「Fanfiction Vampire Twilight 」 La Luna Azul [ END ]

ตอนที่ 2 : Chapter 02 | Pocket Dog

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,964
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 519 ครั้ง
    22 มี.ค. 63


Chapter 02 | Pocket Dog
หมากระเป๋า



            ตลอดน่านฟ้า เธอหลับบนเครื่องบินตั้งแต่ต้นทางจนถึงปลายทาง คงเพราะถูกสูบเลือดไปมากเลยอ่อนแรง  เพี้ยนหนักกว่าคือเธอไม่มีกระจิตกระใจถามคำถามจากคุณพ่อเลยแม้สักคำถาม เราสองคนพ่อลูกลงที่สนามบินวอชิงตัน  คลีเมนไทน์รู้สึกแปลกใจที่มีคนรอรับเราอยู่  พ่อจับมือและกอดทักทายชายคนนึง หน้าตาเปี่ยมไปด้วยความยินดีดั่งคนที่ไม่ได้พบกันนาน พวกเขาดูเหมือนคู่สามีภรรยาท่าทางใจดีทั่วไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่สะดุดตาคือพวกเขามีผิวขาวซีด

 

            ซีดแบบไร้สีเลือดและตาของพวกเขาเป็นสีทอง นั่นทำให้คลีเมนไทน์กังวลจนต้องไปหลบหลังคุณพ่อ   รูปลักษณ์ภายนอกของพวกเขามันทำให้เธอนึกถึงแวมไพร์บ้าที่ลากเธอลงท่อ  มันอาจดูเสียมารยาทต่อคนที่เจอครั้งแรกแต่เธอยังกลัวเหตุการณ์เมื่อไม่นานมานี้อยู่

 

            “ สวัสดีคลีเมนไทน์ ฉันคาร์ไลล์ คัลเลน ”  คาร์ไลล์ส่งยิ้มทักทาย มองหาเด็กสาวตัวเล็กที่หลบอยู่ข้างหลังสหายเก่า  “ ตาเธอเหมือนแม่เลยนะโจอาห์ ”

 

            พอได้ยินคำว่าแม่ เด็กสาวยอมโผล่หน้ามาหาคาร์ไลล์  “ คุณรู้จักแม่หนูเหรอคะ? ”

 

            “ รู้จักดีเลยล่ะ ”  คาร์ไลล์ตอบ  “ ฉันเป็นคนทำคลอดเธอด้วยนะ ”

 

            คาร์ไลล์มองใบหน้ายิ้มแย้มใคร่อยากรู้เรื่องราวของคลีเมนไทน์แล้วเอ็นดู  แต่ก็ต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อเห็นผ้าก็อตแผ่นหนาแปะอยู่ตรงคอ เขาช้อนสายตาจริงจังหาโจอาห์  โอบไหล่เด็กสาวพาเธอไปหาเอสเม่ภรรยาของเขา

 

            “ ที่รัก ช่วยพาคลีเมนไทน์ไปรอที่รถก่อน ” 

 

            เอสเม่พยักหน้ารับ ทำตามที่สามีบอก  “ ไปกับฉันนะคลีเมนไทน์ ”

 

            เมื่อเด็กสาวไม่อยู่ คาร์ไลล์รีบคาดคั้นคำตอบจากโจอาห์  “ เธอโดนกัดนานเท่าไหร่แล้ว? ”

 

            “ สักราวๆสิบเจ็ดชั่วโมงได้ ”   โจอาห์ตอบ

 

            คาร์ไลล์เงียบ มันน่าแปลกมาก ระยะเวลาขนาดนี้เธอน่าจะกลายเป็นพวกเกิดใหม่ได้แล้ว แต่นี่เธอยังดูปกติดี พอลองคิดดูแล้วสิ่งที่พอเป็นไปได้ก็คงหนีไม่พ้น.....

