Slave นายไม่ใช่ทาสของใคร [JAETEN]

ตอนที่ 32 : สัญญาว่าต้องมีความสุข

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 134
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    8 พ.ค. 61

หลายวันมานี้เวลาได้เดินผ่านไปช้าๆแต่ภาระกิจมากมายที่เหล่าบรรดาทายาทของราชวงศ์ได้รับมอบหมายก็สาหัสพอสมควรเพราะทำเอาแจฮยอนที่เข้าฝึกซ้อมกับเหล่าบรรดาพี่เลี้ยงทหารของวังหลวงมากว่าหลายเดือนต้องนอนซมเพราะพิษไข้ ใช่เขาฝึกเสร็จเมื่อวานวันนี้เลยต้องนอนซมอยู่ที่ห้องเพียงลำพัง แม้จะมีพี่เลี้ยงและหมอเข้ามาไม่ขาดสายแต่สำหรับแจฮยอนเขาอยากได้เตนล์มาดูแลมากกว่า


“เบื่ออะไรแบบนี้”เสียงทุ้มพูดกับตัวเองก่อนจะพลิกตัวเข้าผนังห้องอย่างรู้สึกเบื่อหน่าย


แกร็ก เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบาๆแต่แจฮยอนก็ไม่ได้สนใจเพราะนี่คงได้เวลาเช็คสุขภาพทานอาหารทานยาเช่นทุกเวลาที่เขาได้เจอแต่คราวนี้แจฮยอนรู้สึกแปลกไปเมื่อเขาไม่ได้อยากจะเป็นคนเหมือนทำอะไรไม่ได้แบบนี้


“วางไว้ตรงนั้นแหละเดี๋ยวเราทำเอง ไปพักเถอะดูแลเรามาทั้งวันแล้ว”แจฮยอนว่าทั้งๆที่นอนหันหลังอยู่ท่าเดิม




เสียงคนของช้อนที่ชนกับชามทำให้แจฮยอนต้องถอนหายใจออกมาแรงๆเพราะพยาบาลหรือพี่เลี้ยงกำลังขัดใจและไม่ยอมทำตามคำขอของตัวเอง


“เราไม่หิวบอกให้ไปพักไง”แจฮยอนว่าด้วยความโมโหอีกครั้ง ตอนนี้เขารู้สึกปวดหัวและร้อนที่ใบหน้านิดหน่อยอาการเหมือนจะไม่ดีขึ้นเลยจากเมื่อเช้า




กลิ่นอาหารที่ลอยปะทะจมูกของแจฮยอนทำให้ร่างสูงรู้สึกแย่แม้จมูกของเขาจะรับกลิ่นได้แย่ลงแต่กลิ่นอาหารที่ลอยมานี้มันแย่กว่าทุกทีและเหมือนเขาจะรับรู้ถึงปลายช้อนที่หางตา


“บอกว่า........”


“ไม่กินข้าวกินยาจะหายได้ยังไงล่ะ”น้ำเสียงใสและรอยยิ้มจางๆทำให้แจฮยอนนิ่งสงบราวกับถูกแช่แข็งก่อนจะค่อยๆพลิกตัวหันมานอนมองคนที่กำลังถือช้อนสีขาวมาทางเขาอยู่


“มีอะไรแปลกไปอย่างนั้นหรอ?”


“สงสัยคงคิดถึงมากไปดันเห็นเป็นนายไปซะได้เตนล์”แจฮยอนไม่กระพริบตาเลยสักนิดเขาเอาแต่จ้องคนตรงหน้าเหมือนเก็บความคิดถึงที่เขาไม่ได้เจอมาหลายวัน เก็บเอาภาพหลอนนี้ให้ได้มากที่สุด


“ก็เตนล์ไง”เสียงใสที่ดูแปลกใจกับคำพูดเลื่อนลอยของแจฮยอนก่อนที่เขาจะรีบวางช้อนแล้วเข้าไปสัมผัสใบหน้าที่ร้อนและแดงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุทันที


“คิดถึงนะ...เตนล์”รอยยิ้มที่เลื่อนลอยทำให้เตนล์เริ่มรู้สึกแย่เมื่อเห็นว่าตอนนี้พิษไข้คงจะหนักขึ้นเพราะลอมหายใจและใบหน้าที่ร้อนแดงนั้นเริ่มปรากฏชัดเจนมากขึ้น เห็นแบบนี้ด้วยความคิดที่ไวของเตนล์เขารีบคว้าสมุนไพรที่เตรียมมาให้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาทันที






