The Devil bodyguard #moonsun

ตอนที่ 3 : ต้องขนาดนี้เลยหรอ ! (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    19 มี.ค. 60

กรุบๆๆๆๆๆ 

แคว่ก

แกร่บๆๆๆๆๆๆ

งั่มๆๆๆๆๆๆๆ


"นี่ ! "


"หืมม ?"


"ช่วยไปนั่งไกลๆหน่อยจะได้ไหม"


"ไม่ได้นะคะ ฉันต้องคอยอยู่คุ้มกันคุณหนูค่ะ "



"ฮึ่ม.....  งั้นก็ช่วยกินขนมให้มันเบาๆหน่อยสิ !!!!  ฉันกำลังเรียนอยู่นะ แล้วไอการที่มานั่งฟังเลคเชอร์ข้างๆฉันเนี่ย มันไม่เกินไปหน่อยหรอ"

แล้วยิ่งการแต่งตัวแบบนั้น ยิ่งทำให้พวกเราเป็นจุดเด่นเข้าไปอีก สูทสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีขาวเหมือนเมื่อวาน ต่างจากเมื่อวานก็แค่วันนี้ปล่อยผมเท่านั้นแหละ แต่งตัวอย่างกับจะไปเป็นประธานเปิดงานกาชาดแหนะ  อีกอย่าง เค้ามีชุดอยู่ชุดเดียวรึไงนะ



"ไม่ต้องห่วงค่ะคุณหนู ฉันอธิบายให้อาจารย์ฟัง และอาจารย์ก็ให้อนุญาตเรียบร้อยแล้วค่ะ อาจารย์บอกว่าจะช่วยเกก็บเป็นความลับด้วยนะคะ"


" เรื่องที่ต้องกังวลน่ะมันไม่ใช่เรื่องนั้น แต่คือเรื่อง ......"


"เรื่องอะไรหรอคะคุณหนู"


'เรื่องความส่วนตัวของฉันยังไงล่ะยะ' ยงซอนได้แต่คิดในใจ แต่ไม่กล้าพูดออกไป


"เออ ช่างมันเถอะๆ พูดไปเธอก็ไม่เข้าใจหรอกนะ "




เอาล่ะครับ นักศึกษา วันนี้เราก็จะจบเลคเชอร์ไว้เพียงเท่านี้ แล้วมาเรียนต่อชั่วโมงหน้านะครับ




"ันั่นงะ ฉันมัวแต่เถียงกับเธอน่ะ ไม่ได้ฟังตอนท้ายเลย ชริ"
ยงซอนรีบลุกออกไปจากห้องเรียน

มุนบยอลได้แต่ทำหน้าเอ๋อ ไม่รู้จะแก้ตัวยังไง แล้วก็รีบวิ่งตามคุณหนูของเธอไป



"พี่คะ นี่ๆ ทางนี้" คนที่มุนบยอลไม่คุ้นหน้าปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเธอทั้งสองตอนนี้ เธอมีหน้าตาที่น่ารัก รอยยิ้มสดใส ผมสีบลอนด์ ท่าทางดูเฟรนลี่และร่าเริง    แต่ถึงจะเป็นอย่างงั้นก็เถอะ  มุนบยอลรีบไปยืนขวางระหว่างกลางยงซอนและเด็กผู้หญิงคนนั้นทันที


"มุนบยอลอี เธอทำอะไรน่ะ"


"เธออาจจะมาทำร้ายคุณหนูก็ได้นะคะ"


"จะบ้าหรอมุนบยอล นี่ ฮวีอิน น้องสาวที่ฉันสนิทมากต่างหากล่ะ เธอนี่ชักจะมากเกินไปแล้วนะ"



"ตะ ตะ แต่ว่า ... "



" เธอไปรออยู่ที่รถก่อนเลย   ไปเลยไป" ยงซอนไล่มุนบยอลบอดี้การ์ดของเธออย่างไม่ใยดี



"คุณหนูคะ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอกนะคะ"




"นี่ เธอฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึยังไง !!!! "  ยงซอนตะโกนใส่มุนบยอลอย่างอารมณ์เสีย   ทำให้ผู้คนบริเวณนั้นเริ่มหันมาให้ความสนใจ



