(end)▿#MARKBAM ; ROOMMATE #รูมเมทมบ ❞ [ft. GOT7]

ตอนที่ 7 : ROOM VI : ADD FRIEND AND FAVORITE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,128
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 955 ครั้ง
    7 เม.ย. 61

     

 

________________________________________________________

 

Room VI

Add friend and Favorite

________________________________________________________

 

 

 

  

  ________________________________________________________

 


           ตั้งแต่วันที่แบมแบมเสียจูบแรกไปเวลาก็ผ่านพ้นมาสองอาทิตย์กว่าจนถึงวันนี้ที่พวกเขาอยู่ด้วยกันครบหนึ่งเดือนพอดี ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ค่อยๆ พัฒนาขึ้นอย่างช้าๆ และเริ่มคุ้นชินกับการมีอยู่ของกันและกันมากขึ้น

 

หากแต่ยังคงมีสิ่งนึงที่ต่อให้วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปเท่าไรคนตัวเล็กก็ยังไม่คุ้นชินกับมันได้เสียที...

 

จุ๊บ

 

“ฝันดี”​ ริมฝีปากอุ่นที่ประทับลงมาที่กลางหน้าผากมนบนๆ ให้คนได้รับรู้สึกอุ่นวาบในใจและความเห่อร้อนบนใบหน้า

 

เพราะหลังจากวันนั้นมาทั้งสองคนก็มีการสกินชิพกันมากขึ้น ถ้าจะพูดให้ถูกคือคนหนึ่งเป็นคนกระทำอีกคนเป็นผู้ถูกกระทำเสียมากกว่าเพราะทุกวันที่ตื่นเช้ามาก่อนจะออกไปเรียนตอนเช้าแก้มนิ่มจะถูกฉกฉวยโดยจมูกโด่งของอีกคนที่กดลงมาบนแก้มนุ่ม เช่นกันกับตอนกลางคืนก่อนนอนนั้นหน้าผากมนจะถูกประทับตราโดยริมฝีปากอุ่นๆ ของชายหนุ่มเช่นกัน

 

ถ้าจะถามว่าเรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้ได้อย่างไรในเมื่อสถานะความสัมพันธ์ของทั้งสองคนยังคงขึ้นว่าเป็นแค่พี่รหัสน้องรหัสอยู่ไม่ได้เพิ่มสถานะพิเศษใดๆ ขึ้นมาแม้แต่น้อย ต้องเล่าเท้าความไปถึงเมื่อเกือบสองอาทิตย์ก่อน หลังจากที่คนตัวเล็กโดยขโมยจูบแรกไปโดยไม่ทันตั้งตัวได้สามวัน

 

แบมแบมตัดสินใจรวบรวมความกล้าเอ่ยถามพี่รหัสของตนตรงๆ ว่าอะไรทำให้เขาทำแบบนั้นคำตอบที่ได้กลับมาเป็นเพียงไม่กี่คำสั้นๆ

 

อยากทำ...

 

และคำตอบนั้นทำให้แบมแบมเหวอค้างไปอยู่ครู่ใหญ่พอสมควรกับคำตอบที่คาดไม่ถึงและพยายามหลอกตัวเองว่ามันอาจจะเป็นวัฒนธรรมฝั่งยุโรปที่ตนไม่คุ้นเคย สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจเปิดอกคุยกับพี่รหัสของตนตรงๆ ว่าจนยังไม่คุ้นชินกับการกระทำแบบนี้เสียเท่าไหร่ซึ่งชายหนุ่มร่างหนาก็พยักหน้ายอมรับอย่างเข้าใจอย่างง่ายดาย ทำให้แบมแบมในตอนนั้นรู้สึกโล่งใจไปได้เปราะหนึ่ง

 

แต่ใครจะรู้เล่าว่าพอวันรุ่งขึ้นถัดมาร่างหนาจะเปลี่ยนเป็นหอมแก้มตอนเช้าและจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากก่อนนอนแบบนี้ซึ่งคนตัวเล็กก็เหนียมอายมากเกินกว่าจะพูดต่อรองอะไรออกมาอีกจึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

 

หากให้พูดตามความจริงแล้วการกระทำของทั้งสองคนมันดูเป็นสิ่งที่ไม่น่าเกิดขึ้นระหว่างคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน แถมลึกๆ แล้วนั้นคนตัวเล็กก็แอบคิดบ้างเหมือนกันว่าทำแบบนี้ดูตัวเองใจง่ายไปไหม สุดท้ายหลังจากที่เขาคิดได้คิดอยู่หลายวันเขาก็เลือกที่จะปัดความคิดไร้สาระพวกนั้นออกไป

 

ถ้าทำอะไรแล้วเรารู้สึกดี รู้สึกสบายใจ ทำไมต้องคิดมากล่ะ?