เพราะขนาดตัวที่แตกต่างกันของเตนล์และแจฮยอนทำให้เตนล์เลือกที่จะให้แจฮยอนหนุนตักตัวเองเพราะขืนโอบคนอ่อนแรงให้ลุกนั่งคงจะลำบากอีกอย่างสมุนไพรที่เขาเตรียมมานั้นยังไม่ได้แกะออกจากกระดาษห่ออีก เตนล์นำเม็ดสมุนไพรที่เขาเตรียมเองเข้าปากแจฮยอนแต่คนตัวใหญ่กว่ากลับคายมันออกมาอย่างไม่รู้ตัว


“แจฮยอนกินก่อนนะ ต้องกินเข้าไป”เตนล์พยายามจะเอาสมุนไพรนั้นเข้าปากแจฮยอนแต่แจฮยอนกลับคายมันออกมาทุกครั้งราวกับเด็กๆ ทำเอาเตนล์รู้สึกได้ถึงความยุ่งยากและวุ่นวายนี้ทันที


“เตนล์”เสียงที่พร่ำเรียกแต่ชื่อของเขาทำให้เตนล์เองก็รู้สึกกระวนกระวายเพราะกลัวว่าแจฮยอนจะต้องช็อคจากความร้อนของร่างกายที่แผ่ออกมาแน่ๆ




ร่างเล็กมองคนที่นอนเรียกชื่อตัวเองอย่างชั่งใจ ถ้าเกิดแจฮยอนไม่กินยาและสมุนไพรของเขาตอนนี้ไม่รู้ว่าร่างกายของแจฮยอนจะทนพิษไช้ได้มากแค่ไหนแต่เพราะความเป็นห่วงของเตนล์ทำให้เตนล์เลือกที่จะป้อนยาแบบที่เขาเองก็ไม่เคยทำมาก่อนแต่คิดว่านี่มันคงเป็นวิธีเดียวกับคนที่นอนซมแน่ๆ


“เตนล์แค่อยากให้แจฮยอนกินมันนะ”ว่าแล้วเตนล์ก็คว้ายาและสมุนที่กินพร้อมกันได้เข้าปากแจฮยอนก่อนจะกระดกน้ำเข้าปากตัวเองแล้วรีบประกบก่อนจะปล่อยน้ำไหลเข้าปากอีกคนที่ดูเหมือนจะนิ่งไป เตนล์ถอนริมฝีปากตัวเองก่อนจะกระดกน้ำเข้าไปอีกครั้งแล้วเข้าประกบปากอีกคนต่อทันที





ริมฝีปากเล็กที่ถอนออกมาจากปากของแจฮยอนดูจะเลอะไปด้วยยารสขมนิดหน่อยแต่เตนล์มั่นใจแล้วว่ายานั้นได้ไหลลงไปในคอของแจฮยอนแล้วแน่นอน เขาเช็ดปากตัวเองที่เลอะน้ำและยาก่อนจะหาผ้าบางๆมาเช็ดปากคนที่เผลอหลับไปแล้ว แม้จะมั่นใจแล้วว่ายานั้นจะช่วยให้แจฮยอนอาการดีขึ้นแต่ความร้อนที่ตัวนั้นไม่ได้ลดลงทันที


“ขอโทษนะครับผมขอผ้าชุบน้ำหน่อย”เตนล์ตะโกนเรียกคนที่เฝ้าหน้าห้องทันทีและไม่นานเขาก็ได้สิ่งที่ขอ




เตนล์ใช้ผ้าชุบน้ำก่อนจะค่อยๆเช็ดใบหน้าขาวที่นอนนิ่งอยู่บนตักเขาอยู่และเตนล์เองก็ไม่คิดจะย้ายแจฮยอนลงไปนอนที่หมอนดีๆเพราะเขาเองก็คิดถึงคนๆนี้ที่ไม่ได้เจอมากว่าอาทิตย์


“ทำไมปล่อยให้ตัวเองไม่สบายหนักขนาดนี้”แม้จะบ่นเล็กน้อยแต่มือก็บรรจงเช็ดหน้าและเช็ดตัวคนตัวสูงกว่าอย่างอ่อนโยน


