[นิยายแปล BL] วิธีตายอย่างยิ่งใหญ่เยี่ยงเขาไท่ซาน How To Die As Heavy As Mount Tai 如何死得重于泰山

ตอนที่ 37 : Chapter 37

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,794 ครั้ง
    20 ต.ค. 63


 

Chapter 37

 

หมอกหนาทึบหน้าภูเขาจาวเหยาค่อยๆ กระจายออกเผยให้เห็นร่างราชาปีศาจที่ก้าวออกมาจากสถานที่เก็บตน เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้หมอกก็เริ่มหายไปทีละชั้นๆ ทัศนียภาพของภูเขาดูจืดจางลงเมื่อเขาก้าวเข้ามา นั่นเป็นเพราะราชาปีศาจที่มักสวมเสื้อคลุมสีดำพอดีตัวเสมอ วันนี้กลับอยู่ในชุดคลุมสีแดงตัวใหญ่ปักลายมังกรซับซ้อนงดงาม สีที่อบอุ่นนี้ดูตรงข้ามกับภาพลักษณ์เฉยชาที่มักจะมอบความประทับใจที่ไม่ค่อยดีนักต่อผู้อื่นอย่างสิ้นเชิง

ราชาปีศาจจากทุกเผ่าที่ได้รับราชโองการมารอที่เชิงเขานี้เป็นเวลาเกือบห้าวันแล้ว เมื่อเห็นองค์ราชาออกมาจากสถานที่เก็บตน พวกเขาก็หยุดสนทนาแล้วยืนตัวตรง

“พูดมา สถานการณ์ในโลกภายนอกเป็นอย่างไร?” เผ่าปีศาจมักจะโยนความเป็นพิธีรีตองทิ้งเสมอ ลู่เหิงนั่งลงและเอนตัวลงบนก้อนหินอย่างเกียจคร้าน

ราชาปีศาจจากทุกเผ่าเริ่มนั่งลงบนพื้นทีละคน

“ไม่กี่วันก่อนข้าส่งคนไปที่วัดฟ่านหยินเพื่อสอบถาม ต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่ได้รับความเสียหายอย่างหนัก อีกทั้งยังมีรังสีฆ่าฟันของวิญญาณมังกรแห่งแสงห้อมล้อมอยู่ ทว่าเพียงแค่พลังธรรมชาติของแผ่นดินใหญ่ก็น่าจะสามารถซ่อมแซมตนเองได้ด้วยกฎแห่งฟ้าดิน แล้วมันจะพังทลายได้อย่างไร?” ราชาหนูรายงาน

มีความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องตั้งแต่สมัยโบราณและมีคนเพียงไม่กี่คนที่รู้ ลู่เหิงมาจากเผ่างูปาเสอซึ่งได้รับมรดกมาจากปีศาจโบราณจึงทราบเกี่ยวกับเหตุผลในเรื่องนี้

แต่เดิมมังกรแห่งแสงเป็นเทพที่เป็นมิตรและเป็นเทพบนรูปสลักของเผ่าที่มีอำนาจมากที่สุดบนแผ่นดินใหญ่เวลานั้น ผู้คนในเผ่าให้พลังมังกรแห่งแสงผ่านความศรัทธาแลกกับการที่มังกรแห่งแสงต้องปกป้องเผ่านั้น มันเป็นเรื่องของการได้ผลประโยชน์ร่วมกัน มังกรแห่งแสงมีบุตรชายที่รักมากอยู่คนหนึ่ง ในตอนแรกพวกเขาเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วโลก แต่เมื่อเวลาแห่งด่านเคราะห์ของมังกรแห่งแสงมาถึง เขาจะไม่สามารถละความสนใจมาดูแลบุตรชายคนเล็กได้ เพื่อให้จิตใจของตนมั่นคงและสงบนิ่ง มังกรแห่งแสงจึงได้มอบบุตรชายคนเล็กให้คนในเผ่าดูแลด้วยความไว้วางใจ

จิตใจคนไม่รู้จักพอดั่งงูกลืนช้าง ผู้คนในเผ่าที่ได้รับการปกป้องจากมังกรแห่งแสงมานับพันปีจนกลายเป็นเผ่าที่ทรงอำนาจที่สุด แต่สุดท้ายพวกเขาก็เริ่มโลภมาก พวกเขาแอบบูชาเทพที่ชั่วร้ายอย่างลับๆ และตกอยู่ภายใต้การชี้นำของเทพเหล่านั้น พวกเขาจับกุมบุตรชายของมังกรแห่งแสง  และดึงวิญญาณมังกรของเด็กคนนั้นออกมาใช้ในการบูชายัญเพื่อให้ตนเองกลายเป็นเทพและเพิ่มอายุขัยตนเองให้ยืนยาว

