「Fanfiction Vampire Twilight 」 La Luna Azul [ END ]

ตอนที่ 5 : Chapter 05 | Fanaticism

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 417 ครั้ง
    8 พ.ย. 62


Chapter 05 | Fanaticism
ความคลั่ง



            วันใหม่ของคลีเมนไทน์เริ่มต้นด้วยการนอนซมบนเตียง  ร่างกายมันหนักเหมือนโดนหินทับไว้  แรงแม้แต่จะลุกไปดื่มน้ำยังไม่มี เธอนอนโอดครวญจวบจนที่ได้ยินเสียงตัวต้นเรื่องอย่างพี่เจคอบตะโกนเรียก สุดท้ายก็ต้องฝืนสังขารลงไปเปิดประตูให้เขาเข้าบ้าน 

 

            “ โว้ว เธอเหมือนศพเลย ”  เขาเอ่ยแซว  ตรวจสภาพเด็กสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า  แก้มยุ้ยๆที่เคยชมพูสองข้างบัดนี้ไร้สีเลือด ปากแห้งผาก ผมเผ้ายุ่งเหยิงยังไม่ได้หวี เหมือนซอมบี้เพิ่งฟื้นจากหลุม

 

            “ ฝีมือใครล่ะ ”  เธอค้อนใส่ สูดน้ำมูกฟึดฟัด  หงายหลังนอนก่ายโซฟาดุจปลาแอนโชวี่ตากแห้ง

 

            “ ใจเย็นคุณผู้หญิง พี่มีซุปข้าวโพดกับขนมปังจากรีเบคก้ามาฝาก ”  เจคอบยกกระติกเก็บความร้อนชูให้เด็กสาวดูแล้วเดินหายเข้าไปในครัว

 

            พอได้ยินชื่อของกิน คลีเมนไทน์ถึงกับนอนกลืนน้ำลาย ท้องร้องโครกคราก อารมณ์ขุ่นมัวก่อนหน้าหายไปเพราะความหิวและเธอก็เอ่ยถามบางอย่างกับพี่เจคอบ

 

            “ พี่เจค ช่วงนี้พี่ไม่ได้คุยกับพี่เบลล่าเหรอ ”  บังเอิญนึกถึงคำพูดของเบลล่าเมื่อวานนี้

 

            ชายหนุ่มเงียบ เบี่ยงประเด็นไปเรื่องอื่นไม่ตอบคำถาม  “ ซุปของเธอได้แล้ว มากินซะสิ ”

 

            เด็กสาวดีดตัว รับถ้วยซุปมาทาน หรี่ตาใส่พี่เจคเป็นเชิงคาดคั้น  ใบหน้าเขาบึ้งตึงเหมือนหมาหงอย   “ พี่ชอบเธอไม่ใช่รึไง ”  พอเธอพูด พี่เจคหันขวับเหมือนตกใจว่าเธอรู้ได้อย่างไร

 

            “ รู้ได้ไงน่ะ ”

 

            คลีเมนไทน์ยักไหล่  “ แหม......ออกตัวแรงเบอร์นั้น ทั้งซ่อมมอไซต์ ไปส่งบ้าน ทำที่ดักฝันร้าย แล้วยังส่งสายตาหวานๆอีก ดูก็รู้แล้ว ”

 

            “ และพี่จะชอบพี่เบลล่าหนูไม่ว่าอะไรหรอกนะ แต่ขอเตือนไว้อย่าง ”

 

            “ อย่าถลำลึกไปมากกว่านี้นะพี่ ยังไงพี่เบลล่าก็ยังคบกับพี่เอ็ด  ช่วงนี้พี่เอ็ดไม่อยู่ การที่พี่เข้าไปอยู่ใกล้เธอมากๆ เธอจะเห็นพี่เป็นที่พักพิงและพี่จะกลายเป็นตัวสำรองของเธอ สุดท้ายก็จะกลายเป็นรักสามเศร้าและพี่จะเป็นคนที่เจ็บที่สุด ”

 

            “ พี่รู้ แต่เบลล่าต้องการพี่ จะให้พี่ทนเห็นเบลล่าทรมานได้ไง ตอนนี้เธอกำลังอ่อนแอ ต้องการใครสักคนอยู่ข้างๆแทนไอปลิงดูดเลือดที่ทิ้งเธอไป ”   เจคอบเงียบ ครุ่นคิดอยู่ครู่ก่อนจะแย้ง

 