 

ความคิดที่ดูเหมือนจะเป็นพวกโลกสวยแต่ถ้าหากเรามองอีกมุมนึงแล้วก็เป็นความคิดการตัดสินใจที่ดีทางหนึ่งเช่นกันเพราะว่าบางครั้งนั้นสำหรับเรื่องบางเรื่องเราไม่จำเป็นต้องเก็บมาคิดให้มากความจนปวดหัวหรือมองโลกในแง่ร้ายมากจนเกินไป เรื่องบางเรื่องใช้สมองอย่างเดียวไม่ได้บางทีก็ต้องใช้หัวใจเป็นตัวนำทางหรือช่วยตัดสินใจเพื่อให้อะไรๆ มันง่ายขึ้น

 

“ว่าแต่พรุ่งนี้พี่มาร์คมีเรียนแค่ตอนบ่ายใช่ไหมครับ” แบมแบมเอ่ยถามขึ้นมาเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ ทำให้คนถูกถามหันมาพยักหน้าน้อยแล้วตอบรับอยู่ในลำคอเบาๆ

 

“อืม”

 

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าลืมตั้งนาฬิกาปลุกนะครับ” ร่างน้อยบอกเตือนเพราะปกติแล้วนั้นตารางเรียนของชายหนุ่มในเทอมนี้จะเริ่มตอนเช้าทั้งหมดและว่างตอนบ่ายบางวันหรือมีเรียนเช้าบ่ายบางวันเช่นกัน หากแต่ของพรุ่งนี้นั้นมีการเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยเพราะอาจารย์ประจำวิชาที่จะสอนพรุ่งนี้เกิดป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่จึงต้องยกเลิกคลาสไป

 

ส่วนทางด้านแบมแบมถ้าถามว่าทำไมจึงรู้เรื่องนี้ได้ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ตารางเรียนของตัวเองน่ะเหรอ... คำตอบก็คืออิม แจบอมหรือพี่เจบี ที่เป็นคนเดินมาเคาะห้องเขาเมื่อคืนก่อนว่าให้เตือนพี่รหัสตนด้วยว่าไม่มีเรียนตอนเช้าของอีกวัน เพราะเขาเกรงว่าเพื่อนสนิทจอมมึนของเขานั้นที่ไม่ค่อยสนใจโลกจะเผลอไปเรียน

 

“พี่มีอะไรจะพูดกับผมหรือเปล่าครับ” แบมแบมถามออกมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมองจ้องมาที่ตนอยู่หากแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

 

“...”

 

จ้อง จ้อง จ้อง จ้อง

 

“เอ่อ...” คนตัวเล็กมองคนที่นั่งอยู่บนเตียงของเขาอีกฟากฝั่งหนึ่งตาปริบๆ เพราะเขาไม่ยอมพูดอะไรออกมาเอาแต่มองจ้องอยู่แบบนั้น

 

“ทำไมนายไม่ปลุก” เขาพูดออกมาในที่สุดทำให้แบมแบมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับคำตอบในรูปแบบของคำถาม

 

“พรุ่งนี้ผมมีเรียนทั้งวันครับ” หลังจากที่มาร์คได้ฟังคำตอบของน้องรหัสของตัวเองแล้วเขาก็เงียบไปครู่นึงและนิ่งไปเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ ก่อนที่เขาจะพูดออกมาเบาๆ

 

“โทรมา”

 

“ครับ?”

 

“โทรมาปลุกก็ได้” เสียงทุ้มพูดออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าเดิมและน้อย

 

“อ่า เอาแบบนั้นก็ได้ครับ” แบมแบมสบตาคมที่ไม่มีแววล้อเล่นและตอบตกลงในที่สุดก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตนยังไม่มีเบอร์ติดต่อส่วนตัวของอีกฝ่ายเลย

 

“แต่ผมไม่มีเบอร์พี่...”