หลังจากมังกรแห่งแสงกลับมาจากการผ่านด่านเคราะห์ก็ได้ทราบข่าวอันน่าสลดนี้ ความโกรธของมันลึกเกินจะหยั่ง มันกลืนกินเผ่าทั้งเผ่าไปครึ่งหนึ่งและตั้งแต่นั้นเป็นต้นมามันก็ได้กลายมาเป็นศัตรูของเหล่ามนุษย์ ทำให้ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้น จนในที่สุดเทพโบราณกาลก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการสับมังกรแห่งแสงด้วยขวานของตน และนำเอากระดูกของมันไปทำขลุ่ยแล้วผนึกวิญญาณมังกรไว้ในนั้น เทพโบราณกาลเก็บขลุ่ยกระดูกมังกรแห่งแสงไว้ในสายคาดข้างกายเพื่อหวังจะละลายความโหดร้ายของมัน คาดไม่ถึงว่าก่อนวิญญาณร้ายจะละลายหายไปจะเกิดสงครามของเหล่าเทพเจ้าขึ้น เทพเจ้าหลายองค์ล่วงลับ เทพโบราณกาลกลายเป็นต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่ ตำแหน่งของขลุ่ยมังกรแห่งแสงหายสาบสูญ

“หลังจากสงครามเทพเจ้าจบลง จำนวนผู้คนบนแผ่นดินใหญ่ก็ลดลงอย่างมากเมื่อเทียบกับสมัยที่พวกเขายังรุ่งเรือง เผ่าที่ฆ่าบุตรชายคนเล็กของมังกรแห่งแสงกลัวว่าจะถูกมันตามล่าจึงได้หลบหนีไปซ่อนตัวอยู่ในโลกลับ” ลู่เหิงเล่า

“เจ็ดหรือแปดในสิบส่วนของมนุษย์บนแผ่นดินใหญ่ในปัจจุบันเป็นลูกหลานของเผ่านั้น” ซีซีราชาจิ้งจอกเก้าหางอธิบายว่าเผ่าจิ้งจอกเองก็เป็นเผ่าปีศาจจากยุคโบราณเช่นกันจึงทราบเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเล็กน้อย

“เช่นนั้นก็ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้คนบนแผ่นดินใหญ่เกือบทั้งหมดจะมีหนี้กรรมที่ต้องชดใช้ให้มังกรแห่งแสง” ราชาปีศาจเผ่าหนึ่งพลันตระหนักได้

ลู่เหิงพยักหน้า “เทพโบราณกาลที่กลายเป็นต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่เป็นเทพของเผ่ามนุษย์ เขาเองก็ถูกผูกเข้ากับกฎแห่งกรรมนี้ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถฟื้นฟูได้”

“สมควรแล้ว! เห็นได้ชัดว่านี่เป็นผลมาจากปัญหาที่พวกมนุษย์ก่อทั้งสิ้น พวกเขายังกล้ามาขอให้เผ่าปีศาจของเรารับผิดชอบผลกระทบนี้อีก!” ราชาพยัคฆ์ทุบหินที่อยู่ข้างตัวอย่างเกรี้ยวกราดจนมันแหลกละเอียดในครั้งเดียว

เมื่อวานนี้เผ่าปีศาจได้รับข้อเสนอจากเผ่ามนุษย์ว่าปัญหานี้เกิดจากเผ่าปีศาจ เพื่อที่จะช่วยชีวิตนับพันบนแผ่นดินใหญ่ ราชาของเผ่าปีศาจต้องรับผิดชอบด้วยการใช้กระดูกของเหล่าบรรพชนเสริมต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่ แรกเริ่มเดิมทีเผ่าปีศาจก็รู้สึกผิดเพราะอย่างไรหายนะครั้งนี้ก็มีสาเหตุมาจากคนของเผ่าปีศาจจริงๆ แต่สถานที่ที่กระดูกถูกฝังไว้เป็นรากฐานสำหรับการสืบทอดมรดกของเผ่าปีศาจมานับพันๆ ปี หากใช้กระดูกบรรพชนในการเสริมต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่ เผ่าปีศาจคงถึงคราวล่มจมอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แต่หากพวกเขาไม่ยอมชดเชยเผ่าปีศาจทั้งเผ่าก็คงจะถูกกำจัดไปพร้อมๆ กับแผ่นดินใหญ่

เผ่าปีศาจตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ราชาปีศาจของทุกเผ่าต้องการรายงานเรื่องนี้ต่อราชาปีศาจ วันนี้พวกเขาจึงได้มารวมตัวกันที่นี่

“ถึงอย่างนั้นเผ่ามนุษย์ก็ควรรับผิดชอบเรื่องนี้เช่นกัน พรรคเหล่านั้นมีของวิเศษมากมาย อีกทั้งยังสามารถสร้างของวิเศษในภายหลังได้อย่างรวดเร็วซึ่งนั่นสามารถนำไปใช้ชดเชยให้ต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่ได้” ราชาหนูพูด

แต่ลู่เหิงกลับปฏิเสธ “ข้าเกรงว่ามีเพียงสิ่งของที่ไม่เกี่ยวข้องกับเผ่ามนุษย์เท่านั้นที่สามารถลบล้างเวรกรรมนี้และชดเชยให้ต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่ได้”

ราชาของทุกเผ่าเงียบลง สิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกับเผ่ามนุษย์อย่างสิ้นเชิงและสามารถซ่อมแซมต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่ได้ จะเป็นสิ่งใดได้อีกนอกจากกระดูกของเหล่าบรรพบุรุษของพวกเขา? การขนย้ายกระดูกเหล่านั้นหมายถึงการทำลายมรดกของเผ่าปีศาจอย่างแท้จริง ดวงตาของพวกมนุษย์ที่จับจ้องพวกเขาอย่างละโมบ ทันทีที่เผ่าปีศาจอ่อนแอลงพวกเขาจะต้องถูกกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกแน่นอน ข้อตกลงใดๆ ก็ตามในเรื่องของผลประโยชน์ก็เป็นเพียงแค่เศษกระดาษเท่านั้น