            “ แค่ตอนนี้เท่านั้น ”  คลีเมนไทน์ย้ำ  กรอกตาแอบเบะปาก ถือว่าเตือนแล้วนะ แล้วอย่ามาเสียใจให้คนปลอบ เธอขี้เกียจเห็นผู้ชายกล้ามโตอกหัก ร้องไห้ฟูมฟาย ตอนนี้พี่เบลล่าอาจจะเทใจให้พี่เจค แต่ถ้าหากพี่เอ็ดกลับมาล่ะแน่นอนพี่เบลล่าต้องรีบถวิลหาพี่เอ็ดเวิร์ดอย่างรวดเร็วชนิดลืมพี่เจคเลย พวกเขาไม่ได้เลิกกันแต่แค่อยู่ห่างกันเฉยๆ นี่ขนาดแค่เตือนนิดหน่อย พ่อคุณยังออกตัวแรงปกป้อง พ่นลมกระฟัดกระเฟียดไม่พอใจ  “ ช่างเหอะ—พี่กลับไปได้แล้ว  อ้อ ถ้าอยากให้แม่จอมโลเลนั่นประทับใจ ก็ไปตัดผมซะนะ อยากบอกมานานแล้วว่าผมยาวๆเหมือนทาร์ซานมันไม่เข้ากับหน้าพี่ ”

 

            “ เดี๋ยวสิ  นี่เธอโกรธอะไรพี่เนี่ย? ”   เจคอบมองเด็กสาวเดินขึ้นด้านบนพร้อมของกินที่เขาอุตส่าห์เอามาให้

 

            “ เปล่าโกรธ ”   เธอลากเสียงยาว น้ำเสียงติดเย้าแหย่   ไม่ได้โกรธอะไรแต่ขี้เกียจอยู่กับหมาขี้โมโห  ไม่อยากสาวความยาวต่อความยืดเปลืองแรงเถียงกับเขาหรอก

 

            สายฝนเทกระหน่ำลงมาอีกครั้ง  คลีเมนไทน์รู้สึกเบื่อหน่ายกับการนอนซม เลยหาเรื่องออกแรงทำงานบ้าน  หลังจากที่ทานยาแล้วรู้สึกดีขึ้น  เธอง่วนอยู่กับการจัดเก็บเอกสารทั้งหลายในห้องทำงานของพ่อ หนังสือที่วางเกลื่อนไปทั่ว เธอจัดการเก็บพวกมันกลับเข้าชั้นทั้งหมด  ไม่ทันสังเกตหรือรับรู้ตัวตนจากผู้มาเยือนที่ซ่อนเร้น ณ มุมมืด   ดวงเนตรสีแดงจับจ้องทุกอิริยาบถการเคลื่อนไหวของมนุษย์ตัวจ้อย เฟลิกซ์สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก้าวขาอย่างเผลอไผลเพราะกลิ่นจากสาวน้อยช่างยั่วยวน  แต่แขนบอบบางจากสตรีใต้ผ้าคลุมขวางห้าม

 

            “หยุด”   เสียงหวานร้องเตือนผู้ติดตามร่างยักษ์  เฟลิกซ์หยุดในฉับพลัน ยอมรับคำสั่งอย่างว่าง่าย อนึ่งคือเขาเกรงกลัวในอำนาจพลังที่เจนมี  “นายจะทำให้กระต่ายตื่นหรือไง

 

            “นายท่านสั่งว่าอย่างไร?”  เจนทวนถามเพื่อตอกย้ำความจำ

 

            เฟลิกซ์อ้ำอึ้ง  “นายสั่งว่าให้พามาอย่างไร้รอยขีดข่วน

 

            เนื้อแก้มอวบอิ่มอวมขึ้นจากการยกยิ้ม เมื่อเจนได้รับคำตอบอันน่าพอใจ  เธอหันหาน้องชายฝาแฝดอย่างอเล็กซ์  กรอกตาไปทางขวาหนึ่งที อเล็กซ์ผงกหัวลง เข้าใจที่พี่สาวคิดโดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำใด เป็นสิ่งน่าอัศจรรย์โดยปกติสำหรับคู่แฝด  หนุ่มน้อยเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วประชิดเข้าด้านหลังคลีเมนไทน์ที่กำลังเขย่งตัวปัดฝุ่น  ล็อคคอและโปะยาสลบ  เขารอ รอจนเด็กสาวไร้การขัดขืน แน่นิ่งไม่ไหวติง เทตัวดิ่งให้เขารับร่างที่ไร้สติ  อเล็กซ์ช้อนร่างเด็กสาวขึ้น ส่งต่อให้เฟลิกซ์รับหน้าที่แบกร่างมนุษย์นางนี้ต่อ