 

            “ ทำไมนายไม่เคยคิดบอกอะไรฉันเลยโจอาห์ เธอเหมือนทีเอ็ตต้าใช่มั้ย ”

 

            โจอาห์ผงกหัวเบาๆ  “ ใช่…..แต่ก็แตกต่างออกไป ”

 

            “ แล้วนายยังพาเธอไปที่โวลเตอร์ราเนี่ยนะให้ตายสิโจอาห์ฉันล่ะเกลียดนิสัยนายที่ชอบบอกอะไรตอนเรื่องมันลามเสมอเลย ”  คาร์ไลล์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขารู้สึกหัวเสียแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  “ คิดอะไรอยู่ถึงได้พาเธอไปที่นั่นด้วย ถ้าหากโวลตูรีรู้มันต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ ”

 

            “ ก็ยังดีกว่าทิ้งเธอไว้ลิทัวเนียคนเดียว มันเสี่ยงเกินไป อีกอย่างเหตุผลที่ฉันไปโวลเตอร์ราก็เพราะพวกคลั่งอวัยวะไปเปิดประมูลชิ้นส่วนของทีเอ็ตต้าที่นั่น ”

 

            พอได้ยินคำตอบ คาร์ไลล์ก็เข้าใจทุกอย่างทั้งหมด เขายกมือขึ้นนวดขมับ ทุเลาความเครียด  “ งั้น......เราไปคุยกันต่อที่บ้านของฉันดีกว่า ”

 

            จากตัวเมืองสู่ป่าเขาลำเนาไพร ความวุ่นวายจากเมืองถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศอึมครึมกับม่านหมอกหนา สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นสนสูง คลีเมนไทน์พิงเอนกับกระจกรถที่มีหยาดน้ำฝนเกาะอยู่   ที่นี่คือฟอร์ค ดินแดนแห่งฤดูฝน มันไม่ได้แย่เท่าไหร่ เธอออกจะชอบด้วยซ้ำ พื้นที่ที่ไม่ค่อยมีแดดมากและอุดมไปด้วยธรรมชาติ  ระหว่างการเดินทางมันอัดแน่นไปด้วยความเงียบจากผู้ใหญ่สามคน รวมถึงตัวเธอเองด้วยมั้งที่ทำให้พวกเขาไม่อยากพูดอะไรมากนัก

 

            คลีเมนไทน์เพิ่งได้รู้ว่าเพื่อนของพ่อสองคนก็เป็นแวมไพร์เหมือนกัน  อื้ม—ทำไมเธอไม่แปลกใจเลย สงสัยสมองเธอมันชาจนไม่อยากจะแสดงปฏิกิริยาอะไร  มีเรื่องพีคๆกว่านี้อีกมั้ยพวกผู้ใหญ่ช่วยบอกให้มันจบๆมาทีเดียวได้รึเปล่า เธอจะได้จัดการระเบียบความคิดถูกหรือไม่ก็อาจจะช็อคได้เต็มที่ แบบไม่เหนื่อยแสดงแอคติ้งหลายรอบ

 

            ใช้เวลาสักพักก็ถึงที่หมาย เธอถูกพามาในส่วนลึกสุดของป่า ที่นั่นมีบ้านแนวโมเดิร์นหลังใหญ่ตั้งอยู่และมีคนออกมาออกันเต็มหน้าบ้านเพื่อต้อนรับผู้มาเยือนใหม่  คลีเมนไทน์ถอนหายใจ เหมือนเธอจะถูกพามาบ้านของแวมไพร์เสียแล้ว แต่เพราะรอยยิ้มแสนใจดีของน้าเอสเม่เลยทำให้เธอรู้สึกเบาใจ  หากพวกเขาสองคนเป็นแวมไพร์ที่ดี แสดงว่าพวกตัวโตๆพวกนั้นเองก็คงเป็นคนดีเหมือนกัน

 

            คลีเมนไทน์ได้ทำความรู้จักกับพวกสมาชิกคัลเลนทั้งหมด พวกเขาบางคนดูเป็นมิตรและบางคนไม่ค่อยอยากเสวนากับเธอเท่าไหร่นัก โดยเฉพาะคนที่ชื่อโรซาลี แต่—ประเด็นคือตอนนี้เธอถูกอลิซกอดไม่ยอมปล่อยตั้งแต่เริ่มทักทายตรงหน้าบ้าน

