The Devil bodyguard #moonsun

ตอนที่ 17 : เธอเสร็จแน่ 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 498
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    23 ก.ย. 60

ปัง ! 




เสียงปิดประตูรถเช่า ที่มีคนจัดกาเช่าให้มุนบยอลไว้ก่อนแล้ว




มุนบยอลล็อครถ และลากกระเป๋าโดยสารไปที่ห้องพักอย่างไม่รีรอ






เธอวางกระเป๋าเสื้อผ้าลงบนพื้น 


 กระเป๋าทรงสี่เหลี่ยมสีเงินธรรมดาๆที่ใครก็ใช้กัน


เมื่อมุนบยอลเปิดมันออก  และดึงเอาเสื้อผ้าที่ปกคลุมเพียงผิวเผินออก

มันกลับเต็มไปด้วยปืน หลายชนิด หลายขนาด  และที่สำคัญที่สุด 



......


.
.
.
.
.



"ปืนสไนเปอร์ "




เฮ้อ ~




มุนบยอลมองไปที่มัน และได้แต่ถอนหายใจ  








เธอปิดกระเป๋าลงและเดินออกจากห้องพักไป







-----------------





มุนบยอเดินออกมาจากโรงแรมแห่งนั้น



และเดินตรงไปที่ตึกที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เยื้องๆกับโรงแรม









เดินมุ่งตรงไปที่ดาดฟ้าของตึกดังกล่าว




.....




' ลมไม่แรงเท่าไหร่ ดีเลย งานจะได้มีเปอร์เซ็นพลาดน้อยลง '




' ซอกตึกที่ไว้หลบก็ไม่เยอะนัก '




' งานนี้ไม่น่าจะพลาด  '





' รีบทำให้เสร็จ แล้วรีบกลับจะดีกว่า '





....... 




...



' คุณหนูคะ ฉันจะทำยังไงดี ...... "

จู่ๆ ก็มีน้ำตาไหลลงอาบแก้มของเธออย่างไมท่ทันตั้งตัว

มุนบยอยลตกใจที่ร่างกายของเธอตอบสนองเช่นนั้น โดยที่เธอเองก็ไม่รู้เหตุผลเลยก็ตาม




เธอครุ่นคิด และอยู่กับตัวเองสักพักในความเงียบงัน บนดาดฟ้าที่ไม่ค่อยจะมีคนย่างกรายขึ้นมา







มุนบยอลตัดสินใจปาดน้ำตาของตัวเองทิ้ง  พยายามควบคุมให้มันหยุดไหล แข็งใจ และ เดินลงมาจากอาคารตึกหลังนั้นด้วยสีหน้าทืี่ใครก็ไม่อาจคาดเดาได้ 







------------------------------------------------------------------------------------------------------------







เฮ้ยยย   ตะกี้ยังเห็นเงาตะคุ่มๆอยู่เลย 

เค้าหายไปไหนของเค้ากันนะ 



......





สาวน้อยหน้าตาสะสวย บ่นในใจ ขณะที่กำลังเช็กอินโรงแรมแห่งหนึ่ง 




ฉันอยากรู้จริงๆ ว่านายทำอะไรอยู่ ฮึ มุนบยอล .......



.....

....

..



ว้าว ห้องพักกว้างจัง  มีระดับ ใช้ได้เลยนะเน่ย ดีสุดๆไปเลย



จ๊อกๆ ~


โอยยยย  ลืมไปเลย ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินอะไรเลย   ไปหาอะไรลงท้องหน่อยดีกว่า ไม่งั้นอีกสักหน่อย ถ้ายังไม่ได้กินอะไร ฉันต้องตายแน่ๆ ..







..........








....








..









"ช่วยด้วย   ช่วยด้วย   ใครก็ได้ ช่วยด้วยยยยยยย   อุ้บ  อื้อ อื้อ   ไออ้อไอ้อ้วยอ้วย "

ไอ้บ้านี่จู่ๆก็เอาอะไรมาอุดปากฉัน นิ่มๆแบบนี้น่าจะเป็นผ้านะ 

ตายล่ะ ถ้าเป็นแบบนี้ฉันจะตะโกนให้คนมาช่วยได้ไงล่ะ 
 เล่นโดนเอาผ้าปิดตาแบบนี้ด้วย มองอะไรก็ไม่เห็น  ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วยยยยยย !!!!!!!!!!!!!!!!!