 

“...” เมื่อได้ยินแบบนั้นคนตัวสูงเลยหยิบโทรศัพท์ของเขาที่วางไว้อยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงฝั่งเขาแล้วยื่นส่งให้คนตัวเล็กเป็นทำนองให้เขาไปจัดการเอง

 

ร่างบางที่รับโทรศัพท์เครื่องหรูของอีกฝ่ายมาแล้วพอกดดูก็พบว่ามันล็อคแบบใส่รหัสอยู่ เมื่อเห็นดังนั้นมือเรียวถึงยื่นส่งคืนไปให้อีกฝ่ายพร้อมกับขอให้เขาใส่รหัสเพื่อปลดล็อคให้

 

“รบกวนใส่รหัสให้ด้วยครับ” แต่ทว่าเจ้าของมันกลับไม่ยอมรับโทรศัพท์เครื่องนั้นกลับไปแล้วบอกตัวเลขหกตัวออกมาให้แบมแบมกดมันลงไปแทน

 

“040793”

 

วันเกิดงั้นเหรอ...?

 

แบมแบมที่ทวนตัวเลขในใจอีกครั้งแล้วแอบคาดเดาจากตัวเลขหกตัวนั้นน่าจะมาจากวันเกิดของเจ้าของเครื่อง

 

“บอกผมแบบนี้จะดีเหรอครับ” แบมแบมถามออกมาหลังจากที่เขาปลดล็อคโทรศัพท์ได้เรียบร้อยแล้วเพราะถึงพวกเขาจะเริ่มสนิทกันมากขึ้นแล้วก็ตามแต่ยังไงเขาก็เป็นแค่เพียงน้องรหัสคนนึงเท่านั้น

 

“ไม่เป็นไร...ถ้าเป็นนาย”

 

ฉ่าาาา

 

และเหตุผลของคนช่างเงียบที่ตอบออกมานั้นส่งผลให้แก้มใสต้องขึ้นสีระเรื่ออีกครั้ง จนเจ้าของแก้มใสที่เห่อร้อนนั้นต้องเสหลบตาแล้วหันเหความสนใจไปหาโทรศัพท์สองเครื่องในมือของตัวเองแทน

 

“จะให้ผมเซฟชื่อให้เลยไหมครับ” เมื่อเขากดเบอร์ของตัวเองในเครื่องของพี่รหัสแล้วกดโทรออกเข้าเครื่องตัวเองเรียบร้อยแล้วก็เงยหน้าขึ้นมาถามคนที่นั่งเงียบไม่ได้พูดอะไรแต่กำลังมองมาทางตนเองอยู่เช่นกัน

 

“อืม”

 

“ให้เซฟว่าอะไรครับ BamBam?” เสียงหวานถามต่อเนื่องจากแต่ละคนมีสไตล์การบันทึกชื่อไม่เหมือนกันเพื่อให้การค้นหาชื่อได้ง่ายขึ้น

 

“Sunshine” เสียงทุ้มตอบออกมาสั้นๆ แต่ทำให้คนฟังรีบเม้มปากอิ่มเพื่อห้ามไม่ให้ตัวเองเผลอยิ้มกว้างไปมากกว่านี้ ขณะที่นิ้วเรียวก็พิมพ์ลงไปตามที่ร่างหนาบอกและแอบใส่อิโมจิรูปพระอาทิตย์ลงไปข้างหลัง ก่อนที่จะโทรศัพท์เครื่องนั้นคืนเจ้าของของมัน จากนั้นค่อยหยิบโทรศัพท์ของตนเพื่อมากดเซฟบ้าง

 

‘Mr.Sleepy zZZ’

 

ร่างน้อยพิมพ์ไปแบบนั้นพร้อมกับใส่อิโมจิ zZZ ลงไปข้างหลังด้วยก่อนจะกดเซฟ

 

“You?” เสียงทุ้มดังขึ้นมาอีกครั้งทำให้แบมแบมละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นไปมองคนที่อยู่ตรงข้ามที่หันหน้าจอโทรศัพท์ของเขาที่กำลังเปิดโปรแกรมแชทสีเขียวอยู่และขึ้นเป็นหน้า Friend และกำลังมี Contact ของคนๆ หนึ่งเด้งขึ้นมาตรง Friend recommendations เนื่องจากเขาได้เพิ่มเบอร์ของใครคนนึงเข้าไปในเครื่องจึงทำให้โปรแกรมขึ้นรายชื่อผู้ติดต่อนี้มาให้

 

“ใช่ครับ” แบมแบมที่เพ่งมองแวบนึงและกดหน้าลงยืนยัน

 

เมื่อคนถามได้ยินแบบนั้นเขาก็หันหน้าจอกลับมากดลงไปอีกสองสามที

 