“ว่าแต่เตนล์ที่ดื้อ แจฮยอนเองก็ดื้อกว่าเตนล์ซะอีก”รอยยิ้มอ่อนโยนยกยิ้มจางๆก่อนจะค่อยๆยกหัวแจฮยอนให้นอนไปบนหมอนเพราะตอนนี้เขาต้องเอาผ้าและน้ำไปเปลี่ยนเพราะการเช็ดตัวของเขาได้เสร็จลงแล้วเช่นกัน แม้แจฮยอนจะยังมีไข้สูงอยู่แต่เพราะการเช็ดตัวของเตนล์ทำให้เตนล์รู้สึกว่าความร้อนที่มากมายเมื่อสักครู่ได้ลดลงบ้างแล้ว


“อาการหนักน่าดู”เสียงโดยองที่ดังจากด้านหลังทำให้เตนล์สะดุ้งสุดตัวก่อนจะรีบหันไปมองทันที


“มาตั้งแต่เมื่อไหร่โดยอง”


“มาทันเห็นคนแอบยืนยิ้มคนเดียวนี่แหละ”เตนล์รีบหลบสายตาทันทีก่อนจะหันไปมองที่อื่นอย่างเขินอาย


“มาเพราะแจฮยอนเลยรึเปล่า?”


“เปล่าหรอกเตนล์ตั้งใจจะกลับมาวันนี้อยู่แล้วแต่พอรู้ว่าแจฮยอนไม่สบายก็เลยมาเร็วขึ้น”เตนล์ตอบกลับอย่างไม่ปิดบังเพราะแต่เดิมกำหนดการเดินทางกลับของเขาอยู่ช่วงเย็นแต่พอได้รู้ข่าวว่าแจฮยอนไม่สบายอาการหนักจากมุนอาที่เจอกันเมื่อวานเขาเลยเลื่อนเวลากลับมาเป็นตอนเช้าโดยมีซูโฮมาส่ง แม้จะคลอดได้ไม่กี่วันแต่นาอินก็ดูแข็งแรงมากอย่างน่าแปลกใจ


“มาถึงก็ทำหน้าที่เป็นคุณพยาบาลให้แจฮยอนเลยงั้นสินะ”โดยองว่าอย่างหยอกล้อแต่สีหน้าของเขากลับไม่ได้รื่นเริงเหมือนเคย


“โดยอง”


“เราไม่ได้รู้สึกเหมือเมื่อก่อนแล้วไม่ต้องห่วงหรอก”โดยองยกยิ้มจางๆกลับมาให้เตนล์ที่ทำหน้าลำบากใจ เขารู้เรื่องทุกอย่างแล้วทั้งความรู้สึกของโดยองและแจฮยอนและเตนล์เองก็เลือกที่จะรับความรู้สึกของแจฮยอนมาเอง แม้จะเห็นแก่ตัวแต่เตนล์ก็เชื่อว่าโดยองเองไม่ได้ชอบเขามากมายขนาดนั้น ไม่มากพอที่จะเสียใจเพราะตัวเขาเองแน่นอน


“เตนล์ขอโทษนะ”


“เตนล์ไม่ได้ผิดหรอกเราบอกแล้วไงเรื่องนี้มันไม่มีใครผิด ยังไงซะเราก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้”โดยองเอื้อมไปจับไหล่เตนล์อย่างเบาๆก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาอย่างปลอบใจตัวเอง


“สัญญากับเราว่าเตนล์จะมีความสุขไม่คิดมากเรื่องเรา”


“เตนล์...อื้อเตนล์สัญญาแต่โดยองก็ต้องมีความสุขด้วยนะ”


“ขอแค่เราได้คุยกันได้เจอกันบ้างก็มีความสุขแล้ว ยังไงก็ขอให้รักกับมันได้นานๆนะถ้ามันทำเตนล์เสียใจเราจะมาฆ่ามันเอง”โดยองทำสีหน้าจริงจังก่อนจะหันไปมองอย่างอาฆาตคนที่นอนซม


“นั่นน้องโดยองนะ”


“เอาเถอะน่าเราก็เรียกกันแบบนี้ปกติ...อ่าใช่พี่จอห์นนี่ให้มาเรียกไปพบ”เตนล์ทำหน้างงอย่างไม่เข้าใจก่อนจะชี้มาที่ตัวเอง


“เรียกเตนล์นั่นแหละเดี๋ยวทางนี้ให้ผู้ดูแลจัดการต่อ พี่จอห์นนี่ดีใจที่จะเจอหน้าเตนล์มากนะ”เตนล์พยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะวางผ้าเช็ดตัวของแจฮยอนลงแล้วเดินตามโดยองออกจากห้องไป







