหน มันอาจจะซ่อนอยู่ที่นี่ก่อนเรามาถึงก็ได้  แล้วอีกอย่าง ถ้าคุณหนูโป๊อยู่ก็ไม่เห็นจะเป้นอะไรนี่คะ กำไรเห็นๆ " หลังพูดจบ มุนบยอลก็ถูกหมอนใบใหญ่ฟาดใส่หน้าเต็มๆ



"ฮรึ้ย ยัยลามกนี่ ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ"



มุนบยอลยิ้มยกจมูกอย่างทะเล้น และปิดประตูออกจากห้องไป 



'ฉันจะไว้ใจยัยบอดี้การ์ดลามกวิตถารนี่ได้แค่ไหนกันล่ะนเี่ย เราต้องอยู่ด้วยกันจริงๆงั้นหรอ !'


********************************************************************


จบตอนที่ 2 แล้วค่ะ เป็นไงบ้างคะ สนุกกันไหมเอ่ย ไรท์จะรีบอัพตอนที่ 3 ไวๆค่ะ ฝากติดตามกันด้วยนะคะ ^^ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #65 petrichor_hope (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 17:41
    เราชอบมากเลยยยย เราชอบมากๆ พออ่านแล้วได้นอนกับคุณมุนก็คือกรี้ดดดดด!!~ อยากนอนด้วย 5555555 /หยอกๆ
    #65
    0
  2. #2 isrealtaeny (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 21:36
    ติดตามๆ รีบมาต่อให้คครบ100%ด้วยนะคะ

    #2
    1
    • #2-1 Iceice_awua(จากตอนที่ 2)
      18 มีนาคม 2560 / 21:48
      ได้คร่า กำลังแต่งอยู่เลยค่ะ ใกล้จะครบ 100 % แล้วค่ะ :) ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #2-1
  3. #1 waaasa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 20:12
    สนุกมากกก รอติดตามค่าาา
    #1
    1
    • #1-1 Iceice_awua(จากตอนที่ 2)
      18 มีนาคม 2560 / 21:07
      >< ดีใจมากๆเลยค่ะที่ชอบ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ
      #1-1