“พวกเจ้ากลับไปก่อน ข้าจะดูแลเรื่องนี้เอง” ลู่เหิงไล่ราชาทุกเผ่าออกไป ก่อนจะกลับเข้าไปในภูเขาจาวเหยา

ปัญหาเรื่องซื่อคงยังต้องจัดการอีกครั้งสองครั้ง ลู่เหิงพาอีกฝ่ายไปยังสถานที่ลับและวางดินแดนในจินตนาการไว้รอบๆ ก่อนจะสร้างภาพลวงตาของแดนสวรรค์ซึ่งจะทำให้เกิดการลงทัณฑ์มารภายในจิตใจ เมื่อจัดการทุกสิ่งอย่างเหมาะสมแล้ว เขาก็จ้องมองบุคคลที่อยู่ในเขตแดนครู่หนึ่ง คนที่ถูกกำหนดให้เป็นพระอรหันต์ หลังจากที่ได้เป็นพระอรหันต์แล้วเขาจะเข้าสู่โลกระดับสูงจากทั้งสามพันโลก มีชีวิตชั่วนิรันดร์บนสวรรค์ วิญญาณจะไม่เข้าสู่สังสารวัฏอีก แต่ตัวเขาต้องอยู่ในแผนกปรโลก เกรงว่าพวกเขาคงไม่มีวันได้พบกันอีกแล้ว

ทั้งๆ ที่มีความคิดไม่เต็มใจที่จะปล่อยวางเป็นพัน แต่ลู่เหิงกลับทำได้เพียงแสดงสีหน้าสื่อความหมายบางอย่างแล้วกล่าวลาในใจ

คงไม่มีวันได้พบกันอีก

บรรยากาศในดินแดนต้องห้ามของเผ่าปีศาจแตกต่างจากเมื่อก่อน คล้ายสัมผัสได้ว่าต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่กำลังจะพังทลายหรือไม่ก็เป็นเผ่าปีศาจที่กำลังตกอยู่ในอันตราย ความรู้สึกเศร้าโศกอย่างลึกล้ำปรากฏอยู่ใต้ที่ฝังศพแห่งนี้

ลู่เหิงยืนอยู่หน้าแท่นบูชา ยื่นมือออกมาถอดของวิเศษที่หูซ้ายออก สุยซิน เขาหลุบตามองของวิเศษที่ลอยอยู่เหนือฝ่ามือตนเอง นิ้วทั้งห้ากำมันช้าๆ เมื่อฝ่ามือของลู่เหิงกำแน่นขึ้น รอยแตกร้าวจำนวนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนของวิเศษ จนในที่สุดมันก็ไม่สามารถทนได้และแตกเป็นชิ้นเล็กๆ ในอากาศ

ปีศาจวัวที่มีปากขนาดใหญ่พุ่งออกมา

ลู่เหิงทำมือคารวะ “ขอบคุณท่านผู้พิทักษ์เผ่าปีศาจที่ปกป้องพวกเรามาหลายพันปี แต่ยามนี้เผ่าปีศาจกำลังเดือดร้อน นี่เป็นการกระทำที่ช่วยไม่ได้จริงๆ หวังว่าเหล่าบรรพชนจะเข้าใจ”

สัตว์ประหลาดยกกีบเท้าของเขาขึ้นมาในอากาศแล้วทำท่าปัดๆ จากนั้นก็ก้มศีรษะลงโค้งคำนับและรีบพุ่งไปหาลู่เหิง ลู่เหิงเอามือไว้ด้านหลังแล้วจ้องไปที่ดวงตาของปีศาจตนนั้นโดยไม่หลบสายตา ในขณะที่กำลังสื่อสารกัน ลู่เหิงก็เห็นว่าดวงตาของปีศาจตนนั้นแสดงความพึงพอใจออกมา ก่อนจะกลายเป็นแสงพุ่งเข้ามาในตันเถียนของลู่เหิง

ของวิเศษสุยซินได้มอบพลังทั้งหมดของมันให้ลู่เหิง ฉับพลันแรงกดดันของลู่เหิงที่ยืนอยู่ก็พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยพลังทุกอย่างภายในของวิเศษ

สัตว์อสูรอำนวยพรเป็นสัตว์มงคลประเภทหนึ่งที่เดินทางระหว่างสวรรค์และโลกมนุษย์สมัยโบราณกาล มันจะเติมเต็มความปรารถนาของผู้คนแต่ก็ต้องจ่ายบางอย่างเพื่อให้บรรลุความปรารถนาเช่นกัน สัตว์อำนวยพรกินความทรงจำ ราคาของการเติมเต็มความปรารถนาคือความทรงจำที่มีค่าที่สุดในหัวใจของผู้อธิษฐาน

นี่คือความจริงของของวิเศษของเผ่าปีศาจ สัตว์อสูรตัวนี้มีตัวตน ทุกอย่างได้รับการเฉลย ลู่เหิงจำทุกอย่างได้ทันทีที่วิญญาณของสัตว์อสูรรวมเข้ากับตันเถียนของเขา จำซื่อคงได้ จำตอนที่เจอซื่อคงโดยบังเอิญและได้รู้จักกันได้ แต่ทุกอย่างไม่มีประโยชน์อีกแล้ว

