The Devil bodyguard #moonsun

ตอนที่ 16 : alone 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 567
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    23 ก.ย. 60

" เดินทางดีๆล่ะ "


" `เดินทางปลอดภัยนะคะพี่บยอล "


"  รีบไปรีบกลับนะ "


ตอนนี้ทุกคนต่างอยู่พร้อมหน้ากันที่บริเวณหน้าบ้าน 
ล่ำลาฉันที่กำลังจะออกเดินทางไปสนามบิน เพื่อบินไปเกาะเซจูเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ ... 


เว้นอยู่คนเดียวที่ไม่ยอมออกมา ...... คุณหนูคิมยงซอน




ฉันได้แต่ชะเง้อมองหาคุณหนูตัวดีคนนั้น 
แต่ก็ไม่มีวี่แววที่เจ้าตัวจะออกมาเจอกันเลย



ตั้งแต่วันที่คุณหนูมาขอฉันไปเกาะเซจูด้วย แล้วโดนปฏิเสธไป
เราก็ไม่ค่อยได้คุยกัน คุณหนูพยายามเลี่ยงและหลบหน้าฉันตลอดเวลา จนถึงวันนี้ ......   





สงสัยจะงอนแฮะ หรือเราจะง้อก่อนไปดี 




....


....



..



ไม่ดีกว่า ถ้าไปง้อ คุณหนูต้องให้พาไปด้วยแน่ๆ 



" ฉันไปก่อนนะ " 


" เออ ไปซะที  ไม่ต้องห่วงคนทางนี้หรอก เดี๋ยวดูแลให้ หุหุหุหุ " 


ฮวาซาก็ไม่วายแซวฉันอีกจนได้




" เออๆ ไปล่ะ " 


ฉันเดินออกมาด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ วิตกกังวลแปลกๆ คงจะเพราะเรื่องของคุณหนูนั่นแหละ 



เฮ้อ 




เอาเหอะ 

ต้องรีบไปแล้ว เดี๋ยวจะตกเครื่อง 




-----------------


เฮ้อ ~   เราก็ยังอดห่วงคุณหนูไม่ได้อยู่ดี 



ฉันเดินตรงไปที่เกทที่ 47  ตามป้ายในสนามบินอย่างเหม่อลอย 


เมื่อไปถึงก็พบว่ายังไม่ถึงเวลาเครื่องขึ้น
ฉันจึงเดินไปเข้าห้องน้ำ จัดการตัวเองให้เรียบร้อย 



ปึก ! 


" อ๊ะ ขะ ขะ ขะ ขอโทษค่ะ " 


" เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ " 


ทันทีที่ฉันเดินเข้าห้องน้ำไปก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินชนไหล่ของฉันและรีบเดินจากไป ท่าทางเธอดูรีบร้อน และเลิ่กลั่กยังไงชอบกล .... 



ดูไม่น่าไว้ใจเลย ฉันสำรวจเสื้อผ้าและข้าวของของตัวเอง เผื่อว่ามีอะไรหาย หรือติดอยู่บนเสื้อผ้า แต่ก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ 



ฉันจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองเสร็จ ก็เดินไปนั่งรอเวลาอยู่บริเวณใกล้ๆกับพวกแอร์โฮสเตจ 


ฉันไม่รุ้จะทำอะไร จึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่น 
และเปิดดูรูปของคุณหนูที่แอบถ่ายไว้ไปพลางๆ 
คุณหนูนี่ ไม่ว่าจะมุมไหนก็น่ารักจริงๆเลย >< 



" แกๆ คนนั้นไง คนนั้นอ่ะ " 





" น่ารักจัง " 




" ฉันว่าหล่อดีนะ " 





ฉันได้ยินเสียงพวกสาวๆแอร์โฮสเตจพูดคุยกันถึงใครสักคน แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจถึงขนาดเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์หรอกนะ 



" ขอประทานโทษนะคะ "



" คะ ? " 

