The Devil bodyguard #moonsun

ตอนที่ 1 : มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ! ( 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,527
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    19 มี.ค. 60

"พ่อคะ แม่คะ หนูไปก่อนนะคะ " หญิงสาวบอกลาพ่อแม่ของเธออย่างร่าเริงเหมือนเช่นทุกวัน และวันนี้เธอก็ร่าเริงมากเป็นพิเศษ 
เพราะอะไรน่ะหรือ. ก็เพราะว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเธอยังไงล่ะ 

"เรียนเสร็จแล้วก็รีบกลับบ้านนะลูก อย่ามัวไปเถลไถลล่ะ จะได้ไปกินข้าวฉลองวันเกิดหนูกัน"

คนเป็นพ่อและแม่มองตามหลังลูกสาวของพวกเค้าด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก และความเป็นห่วง



คิม ยงซอน เด็กสาวลูกเศรษฐีที่ร่ำรวยจากธุรกิจห้างสรรพสินค้าที่มีสาขาอยู่ทั่วประเทศ 
เธอชินซะแล้ว กับการที่ต้องไปโรงเรียนตัวคนเดียว โดยมีคนขับรถทำหน้าที่แทนพ่อแม่ ขับรถไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัย


ทำไมนะ แม้กระทั่งวันนี้พ่อกับแม่ก็ไม่ยอมไปส่งเราที่มหาวิทยาลัย เอาน่าคิม ยงซอน พ่อกับแม่ไม่ได้นั่งอยู่เฉยๆซะเมื่อไหร่ ท่านทำงานก็เพื่อเรา 

ใช่! พ่อและแม่ยุ่งอยู่ตลอดเวลา ท่านไม่ค่อยมีเวลาให้เราเลย ยิ่งวันนี้พ่อกับแม่ต้องเตรียมตัวไปประชุมด่วนกับลูกค้าด้วย 
ทำไมจู่ๆลูกค้าต้องมานัดประชุมวันนี้ด้้วยนะ ยิ่งคิดก็ยิ่งอารมณ์เสีย ช่างเถอะ ยังไงซะ เย็นนี้พ่อกับแม่ก็จะไปฉลองวันเกิดกับเรา ก็จะมีเวลาให้เราแล้ว ^^ มีความสุขจัง



ข้อดีของคิม ยงซอนนั้น คือการที่เธอมองโลกในแง่ดี ซึ่งบางทีก็ดีมากเกินไปด้วยซ้ำ เธอเป็นคนอ่อนต่อโลก และมีนิสัยสบายๆ เพราะเธอคิดว่า จะอย่างไรก็ตามเธอก็มีพ่อและแม่ที่จะคอยอยู่ดูแลเธอไปอีกนานแสนนาน 


แต่หารู้ไม่ว่า 

........


..
.

เมื่อคิมยงซอนเรียนเสร็จแล้ว เธอก็รีบตรงกลับบ้านมาตามคำบอกของพ่อและแม่ แต่ทว่า ... 



" หนูกลับมาแล้วคร่า คุณพ่อคุณแม่คะ ตกลงวันนี้เราจะไปฉลองกันที่ไหนค........  "








... 
.
.
ตุบ 

เสียงกระเป๋าในมือตกลงกระทบพื้นห้อง 

ภาพที่อยู่ตรงหน้าหญิงสาวเป็นสิ่งที่ใครก็ไม่อาจยอมรับได้

ภาพของพ่อและแม่ที่นอนจมกองเลือด 
และมีคราบเลือดที่เกิดจากร่องรอยการต่อสู้อยู่ทั่วบริเวณห้อง 

เธอตกใจมาก เธอรีบวิ่งหาพวกท่านทั้งสอง แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว .....

"พ่อคะ แม่คะ ตื่นสิคะ"

"ตื่นมาคุยกับหนูก่อน" 

"พ่อคะ แม่คะ ตื่นสิคะ"

"ไหนว่าจะพาหนูไปฉลองวันเกิดไง .... ฮึก ฮึก "

"พ่อคะ แม่คะ ..... "

เธอเริ่มร้องไห้ไม่หยุด



เธอตะโกนเรียกท่านทั้งสองไม่หยุด
เรียกครั้งแล้วครั้งเล่า   ร่างของท่านทั้งสองก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆเลย 
เธอจึงลองนำนิ้วของเธอไปอังบริเวณจมูกของพวกท่าน เพื่อทดสอบว่าท่านยังหายใจอยู่หรือไม่ 
และผลลัพธ์ก็ไม่เข้าข้างเธอเอาเสียเลย 
พวกท่านไม่หายใจอีกแล้ว