มุนบยอลจึงจำต้องเลี่ยงออกมาจากยงซอน มารอที่รถอย่างเสียไม่ได้

ก่อนจะผละออกมา เธอสังเกตได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาที่เธอของคนที่ชื่อ ฮวีอิน

' เธอไม่น่าไว้ใจจริงๆนะ ' มุนบยอลคิดกับตัวเองแบบนั้น



ไม่นานนัก ยงซอนก็ตามมา

เธอเห้นมุนบยอลพิงรถรออยู่กับคนขับรถคนเดิมของเธอ กำลังคุยอะไรกันอยู่ 
'ช่างเถอะ คงไม่มีเรื่องสำคัญอะไรหรอกมั้ง'



เมื่อคนขับรถ และมุนบยอลเห็นคุณหนูยงซอนขึ้นรถไปแล้ว ก็ขึ้นรถตามคุณหนู และออกรถอย่างรวดเร็ว


"คุณหนูคะ ฉันมีเรื่องสำคัญจะต้องแจ้งค่ะ"


"เรื่องอะไรอีกล่ะ"



"ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป คุณน้าไม่ต้องมาขับรถให้คุณหนูอีกต่อไปแล้วนะคะ ต่อไปฉันจะเป็นคนขับเอง"



"อ้าว ทำไมล่ะ !! "



"เป็นคำสั่งของคุณลุงค่ะ ท่านบอกว่า อยากให้ฉันจัดการทุกอย่าง เพื่อลดจำนวนคนที่รายล้อมคุณหนูค่ะ ลดอัตราเสี่ยงที่คนร้ายที่แฝงตัวเข้ามาด้วยค่ะ"



"รู้สึกเหมือนว่า คุณลุงจะอยากให้ทุกอย่างไปขึ้นอยู่กับเธอหมดเลยนะ มุนบยอลอี "




"คุณหนูก็ลองโทรไปถามคุณลุงดูสิคะ"



"ไม่ล่ะ เสียเวลา เรากลับคอนโดกันเถอะค่ะ คุณน้า"



------------------------------------------------------------------------------------




ปัง ! เสียงปิดประตูห้องดังสนั่น


ยงซอนปิดประตูอย่างอารมณ์เสีย ก็เพราะหลายๆเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ยังไงล่ะ 


แต่ว่า มุนบยอลกลับไม่สนใจใยดีเธออย่างเช่นปกติ


ยงซอนก็ไม่ได้สนใจบอดี้การ์ดของเธอเช่นกัน กลับมาถึงคอนโด เธอก็ตรงไปที่ห้องนอนของเธอทันที


ปัง !! ยงซอนปิดประตูห้องนอนใส่หน้ามุนบยอลอย่างแรงอีกครั้ง




มุนบยอลขว้างกระเป๋าลงบนโต๊ะอาหารในห้องครัว เธอก็เป็นคน มีจิตใจ มีอารมณ์เหมือนกัน
การที่ยงซอนทำกับเธอแบบนั้น เป็นการไม่ให้เกียรติเธออย่างสิ้นเชิง 
อีกทั้งยงซอนยังทำท่าทางเบื่อและรังเกียจเธอด้วย 

มุนบยอลกำลังโกรธจัด เธอนั่งลงที่โต๊ะอาหารนั้น พยายามควบคุมอารมณ์และสติของตัวเอง 



นอกจากเธอต้องคอยคุ้มครองยัยคุณหนูยงซอนแล้ว เธอยังต้องคอยดูแลเรื่องทำความสะอาด ทำอาหารให้คุณหนูจอมเอาแต่ใจคนนี้ด้วย เพราะอะไรน่ะหรอ 

ก็เพราะว่ายัยคุณหนูคิม ยงซอน ทำอะไรแทบบบบจะไม่เป็นเลยน่ะสิ 


บทจะจ้างแม่บ้าน หรือออกไปซื้อข้างนอกก็เสี่ยงต่อคนที่ปองร้ายเธอและยุ่งยากมากขึ้นไปอีก


มุนบยอลรู้สึกว่าเธอต้องเคลียร์เรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณหนูจอมเอาแต่ใจคนนั้นให้รู้เรื่อง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 
"คุณหนูคะ ฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วยค่ะ "


..........

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆกลับมา


 "คุณหนูคะ ช่วยเปิดประตูให้ด้วยค่ะ "


....................