ด้วยเสียงทักทายที่ประชิดตัว ทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นมามองต้นเสียงแทบจะในทันที

 
" คุณผู้โดยสาร มุน บยอลอี ที่จะขึ้นไฟลท์บินที่ SI-5233 ไปเกาะเซจูใช่ไหมคะ 



" ค่ะ ใช่ค่ะ มีอะไรรึเปล่าคะ "



" เชิญคุณผู้โดยสารขึ้นเครื่องก่อนผู้โดยสารท่านอื่นได้เลยค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ "



ฉันไม่แปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเท่าไรนัก 
เพราะทุกครั้งที่ไปทำภารกิจให้คนคนนั้น ทุกอย่างก็จะถูกเคลียร์อย่างเรียบร้อย และเป็นช่องทางที่สะดวกที่สุด
 เพื่อไม่ให้เสียเวลาในการทำภารกิจมากนัก


' ฉันไม่ชอบใจเอาซะเลย แต่ฉันก็ไม่มีทางเลือกนี่ เฮ้อ .......เมื่อไหรฉันจะหลุดออกไปจากวังวนนี้สักทีนะ !!! '



ฉันเดินตามแอร์โฮสเบตจคนนั้นไปอย่างว่าง่าย 
และในที่สุดฉันก็มาถึงที่นั่ง First class ที่มีคนจองไว้ให้ก่อนแล้ว


"ขอบคุณค่ะ" 


ฉันนั่งลงบนที่นั่งอย่างไม่รอช้า และหลับตา เพื่อพักผ่อนเอาแรง ก่อนที่จะไปลุยศึกหนักในอีกไม่ช้า 





"มาคนเดียวหรอคะ"


O.O ฉันสะดุ้งลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เพราะได้ยินเสียงแอร์โฮสเตจคนเดิมที่เหมือนจะกำลังพูดคุยกับฉัน



"ค่ะ  ใช่ค่ะ ฉันมาคนเดียว"


"เหงาแย่เลยสิคะเนี่ย เดี๋ยวฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณมุน บยอลอี เองนะคะ"




เธอพูดพร้อมยิ้มสดใสมาให้ฉัน

ฉันเพิ่งสังเกตด้วยว่าตอนนี้เครื่องบินทั้งลำ มีเพียงแค่เราสองคนเท่านั้น ถ้าไม่นับรวมกัปตันที่แยกไปอยู่ในห้องนักบิน
เพราะแอร์โอสเตจที่เหลือคอยดูแลผู้โดยสารคนอื่นๆอยู่ด้านล่างในตอนนี้

จะว่าไปสาวแอร์โฮสเตจคนนี้ก็สวยใช่ย่อย ท่าทางนิสัยก็น่ารักเป็นกันเอง 
หน้าเรียวสวยรูปไข่  ผิวขาวเนียนละเอียด ตาคมเข้ม ปากสวยได้รูป แถมหุ่นก็ ...... ดีไม่ใช่น้อย คัพ D ได้มั้ง 

เฮ้ยยยยย บยอลอีคิดไรอยู่เนี่ย






" ขอบคุณมากเลยค่ะ เอ่อ เรียก มุนบยอล เฉยๆก็ได้ค่ะ ใครๆก็เรียกแบบนั้น"



" อ๋อ ได้ค่ะ คุณมุนบยอล แล้วนี่จะไปเที่ยวพักผ่อนหรอคะ "



"ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ"
ฉันพยายามจะเลี่ยงการพูดคุยถึงเรื่องนั้น



" ไม่พาแฟนมาด้วยล่ะคะ "



ฉันแปลกใจกับคำถามที่เธอถามออกมานิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากที่จะให้คำตอบกลับไป

" ฉันยังไม่มีแฟนหรอกค่ะ  ^^~ " ฉันยิ้มเจื่อนๆไปให้สาวแอร์โฮสเตจคนนั้น 


' เฮ้ย มุนบยอลอี ทำไมแกไม่บอกไปว่ามีแฟนแล้ววะ จะได้กันตัวเองออกมาด้วย ไม่ต้องต่อความยาวสาวความยืด '