เธอใจสลาย และร้องไห้หนักกว่าเดิมหลายเท่า ร้องไห้จนแทบไม่มีเสียงหลงเหลืออยู่ 
เธอไม่สามารถรับได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น ตอนนี้เธอไม่สามารถคุมสติตัวเองได้อีกแล้ว
 เธอได้แต่นอนร้องไห้ กอดร่างของท่านทั้งสองไว้ และไม่รู้ว่าต้องทำสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว 
โลกเหมือนล่มสลายไปต่อหน้าต่อตา

เธอร้องไห้จนแทบไม่มีสติเหลืออยู่ 
สติของเธอกำลังค่อยๆเลือนลาง


แต่จู่ๆ ในตอนนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนเดินมาจากที่ไหนสักแห่ง เธอจึงแกล้งหลับตา ทำเป็นว่าหมดสติไป 

คนที่ว่าเดินมาหยุดอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเธอ แถมยังถือมีดที่เต็มไปด้วยคราบเลือดอีกด้วย 

นั่นต้องเป็นคนที่ฆ่าพ่อกับแม่เธอแน่ๆ เธออยากจะกระโจนไปหาและฆ่าคนๆนั้นเหลือเกิน ล้างแค้นให้พ่อกับแม่ของเธอ แต่เธอจะทำอย่างไรล่ะ อาวุธก็ไม่มี ทักษาการต่อสู้ก็ไม่เป็น แล้วตอนนี้เธอก็ไม่มีแรงพอจะสู้ด้วย มีหวังตายแหงๆ สู้เธออยู่เฉยๆ แล้วกลับไปวางแผนหาวิธีแก้แค้นเจ้าพวกนี่ยังจะมีโอกาสให้แก้แค้นได้มากกว่า 

เธอจึงตัดสินใจนอนนิ่งอยู่แบบนั้น แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าคนๆนั้นจะตรงมาฆ่าเธอ เหมือนที่ฆ่าพ่อและแม่ของเธอ 

คนคนนั้นยืนนิ่งมองเธอสักพัก ไม่พูดอะไรทั้งสิ้นและเดินจากไป

ยงซอนเห็นทุกการกระทำของคนที่มาเยือน เธอพยายามแอบมอง หวังจะเห็นหน้าตาของคนร้าย แต่ห้องมันมืดมาก จนเธอไม่สามารถมองเห็นหน้าตาของเค้าได้ 

สิ่งที่เธอพอจะเก็บเป็นเบาะแส เพื่อตามหาตัวคนร้ายได้ มีเพียง 'รอยสักภาษอังกฤษ บนหัวไหล่ซ้ายของเขาเท่านั้น "


' รอยสักตรงหัวไหล่ซ้ายงั้นหรอ ... ' 
' M     A       R         I      ........ '

คิม ยงซอนหมดสติไปก่อนที่จะเห็นตัวอักษรสุดท้าย 

...
.
.
 --------------------------------------------------------------------


เธอฟื้นขึ้นมา และพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่โรงพยาบาลเสียแล้ว

' เดี๋ยวนะ ใครพาเรามาที่โรงพยาบาลเนี่ย ' 


แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น 
ก็มีผู้ชายวัยกลางคน ที่แสนจะคุ้นหน้าคุ้นตา เดินเข้ามาในห้อง. 
ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็ 'ลุง' ของเธอเองยังไงล่ะ


" อ้าว ยงซอน ตื่นแล้วหรอ อาการเป็นยังไงบ้าง ปวดหัวไหม "


" คุณลุงคะ พ่อกับแม่เค้า ..... "
ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ น้ำตาก็ไหลออกมาอาบแก้มอีกครั้ง 
เธอยังไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันคือเรื่องจริง 


ลุงเข้ามากอดปลอบใจหลานสาว รับรู้ได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันหนักหนาเกินกว่าจะรับได้

"ลุงก็เสียใจไม่แพ้หลานหรอกนะ "