 

            แวมไพร์ร่างยักษ์ ส่งเสียงคำรามแผ่วต่ำ ขบฟันกรามดังกึกกัก พยายามสะกดกลั้น ยามเมื่อเขาแบกร่างเด็กสาวพาดบ่า กลิ่นมันยิ่งเด่นชัด ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งทำให้เขาอดใจยากขึ้น  

 

            “เฟลิกซ์อดใจหน่อย หลังจากการไต่สวนจบลง เดี๋ยวนายก็ได้กินเอง”   เจนพูดอย่างไม่แยแส  รีบเถอะ อาโรไม่ชอบรอนักหรอกนะ”  สิ้นคำพูดเงาสามเงาหายไปอย่างรวดเร็ว

 

            อีกฟากหนึ่ง ณ รัฐนิวยอร์ก เมืองอิทาคา มหาวิทยาลัยคอร์เนล ในห้องทำงานที่ปกปิดด้วยม่านมูลี่มิดชิดของศาสตราจารย์คาร์ไลล์ คัลเลน อบอวลไปด้วยความตรึงเครียดจากสองบุคคล  คาร์ไลล์ต้องคอยลูบหลังมิตรสหายเก่าแก่อย่างโจอาห์ก่อนที่เจ้าตัวจะระเบิด เผลอทำลายกำแพงห้อง  เขาดึงแผ่นกระดาษสีกาแฟออกจากมือเพื่อน  อ่านข้อความที่บรรจงเขียนอย่างสวยงาม  เขาอ่านลายมือแบบนี้มานับร้อยครั้ง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอาโรเป็นคนเขียน

 

 

            ถึงโจอาห์

                        สมุดบันทึกของเจ้าช่างวิเศษมาก แต่ครึ่งหลังข้าอ่านไม่ออก ข้าปรารถนาที่จะรู้ความหมายของมันและจะรอคอยการมาเยือนของเจ้าพร้อมกับเด็กสาวผู้น่ารักคนนึงที่เจ้าทิ้งไว้ที่บ้านคนเดียว   ระหว่างรอเวลา ข้าจะทำความรู้จักกับนางไปก่อน หวังว่าเจ้าจะมาเร็วๆนะ เพราะข้าไม่ชอบการรอนานๆ

                                                                                                       จากอาโร โวลตูรี่

 

            พออ่านจบ คาร์ไลล์ไม่รู้สึกแปลกใจเลยทำไมโจอาห์ถึงโมโหขนาดนั้น  คิดไม่ถึงเลยว่าพวกมันจะจับคลีเมนไทน์ไป ทั้งๆที่โจอาห์ตัดสินใจยอมห่างจากแก้วตาดวงใจ ทิ้งเธอไว้คนเดียวแล้วแยกออกมาเพียงเพราะต้องการให้พวกมันติดตามเขา  สหายเก่ารู้ดีว่า อาโรยังคงส่งเหล่าองค์รักษ์ควานหาตัวและติดตามร่องรอย  นั่นเป็นสาเหตุหนึ่งที่โจอาห์ยอมจากบ้านเกิดอย่างลิทัวเนีย เทียวไปเทียวมา ไม่เป็นหลักแหล่ง คอยหนีอมตะชนที่ตามล่า  ส่วนอีกเหตุผลที่ทิ้งคลีเมนไทน์ไว้ที่ฟอร์คเพราะยังมีพวกหมาป่า

 

            แต่.......ดูเหมือนพวกเราจะหละหลวมเกินไป

 

            มันน่าโทษตัวเองโดยส่วนนึงที่ครอบครัวของเขาจำต้องจากฟอร์คมาเช่นกัน จึงไม่สามารถปกป้องได้ทั้งที่รับปากไว้ แย่หนักกว่าคืออลิซ ลูกสาวที่น่ารักของเขา ไม่สามารถเห็นเหตุการณ์ในอนาคตของคลีเมนไทน์ได้เลยหลังจากที่ผ่านวันเกิดมาแล้ว ส่วนที่เห็นจากโจอาห์เองก็ไม่ปะติดปะต่อและอีกอย่างฝากเด็กสาวไว้ที่ใครไม่ได้เลย คลีเมนไทน์ยังมีความเป็นมนุษย์อยู่และเธอเป็นประเภทที่สามารถทำให้พวกเราตบะแตกได้ง่ายๆ  ที่เธอดึงดูด เชื้อเชิญส่วนนึงคงมากจากสภาพที่ใกล้พร้อมตื่นตามกำหนดระยะเวลา

 

            “ฉันรู้ว่านายจะไป แต่นายควรเตรียมแผนอะไรไว้ก่อนนะโจอาห์”   คาร์ไลล์ถาม เขาไม่ได้ห้ามแต่การไปที่นั่นคนเดียวมันเสียเปรียบ “ถ้าไม่อย่างงั้นฉันจะ.........