 

            “ คลีเมนไทน์เธออายุเท่าไหร่เหรอ ”  อลิซเริ่มซักไซ้ ถามประวัติส่วนตัวของเธอด้วยดวงตาเป็นประกาย

 

            “ อายุสิบห้า ไม่สิอีกสองวันหนูก็จะสิบหกแล้วค่ะ ”  เธอตอบเสียงดังฟังชัด

 

            “ อา.......เธอน่ารักเหมือนหมากระเป๋าเลยนะเจส ”  ยิ่งเธอพูด อลิซยิ่งกอดเด็กสาวแน่นขึ้น หญิงสาวหันไปหาแจสเปอร์  คู่ใจของหล่อน  “ ฉันอยากได้น้องสาวแบบนี้มาตั้งนานแล้วล่ะ  ขอโทษที่ต้องกอดนะคลีเมนไทน์ ”

 

            “ มะ ไม่เป็นไรค่ะอลิซ ”  เธอชินแล้ว แต่ไม่ได้ภูมิใจเลยที่โดนบอกว่าเหมือนหมากระเป๋า  ถึงเธอจะตัวเล็กแต่เธอไม่ใช่หมากระเป๋านะเฮ้ย!

 

            แจสเปอร์นั่งลงตรงหน้าเด็กสาว เขาคลี่ยิ้ม เลื่อนมือลูบผมสีน้ำตาลอ่อนเล่น  “ อลิซ เขาบอกว่าเธอจะมา ”

 

            คลีเมนไทน์ตาลุกวาว  พิงอกอลิซ ช้อนตามองหน้าเธอ ถามด้วยความตื่นเต้น  “ คุณเห็นอนาคตเหรอคะ เห็นทุกคนเลยรึเปล่า? ”

 

            “ ฉันเห็นคนเดียวจ่ะ ”  อลิซตอบ

 

            “ อะแฮ่ม ”  เสียงกระแอมไอดังขึ้น เอสเม่เข้ามาขัดวงสนทนา  “ เด็กๆ ฉันขอตัวคลีเมนไทน์ก่อนได้มั้ยจ้ะ ”

 

            อลิซยอมปล่อยเด็กสาวออก ส่วนคลีเมนไทน์เดินไปหาเอสเม่  นายหญิงคัลเลนมีเรื่องจะคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว  น้าเอสเม่บอกเรื่องสำคัญให้ฟัง มันเป็นเรื่องที่พักอาศัยของเธอกับพ่อ สาวใหญ่ส่งมอบกุญแจเก่าให้ พร้อมอาสาพาเธอไปส่งที่บ้านหลังนั้น  น้าเอสเม่บอกว่ามันเป็นบ้านหลังเก่าที่แม่เคยอาศัยอยู่นับตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่ฟอร์ค  อันที่จริงน้าเอสเม่ยังบอกอีกว่าพ่อมีแผนจะหยุดการเดินทางและย้ายมาอยู่ที่นี่กับเธอได้สักพักแล้ว 

 

            เป็นคุณพ่อที่ไม่เคยยอมบอกเรื่องสำคัญอะไรเลยจริงๆ

 

            นี่แหละ นิสัยแย่ๆของพ่อที่เธอเกลียด แต่เธอก็รู้นะ ว่าทำไมน้าเอสเม่ถึงจะพาไปบ้านหลังเก่าของแม่ พวกเขาไม่ต้องการให้เธอรับรู้เรื่องราวจากปากพ่อในระหว่างที่คุยกัน  ใจจริงเธออยากรู้เรื่องราวทั้งหมด แต่ถ้าหากพ่อยังไม่พร้อมหรือมันยังไม่ถึงเวลาที่เธอควรรู้ เธอก็จะไม่เซ้าซี้  แต่มีเรื่องนึงที่เธออยากรู้

 

            น้าเอสเม่คะ......อย่างน้อยช่วยตอบคำถามหนูสักข้อสองข้อได้มั้ยคะ

 

            “ ได้สิจ้ะ

 