เธอร้องไห้กอดลุงแน่น หวังให้เขาปลอบใจเธอ... สักนิดก็ยังดี แต่ยังไม่ทันที่ยงซอนจะได้เสียใจนานนัก 
คุณลุงก็ผละตัวออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นหลาน
และจับแขนทั้งสองของหลานไว้ เพื่อให้หลานมีสมาธิฟังในสิ่งที่ตนกำลังจะพูด


"ยงซอน ลุงรู้ว่าหลานเสียใจมากแค่ไหน แต่หลานจะมัวมานั่งเสียใจอย่างเดียวแบบนี้ไม่ได้. ในเมื่อพ่อและแม่ของเธอตายแล้ว ตอนนี้ธุรกิจห้างสรรพสินค้าของเราก็ยังไม่มีคนรับช่วงต่อดูแลเลยนะ "


คิม ยงซอนตกใจในสิ่งที่ลุงของเธอพูด ใช่เธอรู้ดีในสิ่งที่ลุงพูดออกมา. แต่ว่า ....  ทำไมคุณลุงต้องพูดอะไรที่มันกระทบกระเทือนจิตใจของเธอออกมาตรงๆแบบนั้นด้วย


"ค่ะ หยูนู้ค่ะ " ยงซอนพยายามจะโต้ตอบลุงของเธอ แม้ว่าเธอจะยังไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้ก็ตาม


" ตามพินัยกรรมที่พ่อของหลานเขียนไว้ มรดกทุกอย่างรวมถึงการบริหารธุรกิจห้างสรรพสินค้าจะตกเป็นของหนู เมื่อหนูเรียนจบ ซึ่งก็เหลือเวลาอีก 6 เดือน ระหว่างนั้นลุงจะช่วยบริหารให้ก่อนละกันนะ " 


ยงซอนรู้สึกแปลกใจที่ทีท่าของลุงแทนที่จะเสียใจต่อการจากไปของน้องชายตัวเอง เธอกลับรู้สึกว่าคุณลุงตื่นเต้น และดีใจมากแค่ไหน ที่ได้บริหารธุรกิจแทนคุณพ่อของเธอ


แต่เธอจะทำอะไรได้ล่ะ เรียนก็ยังไม่จบ งานบริหารที่บ้านก็ไม่เคยช่วยเลย แย่จริง ทำไมฉันไม่คิดที่จะเรียนรู้ก่อนหน้านี้นะ 


"ค่ะ คุณลุงคิดว่าอย่างนั้นดีที่สุดแล้ว ก็แล้วแต่คุณลุงเลยค่ะ" 


" โอเค งั้นตกลงตามนั้นนะ อ้อ เกือบลืมแหนะ มีอีกเรื่องนึงที่ในพินัยกรรมบอกไว้ เธอต้องมีบอดี้การ์ดติดตามคอยดูแลความปลอดภัยของเธอ 24 ชม. เพราะพ่อของเธอได้คิดไว้แล้วว่า การเสียชีวิตของเค้าอาจเกิดจากการปองร้ายของผู้ที่หวังผลในธุรกิจ  จึงได้สั่งไว้ให้หลังจากนี้เธอต้องมีบอดี้การ์ดคอยประกบ ดูแลความปลอดภัยของเธอ" 


" ฮร่ะ ว่ายังไงนะคะ "


"เธอได้ยินถูกแล้ว และลุงก็ได้จัดการเรื่องนี้ไว้ให้แล้ว ยังไงซะ เดี๋ยวบ่ายนี้เค้าจะมาแนะนำตัวเองให้หลานรู้จัก "


"ค ค คะ ค่ะ " 
ยงซอนแทบรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้นรวดเร็วเกินไปไม่ได้ 
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วไป


แล้วทำไมลุงของเธอถึงจัดการทุกอย่างไว้เสร็จสรรพหมดแล้วล่ะ มันจะบังเอิญไปรึเปล่า ....



*********************




จบตอนหนึ่งไปแล้ว เป็นอย่างไรบ้างคะ ฟิคเรื่องแรกของไรท์ สามารถติชมได้เลยนะคะ ไรท์จะขยันอัพบ่อยๆ ทุกคนจะได้ไม่ต้องรอกันนานนัก ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนที่เข้ามาอ่าน เป็นกำลังของไรท์ค่ะ :) 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #64 petrichor_hope (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 17:20
    พึ่งมาลงเรือมุนบยอล แล้วเจอเรื่องนี้พอดี แงงงงงง ชอบมากนะคะ ขอบคุณฟิคคุณมุน
    #64
    0