โครม !!! 

เสียงเปิดประตูเสียงดัง เฮ้ย มันพาฉันมาที่ไหนล่ะเนี่ย











พลั่ก !! 

ฉันรู้สึกได้ถึงแรงเด้งนิ่มๆใต้ตัวของฉัน เมื่อฉันโดนเหวี่ยงลงบนอะไรสักอย่าง 







ฉันพยายามดิ้นไปมา หวังให้สิ่งที่มัดมือของฉันทั้งสองไว้ด้านหลังหลุดออก และปล่อยมือของฉันให้เป็นอิสระอีกครั้ง 
แต่มันไม่เป็นไปตามที่ฉันต้องการง่ายๆนี่สิ 









เดี๋ยวนะ 

เหมือนจะมีอะไรนิ่มๆอีกสองอย่าง ที่หัวฉันดิ้นไปโดน 




...

หรือว่า  


....







ฉันเอาเท้าเหวี่ยงไปรอบๆ 







นั่นไง !!!!    






มีบางอย่างที่ฉันคิดว่าน่าจะเป็นผ้าห่มด้วย ตายล่ะ 






นี่มัน "เตียง" นี่นา !!!!!!!! 







---------------------------------------------------------------------------





ก๊อก ก๊อก ก๊อก 


เสียงคนเคาะประตูห้อง เพื่อเรียกเจ้าของห้องดังขึ้น







" สวัสดีค่ะ  อาหารที่คุณลูกค้าสั่งค่ะ
  คุณลูกค้าต้องการอะไรเพิ่มเติม ต่อสายไปที่ห้องครัวหรือล็อบบี้ได้เลยนะคะ " 




พนักงานโรงแรมยิ้มให้ลูกค้าเจ้าของห้องอย่างรู้งาน





" ค่ะ ขอบคุณมากเลยนะคะ  หืมม น่าทานมากๆเลย "


มุนบยอลที่เปิดประตูมารับอาหาร ยิ้มร่าให้พนักงานโรงแรมอย่างอัธยาศัยดี 




เธอปิดประตู และล็อคมันอย่างดี ตามนิสัยปกติที่จะระมัดระวังตัวอยู่ตลอดเวลา 


พร้อมมองอาหารที่รับมาอย่างหิวกระหาย ด้วยท่าทางที่เหมือนเด็กๆ 





-------------------------------------------------------------------------






แอ๊ดดดดด


เสียงเปิดประตูช้าๆดังขึ้น 


ทำเอาสาวน้อยที่อยู่บนเตียงสะดุ้งสุดตัว  ตั้งท่ารับ พร้อมรับมือสถานการณ์ตรงหน้า แม้ว่าตอนนี้เธอเองยังไม่รู้จะทำอย่างไรก็ตาม 




ไม่นาน คนที่เข้ามาใหม่ก้ประชิดตัวของเธออย่างรวดเร็วและง่ายดาย พร้อมดึงผ้าในปากของเธอออก



" ยะ   อย่าเข้ามานะ   เห็นฉันแบบนี้  ฉันก็ไม่ได้อ่อนแอให้ใครรังแกง่ายๆนะ "




ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาจากสิ่งที่เธอพูด







" ฮ่ะ ! "

จู่ๆ ร่างของสาวเจ้าก็ถูกผลักลงให้แนบไปกับเตียงโดยที่ไม่มีการเตือนล่วงหน้า 

แถมยังโดนจับตรึงอยู่กับที่ ไม่ให้ดิ้นได้มากนัก

ไม่เพียงแค่นั้น จู่ๆก็มีริมฝีปากเข้ามาสัมผัสกับต้นคอของสาวเจ้าโดยฉับพลัน 





" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด  แก !   แก !!!!  ออกไปนะ ออกไป !!!!!! "








สาวสวยร่างเล็กพยายามดิ้นสุดแรงเกิด ออกแรงมากที่สุดเท่าที่จะทำได้   แต่ก็ไม่สามารถหยุดการกระทำของอีกคนได้เลย