M. ได้เพิ่มคุณจากหมายเลขโทรศัพท์...

 

ก่อนที่โทรศัพท์ของแบมแบมจะสั่นแจ้งเตือนขึ้นมาให้ร่างน้อยกดเข้าไปดูและพบว่าคนที่เพิ่มเพื่อนมานั้นคือพี่รหัสของตนนั้นเองจึงจิ้มแอดกลับ ก่อนที่จะกดไปที่หน้าต่างแชทพร้อมกับกดส่งสติ๊กเกอร์ Good Night น่ารักๆ ไป

 

ครืด

 

สองวิหลังจากนั้นโทรศัพท์ของคนที่แบมแบมส่งสติ๊กเกอร์ไปให้ก็สั่นขึ้นมาเบาๆ โดยที่เจ้าของเครื่องก็เหลือบมองแวบหนึ่งก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองร่างบางที่นั่งอยู่อีกฝากที่กำลังยิ้มให้เขาอยู่ ขณะที่มือเรียวกำลังหันหน้าจอโทรศัพท์ออกมาให้พี่รหัสของตนดูพร้อมกับโบกโทรศัพท์ในมือไปมาเบาๆ เป็นเชิงให้เขาเปิดดูแจ้งเตือนนั่น

 

มาร์คที่เปิดดูการแจ้งเตือนนั้นเรียบร้อยแล้วก็เผลอกระตุกยิ้มมุมปากออกมาน้อยๆ โดยที่เจ้าของเองก็ไม่รู้ตัวเช่นกัน ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนตัวเล็กที่มองมาอยู่เช่นกัน

 

“Good Night” เมื่อแบมแบมได้ยินแบบนั้นก็อมยิ้มบางๆ และพยักหน้าน้อยๆ เอื้อมมือไปปิดไฟหัวเตียงฝั่งตัวเองแล้วสอดตัวเข้าไปในผ้านวมผืนใหญ่ของตอนแล้วนอนลงแบบที่หันหลังให้พี่รหัสของตัวเองเพื่อหลบซ่อนรอยยิ้มที่กว้างขึ้นแบบยากที่จะหุบลง

 

หลังจากที่แบมแบมนอนลงไปแล้วสายตาคมก็จับจ้องไปที่แผ่นหลังบอบบางกว่าตนอยู่ครู่นึงก่อนจะก้มลงมามองที่หน้าจอโทรศัพท์ของตนอีกครั้งที่ยังคงค้างอยู่หน้าต่างแชทของแบมแบม

 

มือหนากดลงไปที่วงกลมเล็กๆ ที่เป็นรูปของอีกฝ่ายที่อยู่แถบซ้ายจนมันขึ้นเป็นหน้าโปรไฟล์ขึ้นมาพร้อมกับจิ้มไปที่สัญลักษณ์รูปดาวที่เป็นเครื่องหมายของ Favorites ก่อนจะกดออกไปที่หน้า Chats รวมแล้วกดสไลด์ไปทางขวาตรงแถบที่เป็นแชทของร่างน้อยแล้วกดสัญลักษณ์ที่เป็นรูปหมุดปักเพื่อที่จะให้แชทของคนๆ นั้นอยู่บนสุดเสมอ แล้วค่อยกดล็อคหน้าจอเอาโทรศัพท์ไปวางไว้ที่หัวเตียงดังเดิม เอื้อมมือไปปิดไฟหัวเตียง สอดตัวไปให้ผ้าห่มแล้วล้มตัวลงนอนโดยทียังคงมีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่บนใบหน้าที่มักนิ่งเย็นชาอยู่เสมอ...



#รูมเมทมบ



วันรุ่งขึ้น

 

12:20 น.

 

“แบม นยองไปกินข้าวเที่ยงกัน” เสียงแหลมใสของยองแจที่เอ่ยชักชวนเพื่อนสนิททั้งสองคนไปทานข้าวหลังจากที่อาจารย์ที่สอนวิชาช่วงเช้าบอกจบคลาสเรียบร้อยแล้ว

 

“เอาสิ รีบไปก่อนคนจะเยอะเถอะ” จินยองพยักหน้าตกลงขณะที่เก็บของชิ้นสุดท้ายเข้ากระเป๋าตัวเองเรียบร้อยแล้ว

 

“แบมมม มัวทำอะไรอยู่เห็นเอาแต่กดโทรศัพท์ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” ยองแจถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนอีกคนเอาแต่สนใจหน้าจอโทรศัพท์และกดโทรหาใครสักคนตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว

 

“อ่า โทรหาพี่มาร์คน่ะ...ไม่รับตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” คนตัวเล็กตอบเพื่อนไปตรงๆ ขณะที่กดโทรออกอีกครั้งเป็นครั้งที่สี่

 

“แหม มีโทรหากันดั้วว เป็นไรกันอ่ะ~” ยองแจเมื่อสบโอกาสก็รีบเอ่ยแซวพร้อมยิ้มกรุ้มกริ่มทันทีโดยมีจินยองส่ายหน้าให้น้อยๆ เหมือนปรามเพื่อนตัวแสบที่ชอบแซวคนอื่นอยู่บ่อยๆ

 

“เปล่าซักหน่อย พี่เขาให้โทรปลุกเฉยๆ เถอะ” แบมแบมตอบเสียงงุ้งงิ้งที่หากเป็นคนอื่นทำแล้วคงดูน่ารำคาญแต่เมื่อคนที่ทำคือแบมแบมแล้วมันกลับดูน่ารักน่าแกล้งมากกว่า

 

“คนไม่ได้เป็นอะไรกันเขาไม่โทรปลุกกันหรอกนะเจ้าหนูแบมแบม” ยองแจพูดต่อและยังไม่เลิกยิ้มกรุ้มกริ่มแม้จินยองจะเริ่มส่งมือมาตีแขนเบาๆ เตือนแทนการส่งสายตาแล้วก็ตามที

 

“งือ อย่า...”

 

แกร๊ก

 

(ฮัลโหล...) ในตอนนั้นเองที่ร่างบางกำลังเอ่ยเถียงกับเพื่อนจอมแซวอยู่เสียงสัญญาณรอสายที่ดังขึ้นจากโทรศัพท์ที่แบมแบมเอาแนบหูไว้อยู่ก็เปลี่ยนเป็นเสียงทุ้มต่ำของคนที่เพิ่งตื่นนอนเข้ามาแทนที่ทำให้คนโทรเลิกคุยกับเพื่อนแล้วเบี่ยงเบนความสนใจไปทางคนปลายสายแทน

 

“ผมโทรมาปลุกครับ” แบมแบมบอกเจตนาของคนไปทันทีที่อีกฝ่ายรับสายขณะที่เอี้ยวตัวเอาบ่าของตัวเองหนีบโทรศัพท์ไว้เพื่อใช้มือเก็บของจำพวกอุปกรณ์การเรียนของตัวเองเข้ากระเป๋าเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

 

(อือ...) เสียงทุ้มครางตอบออกมาสั้นๆ และเงียบไปอีกครั้งทำให้แบมแบมต้องรีบเอ่ยร้องเรียกเพราะกลัวว่าพี่รหัสขี้เซาของตนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปอีกรอบ

 

“ตื่นเถอะครับ จะเที่ยงครึ่งแล้วเดี๋ยวเข้าเรียนไม่ทันนะครับ”

 

(อืม...) ปลายสายตอบออกมาสั้นๆ และเงียบไปอีกครั้ง

 

“พี่มาร์คครับ ตื่นแล้วจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย ห้ามนอนต่อนะครับ” ร่างบางถามอย่างไม่แน่ใจเท่าไหร่นักกับการขานรับแล้วเงียบไปของปลายสาย

 

(ตื่นแล้ว) คนขี้เซาตอบมาด้วยน้ำเสียงที่ยังคงแหบพร่าตามประสาคนเพิ่งตื่นนอน หากแต่ก็ไม่มีเค้าความง่วงงุนในน้ำเสียงแล้ว

 

“งั้นลุกไปอาบน้ำเถอะครับ ผมทำกับข้าวเอาไว้ให้แล้วอยู่ในตู้เย็นพี่เอาออกมาอุ่นทานได้เลยนะครับ” แบมแบมร่ายประโยคออกมายาวเหยียดขณะที่มือเรียวเอื้อมมาจับโทรศัพท์ดีๆ อีกครั้งหลังจากเก็บของบนโต๊ะหมดเรียบร้อยแล้ว

 

(อืม)

 

“ถ้างั้นผมไปทานข้าวก่อนนะครับ แล้วเจอกันที่ห้องตอนเย็นนี้ครับ” หลังจากที่แบมแบมจัดการบอกธุระทุกอย่างของตนกับชายหนุ่มปลายสายไปหมดแล้วก็ว่าแบบนั้นก่อนที่จะกดวางสายไป