ระดับการฝึกตนของลู่เหิงคล้ายต้นไผ่ที่กำลังแตกหน่อขึ้นไปทีละชั้นๆ จนกระทั่งเขารู้สึกถึงสายฟ้าที่วนเวียนอยู่บนศีรษะ

โบยบินสู่ดินแดนเบื้องบนด้วยการเอาชนะทัณฑ์สวรรค์

ลู่เหิงไม่อยากทำลายสถานที่ฝังศพของเผ่าปีศาจ เขาออกไปจากตรงนี้และไม่นานเขาก็มาปรากฏตัวที่ชายแดนของเผ่าปีศาจและหินต้องห้าม

เป็นเวลาหลายพันปีที่ไม่มีใครในทวีปนี้สามารถปีนป่ายขึ้นไปได้ แรงกดดันของการลงทัณฑ์ที่เพิ่มมากขึ้นดึงดูดความสนใจของผู้คนที่มาสอดแนมนับไม่ถ้วนทันที ตอนแรกไม่มีใครรู้ว่าใครกำลังเผชิญกับด่านเคราะห์นี้จนกระทั่งทัณฑ์สายฟ้ามาถึงจุดสูงสุด

งูยักษ์ที่มีศีรษะสีน้ำเงินและลำตัวสีดำบินขึ้นไปบนฟ้า

นั่นมันราชาของเผ่าปีศาจ! ผู้คนต่างรู้สึกตกตะลึง หลังจากอุทานด้วยความประหลาดใจ ความคิดของพวกเขาก็เริ่มผสมปนเปกันไป

มีความขุ่นเคืองเกิดขึ้นมากมายทางฝั่งมนุษย์ ยามนี้มนุษย์บางคนเริ่มไม่พอใจ “ราชาปีศาจผู้นี้เป็นชายที่อำมหิตและอยุติธรรม เขาละทิ้งเผ่าของตนและกำลังจะขึ้นสู่สวรรค์ในช่วงเวลาวิกฤต!”

“ไม่น่าแปลกใจที่ได้ยินเช่นนั้น ราชาปีศาจผู้นี้มาจากเผ่างู ไม่ใช่ว่างูเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่เลือดเย็นและอำมหิตหรือ?”

ในพริบตาผู้ที่มีตำแหน่งระดับสูงก็มีความคิดล้ำลึกผุดขึ้นมา เผ่าปีศาจสูญเสียการคุ้มครองจากราชาปีศาจแล้ว และด้วยการกดขี่เพียงเล็กน้อยก็คงสามารถทำให้พวกมันยอมมอบกระดูกของบรรพชนปีศาจเพื่อให้ชดเชยต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังสามารถกัดกินแดนปีศาจทีละน้อยๆ ได้อีกด้วย ถึงแม้ว่าดินแดนปีศาจจะไม่กว้างใหญ่เท่าดินแดนมนุษย์ แต่ถึงอย่างนั้นก็เต็มไปด้วยแหล่งพลังและทุกๆ ที่ก็มีสมบัติสวรรค์ซ่อนอยู่

ความคิดทางฝั่งมนุษย์ซับซ้อน แต่ทางฝั่งปีศาจนั้นเรียบง่ายกว่ามาก

ปีศาจทั้งหมดบูชาเขาอย่างหูหนวกตาบอด เชื่อว่าการก้าวขึ้นสู่สวรรรค์ขององค์ราชาในเวลานี้ต้องเป็นเพราะต้องการแก้ไขอันตรายในยามนี้แน่

ราชาปีศาจจากเผ่าต่างๆ ที่รู้เรื่องต่างๆ ซ่อนความกังวลไว้ในใจ ถึงแม้ว่าองค์ราชาจะไม่เคยชอบการจัดการกับเรื่องต่างๆ ในเผ่า แต่ก็ไม่มีใครสามารถเทียบเขาได้ในเรื่องการปกป้องเผ่าปีศาจ

งูยักษ์ในอากาศไร้เทียมทานอย่างไม่อาจหาที่เปรียบ กระทั่งการลงทัณฑ์ที่โอกาสรอดที่มีเพียงหนึ่งส่วนโอกาสตายเก้าส่วนยังไม่สามารถทำให้เขาได้รับบาดเจ็บมากมาย แม้ทัณฑ์สายฟ้าครั้งสุดท้ายจะเต็มไปด้วยพลังที่สามารถทำลายดาวทั้งดวงได้ งูยักษ์ก็ไม่ได้หลีกเลี่ยงอีกทั้งยังเปิดปากและกลืนทัณฑ์สายฟ้านั้นลงไปในท้อง แสงแปลบปลาบของทัณฑ์สายฟ้ากลายเป็นงูอัศนีนับพันเลื้อยไปบนเกล็ดและท้องของเขา แล้วเริ่มบรรเทาอาการบาดเจ็บบนร่างกาย