" หยุดนะ  หยุด  !!!! "

อีกคนค่อยๆ ใช้ริมฝีปากดูด และคล้ำคลอไปกับซอกคอของเธออย่างไม่คิดจะหยุดตามคำที่เธอพูดกล่าว 







สาวน้อยพยายามใช้ขาถีบตัวของอีกคนอย่างไม่ลดละ แต่ไม่นานก็โดนคนที่อยู่ด้านบนเอาขาของเขาทับขาของเธอ เพื่อตรึงให้มันหยุดนิ่ง




เขายังไม่หยุดอยู่แค่นั้น แต่กลับใช้ริมฝปากของตัวเองประกบกับปากของเธอ เพื่อให้เธอหยุดร้องเสียงดัง 





' อื้อ อื้อ อู้  หอุดอ๊ะ  




..



 ฮึก ฮึก "   



น้ำตาของเธอเริ่มไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่  เมื่อเธอรู้สึกจนตรอก ไร้ทางหนีไปจากชะตากรรมตรงหน้าที่เธอพอจะคาดเดาได้







จู่ๆ เขาก็หยุดการกระทำของตัวเอง และผละออกมาจากร่างกายของเธอ   





และไม่คาดคิด   เขาค่อยๆ แกะผ้าที่ปิดตาของเธอออก







สาวน้อยค่อยๆลืมตาสู้แสง และ มองผ่านน้ำตาที่เอ่อล้นในตาของเธอ  ใช้เวลาสักพักเธอจึงสามารรถมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเธอได้ชัด







O.O    เฮือก ! 







" รู้รึยังว่ามันอันตรายแค่ไหน"









" นาย นายรู้ได้ยังไงว่าฉันมาที่นี่ "  ยงซอนเบิกตากว้าง กับความตกใจปนแปลกใจที่มุนบยอลรู้ว่าเธอแอบสะกดรอยตามเขามา






" หึ ฉันเตือนคุณหนูแล้วนะคะว่าคุณหนูมาด้วยไม่ได้ ทำไมไม่ฟังกันเลย ฮร่ะ !!! "

มุนบยอลเดือดจัด ตะโกนใส่คุณหนูด้วยเสียงที่เกรี้ยวกราดและโกรธจัด







" ฉะ ฉัน ฉัน .. "





" ฉันจะโทรตามให้ฮวาซามารับตัวคุณหนูเดี๋ยวนี้ล่ะ "





" ไม่นะ ไม่ๆๆๆ  อย่านะ มุนบยอล "







มุนบยอลไม่ยอมหยุดตามคำขอของยงซอน  และกำลังกดหาเบอร์ของฮวาซา






เมื่อเห็นดงนั้น 



ยงซอนจึงรีบลุกจากเตียง และใช้แรงทั้งหมดที่มีชนตัวของมุนบยอลเข้าเต็มแรง 

หวังให้โทรศัพท์มือถือหล่นจากมือของเธอ









และก็เป็นไปดังคาด ไม่รอช้า ยงซอนจัดการเตะมือถือของมุนบยอลเข้าใต้เตียงเพื่่อไม่ให้เธอโทรหาฮวาซาได้ง่ายๆ 






" คุณหนูทำอะไรน่ะ " มุนบยอลทำทีจะก้มลงหยิบโทรศัพท์มือถือใต้เตียง

ยงซอนเห็นอย่างนั้นก็รีบเอาตัวเข้าไปขวางก่อนที่มุนบยอลจะก้มตัวลงไป 

ตอนนี้ตัวยงซอนคั่นกลางระหว่างมุนบยอลและเตียงนอน








"นี่ คุณหนูหลบไปนะ" มุนบยอลพูดเสียงห้วน ด้วยความโกรธที่ยังหลงเหลืออยู่ 









"ไม่ "








" บอกให้หลบไป "








" ไม่ !!!!!! "








." พูดไม่ฟังใช่ไหม "






มุนบยอลผลักตัวยงซอนลงกับเตียงอย่างง่ายดาย  โดยที่ยงซอนก็ไม่คาดคิดว่าเธอจะทำแบบนั้นเช่นกัน 