 

“อะ แล้วก็บอกไม่ได้เป็นอะไรกัน” หลังจากที่เห็นว่าเพื่อนคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วเสียงใสๆ ของยองแจก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้งโดยที่คราวนี้ปราศจากการห้ามปรามของจินยองที่มองมาทางแบมแบมอย่างที่เห็นด้วยกับยองแจ

 

“ก็ไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ นี่นาแค่พี่น้องเถอะ” จำเลยที่ถูกกล่าวหารีบเอ่ยแย้งเพื่อท้วงความบริสุทธิ์ใจของตัวเองทันที

 

“แบบนี้มันไม่ใช่พี่น้องแล้ว!” เสียงของยองแจดังแหวกอากาศขึ้นมาจนเพื่อนร่วมเซคที่เดินผ่านไปมาต้องหันมามองเป็นตาเดียวแต่เจ้าตัวก็ไม่สนใจ

 

“ง่า...”

 

เป็นแค่พี่น้องจริงๆ น้า...

 

ตกเย็น

 

16:00 น.

 

หน้าห้องเรียนของพวกแบมแบม

 

เสียงจ้อกแจ้กจอแจของพวกผู้หญิงมากมายที่ดังมาจากหน้าห้องหลังจากที่อาจารย์บอกเลิกคลาสและทุกคนเริ่มทยอยเดินออกจากห้องดึงความสนใจของทุกคนให้หันไปสนใจรวมทั้งกลุ่มแบมแบมด้วยเช่นกัน

 

“แกกกก นั่นมันกลุ่มพี่ประธานนี่!”

 

“หล่อชะมัดเลย”

 

“แม่เจ้า ใจฉันจะละลายกลายเป็นน้ำไปแล้ว!”

 

บทสนทนาที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงเคลิบเคลิ้ม เพ้อฝันและอีกมากมายของหญิงสาวที่ยืนออกันอยู่แถวประตูเข้าออกทำให้กลุ่มแบมแบมต้องหันมาสบตากันเล็กน้อยเพราะกลุ่มคนที่คนพวกนั้นพูดถึงดูเหมือนว่าพวกเขาจะรู้จัก

 

“ขอทางหน่อยครับ” เสียงของจินยองที่เดินนำเพื่อนๆ ออกมาหลังจากเก็บของเสร็จกันเรียบร้อยแล้วดังขึ้นขณะที่เริ่มเดินผ่านฟูงชนกลุ่มหญิงสาวที่มัวแต่ยืนออหน้าประตูจนเกะกะไปหมด

 

“แม่นางทั้งหลายยย ขอทางหน่อยจ้าาาาาา!” ทว่าดูเหมือนเสียงของจินยองจะส่งไปไม่ถึงพวกผู้หญิงพวกนั้นสักเท่าไหร่ นั่นเลยทำให้ยองแจที่เดินตามมาข้างหลังสุดเอ่ยออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแปดหลอดจนคนตรงนั้นเงียบกริบไปครู่นึงและหันมามองทางต้นเสียงพร้อมกับเริ่มขยับตัวหลีกทางให้คนที่จะเดินออกสามารถเดินออกไปได้

 

“อ่า พี่แจบอม” เป็นจินยองที่เอ่ยเรียกชายหนุ่มร่างสูงผู้มีช่วงไหล่กว้างน่าซบที่ยืนอยู่หน้าห้องของเขาเบาๆ

 

“พี่มาร์ค” เมื่อแบมแบมที่มัวแต่เดินก้มหน้าได้ยินเพื่อนเรียกชื่อพี่รหัสของเขาก็เงยหน้าขึ้นมามองและเขาก็ได้เห็นพี่รหัสของตนยืนอยู่เช่นกันด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหงุดหงิดและง่วงนอน

 

“ไอ้เฮีย!” สุดท้ายเป็นยองแจที่เดินตามออกมาข้างหลังสุดก็เอ่ยเรียกพี่รหัสของตนด้วยสรรพนามที่ทำให้คนแถวนั้นต้องเหลียวมองแบบตกใจไม่น้อยเพราะสำหรับคนอื่นแล้วไม่มีใครกล้าเรียกหวัง แจ็คสันแบบนั้นถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่อย่างสงบน่ะนะ

 