มุนบยอลหัวเสีย ไม่อาจทนรอต่อไปได้อีกแล้ว
 เธอใช้วิชาสะเดาะกุญแจ ไขประตูเข้าไป


แอ๊ดด...........  


และสิ่งที่เธอเจอก็คือ ...



ยัยคุณหนูคิม ยงซอนที่กำลังนอนเล่นอยู่บนเตียงอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับใส่หูฟังเปิดเพลงดังสนั่น


มุนบยอลหัวเสียมากกว่าเดิมเป็นสิบเป็นร้อยเท่า 

เธอเดินตรงไปกระชากหูฟังออกจากหูของยงซอน


"เฮ้ นายทำอะไรอ่ะ" ยงซอนรีบลุกขึ้นมาจากเตียง หวังจะแย่งหูฟังและโทรศัพท์ของเธอคืน


แต่มีรึ จะแย่งของกลับจากคนที่มีฝีมือ ถึงขนาดมีอาชีพเป็นบอดี้การ์ดได้


"เรามีเรื่องต้องคุยกันค่ะ คุณหนู"


"เรื่องอะไร ฉันไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับเธอหรอกนะ แล้วก็เอาหูฟังและมือถือของฉันคืนมาเดี๋ยวนี้"


มุนบยอลได้ยินแบนั้นก็ยิ่งโมโห ยัยคุณหนูนี่เห็นเธอเป็นอะไรกัน  คนใช้งั้นหรอ ถึงจะปฏิบัติต่อเธอยังไงก็ได้ สั่งเธอได้ทุกอย่าง แถมไม่คิดถึงจิตใจของเธอเลยสักนิด


"ฉัน ....... ไม่ใช่คนใช้ของคุณหนูนะคะ ที่คุณหนูจะทำกับฉันยังไงก็ได้ ถ้าพูดจริงๆ คนที่เป็นคนใช้จริงๆ ก็ไม่สมควรถูกกระทำเช่นนี้เหมือนกันค่ะ "


"งั้นหรอ  แต่ฉันว่าคนอย่างเธอน่ะ สมควรแล้วล่ะ"


ปึ้ง


"เธอจะทำอะไรน่ะ มุน บยอลอี"

มุนบยอลฟิวส์ขาด จับข้อมือของยงซอนทั้งสองข้างประกบกับผนังห้อง ดันตัวของยงซอนจนชิดผนังห้อง



"กร๊๊ดดดด ปล่อยฉันนะ มุนบยอล เธอคิดจะทำอะไรกันแน่ ถ้ายังไม่ปล่อย ฉันจะไล่เธอออก !!!"



" ก็เอาสิคะ คุณหนูไม่มีสิทธิ์ไล่ฉันออกอยู่แล้วค่ะ คนที่จ้างฉันแต่แรก ก็ไม่ใช่คุณหนูอยู่แล้ว"




"หนอยแน่ ยัยบอดี้การ์ดอวดดีนี่ .... "



ยังไม่ทันได้พูดจบ ยงซอนก็ต้องเงียบคำ
 เมื่อจู่ๆมุนบยอลก็เอาหน้ามาชิดกับหน้าของเธอ จนรับบรู้ได้ถึงลมหายใจที่รดบนริมฝีปากของเธอ



"คุณหนูไม่รู้หรอกค่ะ ว่าฉันสามารถทำอะไรได้บ้าง ทีหลังจะพูด จะทำอะไร ก็หัดใช้สมองอันน้อยนิดของคุณหนูคิดก่อนทำสักหน่อยนะคะ ไม่งั้นถ้าฉันเอาจริงขึ้นมา คุณหนูไม่รอดหรอกค่ะ "



ยงซอนไม่สามารถขัดขืนหรือทำอะไรได้ ทำได้แค่อ้าปากค้างกับคำพูดของมุนบยอล 


"เธอกล้าดียังไง มุนบยอล ถึงทำกับฉันแบบนี้"



"หรือจะลองล่ะคะ คุณหนู"  มุนบยอลเลื่อนหน้าให้ชิดหน้าของยงซอนเข้าไปอีก จนปากแทบจะชนกันอยู่แล้ว ทำให้คราวนี้ยงซอนเงียบสนิท ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยคำใดออกมา เพราะเธอรู้แล้วว่าบอดี้การ์ดของเธอเอาจริง