 

            “นายไม่ต้องไป”   โจอาห์ขัด   “ถ้านายไป ครอบครัวนายจะถูกหมายหัว ฉันไม่ยอมให้เพื่อนมาเสี่ยงด้วยหรอก  ทางฝั่งนายเองก็ไม่ได้มีภูมิคุ้มกันเหมือนฉัน เอ็ดเวิร์ด อลิซยังเป็นที่ต้องการสำหรับพวกนั้น

 

            “แล้วนายจะทำยังไง ตัวนายเองก็ไม่ได้มีภูมิคุ้มกัน อย่าลืมเชลซีสิ นายอาจจะโดนเธอควบคุม แค่ก้าวเข้าไป นายก็เจอเจนกับอเล็กซ์แล้ว”  เสียงที่นุ่มลึกและสุขุมของคาร์ไลล์แปรเปลี่ยนเป็นขุ่นเคือง

 

            “นายช่วยจัดการเรื่องนึงให้ฉันได้มั้ย?”  โจอาห์หยิบซองจดหมายออกจากเสื้อนอก  “ช่วยส่งจดหมายให้ฉันที  ฉันคิดว่าถ้านายไปอธิบายให้พวกเขาฟัง พวกเขาจะเข้าใจง่ายกว่าและจะไม่โมโห

 

            “ได้ ตกลง ฉันจะไปให้เร็วที่สุด”  คาร์ไลล์รับซองจดหมาย  พลิกไปอีกด้านเพื่ออ่านที่อยู่  ลิทัวเนีย   เขาจำต้องเร่งจองตั๋วเครื่องบินก่อนที่อะไรๆจะสายเกินไป

 

            ตะวันเคลื่อนผ่านหมู่เมฆา จางหายสู่ผืนดิน  จันทราลอยสูงโด่งแทนทิวาสู่ยามราตรี  แผ่นแขนสัมผัสถึงความแข็งและหนาวยะเยือก  แพขนตาสีเข้มปรือตื่น ดวงเนตรสีน้ำทะเลกรอกมองโดยรอบ  เหนือหัวเด็กสาวคือกำแพงหินโค้งทรงสูง ห้องโถงกว้างตีแผ่เป็นวงกลม  เธอไม่เคยมาแต่ที่แห่งนี้ช่างคุ้นตาดั่งความฝัน สับสนมึนงงว่าตัวเองกำลังฝันร้ายถึงแม่ชีสาวผู้นั้นอีกแล้วหรือ  คลีเมนไทน์หยัดกาย  อีกสิ่งหนึ่งที่ค้นพบคือเธอนอนอยู่ตรงพื้นหินกลางห้อง ไม่ไกลจากตัวเธอคือท่อระบายน้ำ

 

            ก่อนจะตรึกตรองถึงอะไรๆความสนใจจากเธอถูกดึงด้วยเสียงตบมือปับๆ จากชายผู้หนึ่งที่รี่เข้าหาเธอ  เขามีเส้นผมสีดำยาวประบ่า ดวงตาสีแดงขุ่นเข้ม รอยยิ้มเป็นมิตรประดับเครื่องหน้าพร้อมเสียงแผ่วเบาเอื้อนเอ่ยราวถอนหายใจ  เขาทักทาย ส่งยื่นมือให้

 

            “สวัสดีสาวน้อย”  คลีเมนไทน์ก้มมองมือขาวซีด เธอลังเลที่จะจับอยู่ครู่นึงอย่างชั่งใจ ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายจับมือ ฉุดให้เธอลุกขึ้นยืน  ขนแขนเธอลุกชัน ร่างกายเขาเย็นเหมือนตกทะเลในขั้วโลก มือเขาให้สัมผัสเหมือนผงแป้ง เขาใช้สองมือลูบวนแขนเธอ สีหน้าตะลึงเพียงเสี้ยววิ ก่อนจะพึมพำปนกลั้วเสียงหัวเราะ

 