“น้องหมวย©” แต่ดูเหมือนว่าสำหรับเด็กหนุ่มหน้าใสผู้มีเสียงอันเป็นเอกลักษณ์อย่างยองแจจะเป็นข้อยกเว้นกระมังเพราะคนที่ใครหลายๆ คนคิดว่าจะต้องไม่พอใจกับคำเรียกที่ดูท้าทายอำนาจแบบนั้นกลับก้าวเดินมาหาเด็กหนุ่มพร้อมกับเอ่ยเรียกเสียงระรื่นราวกับคนละคนกับที่หลายคนเคยคาดคิดเอาไว้

 

“ปล่อยนะ อย่ามาคล้องแขน!” และแน่นอนว่ายังไม่ทันทีแจ็คสันจะได้สัมผัสยองแจเกินสามวินาที แขนเรียวก็สะบัดมือหนาออกอย่างแรงด้วยท่าทีที่รำคาญเสียเต็มประดาแต่มีเหรอว่าคนที่ถูกแสดงแบบนั้นใส่อย่างแจ็คสันจะสนใจ

 

ด้านได้อายอดน่ะรู้จักมั้ย!?

 

“น้องลูกพีชวันนี้เรียนเหนื่อยไหมครับ” อีกทางด้านหนึ่งคู่ของประธานนักศึกษาผู้หล่อเหลากับเด็กหนุ่มผู้มีลุคราวกับคุณชายผู้สูงศักดิ์กำลังคุยงุ้งงิ้งกันอยู่สองคนราวกับว่าไม่มีบรรยากาศที่แสนวุ่นวายอยู่รอบข้าง

 

“ไม่ครับ คุณบี๋หล่ะ” จินยองส่ายหัวน้อยๆ ก่อนจะถามกลับด้วยสรรพนามที่มีเพียงพวกเขาสองคนใช้เรียกแทนกันและกัน

 

“แค่เห็นน้องลูกพีชก็ได้ฮีลตัวเองแล้วครับ” แจบอมพูดแบบนั้นพร้อมกับยกยิ้มบางๆ ขณะที่มือหนายกขึ้นวางแปะลงบนกลุ่มผมนุ่มของจินยองและลูบอย่างเบามือ

 

ฮื่อ คนอะไรชอบพูดประโยคเน่าๆ แต่ชอบทำให้เราเขินอยู่เรื่อย

 

จินยองคิดในใจหากแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมาเพียงแค่ยกยิ้มแบบขวยเขินเท่านั้น

 

“...”

 

“...”

 

ส่วนทางด้านมาร์คแบมนั้นมีแต่เพียงความเงียบงันและเงียบเชียบ เงียบเสียจนคนที่ร่าเริงสามารถหาเรื่องมาพูดได้ตลอดเวลาอย่างแบมแบมต้องเกิดอาการไม่รู้ว่าจะเปิดบทสนทนาด้วยอะไรไปเสียแบบนั้น

 

“เอ่อ...อาหารตอนเที่ยงเป็นยังไงบ้างครับ พอทานได้ไหม” สุดท้ายแบมแบมก็หาเรื่องเปิดบทสนทนาขึ้นมาได้เหมือนดั่งเช่นทุกทีที่ร่างน้อยมักจะเป็นคนชวนพูด ชวนคุยอยู่เสมอๆ

 

“อร่อย ขอบใจ” เสียงทุ้มตอบกลับมาสั้นๆ ตามแบบฉบับของร่างหนาที่คงเส้นคงวาเสียคนแบมแบมแอบละเหี่ยใจแต่ก็เริ่มชินไปเสียแล้ว

 

“งะ...งั้นเหรอครับ โล่งอกไปที” ว่าจบบรรยากาศของทั้งสองคนก็กลับมาสู่ความเงียบงั้นอีกครั้ง

 

“...”

 

“...”

 

“หิวหรือยัง”

 

หืม?

 

“ครับ? เอ่อ ก็นิดหน่อยครับ” แบมแบมขานรับแบบงุนงงเล็กน้อยแต่ก็ตอบออกไปตรงๆ สิ่งที่งงที่ว่าไม่ได้หมายความว่าฟังไม่รู้เรื่อง ไม่ถนัดหรือไม่เข้าใจแต่งงเพราะจู่ๆ คนที่เปิดบทสนทนาขึ้นมาอีกครั้งไม่ใช่ตัวเขาเองหากแต่เป็นพี่รหัสของเขา

 

“ไปหาอะไรกินกัน”

 

ฟึ่บ

 

ว่าจบมาร์คก็ดึงกระเป๋าที่แบมแบมเอาใส่ของมาเรียนผ้าจากมือขวาของร่างน้อยไปถือเองอย่างรวดเร็วโดยไม่บอกไม่กล่าว