'ยัยบอดี้การ์ดบ้านี่ เห็นเฉยๆ ตอนของขึ้นนี่น่ากลัวเป็นบ้าเลย  แรงก็เยอะ เจ็บข้อมือไปหมดแล้วเนี่ย'
ยงซอนนินทาบอดี้การ์ดของเธออยู่ในใจ



"สิ่งที่คุณหนูทำกับฉันวันนี้ ฉันไม่ชอบเลยนะคะ และมันก็ไม่สมควรด้วย การที่ตะโกนว่าคนอื่น ท่ามกลางสาธารณชนแบบนั้น  ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่ของฉัน ฉันเป็นห่วงคุณหนูนะคะ และคุณหนูก็ไม่ควรพูดจาประชดประชันแบบที่ทำในรถด้วยค่ะ"



"เอ่อ ฉันเข้าใจแล้วๆ ก่อนอื่นเอาหน้าออกไปก่อนได้ไหม"



"อ๊ะ ขอโทษค่ะคุณหนู ฉันลืมตัวไปหน่อยค่ะ "  
เมื่อมุนบยอลได้พูดระบายสิ่งที่อัดอั้นในใจออกมาแล้ว เธอก็ใจเย็นลง ยอมทำตามคำขอของยงซอนเหมือนตามปกติ


"ฉันเข้าใจในสิ่งที่เธอพูดแล้วล่ะ ฉันขอโทษละกัน ทีหลังจะไม่ทำอีก"  
ฮึ้ยยยยยย นีี่จำใจขอโทษหรอกนะ ไม่งั้นฉันไม่รอดจากอีตาบ้านี่แน่ๆ 


"เข้าใจก็ดีแล้วค่ะ มันเป็นนิสัยที่ไม่ดีนะคะคุณหนู "


"โอเคๆๆๆ "   
สอนอย่างกับแม่แหนะ



"แล้วจะคืนของของฉันได้รึยัง"



"นี่ค่ะ คุณหนู งั้นเชิญพักผ่อนตามสบายนะคะ เดี๋ยวฉันจะไปเตรียมอาหารเย็นก่อน"



"อืมม ขอบใจนะ ฝากด้วยล่ะ"
ฮึ้ยยยยย ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นนนนน 





แอ็ดดดดดด  ปัง 

แล้วบอดี้การ์ดตัวดีของยงซอนออกจากห้องไปแล้ว



" ฮึ้ยยยยยยยย หงุดหงิดๆๆๆ ทำไมบอดี้การ์ดของฉันถึงได้น่ากลัวแบบนี้นะ มีหลายบุคลิกหรือยังไงกันเนี่ย "



แต่ว่าเมื่อตะกี้นี้  มันใกล้มากเลยนะ 

.....


 ตึกตัก ตึกตัก 

ไม่ๆๆๆๆ ยงซอน เธอจะใจเต้นทำไม เขาทำไม่ดีกับเธอไว้นะ 



------------------------------------------------------



หลังออกมาจากห้องนอนของคุณหนู มุนบยอลก็ไม่รอช้าเตรียมตัวทำอาหารเย็น



.......

...

.

.

.

.







เมื่ออาหารเย็นถูกเตรียมจนเสร็จ เธอก็เดินไปเรียกคคุณหนูยงซอนให้ออกมารับประทานมื้อเย็น


วันนี้เธอเตรียม ' ข้าวผัดกิมจิ ' ของโปรดที่คุณหนูบอกว่าอยากกินเมื่อเช้านี้ด้วย



ก๊อก ก๊อก  ก๊อก

"คุณหนูคะ ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ "



 แอ๊ดด


"ห่ะ เสร็จแล้วงั้นหรอ"




"ค่ะ คุณหนู รีบมาทานก่อนที่มันจะเย็นดีกว่านะคะ "


' ที่ฉันรีบมาเปิดประตูเนี่ย เพราะกลัวเธอจะของขึ้นอีกรอบต่างหากล่ะย่ะ ' 




ยงซอนเดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร รอมุนบยอลจัดจานและช้อนส้อม


ระหว่างนั้น เธอก็ได้มองพินิจพิจารณาบอดี้การ์ดของเธอโดยละเอียด 


' ยัยนี่ เปลี่ยนชุดตั้งแต่เมื่อไหร่กัน. เอ๊ะ เธอมีชุดอื่นด้วยงั้นหรอ 555 . 
จะว่าไปแล้ว เสื้อยืดสีขาวหลวมๆ  กางเกงวอร์มสีดำทรงใส่สบาย 
กับผมสีเทาที่ปล่อยตรงตามธรรมชาตินั่น มันเข้ากันดีจัง



....