            “ โวลตูรีคืออะไรเหรอคะ? ”   คลีเมนไทน์บังเอิญได้ยินอาคาร์ไลล์พูด ก่อนจะออกสนามบิน

 

            เอสเม่มีสีหน้าลังเลครู่นึงแต่สุดท้ายเธอก็ยอมบอก  โวลตูรีคือแวมไพร์ผู้คุมกฎ พวกเขาคอยรักษากฎระเบียบในโลกของพวกเรา ไม่ให้ตัวตนเปิดเผยสู่มนุษย์

 

            แล้วน้าพอจะรู้จักแวมไพร์หัวขาวมั้ยคะ

 

            พอเธอถามแบบนั้น น้าเอสเม่มีสีหน้าเคร่งเครียด เข้ามาจับบ่าเขย่าตัวเธอ  อย่าบอกนะว่า......คนที่กัดหนูคือไกอัส

 

            “ หนูไม่รู้ชื่อเขาหรอกค่ะ เขามีผมสีบลอนด์ที่อ่อนมากๆ เขาดูเหมือนชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ

 

            “ ให้ตายสิ เรื่องชักเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆแล้ว ”  เอสเม่บ่นพึมพำ  เฮ้อ......มาเถอะจ่ะที่รัก ฉันคิดว่าหนูควรพักผ่อนได้แล้วนะ

 

            สรุปคลีเมนไทน์ก็ไม่ได้รู้อะไรมากเท่าไหร่ เธอนอนอยู่บนเตียงนุ่มที่ถูกเปลี่ยนใหม่  บ้านหลังเก่าของแม่เป็นบ้านทรงเทาว์เฮาส์สามชั้น ถูกทาด้วยสีขาวสะอาดตาและตัดด้วยบานหน้าต่างสีน้ำเงิน มันตั้งอยู่กลางป่าบริเวณใกล้เคียงกับลำธาร  เธอนอนนึกถึงใบหน้าของแวมไพร์ที่ชื่อไกอัส  เด็กสาวยังจำได้ดีถึงดวงตาสีโลหิตนั่น  ยามที่จ้องมันเหมือนเธอถูกสะกด ความกลัวมันหายไปจนเหลือแต่ความว่างเปล่า  สุดพิลึกพิสดารชวนพิศวงเสียจริง วินาทีนั้นเธอควรกลัวมากกว่าสงบด้วยซ้ำ  ยอมรับเลยว่าเขาเป็นชายหนุ่มที่หล่อมาก แวมไพร์ทุกตนหน้าตาดีแบบนี้ทุกคนเลยเหรอ

 

            แบบหล่อสวยกระชากใจเพศตรงข้ามน่ะ  แต่จะหล่อขนาดไหน ถึงกระนั้น.....

 

            ก็ไม่ขอเจอหน้ากันอีกจะดีที่สุด

 

            เช้ารุ่งขึ้น คุณพ่อก็ยังไม่กลับมา  แต่คลีเมนไทน์ก็ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่นัก วันนี้ที่ฟอร์คอากาศแจ่มใสและเธออยากออกมาเดินเล่นในป่าใกล้ๆ  เด็กสาวก้าวกระโดดจากหินอีกก้อนสู่อีกก้อนจนมาถึงยอดหน้าผาที่ไม่สูงมากนัก เธอมองลงไปด้านล่างที่เป็นลำธารใหญ่อันสงบนิ่ง เธอนอนคิดตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะว่าจะออกมาว่ายน้ำ  ขอทำอะไรสนุกๆแก้เบื่อหน่อยก็ไม่เลว  คลีเมนไทน์บรรจงถอดเสื้อนอกออก รวมถึงรองเท้าถุงเท้าจนเหลือแต่เสื้อเชิ้ตสีไข่ไก่กับกางเกงขาสั้น  เธอรวบผมมัดเข้าด้วยกัน

 