' เอาน่า จะบอกคนสวยว่ามีเจ้าของแล้วได้ยังไงล่ะ '



' หยุดคิดอะไรบ้าๆไปได้เลยนะ '


ความคิดของมุนบยอลตีกันอีกครั้ง 






" รับเครื่องดื่มหรือของว่างไหมคะ "

เสียงของเธอทำให้ฉันตื่นจากพะวังความคิดของตัวเองอีกครั้ง



" อ่าาาาา  .. ค่ะ "




" รับเป็นอะไรดีคะ "





" แชมเปญค่ะ "





" ค่ะ รอสักครู่นะคะ "




แอร์โฮสเตจคนนั้นก็เดินหายไปด้านหลังตัวเครื่อง 



ฮู่วววววววววว  เกร็งเป็นบ้า รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนแปลกๆ สงสัยเพราะอยู่ใกล้คนสวยล่ะมั้ง  (แพ้คนสวย)



ไม่นานนัก เธอก็กลับมา 




" นี่ค่ะ แชมเปญ ตามที่คุณมุนบยอลต้องการ "
ไม่พูดเปล่า สาวสวยพราวเสน่ห์ยัง โปรยหางตาส่งมาให้มุนบยอลเป็นนัยๆ 



" ขอบ ขอบคุณค่ะ "  

มุนบยอลรับแก้วแชมเปญมาด้วยอาการเลิ่กลั่ก 
อาจเพระาสายตาที่ชวนหลงใหลที่ถูกส่งมาเมื่อตะกี้นี้ 


จากบอดี้การ์ดมาดนิ่งสุดเข้ม กลับกลายเป็ฯเด็กน้อยอมมือ ประหม่า และทำตัวไม่ถูกไปซะนี่



"ปรับเบาะหน่อยไหมคะ "




" เอ่อ  ก็ดีค่ะ"


มุนบยอลทำอะไรไม่ได้ เว้นแต่ทำตามแอร์โฮสเตจคนสวย เสมือนต้องมนตร์ 


แอร์โฮสเตจสาวพราวเสน่ห์ ก้มโค้งตัวผ่านมุนบยอลไป เพื่อเอื้อมไปกดปุ่มปรับเบาะของมุนบยอลที่อยู่ด้านใน 



ทำเอาใจมุนบยอลเต้นโครมครามเลยล่ะ เพราะหน้าอกของสาวเจ้าดันมาอยู่ตรงหน้ามุนบยอลพอดิบพอดี


เฮือกกกก ใครมันออกแบบให้ปุ่มอยู่ด้านในวะ 

มุนบยอลทำตัวไม่ถูก ได้แต่นั่งหลังตรง ตาแข็งทื่อ พยายามไม่มองตรงไปข้างหน้า 



" เรียบร้อยแล้วค่ะ"




"ขอบคุณค่ะ"




" เอ่อ คือ .................. อ๊ะ  "


ยังไม่ทันได้พูดจบ เธอก็เดินออกห่างจากมุนบยอลไป



' อ้าว .... ? เกิดอะไรขึ้นหรอ ... อ๋ออ  ผู้โดยสารคนอื่นกำลังเดินเข้ามาในตัวเครื่องนี่เอง '





เมื่อผู้โดยสารคนอื่นๆ ทะยอยขึ้นเครื่อง สาวแอร์โฮสเตจก็ทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และไปช่วยงานแอร์คนอื่นๆ 


ไม่นาน เมื่อผู้โดยสารขึ้นเครื่องจนครบแล้ว  กัปตันก็พาเครื่องบินออกตัวอย่างรวดเร็ว




เฮ้อ ค่อยยังชั่ว
 

มุนบยอลถอนหายใจ หลังนั่งแข็งตัวเกร็งตั้งนาน  ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยมีผู้หญิงที่ไหนมาเข้าใกล้ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกขนาดนี้ 

เธอทำตัวไม่ถูกจริงๆ 






มุนบยอลตัดสินใจนอนหลับพักผ่อนอีกครั้ง และครั้งนี้ก็ไม่มีใครมากวนให้เธอต้องแข็งตาขึ้นมาพูดคุย หรือทำอะไร 







.......