..
.


อาาา. ก็หล่อดีเหมือนกันนะเนี่ย '

จู่ๆ แก้มของยงซอนก็ขึ้นสีแดง หลังจากที่เธอคิดได้แบบนั้น



" คุณหนูคะ ไม่สบายรึเปล่าคะ " 
ไม่ใช่แค่ถาม มุนบยอลยังเอาหน้าผากของตัวเองมาแปะกับหน้าผากของยงซอนด้วย




ตึกตัก ตึกตัก 
ยงซอนรีบผละตัวหนีออกมาทันที
" ธะ ธะ ธะ เธอทำอะไรน่ะ !?"


"ก็วัดไข้ไงคะ วิธีนี้น่ะ ชัวร์ที่สุดแล้ว" 




อึก .... ยงซอนไม่มีอะไรจะเอ่ย



" ไข้ก็ไม่มีแต่ทำไมหน้าแดงจังเลยคะคุณหนู "




" มะ มะ ไม่มีอะไรหรอก ฉันไม่ได้เป็นอะไร ช่างมันเถอะ " 




" อาาา งั้น นี่ข้าวผัดกิมจิของคุณหนูค่ะ ทานเยอะๆนะคะ จะได้โตไวไว "




ตึกตัก ตึกตัก 
' เฮ้ย ยงซอน เธอต้องไม่ใจเต้นกับอีตาบ้านี่นะ แล้วฉันก็ไม่ใช่เด็กซะหน่อย  '





ยงซอนไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้มหน้าตักข้าวผัดกิมจิฝีมือบยอลเข้าปากอย่างไม่ปรานี หวังไม่ให้มุนบยอลเห็นหน้าที่ขึ้นสีแดงของเธอไปมากกว่านี้ 



มุนบยอลเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ ลูบหัวยงซอนอย่างเอ็นดู



'นั่นงะ นั่งะ ยังไม่หยุดอีก.  อีตามุนบยอล ยังไม่หยุดทำฉันเขินอีกนะ ' 

' นี่ฉันจะปลอดภัย หรือจะเป็นอันตรายมากขึ้นกันแน่เนี่ย ถ้าเป็นงี้ต่อไป ฉันมีหวังหัวใจวายตายแน่ๆ !!! '



*********************************************

เป็นอย่างไรบ้างคะ เป็นฉากฟินๆ ที่ไรท์เขียนครั้งแรกเลยค่ะ โอเคไหมคะ. มันแปลกๆไหมคะ ถ้าแปลกๆไปหน่อยก็ขออภัยด้วยนะคะ 

สนุกกันไหมคะ จบไป 3 ตอนแล้ว ตอนอื่นๆก็จะอัพลงเรื่อยๆค่ะ.  ฝากติดตามเรื่องนี้ต่อไปเรื่อยๆด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ :D 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #66 petrichor_hope (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 17:56
    งื้อออออ คือมีมดีมากไม่ได้พักหายใจหายคอเลยค่ะ ท่านมุนดูเป็นคุณหมาซื่อๆอบอุ่นหัวใจง่ะ รักง่ะะะะะ แม่ค่ะหนูรักคุณมุนบยอลลล คุณหนูโชคดีมากเลยนะเอาดีๆ 55555 ถ้านี่เป็นคุณหนูจะไม่ขัดขืนค่ะ ยื่นปากไปจุ๊บ!! ฉันต้องโดนคุณมุนนนน!! /เริ่มโรคจิตแล้วนิดๆ รักเรื่องนี้มากนะคะ ไรท์เตอร์สู้ๆค่ะ ขอบคุณฟิคอร่อยอร่อยนะคะ
    #66
    0
  2. #10 คนสวยในดงหน่อไม้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 17:23
    โอ้!!!!!!มาย!!!!!!ก้อด!!!!!!ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ดีงามมมมมม
    #10
    0