ทัณฑ์สวรรค์สิ้นสุดลงแล้ว เมฆบนท้องฟ้าค่อยๆ จางหายไป เสาแสงสีทองที่พุ่งทะลุท้องฟ้าปกคลุมร่างงูยักษ์สีดำ แสงสีทองแห่งคุณงามความดีเป็นสิ่งที่ช่วยชำระล้างมลทินบนร่างกายและวิญญาณ เพื่อนำสิ่งมีชีวิตที่สามารถผ่านด่านเคราะห์ได้ให้ขึ้นสู่ดินแดนเบื้องบน ราชาปีศาจองค์นี้บำเพ็ญเพียรบนเส้นทางที่ถูกต้องมาหลายพันปีโดยไม่เคยทำร้ายชีวิตผู้บริสุทธิ์ และยังปกป้องเผ่าปีศาจมาตลอดหลายพันปี พลังที่อยู่ในแสงสีทองแห่งคุณงามความดีนี้สุกใสและบริสุทธิ์

ไม่ว่าก่อนหน้านี้ผู้คนจะคิดอย่างไรก็ตาม ยามนี้พวกเขาเหลือเพียงความเคารพนับถือต่อพลังแห่งกฎเกณฑ์เท่านั้น ความปรารถนาที่จะโบยบินขึ้นสู่ท้องฟ้าพุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

การกระทำถัดมาของงูยักษ์ทำให้ฝูงชนตกตะลึง เขาไม่ได้ตามแสงสีทองเพื่อขึ้นไปยังดินแดนเบื้องบน ตรงกันข้ามเขากลับคายแกนปีศาจสีทองออกมา แกนปีศาจที่ลอยอยู่ในอากาศแบ่งออกไปสองส่วนซึ่งส่วนแรกพุ่งไปทางเผ่าปีศาจ

แกนปีศาจครึ่งหนึ่งที่พุ่งมานั้นจมลงไปในตันเถียนของราชาจิ้งจอกเก้าหาง เสียงทุ้มต่ำลอยมาในอากาศ “ซีซี ต่อจากนี้ไปหน้าที่ปกป้องเผ่าปีศาจต้องฝากไว้ที่เจ้าแล้ว ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้มรดกของข้าต้องมัวหมอง และฝากปกป้องมรดกของเผ่าปีศาจเพื่อส่งต่อมันไปทุกยุคทุกสมัยด้วย”

ตอนนั้นเองที่ซีซีตั้งสติได้ นางคล้ายจะเดาเจตนาขององค์ราชาออก “องค์ราชา! อย่า!”

แต่ตอนนี้ราชาปีศาจเป็นตัวตนที่ทรงพลังที่สุดในโลก จะมีใครสามารถหยุดเขาจากสิ่งที่เขาต้องการกระทำได้ ราชาปีศาจกลืนแกนปีศาจอีกครึ่งลงไปและบินวนอยู่ในอากาศ เกล็ดสีดำสนิทค่อยๆ หลุดออกจากร่างกายของเขา

เกล็ดที่หล่นลงมาจากร่างกายของเทพปีศาจแน่นอนว่าต้องไม่ใช่สิ่งที่ธรรมดา ทันทีที่เกล็ดตกลงมา พวกมันก็บินไปที่หินต้องห้ามแล้วปักลงบนพื้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นก้อนศิลาที่สูงจนเกือบแตะท้องฟ้า ศิลาทุกก้อนที่บรรจุพลังลึกลับเอาไว้เรียงต่อกันกลายเป็นหุบเหวลึกที่ไม่อาจข้ามผ่านไปได้ ตั้งอยู่ระหว่างแดนมนุษย์และแดนปีศาจ มีเพียงผู้ที่ได้รับการยอมรับจากป่าศิลาหรือปีศาจเท่านั้นที่สามารถข้ามเขตแดนเพื่อไปยังดินแดนอีกด้านหนึ่งได้

หลังจากทำเสร็จ รูม่านตาสีทองของราชาปีศาจที่ขยายออกก็จ้องไปยังทิศทางหนึ่งอย่างไม่เต็มใจ จากนั้นก็บินไปทางวัดฟ่านหยินพร้อมกับแสงสีทองแห่งคุณงามความดี

ไม่นานหลังจากนั้นข้างๆ ภาพลวงตาของต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่พลันปรากฏร่างงูยักษ์ งูสีดำเลื้อยพันรอบๆ ต้นไม้หิน ร่างกายของมันพันลำต้นอย่างแน่นหนา คุณงามความดีของมันซึมลงไปในต้นไม้หินต้นนั้น ก่อนสีผิวของงูยักษ์จะค่อยๆ กลายเป็นสีเทาเช่นเดียวกับต้นไม้หิน และในที่สุดทั้งสองก็รวมกันเป็นหนึ่งเดียว

ภาพลวงตาของต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่จางลงช้าๆ ความรู้สึกเศร้าโศกอย่างรุนแรงที่ปกคลุมทั่วโลกหายไปและแทนที่ด้วยสัมผัสของชีวิตอันรุ่งเรือง

ลู่เหิงกลับไปยังสถานที่ปิดอันคุ้นเคย เขาไม่มีอารมณ์อยากดูพัฒนาการที่ตามมาเหมือนครั้งที่แล้ว ในความคิดของเขายังปรากฏเงาร่างที่คุ้นเคยกระทั่งตอนที่เขาฝังตัวเองลงใต้พื้นดินของยอดเขาหลักวัดฟ่านหยิน

มันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ ความสามารถแต่กำเนิดของเผ่างูปาเสอไม่ใช่สิ่งที่จะสามารถทำลายได้ง่ายๆ ลู่เหิงปลอบตัวเองด้วยวิธีนี้