โถงทางเดินที่เงียบสงัดไปตลอดจนถึงห้องโถงเตนล์รู้สึกได้ว่าที่นี่มันเงียบเหงามากเมื่อเทียบกับที่ปราสาทเมื่อก่อนนที่ยังมีมาร์คและคนอื่นๆวิ่งเล่นกันสนุกสนานแต่ที่นี่คงทำแบบนั้นได้ ใช้เวลาไม่นานทั้งโดยองและเตนล์ก็มาถึงห้องโถงที่มีพี่น้องเกือบทุกคนเว้นเสียแต่คนที่นอนซมอยู่ในห้อง


“เตนล์!!!”จอห์นนี่ตะโกนเรียกอย่างดีใจเมื่อเห็นหน้าน้องชายที่ไม่เจอกันนานมากตั้งแต่วันที่เตนล์เข้ามาสอบครั้งนั้น ใช่แม้เตนล์จะกลับมาทุกวันหยุดแต่จอห์นนี่ก็ไม่ได้เจอเลยสักครั้ง


“เตนล์หายใจไม่ออกครับพี่จอห์นนี่”คนที่จมอยู่ใต้อ้อมแขนรีบสะกิดขนข้างๆที่ไม่รู้ว่าเป็นใครรัวๆ


“น้องฉันจะตายเอาไอ่บ้า”แทยงรีบคว้าตัวเตนล์ออกมาทันทีก่อนจะกันให้น้องไปอยู่ด้านหลังแล้วตัวเองประจัญหน้ากับคนรักที่ทำสายตาละห้อยเพราะเขายังกอดได้แปปเดียวอยู่เลย


“อย่ามาทำหน้าตาสงสารบอกแล้วไงแรงของนายมันไม่ใช่น้อยๆเตนล์จะตายเอา”


“ดูพี่ของเตนล์สิ สรุปเป็นองค์รักษ์หรือเป็นแม่อีกคนก็ไม่รู้ดุกว่าแม่จริงๆซะอีก”พูดจบไหล่ของกษัตริย์ก็ถูกตีด้วยมือองค์รักษ์ทันที เตนล์มองพี่ชายสองคนอย่างยกยิ้มในความชื่นชมทั้งคู่เพราะกว่าจะมาอยู่จุดนี้ได้คงผ่านอะไรกันมาเยอะแน่ๆ


“ว่าแต่ท่าน...พี่จอห์นนี่เรียกเตนล์มาทำไมหรอครับ”


“อ้อใช่...ได้ไปเจอแจฮยอนแล้วรึยังล่ะ”เตนล์พยักหน้ารับเบาๆเป็นคำตอบเพราะเขาก็ไปเจอมาแล้วจริงๆ


“มีแค่แจฮยอนคนเดียวที่ไม่รู้ว่าเตนล์กลับมายังไงก็หาจังหวะบอกแล้วกัน”เพราะเรื่องนี้จอห์นนี่ก็อยากจะให้แจฮยอนแปลกใจเหมือนกันแต่แผนเขาดันพลิกเพราะเจ้าน้องชายของเขาดันนอนซมเป็นผักเป็นปลาขึ้นมาซะอย่างนั้น


“คงรู้แล้วล่ะครับ”เตนล์บอกเบาๆเพราะแจฮยอนก็เห็นเขาแล้วแต่เพราะพิษไข้ทำให้เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา


“แล้วเราจะเลี้ยงฉลององค์รักษ์คนใหม่กับเลี้ยงส่งโดยองเมื่อไหร่ล่ะ”ยูตะที่นิ่งเงียบมานานถามอย่างตื่นเต้นเพราะเขาอยากจะสังสรรค์กับเหล่าบรรดาเพื่อนและญาติพี่น้องมานาน มันคงดีกว่าการสังสรรค์กับบรรดาผู้ใหญ่ชั้นสูงเยอะ


“เลี้ยงส่งโดยอง?”เตนล์รีบหันไปมองคนข้างหลังอย่างรวดเร็วแต่สีหน้าของโดยองที่ส่งมาทำให้เตนล์ต้องขมวดคิ้ว เพราะคนยิ้มยากแบบโดยองกำลังฉีกยิ้มมาให้เขา


“หมายความว่ายังไงโดยอง”


“เราได้เป็นนักศึกษาแพทย์อาสาต้องออกเดินทางและเรียนรู้ไปด้วยทำให้ต้องออกจากวัง...อาจจะนานหน่อย”สีหน้าของเตนล์ดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดเพราะนั่นแปลว่าที่โดยองเลือกแบบนี้คงเพราะเรื่องของเขา


“ไม่ใช่เพราะนายหรอกเตนล์ มันเป็นความต้องการของฉันเอง”โดยองเข้าไปโอบไหล่คนตัวเล็กอย่างปลอบใจ


“โดยองหลบหน้าเตนล์”


“อะไรทำให้คิดแบบนั้น?”