" มุนบยอล นายทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันนะ !!! " ยงซอนตะโกนออกไปอย่างเกรี้ยวกราด 

เมื่อมุนบยอลดึงผ้าที่ผูกมือของยงซอนทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง มาผูกไว้กับหัวเตียง เพื่อไม่ให้เธอก่อเรื่องกวนเขาได้อีก 










" ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ !!!! "



มุนบยอลทำหูทวนลม ไม่ฟังคำพูดใดๆจากยงซอน







" นายเป็นอะไรนักหนา นายมีอะไรที่ปิดบังฉันอยู่รึไง "


ยงซอนพูดออกไป โดยที่ไม่ได้คิดอะไรเลย แต่มันกลับแทงเข้าไปในใจของมุบยอลอย่างไม่มีใครคาดคิด 







 
จู่ๆ มุนบยอลก็เปลี่ยนใจ จากจะไปเก็บโทรศัพท์มือถือ ตรงมาที่ตัวยงซอนแทน 

" แล้วคุณหนูคิดว่า ฉันปิดบังอะไรคุณหนูอยู่หรอคะ "


มุนบยอลยื่นหน้ามาใกล้ๆยงซอน สองตาประสานกัน เพื่อเค้นความจริงจากปากยงซอน

ตอนนี้เธอไม่ห่วงอะไรเลยนอกเสียจากยงซอนจะรู้ความลับของเธอ 






" เอ่อ  คือ  ...  "








" ตอบมาสิคะ คุณหนูคิดว่าฉันปิดอะไรคุณหนูไว้ "







" ฉัน ... ไม่ ..... คือฉัน "










" หรืออยากจะโดนแบบเมื่อกี้อีก ฮึ "  
มุนบยอพูดพลางมองต่ำลงไปที่ปากของยงซอน 






" ฉันไม่ได้อดใจได้ทุกครั้งนะคะคุณหนู "











อึก .. 
ยงซอนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น 









เธอมองเข้าไปในดวงตาของคนตรงหน้า 


ผมที่ยุ่งเหยิงเพราะเรื่องทั้งหมดเมื่อสักครู่ 
ดวงตาดวงเล็กที่เธอไม่เคยสามารถลวงรู้ความคิดของเจ้าของได้เลย
กำลังจับจ้องมาที่เธออย่างไม่ลดละ









ความรู้สึกตื่นกลัวที่ก่อตัวขึ้นในใจของเธอมีมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะสิงที่คนตรงหน้าทำกับเธอทั้งหมด
แต่ทำไมกัน เธอกลับนิ่งงัน และไม่พูดอะไรออกไป 







ยงซอนหลับตาปี๋ ไม่สามารถต้านทานสายตาคู่นั้นต่อไปได้ 
เธอไม่อยากรับรู้หรือตอบคำถามอะไรอีก 






" เฮ้อ ~ "



ปัง ! 


มีเพียงเสียงถอนหายใจ และเสียงปิดประตูเท่านั้นที่เธอได้ยิน



เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่า มุนบยอลไม่ได้อยู่ในห้องกับเธออีกแล้ว 





***********************************************************




ลืมบอกว่าห้องที่มุนบยอลพักเป็นห้องชุดค่ะ มีห้องนอน 1 + ห้องนั่งเล่น 1 + มุมห้องครัวเล้กๆ +  ห้องน้ำ 1 นะคะ 

ฉะนั้น อาหารที่มุนบยอลสั่งมา ตอนนี้ก็อยู่ในห้องนั่งเล่นจ้า 
























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #39 Auiromeo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 13:46
    อยากตอนต่อไปแล้ว งื้ออออ~ รอๆครับ
    #39
    0
  2. #38 panpang-pp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 13:03
    รอตอนต่อไปค่ะ
    :)
    #38
    0
  3. #37 KodchakonKlinhom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 09:35
    รอนะค้าาาาาาา หนุกๆ
    #37
    0
  4. #36 Auiromeo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 00:25
    เย้ๆ ไรท์มาอัพแล้ว ผมดีใจมากเลยยย กลับมาต่ออีกนะครับ ผมจะรอๆครับ><
    #36
    0