ผู้ช่วยฉายภาพต่างๆ ในอากาศอย่างคล่องแคล่ว

ซีซีราชาจิ้งจอกเก้าหางประสบความสำเร็จในการเป็นราชาปีศาจ หัวใจของนางเติบโตและมั่นคงมากขึ้น ด้วยแกนปีศาจครึ่งหนึ่งที่ลู่เหิงมอบให้ ไม่ช้าความแข็งแกร่งของนางก็แซงหน้าเหล่าผู้ฝึกตนทั้งหมดของเผ่ามนุษย์ ภายใต้การจัดการอย่างรอบคอบของนาง ความแข็งแกร่งของเผ่าปีศาจจึงค่อยๆ เหนือกว่าเผ่ามนุษย์อย่างช้าๆ ด้วยความแข็งแกร่งนั้นพรรคของผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์จึงไม่กล้าทำสิ่งต่างๆ เช่นการใช้เผ่าปีศาจเป็นวัตถุดิบในการกลั่นยาอีก

บทเรียนแรกที่เหล่าเด็กรุ่นใหม่ในเผ่าปีศาจทุกคนต้องเรียนเมื่อเข้าสู่สถานศึกษาคือเรื่องเกี่ยวกับต้นกำเนิดป่าศิลาที่คอยปกป้องชายแดนของเผ่าปีศาจและราชาปีศาจที่น่าทึ่งที่สุดในประวัติศาสตร์ของเผ่าปีศาจ

แม้แต่ในหมู่ผู้คนยังไม่มีใครกล้าพูดไม่ดีเกี่ยวกับราชาปีศาจ ละทิ้งหนทางขึ้นสู่แดนสวรรค์ ชดเชยต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่ด้วยวิญญาณและร่างกาย เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วเกรงว่าจะไม่มีใครสามารถทำเช่นนั้นได้ ราชาปีศาจองค์นี้ช่วยชีวิตหลายพันชีวิตบนทวีปนี้จากน้ำและไฟ การกระทำโหดร้ายป่าเถื่อนที่พรรคน้ำพุพิสุทธิ์กระทำต่อราชาปีศาจในตอนแรกไม่สามารถปกปิดได้อีกต่อไปทำให้ทุกคนได้ทราบถึงเรื่องนี้ พรรคที่มีชื่อเสียงโด่งดังหายวับไปในอากาศและประมุขชิงคงจื่อที่ถูกทอดทิ้งได้ถูกวางยาพิษจากผู้ที่สนับสนุนราชาปีศาจ การบำเพ็ญเพียรของเขาถูกทำลาย และด้วยร่างกายเน่าเปื่อยที่เต็มไปด้วยหนองและบาดแผลทำให้เขาตายอยู่ในวัดผุๆ พังๆ แห่งหนึ่งบนโลกมนุษย์

อย่างไรลู่เหิงก็ไม่ได้สนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก หลังจากมองดูสุ่มๆ เล็กน้อย เขาพลันรู้สึกกังวลว่าจะเจอภาพซื่อคง

ในภาพด้านบนปรากฏร่างกระต่ายหิมะไป๋หลี หลังจากก่อหายนะ นางก็หลบมาซ่อนตัวอยู่ในสถานที่ลับที่นางได้รับสืบทอดมาอย่างปริศนา ทันทีที่นางเข้าสู่โลกลับไป๋หลีก็สงบลง กลับกลายเป็นว่าจิตที่ไม่มั่นคงของนางได้รับผลกระทบจากความคับแค้นใจของวิญญาณมังกรแห่งแสงซึ่งทำให้นางได้กระทำเรื่องที่ผิดพลาดร้ายแรงลงไป

เนื่องจากผลกรรมที่ตามมาทำให้นางไม่สามารถกลับไปสวรรค์ได้ นางต้องชดใช้หนี้กรรมให้เหล่าสานุศิษย์ผู้บริสุทธิ์นับพันที่ตายลงไป ในโลกลับถึงแม้ว่านางจะหลีกเลี่ยงโทษตายของเผ่าปีศาจได้ แต่นางไม่สามารถหนีจากทัณฑ์สายฟ้าได้ ไป๋หลีถูกทัณฑ์สายฟ้าเผาผลาญวันแล้ววันเล่า แต่สถานที่ลับนี้ก็ฟื้นฟูให้นางทุกครั้งที่ลมหายใจนางกำลังจะหมด ความทรมานนี้ยังดำเนินต่อไปหลายต่อหลายครั้งทั้งกลางวันและกลางคืน

ทุกวันที่ฟ้าผ่าลงมาไป๋หลีต้องการที่จะจบชีวิตตัวเองลง แต่เมื่ออาการบาดเจ็บหายดี นางก็มีความหวังอันริบหรี่ขึ้นมาอีกครั้ง วันนี้หมู่เมฆหายไปแล้วและพลังลึกลับก็กำลังรักษาบาดแผลของนาง ทันใดนั้นพลันเกิดการฉีกขาดขึ้นในอากาศและชายคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามา

ไป๋หลีรู้สึกประหลาดใจในตอนแรก ก่อนจะรู้สึกยินดีขึ้นมาหลังจากได้เห็นใบหน้าของชายคนนั้นชัดๆ