“ก็โดยองเลือกเป็นแพทย์อาสาแทนที่จะเป็นแพทย์ประจำราชวังอย่างที่เคยบอกเตนล์ไว้”แทยงแตะไหล่เตนล์เพื่อให้น้องชายของเขาใจเย็นๆ โดยองเองก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆเพราะคิดว่ายังไงตนล์ก็ยังเป็นห่วงความรู้สึกเขาเสมอ


“เราไม่ได้หลบหน้าเตนล์ เมื่อกี้เราคุยกันเข้าใจแล้วไม่ใช่รึไง”


“ก็โดยองทำให้เตนล์ต้องคิดแบบนั้นนี่”


“ฟังเรานะเตนล์ที่เราออกไปเป็นแพทย์อาสาเพราะทางท่านน้าแนะนำ อีกอย่างการเป็นแพทย์อาสามันได้เจออะไรมากกว่า”โดยองพยายามอธิบายอย่างมีเหตุผล แม้จะต้องออกเดินทางไปหลายๆที่และต้องจากที่บ้านไปนานแต่การไปหาประสบการณ์แบบนี้มันก็ดูน่าสนุกมากเหมือนกัน


“จริงอย่างที่โดยองว่านั่นแหละเตนล์”แทอิลว่าเสริมให้โดยองอีกที


“แล้วพี่อิลไปด้วยรึเปล่าครับ?”


“พี่ไม่ได้ไปกับโดยองแต่ก็มีต้องออกไปข้างนอกบ้างแต่ส่วนใหญ่ก็เรียนในวังนี่แหละ”เตนล์หันกลับไปมองอย่างครุ่นคิดก่อนนจะฉีกยิ้มกว้างให้เพื่อรัก แม้อดีตจะมีอะไรให้คิดมากมายแต่ตอนนี้เตนล์คิดว่าทุกอย่างที่ผ่านไปแลวกลับเป็นบทเรียนและเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกคนต่างเติบโต เช่นเดียวกับโดยองที่แม้เตนล์จะรู้ดีว่าโดยองนั้นยังตัดใจจากเขาได้ไม่หมดแต่เมื่อเห็นว่าโดยองเลือกที่จะทำแบบนี้เตนล์ก็ไม่อยากจะห้าม







“อย่าลืมกลับมาหาพวกเราบ่อยๆนะ”





__________________________________________________________________________

ขอโทษที่หายไปนานค่ะ ยอมรับว่าแต่งไว้นานแล้วแต่ไม่มีเวลามาลงสักทีช่วงนี้ก็สอบปลายภาคด้วยเลยแว๊บมาลงเพราะมันห่างมานานจนเราลืมเนื้อเรื่องทั้งๆที่ยังแต่งไม่จบ 5555555 ไว้สอบเสร็จจะมาแย๊บๆให้เสร็จนะคะ

ขอบคุณคนที่ยังรอเราเสมอ ขอบคุณจริงๆค่ะไม่มีอะไรจะพิมพ์เท่ากับขอบคุณแล้วจริงๆแค่เห็นว่ายังมีคนอ่านเราก็ดีใจมากแล้ว 
เจอกันตอนหน้าค่ะ












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

122 ความคิดเห็น

  1. #108 mooas (@mmsri) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 00:45
    พึ่งเริ่มอ่านค่ะ อ่านรวดเดียวถึงตอนล่าสุดเลยยย พลอตเรื่องไม่ซ้ำใครดี สนุกมากเลยค่า เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #108
    0
  2. #106 TNTnew (@TNTnew) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 09:00
    วิธีให้ยา omg
    #106
    0
  3. #105 Blinkmy_ (@Fay_) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 22:44
    ฮือ โดยองนายแมนมากรู้สึกเจ็บแทนโดยองเลยจริงๆ ส่วนแจ ทำไมแจไม่ดูแลตัวเองง;_; คิดถึงไรท์มากๆค่ะ รอตลอด สู้ๆ <3
    #105
    0