            “ไม่เห็นอะไรเลย.....น่าแปลก”   เขาพึมพำ  “สวัสดีอีกครั้งสาวน้อย  ข้าชื่ออาโรและเจ้าชื่ออะไร

 

            “หนูชื่อคลีเมนไทน์ ที่นี่ที่ไหน?”   เธอสั่นหัว ประคองศีรษะเอนเอียง ถามด้วยความเบลอ ไม่รู้ว่าโดนอะไรเข้าไปถึงได้มึนขนาดนี้  สิ่งที่พอจำได้ก่อนโผล่มาที่นี่คือเธอกำลังยืนปัดฝุ่น จวบจนที่ถูกใครไม่รู้ล็อกคอ จากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย

 

            ที่นี่คือโวลเตอร์รา

 

            โวลเตอร์ราคุ้นๆเหมือนเคยได้ยินที่ไหน  โวลเตอร์รา!!?”  คลีเมนไทน์ร้องเสียงหลง ชักมือออกจากอาโร  โวลเตอร์ราคือที่อยู่ของโวลตูรี่  นี่เธออยู่อิตาลี  ทำไม—เพราะอะไรพวกเขาถึงพาเธอมาที่นี่  เด็กสาวสรรหาเหตุผลอะไรไม่ได้ แต่เธอรู้ว่าการที่ถูกพวกแวมไพร์ชั้นสูงที่ไม่ค่อยชอบเกี่ยวพันกับมนุษย์กลุ่มนี้พาตัวมา แสดงว่าพวกเขาต้องการอะไรจากเธอ

 

            ไม่ทราบว่าคุณต้องการอะไรจากหนู

 

            เด็กสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ประคองน้ำเสียงไม่ให้สั่น ไม่ให้พวกเขารู้ว่าเธอกำลังกลัว  กรอกหางตาซ้ายทีขวาที มองแวมไพร์ที่เดินวนรอบตัว  อาโรใช้สายตาตรวจสอบ เกลี่ยผมหยักศกสีน้ำตาลอ่อนเล่น เขาใช้นิ้วแตะริมฝีปากอวบอิ่ม  แม่หนูน้อยแอบสะดุ้งโหยง

 

            ไม่ต้องกลัว”  พยายามพูดให้นุ่มนวลที่สุดเพื่อไม่ให้ลูกกวางตื่น  ฉันไม่ทำอะไรเจ้าหรอก แค่อยากคุยด้วย คร่าเวลารอพ่อของเจ้ามาไง

 

            “พ่อหนู”   พ่อเกี่ยวอะไรด้วย

 

            ทำหน้าแบบนั้นแสดงว่ายังไม่รู้ พ่อเจ้าก็เป็นอมตะชนเหมือนพวกเราไง”  เขากำลังสงสัยว่าแม่หนูผู้นี้เป็นเพียงลูกบุญธรรมหรือผลผลิตจากความเป็นไปไม่ได้  แต่ข้าสงสัยว่าทำไมแวมไพร์อย่างพวกเราถึงมีลูกได้ ซึ่งข้อนี้ต้องรอพ่อเจ้ามาตอบ

 

            พอได้ยิน เธอเบิกตาโพลง ส่ายหัวไม่อยากยอมรับหรือเชื่อ  คลีเมนไทน์แทบรักษาอาการไม่อยู่ ความกลัวผสมความตกใจทะลักออกมา เธอหายใจเข้าออกรัวๆ กุมท้องตัวเองที่เจ็บแปล๊บจากความเครียด อยู่ในอาการกึ่งช็อก  พ่อ—พ่อเป็นแวมไพร์ แต่ทำไมเขาถึงทานอาหารมนุษย์ล่ะ? เขาไม่ได้มีตาสีแดงหรือทอง  บางทีพ่ออาจจะใส่คอนแทคเลนส์ก็ได้  ก็เคยนึกสงสัยอยู่บ้างว่าทำไมพ่อถึงรู้จักแวมไพร์เยอะแยะ  พอทวนความทรงจำดีๆ การกระทำของเขาหลายอย่างก็ดูเหมือนมนุษย์

 