            คลีเมนไทน์เดินถอยห่างจากหน้าผา  ฉีกยิ้มทะเล้น มองตรงไปข้างหน้าและเริ่มวิ่งเต็มเท้า  วู้ว!! ”   กระโดดลอยตัวสูง  หวีดร้องอย่างสนุกสนาน  ร่างน้อยๆของเธอกระแทกกับผืนน้ำดังตูม  เธอลืมตาในน้ำและแหวกว่ายดำดิ่งลงลึกเรื่อยๆ

 

            ณ ใต้น้ำแห่งนี้ช่างสงบ มันไม่มีอะไรเลย เธอไม่ต้องคิดหรือกลัวอะไร สักพักเธอได้ยินเสียงน้ำแตกกระจายอีกลูกพร้อมเงาทะมึนพุ่งตรงมาหาเธอ  คลีเมนไทน์พยายามเพ่งมองแต่เห็นไม่ชัดว่ามันคือตัวอะไร  เธอกวาดแขนว่ายน้ำหนี  ทว่าเงานั้นเร็วกว่าเธอ มันกระชากคอเสื้อเธอไว้แล้วลากขึ้นสู่ผิวน้ำ

 

            ตัวอิหยังหว่า?

 

            เพราะเธอถูกดึงคอเสื้อ จับห้อยโตงเตง คลีเมนไทน์เลยเห็นแต่พื้นหญ้า  นี่ๆ—มันหิ้วเธอสบายๆเหมือนเธอเป็นถุงช็อปปิ้งเลย

 

            เด็กบ้านไหนกัน ทำไมพ่อแม่ปล่อยให้ลูกออกมากระโดดผาอันตรายแบบนี้คนเดียว

 

            เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์พูดขึ้น พร้อมเปลี่ยนท่าทางเป็นอุ้มเด็กสาวหันหน้าเข้าหาตน  คลีเมนไทน์ได้รู้แล้วว่ามันไม่ใช่ตัวประหลาดอะไร เขาเป็นเพียงชายหนุ่มผิวสีแทน ผมยาว กล้ามแน่นมากคนนึง  เอ่อ—ยอมรับว่าดาเมจโดนใจ แต่ช่วยอย่าอุ้มเธอเหมือนลูกหมาตกน้ำจะได้มั้ย!!! 

 

            ฉันไม่ใช่เด็ก ! ”   คลีเมนไทน์ดิ้น ร้องโวยวาย  นี่เจ้าตัวโต ช่วยปล่อยฉันลงได้แล้ว

 

            ชายหนุ่มวางเด็กสาวลง  โทษที ก็เธอตัวเล็กเหมือนเด็ก    เขามองเด็กสาวพองแก้ม โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ  ก็รู้ว่ากำลังโกรธแต่มันดูน่ารักมากกว่าน่ากลัว เธอตัวเท่าอกเขาเอง ตัวเล็กเสียจนทำให้รู้สึกเหมือนหมากระเป๋า

 

            อ่ะนี้.......ฉันให้ยืมเสื้อ แล้วก็รีบกลับบ้านซะล่ะเด็กน้อย ”   เจคอบโยนเสื้อคลุมให้เด็กสาว พร้อมหันหลัง เตรียมจากลา

 

            คลีเมนไทน์หรี่ตา  สีหน้าและรอยยิ้มของเขามันเหมือนเจ้าของกำลังมองลูกหมา  คำก็เด็กสองคำก็เด็ก เอ้อ! ขอโทษที่เธอเกิดมาเตี้ยละกัน  บอกตรงๆเธอไม่เคยรู้สึกโกรธแบบนี้มาก่อน  เด็กสาวจับแขนชายหนุ่มขึ้น สิ่งที่ทำต่อไปนี้บอกเลยเพราะความโมโหล้วนๆไม่มีอะไรผสม  

 

            เด็กไม่เด็กก็ใช้มือนายพิสูจน์แล้วกัน   คลีเมนไทน์พูดขึ้น

 

            เฮ้ย!! ” 

 

            เจคอบเบิกตาโพลง หวีดร้องลั่น เขาถูกเด็กสาวดึงมือ วางทาบไว้ที่หน้าอกของเธอ  เธอฉีกยิ้มให้เขา แทนที่จะเขินอาย  ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยเจอผู้หญิงประเภทนี้มาก่อน  ต้องเรียกว่าใจกล้า ไม่สิ—ต้องบอกว่าบ้าขนาดไหนตังหาก!   จะบ้าขนาดไหนก็ช่วยถนอมความเป็นกุลสตรีไว้สักนิดเถอะแม่คุณ


︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱


TALK




เจคอบถ้าน้องมีความเป็นกุลสตรี น้องจะไม่กล้าโดดหน้าผาเล่นหรอกนะ

555555 น้องตัวเล็กแต่น้องซ่อนรูปนะเออ

ปล.เจอคำผิดบอกได้นะคะ




 

             

           

 

           

 

           

 



           

 

           

           

 

 

 

           

 

           

 

           

 

            



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 519 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

364 ความคิดเห็น

  1. #337 Baby_Reen (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 16:30
    ไม้เรียวสั่นนนน
    #337
    0
  2. #248 วัชรกาญจน์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 23:42

    บทนี่เล่าเรื่องได้สนุกเช่นเดิม แต่เริ่มมีสะดุดกับคำตกหล่นนิดหน่อย

    ทุเลาความเรียด แก้ไขเป็น ทุเลาความเครียด

    เธออกจะชอบ แก้ไขเป็น เธอออกจะชอบ

    พิงเอง แก้ไขเป็น พิงตัวเอง

    เริ่มมีศัพท์เรียกเฉพาะเยอะขึ้น เช่นชื่อเมือง ชื่อตัวละครใหม่ๆ

    ทำให้ตามไม่ทันนิดนึง แต่ไม่ได้สำคัญอะไร

    การบรรยายตัวละคร และฉาก อยากให้เพิ่มเติมขึ้นอีกนิดครับ เพื่อจะได้จินตนาการตามได้มากขึ้น

    เช่น บ้านที่ย้ายไปอยู่ใหม่ ยังบรรยายน้อยไป

    โดยรวมคือ ดี สนุก และ ขอเชียร์พระเอกคนแรก ครับ ผีดูดเลือด น่าจะเหมาะกับน้อง คลีเมนไทน์ ^_^

    อ่านแนวนี้ก็จิ้นดีนะครับ อิอิ

    #248
    1
  3. #187 ซานต้าครอสไร้หนวด (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 20:23

    ส่งไม่เรียวให้ไกอัส...........เพียะ!!

    #187
    0
  4. #184 KarmariaBlack_Prang (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 23:08
    ก้านมะยมมา!
    #184
    0
  5. #174 Red_Queen121 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 02:21

    ไม้เรียวในมือพี่ไกสั่นแล้วหนูวววว

    #174
    0
  6. #129 keaw sl (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 12:59
    น้องงงงงง
    #129
    0
  7. #20 LOVETOMHID (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 19:26

    ทีเอ็ตต้า แม่น้องเหรอ??

    #20
    0
  8. #19 ทาสเตียงดูด (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 18:46

    น้องงงง!!! น้องให้ผู้ชายจับหน้าอกไม่ได้นะ

    #19
    0
  9. #17 sumaleedechtanu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 10:05
    ฟาดหนักๆเลยค่าาาา
    #17
    0
  10. #15 PuasePG (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 07:43

    ฟาดให้หนักๆเลยไกอัส น้องจะทำแบบนี้ไม่ได้

    #15
    0
  11. #14 Chuliat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 03:23
    น้องงง จะให้มาจับหนมน้มน้องแบบนี้ไม่ได้นะะะ
    #14
    0
  12. #12 Melinna_Lena (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 23:28
    ฟาดหนักเลยไกอัส เด็กดื้อต้องตีแรงๆ
    #12
    0
  13. #11 LazyLion (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 22:49
    ไม้เรียวในมือมันสั่นไปหมดแล้ว!!!!!
    #11
    0
  14. #10 Cup_123Cake (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 22:23
    เด็กดื้อต้องโดนไม้เรียวสินะ 5555
    #10
    0
  15. #9 เจ้าหมาขาว (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 22:15

    มีคนถือไม้เรียวรอหวดก้นน้อง 1 EA.

    #9
    0