ซื่อคง

ด้วยความยินดีที่ได้เห็นคนรักของตน ไป๋หลีจึงไม่ทันสังเกตเห็นว่าซื่อคงมีบางอย่างผิดปกติ นี่ควรจะเป็นนักบวชที่รูปงามด้วยท่าทางราวกับสายลมใบหน้าราวกับดวงจันทร์ ทว่าเวลานี้ดวงตาของเขาเป็นสีแดงและหมอกสีดำก็พุ่งขึ้นบริเวณหว่างคิ้วของเขา นอกจากนี้เขายังแต่งกายด้วยชุดสีแดงเลือดหมูซึ่งทำให้ร่างทั้งร่างของเขาดูชั่วร้ายเป็นอย่างมาก เห็นได้ชัดว่านี่เป็นระยะเวลาของการตกสู่ทางมาร

“ในที่สุดก็เจอเจ้าเสียที”

เมื่อเห็นในมือซื่อคงถือจานส่องกรรมของวิเศษของวัดฟ่านหยินเอาไว้ ไป๋หลีก็ดีใจอย่างมาก “ปรมาจารย์ซื่อคง พวกเราเคยใช้เวลาด้วยกันช่วงหนึ่ง ท่านช่วยข้าแก้กรรมนี้ได้หรือไม่?”

“หากไม่ใช่เพื่อตามหาเขา หากไม่ใช่เพราะร่างของเจ้ามีลมหายใจของเขา...” ซื่อคงกระซิบเสียงต่ำ

ไป๋หลีไม่ได้ยินเสียงพึมพำของซื่อคง นางเห็นว่ามือของซื่อคงกำแน่น จานส่องกรรมทำให้พลังวิญญาณบริสุทธิ์รวมตัวกันหนาขึ้น จากนั้นซื่อคงก็ส่งพลังวิญญาณนี้เข้ามาในร่างของนาง

เมื่อรู้สึกได้ว่าพลังของกฎแห่งกรรมกำลังสลายไปทีละน้อย ระดับการบำเพ็ญเพียรของนางก็พุ่งสูงขึ้น ไป๋หลีกำลังจะขอบคุณอีกฝ่าย ฉับพลันนางกลับรู้สึกเจ็บปวดอย่างมากภายในตันเถียน ไป๋หลีก้มลงมองและเห็นมือเรียวสวยข้างหนึ่งกำลังแหวกตันเถียนของนางให้เปิดออก ไม่นานสติของนางก็จมหายไปในความมืดมิดไร้จุดสิ้นสุด

ภาพเปลี่ยนไป

ซื่อคงปรากฏตัวที่ต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่ ในมือของเขามีกรงที่ทำจากพลังปีศาจซึ่งภายในมีวิญญาณของไป๋หลีถูกผนึกไว้

ซื่อคงเริ่มพูดกับตัวเอง “นี่เป็นเพราะเจ้า ไม่เช่นนั้นเขาจะชดเชยต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่ด้วยดวงวิญญาณของตนได้อย่างไร กรรมนี้มันเป็นเพราะเจ้า ยามนี้เจ้าจะพาเขาออกมาเพื่อที่เขาจะได้กลับเข้าสู่สังสารวัฏอีกครั้ง...”

หลังจากนั้นซื่อคงก็เริ่มผสานวิญญาณของไป๋หลีเข้ากับต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่ ความหวังเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขาที่กำลังจ้องมองต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่

วันแล้ววันเล่าก็ยังไม่มีความเปลี่ยนแปลง

ในที่สุดซื่อคงก็ยอมแพ้ เขาหัวเราะเสียงดังก่อนจะทรุดตัวนั่งบนพื้น “ข้าน่าจะตระหนักได้ ข้าตามหาเจ้ามาตลอดหลายร้อยปี วินาทีที่ข้าพบราชาปีศาจข้าน่าจะเข้าใจ เจ้าไม่ใช่กระทั่งคนของโลกนี้ด้วยซ้ำ...”

“ให้เข้าใจ... เจ้าจะให้ข้าเข้าใจว่าอย่างไร ให้ปล่อยวาง... ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหัวใจข้าผูกอยู่กับผู้ใด แล้วข้าจะสามารถยอมให้ตนเองปล่อยวางได้อย่างไร”

เริ่มต้นจากความหลงใหลจนกระทั่งตกลงสู่ทางมาร เช่นเดียวกับพระพุทธองค์ที่อายุขัยยืนยาวชั่วกัลปาวสาน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาซื่อคงได้กักขังตนเองไว้ในต้นกำเนิดแผ่นดินใหญ่ ตอกตรึงตัวเองอยู่ตรงบริเวณงูยักษ์ที่พันรอบต้นไม้หินวันแล้ววันเล่าโดยที่ไม่เคยก้าวเท้าออกไปแม้เพียงครึ่งก้าว


 


 

---------------------------------------------------------------------------------

ทำไมศัพท์ยากขนาดนี้!!! บอกตรงๆว่ามีสองสามประโยคที่เรามั่วเอาเองให้มันเข้ากับบริบท ตอนนี้รู้สึกว่าแปลได้ตะกุกตะกักมากบอกเลยยย

---------------------------------------------------------------------------------

คำศัพท์

Brazen = หน้าไม่อาย, โจ่งแจ้ง

Edict = คำสั่ง, กฤษฎีกา, พระบรมราชโองการ

Totem = รูปสลักบนเสา

Sorcery = อาคม, คาถา, เวทมนตร์

Upheaval = การเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง, ความวุ่นวาย