            ต้องถามด้วยดีกว่า ว่าเธอใช่ลูกพ่อมั้ย เธอไม่รู้—เธอไม่เคยรู้อะไรเลย จะพ่อ จะแม่หรือกระทั่งเรื่องของตัวเองตอนนี้ก็ด้วย  เด็กสาวกอดตัวเอง หยดน้ำใสไหลรินย้อยอาบข้างแก้มแบบไม่ได้ตั้งใจ  เธอไม่ชอบร้องไห้หรอกนะ เธอเกลียดความเศร้า แต่คลีเมนไทน์หยุดน้ำตาไม่ได้และเธอกลัว กลัวตายเพราะอยู่ท่ามกลางอมตะชนตาแดงที่หืดกระหายรอบตัว เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่เธอจะกลายเป็นอาหารของพวกเขา  ยิ่งขวัญหนีดีฝ่อหนักกว่าเก่า เมื่อสายตาเจ้ากรรมดันไปสะกิดกับฝูงชนผู้บริสุทธิ์ที่เรียงรายไร้ลมหายใจจมกองเลือดกลายเป็นศพเฟอะฟะ

 

            หนึ่งชีวิตที่เหลือรอดก็มีสภาพไม่ต่างจากเธอ ใกล้เคียงกับกองศพ มีหญิงสาวคนหนึ่งร้องไห้ฟูมฟายนั่งกำไม้กางเขนสวดภาษาอะไรสักอย่างฟังไม่ออก  อาโรกรอกตาอย่างหัวเสีย เสียงรำไห้ชวนระคายหูไม่น่าอภิรมย์  หันหาลูกน้องพยักหน้าหนึ่งที  พวกองค์รักษ์ก็เข้าจัดการกัดคอเหยื่อรายสุดท้าย

 

            เสียงหวีดร้องทรมาน หลอนสั่นประสาท  คลีเมนไทน์แทบบ้าจนคุมสติไม่ไหวแล้ว ภาพการสังหารมันโหดร้ายเกินไป เด็กสาวตัวงองุ้ม สั่นเทิ้มปล่อยโฮ อ้าปากพะงาบ

 

            ชู่ว์  เราไม่ฆ่าเจ้าหรอก เจ้าไม่เหมือนพวกนั้น เจ้าพิเศษ”   อาโรประคองใบหน้าเด็กสาว บีบบังคับให้เธอจ้องเขา  กดศีรษะเธอลง สวมกอดทั้งตัวราวเด็กสาวเป็นตุ๊กตา ซบจมูกสูดดมกลิ่นหอม มันทำเขาแทบคลั่ง  เฒ่าหัวดำแอบครางแผ่วต่ำ  กลืนน้ำลายดังเอื้อก  แม่หนูรู้ตัวมั้ยว่าเจ้าทำข้ากระหายเสียจนอยากกินเจ้า

 

            ไม่ดีกระมังอาโร

 

            โอ้ว......มาเสียทีพี่น้องข้า”   ขณะที่อาโรกำลังปลอบเด็กสาวและอยากจะเขมือบ  อีกสองบุคคลที่เขาใช้ให้ลูกน้องไปตามก็มาถึง มาร์คัสเป็นคนพูดขัดอาโรที่กำลังจะสติหลุด  เฒ้าหน้าตายปรายตามองมนุษย์ตัวจ้อยเพียงสั้นๆ ก่อนจะเดินผ่านนั่งลงที่บัลลังก์ประจำของตน สีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ เบื่อโลกดั่งเช่นทุกครั้ง  ส่วนไกอัส มาครั้งนี้เขามิได้มีท่าทางเหยียดหยาม ทำตนสูงส่งเหมือนที่ผ่านมา  ขาเรียวยาวชะงักค้างเคียงข้างอาโร  เขาย่นคิ้ว ขบฟันแน่น ขุ่นเคืองแปลกๆที่เห็นอาโรกำลังเล่นสนุกกับการสวมหน้ากากพ่อพระกอดปลอบแม่ลูกกวาง  ทั้งที่ปากกำลังอ้างับใส่เธออยู่มะรอมมะร่อ

 

            แต่เมื่อดวงตากลมโตปริ่มน้ำช้อนขึ้นมอง สายตาเด็กสาวคาดโทษ เกรงกลัวเจือผิดหวัง  เขาจำต้องเบือนหน้าหนีออกไม่สบตา ความกระอักกระอ่วนอัดแน่นกลางอก คับคั่งลำบากใจครั้งแรกในรอบหลายทศวรรษ จริงๆเขาไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดด้วยซ้ำ  แต่เขารู้สึกผิด กว่าจะรู้ตัวว่าตนเองคว้าแขนเด็กสาว ฉุดกระชากร่างน้อยๆเข้าหาตัว ก็ตอนที่อาโรและคนอื่นจ้องเขาเป็นตาเดียว

 