.....








....






..





หืม ? 



มุนบยอลตื่นขึ้นมาอีกครั้งอย่างงัวเงีย เมื่อแอร์โฮสเตจสาวสวยคนเดิม นำอาหารที่จัดเตรียมไว้ให้ผู้โดยสารมาส่ง 



"อ้าว ขอบคุณค่ะ "



แอร์โฮสเตจสาวพยักหน้ารับโดยไม่ได้พูดอะไร  แลละกำลังจะเดินจากไป











แต่แล้ว มุนบยอลก็เอ่ยถามบางอย่างทำให้เธอหยุดชะงักเพื่อตอบ







"ขอโทษนะคะที่เพิ่งถาม แต่ว่า...... คุณชื่ออะไรหรอคะ "






" อ๋อ  เรียกฉันว่า .....  




เพล้ง !!!! 




ยังไม่ทันที่สาวเจ้าจะพูดชื่อตัวเองออกไป  ก็มีผู้หญิงคนนึงเดินชนแอร์โฮสเตจสาวอย่างจัง จนข้าวของที่เธอถือตกพื้นแตกกระจัดกระจาย เลอะเทอะไปหมด 




"เฮ้ยย"


มุนบยอลรีบก้มลงจะช่วยเก็บ  แต่แอร์สาวออกปากห้ามไว้ เพราะถ้าหัวหน้ามาเห็นเข้า ยิ่งถ้าผู้โดยสารมาช่วยเก็บด้วย เธอจะต้องโดนดีไม่ใช่น้อยแน่




" ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเองค่ะ "





แอร์สาวรีบก้มลงเก็บข้าวของทุกอย่าง อย่างรีบร้อน และทุลักทุเล 



ส่วนคนก่อเหตุ ... ผู้หญิงคนนั้น   หลังก่อเรื่องก็หายตัวไปเลย แทบไม่เห็นแม้แต่เงา



'หายไปไหนกันนะ ??? '  


มุนบยอลงงงวยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนเธอแทบจะตั้งตัวไม่ทัน 



'ทริปนี้จะต้องวุ่นวายมากแน่ๆ ....'
มุนบยอลคิดกับตัวเอง ขนาดเพิ่งเริ่มเดินทางยังวุ่นวายขนาดนี้ เธอมีลางสังหรณ์ว่าจะต้องเจออะไรอีกมากในอนาคตอันใกล้






--------------------------------------------------------------




หลังจากนั้น มุนบยอลก็ไม่เห็นตัวแอร์สาวสวยคนนั้นอีกเลย จนกระทั่งลงจากเครื่อง  
เป็นแอร์โฮสเตจคนอื่นๆแทนที่มาดูแลเธอ  สงสัยคงจะโดนหัวหน้าตักเตือนไม่ใช่น้อย








ไม่รอช้า หลังจากได้กระเป๋าโดยสารแล้ว มุนบยอลก็รีบตรงไป ณ สถานที่ ที่วางแผนไว้ 





************************************************************************************
















 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #35 Moonsunlism (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 19:11
    อ่านสนุกมากค่ะ ไรท์มาต่อเร็วๆ นะคะ รอไม่ไหวแล้วค่ะ อยากรู้ตอนต่อไป
    #35
    0
  2. #34 dailynuchjira (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 21:00
    มาต่อเร็วๆนะไรท์ สนุกน่าค้นหา
    #34
    0
  3. #33 Auiromeo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 12:41
    รอมาต่ออีกนะครับบบบ ><~
    #33
    0