Debacle = การแตกสลาย, การพังทลายอย่างกะทันหัน

Covetous = ละโมบ

Auspicious = เป็นมงคล

Reverence = ความเคารพนับถือ

Gallop = ควบม้า, ตะบึง

Atrocities = การกระทำโหดร้ายป่าเถื่อน

 

 

Dissipation = การสลายตัว


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.794K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,995 ความคิดเห็น

  1. #6988 Angzaa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 16:03

    สงสารซื่อคง จะเจ็บปวดใจมากแค่ไหน
    #6,988
    0
  2. #6948 IcechayaItimmy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 17:22
    ขอสักครั้งที่เธอจะจบเเบบเเฮปปี้เอน
    #6,948
    0
  3. #6942 Fhaysics_L (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 มกราคม 2564 / 21:17
    เอาคนนี้เป็นพระเอกเลยได้มั้ย นุอยากได้คนนี้ ;-;
    #6,942
    0
  4. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 23:45
    เศร้า! แต่ก็ชอบ ไม่รู้ เราอาจดูโรคจิตนะ แต่ชอบความรักปักใจนี้อ่ะ
    #6,824
    0
  5. #6793 0892812425 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 14:55
    ตอนนี้ทำให้น้ำตาแตกเลยค่ะแง้งงงงง
    #6,793
    0
  6. #6730 Sunshine sky (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 19:39
    เศร้าาาาา (มีแค่คำนี้คำเดียว)
    #6,730
    0
  7. #6681 modin (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 22:47
    จะบ้าตายแล้วฮืออออออ
    #6,681
    0
  8. #6598 ne_lamon (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 10:08
    แม่!!!แบบไม่ไหวบอกไหวอะน้ำตาแตก
    #6,598
    0
  9. #6581 แมวดมกาว'วว (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 23:36
    ฉันอยู่ตรงนี้และจะมีเพียงเธอทุกวินาที จะอยู่ใกล้ไม่ห่างไกล จะเคียงชิดไม่ห่างไกลไม่ไปไหน
    ฟังเพลงคู่ชีวิต+อ่านไปด้วย ถึงท่อนนี้แล้วบรรยายฉากที่พระเอกอยู่ตรงนั้นไม่ก้าวไปไหน คือบ่อน้ำตากูทะลัก กระซิกๆ เหมือนซาดิสต์อะตัวกู อ่านปกติก็เศร้าอยู่แล้ว
    #6,581
    1
  10. #6359 คาเรลล่า อานาธีเซีย (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 13:28
    แงงงง จะเจ็บปวดทุกอาคไหมมมม ไม่เอาน้าาาาา มันเศร้าเกินไป
    #6,359
    0
  11. #6327 Switches (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 19:35
    โอ๊ยย. น้ำตาแตกทุก arc
    #6,327
    0
  12. #6326 Switches (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 19:35
    โอ๊ยย. น้ำตาแตกทุก arc
    #6,326
    0
  13. #6325 Switches (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 19:35
    โอ๊ยย. น้ำตาแตกทุก arc
    #6,325
    0
  14. #6324 Switches (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 19:35
    โอ๊ยย. น้ำตาแตกทุก arc
    #6,324
    0
  15. #6304 Winterrin (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 04:30
    ซื่อคงคือพระเอกที่แท้จริงต่างจากเจ้างี่เง่าฮิวจริงๆ รู้สึกซึ้งใจกับคงามรักของซื่อคง
    #6,304
    0
  16. #6268 รักนะเซี่ยเหลียน (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 20:19
    การรักคนคนหนึ่งทั้งที่ไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกันทั้งยังไม่สามารถรู้ชื่อที่แท้จริงของคนคนนั้นจะปล่อยวางได้อย่างไร

    สงสารรรรรรรรรรร พระเอกเรื่องนี้เจ็บทุกชาติ😭😭😭
    #6,268
    0
  17. #6260 อ..อะ..อ่ะ..อ๋ออ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 22:05

    สิ้นใจได้ใหญ่กว่าเขาไท่ซานไปไม่รู้กี่เท่า น้ำตาไหลล้นโอ่งแล้วขรั่บ

    #6,260
    0
  18. #6247 moon2547 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 05:37

    คำศัพย์แบบ อืม!!ยากจริง

    #6,247
    0
  19. #6240 mii mine (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 07:07
    ยิ่งใหญ่มากจริงๆ😭
    #6,240
    0
  20. วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 02:02
    นึกถึงละครเรื่องนึง
    #6,234
    0
  21. #6212 lunatic.august (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 20:20
    อะนนี้คือยิ้งใหญ่มาก ใหญ่และหนักแน่นยิ้งกว่าเขาไท่ อ่าก
    #6,212
    0
  22. #6195 doubleua01 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 17:33
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-02.png ฮื่อ~.....
    #6,195
    0
  23. #6151 alittletigerp (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 03:52
    สงสารมากๆๆๆ
    #6,151
    0
  24. #6074 keyga (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 10:54
    แงงง สงสารมาก ประโยคสุดท้ายคือน้ำตาไหลพราก
    #6,074
    0
  25. #6063 Chanok P. (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 01:55

    ประโยคที่บอกว่าไม่รู้ว่าหัวใจผูกอยู่กับผู้ใดนี่ทำน้ำตาไหลเลยอะ แงงง

    #6,063
    0