            ฉะอุ้ย......น้องข้าอย่าเพิ่งเกรี้ยวกราดสิ แม่หนูนี่สำคัญกับเรานะ”   อาโรเหยียดยิ้ม แววนัยน์ตาดูเจ้าเล่ห์พิกล  

 

            ไกอัสปล่อยแขนเด็กสาวทันทีที่ถูกเพ่งเล็ง ไม่สนใจและไปประจำที่บัลลังก์ไม้  ก้าวขาทีละก้าวขึ้นบันได ฉับพลันประตูเหล็กกล้าเปิดออก พร้อมกับร่างของหนึ่งในองค์รักษ์ลอยปลิวตกตรงหน้าเขา เศษชิ้นส่วนร่างกายแตกเป็นเสี่ยง  อาโรเบิกตากว้าง กางแขนออก หัวเราะชอบใจให้กับผู้มาเยือน

 

            โจอาห์เจ้ามาแล้ว!”   เขามองแวมไพร์หนุ่ม หิ้วหัวองค์รักษ์ เดินมาหาเขาและส่งหัวที่แข็งเหมือนหินทิ้ง  เสียงคำรามฝ่อๆจากองค์รักษ์ที่เหลือดังระงมจนอาโรต้องเงื้อมือห้ามปรามถึงจะสงบ   เขาเข้าดึงร่างของเด็กสาวมาไว้ในอ้อมกอด  อ้ะๆ อย่าเข้ามาล่ะ ไม่งั้นลูกสาวเจ้า.......

 

            จะเอาไงก็ว่ามา อาโร”   โจอาห์แยกเขี้ยว  อยากได้อะไรแต่ปล่อยลูกสาวฉันด้วย เธอไม่เกี่ยว

 

            “แต่ข้าคิดว่าเกี่ยวนะ ลูกสาวเจ้า.....”  อาโรเว้นระยะ  เธอรู้เรื่องพวกเราและข้าอยากรู้จังเลยว่าแม่หนูคืออะไรกันแน่ ใช่สิ่งที่ข้าปรารถนารึเปล่า”   เฒ่าหัวดำส่งยืนมือให้แวมไพร์หนุ่ม  แต่เมื่อเห็นท่าทีแข็งขืน ชักช้า  อาโรจึงออกแรงเล็กน้อยบีบรัดคลีเมนไทน์จนเธอกรีดร้อง  เหวี่ยงร่างเด็กสาวกระเด็นอัดเข้ากับกำแพงหินดังอึก

 

            ไม่!!”   โจอาห์โมโหเลือดขึ้นหน้า พุ่งเข้าใส่อาโร  หวังจะเด็ดหัว แต่เขากลับถูกเจนเล่นงาน  ความเจ็บปวดแทรกซึมเกินต้านทาน  ร่างเขากระแทกกับพื้นดีดดิ้นทุรายและองค์รักษ์อีกสองตนก็เข้ารวบแขนสองข้าง จับล็อคคอจนขยับไม่ได้ 

 

            คลีเมนไทน์คลานขึ้นจากพื้นด้วยความจุก  เธอมองผิวของพ่อปริแตก เห็นเขาถูกทำร้ายต่อหน้าก็ทนไม่ไหวถึงกับตะโกนสุดเสียงเอ่ยขอชีวิตเขา  พ่อจะเป็นแวมไพร์บ้าบออะไร ตอนนี้เธอไม่สนแล้ว 

 

            หยุดนะ ได้โปรด หยุดสิ!!”   เหมือนไม่มีใครฟังสิ่งที่เธออ้อนวอน คลีเมนไทน์จึงเร่งหาวิธีเพื่อช่วยพ่อ  สายตาสะกิดเข้ากับไม้กางเขนจากหญิงสาวผู้โชคร้ายก่อนหน้า เธอคว้ามันและรีบงัดตัวเองให้ลุกยืน  เอาวะ—กดไม้กางเขนให้แรงที่สุด ลากปลายโลหะ กรีดแขนตัวเองเป็นแนวยาว ปล่อยทิ้งไม้กลางเขนลงพื้น  

 

            เข้ามา”   เธอพูดแผ่วเบา สายตาแข็งกร้าว บ้าดีเดือด

 

            แวมไพร์ทุกตนหันขวับ  สูดหายใจดังพรืด  เงยหน้าสูดดมกลิ่นหอมตีแผ่คละฟุ้ง  แขนของคลีเมนไทน์ย้อมด้วยสีแดงฉาน หยาดโลหิตเข้มข้นหยดกระทบพื้นหิน ผลไม้แสนหวานตรงหน้าส่งกลิ่นเชื้อเชิญ ร้ำร้อง  องค์รักษ์หลายตนกลืนน้ำลาย ลำคอแห้งผาก สติหลุด พุ่งใส่เด็กสาว ไร้การควบคุมตนเอง

 

            เจน หยุดพวกเขา!!”   อาโรร้องสั่ง  เหล่าอมตะชนที่บ้าคลั่งต่างนอนดิ้นทุราย ประจวบเหมาะกับที่เฒ่าหัวดำมองเด็กสาวอีกครั้ง แต่กลับไม่เห็นร่างเธออยู่ตรงนั้น  อาโรควานหาตัวควัก  เร่งออกคำสั่งให้ลูกน้องตามจับกลับมา

 

            หยุดอาโร! ฉันยอมให้สิ่งที่นายต้องการแล้ว แต่ได้โปรดอย่าทำอะไรลูกสาวฉันเลย”   โจอาห์พูด  อาโรอาจไม่เห็นแต่เขาเห็นว่าใครพาแก้วตาดวงใจของเขาไป  ดู......แล้วละเว้นเธอด้วย

 

            “แต่อยากให้เตรียมใจความผิดหวังไว้บ้าง เธอไม่ใช่ความปรารถนาของคุณ

 

            เจ้าช่างรู้ใจข้าจริงว่าข้าอยากได้อะไร ถึงแม้.....เธอไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ แต่เธอก็มีความสามารถอันน่าพิสมัย”   ความสามารถบางอย่างที่ทำให้อาโรไม่เห็นความทรงจำหรืออ่านความคิดเธอออก  ผิดหวังนิดหน่อยที่เธอไม่ใช่แม่มดทะเล

 

            “แม่มดทะเลตนสุดท้ายบนโลกนี้ไม่เหลืออีกแล้ว ”  

 

            โจอาห์หลับตาลง นึกแล้วแสนเจ็บปวด แม่มดทะเลคนเดียวบนโลกตายจากไปแล้ว  ทีเอ็ตต้าภรรยาสุดที่รักที่เขาจำใจฆ่าด้วยมือคู่นี้

 

︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱


TALK


             อ่านดีๆจะรู้ว่ามีคนแอบหวงน้องงงงงงง   ส่วนน้องคลีเมนไทน์เป็นอะไรยังไม่เฉลยแต่แง้มๆมาบ้างแล้วแหละ  ตอนหน้าจะเป็นพาร์ทอดีตของพ่อน้องกับแม่น้อง เล่าที่มาที่ไป  สุดท้ายน้องไม่ได้มีเกราะป้องกันเหมือนเบลล่านะ  แต่เป็นอะไรที่เจ๋งกว่านั้นและมันส่งผลต่อไกอัสในตอนแรกๆด้วย



           

             

 

           

 

           

 

           

 

 

           

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 417 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

364 ความคิดเห็น

  1. #189 ซานต้าครอสไร้หนวด (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 21:34

    หวงแล้วอ่าเดดดดดดดด้!

    #189
    0
  2. #80 V A M P I E (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 14:19
    สนุก!! มันแบบ....฿(&(฿!'#)@) มีหลายอารมณ์ในตอนเดียวอ่ะ เดี๋ยวเราก็แอบเขิน ตกใจ ช็อค ค้างคา งื้ออออ สนุกมากค่ะ!!
    #80
    0
  3. #54 LOVETOMHID (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 23:01

    ปู่พาน้องไปชัวร์ สู้ๆนะไรต์ บอกตรงๆว่าค้าง!!

    #54
    0
  4. #52 เจ้าหมาขาว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 22:03

    เขินเหรอ? ป่าวไม่ได้เขิล บับ....บ้าจริง!! เขาหวงน้องแหละแก

    #52
    0
  5. #51 PuasePG (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 21:41

    รู้เลยว่าใครพาไป ถึงกับหลุดไปดึงน้องมาาาา

    #51
    0
  6. #50 jjjj77127 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 17:42
    ใครพาน้องไป
    #50
    0
  7. #49 tandaddola2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 17:14
    อมกๆๆๆๆๆๆๆ
    #49
    0
  8. #48 LazyLion (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 17:04
    เกร้ดดดดดดดดดดด
    #48
    0
  9. #47 Dixan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 09:21

    ❤❤❤❤❤❤❤
    #47
    0
  10. #46 ทาสเตียงดูด (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 06:20

    ใครพาน้องไป ไกอัสใช่ม้ายยยยย!!!

    #46
    0