 

หมับ

 

พร้อมกับมือใหญ่ข้างซ้ายที่แสนอบอุ่นจะเข้ามาแทนที่สายกระเป๋าเดิมที่แบมแบมถืออยู่เมื่อครู่ ก่อนที่เจ้าของมือหนาที่ส่งมากุมที่มือนุ่มหลวมๆ จะออกแรงดึงให้เดินตามไปด้วยกัน

 

ระหว่างทางนั้นคนไม่ช่างพูดจะยกปลายเท้าขึ้นมาเตะแถวตาตุ่มเพื่อนสนิททั้งสองของเขาเบาๆ เหมือนเป็นเชิงเรียกให้เดินตามออกมา ซึ่งคนที่ถูกสะกิดทั้งสองก็หันมาเหลือบมองน้อยๆ อย่างเข้าใจในสัญญาณนั้นดีจึงออกเดินไปพร้อมกับน้องรหัสของพวกเขาเป็นคู่ๆ โดยที่มีสายตานับหลายสิบคู่มองตามพวกเขาไปจนสุดทางเดิน สายตาของคนพวกนั้นเต็มไปด้วยความงุนงง แปลกใจ อิจฉา อยากรู้อยากเห็นและอีกมากมายไปหมด แต่ก็มีสิ่งนึงที่พวกเขาเห็นเหมือนกันคือความสัมพันธ์แบบแปลกๆ ของสายรหัสสามคู่นี้แต่ก็ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบแปลกๆ ในเชิงลบหรอกนะเพราะบางครั้งความสัมพันธ์แปลกๆ แบบนี้ก็ไม่แย่เสมอไปหรอก...

 

 

 

คุณว่าไหม?



#รูมเมทมบ



ตอนนี้เป็นเวลาหัวค่ำแล้วแสงอาทิตย์ที่เคยส่องสว่างอยู่บนนภาได้หายลับไปเผยให้เห็นถึงดวงจันทร์ดวงกลมโตที่สุกสกาวอยู่บนผืนฟ้าราตรีที่เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มราวกับท้องมหาสมุทรยามค่ำคืน ไฟทางต่างๆ รวมไปถึงไฟในอาคารก็ดี ในห้องก็ดี บริเวรณรอบๆ หอพักก็ดีได้ถูกสับสวิตต์เปิดขึ้นจนสว่างไสวทำให้ความมืดยามราตรีนั้นไม่ได้ดูน่ากลัวหรือเงียบเหงาอีกต่อไป

 

แกร๊ก

 

ปึง

 

เสียงประตูที่ดูเปิดออกและงับปิดเบาๆ ดังขึ้นด้วยฝีมือของคนตัวเล็กที่แตะบัตรเขามาภายในห้องพักของตัวเองพร้อมกับตะกร้าเสื้อผ้าใบโตหลังจากที่เขาเพิ่งกลับมาจากห้องซักล้างส่วนกลางของหอพักฝั่งชาย หลังจากที่ขาเรียวก้าวเท้าเข้ามาในห้องแล้วเขาก็ก้าวเดินต่อไปและเปิดประตูกระจกเพื่อออกไปตากผ้าตรงราวที่มีไว้ที่ระเบียงที่ยื่นออกไป

 

“วันนี้คุณพระจันทร์ดวงโตจังเลยน้า~” พอเขาตากผ้าในตะกร้าจนหมดก็เงยหน้าขึ้นไปมองพระจันทร์ดวงกลมโตที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าและอมยิ้มน้อยๆ ก่อนที่จะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้งพร้อมกับสไลด์ประตูกระจกปิดและลงล็อคให้เรียบร้อยเพื่อความปลอดภัย

 

ครืดดดดดดด ครืดดดดดดด

 

และเมื่อแบมแบมได้ก้าวกลับมาในอาณาเขตห้องนอนกว้างแล้วเขาก็ได้ยินเสียงสั่นเป็นสัญญาณเตือนของการโทรเข้าของโทรศัพท์ของใครสักคนและเมื่อเขามองไปตามทางของเสียงก็พบว่าเป็นโทรศัพท์เครื่องหรูที่วางชาร์จไว้อยู่บนหัวเตียงที่ไม่ใช่ฝั่งของเขาหรือถ้าจะพูดให้ถูกคือฝั่งของพี่มาร์ค

 

ขาเรียวก้าวเข้าไปชะเง้อมองหน้าจอโทรศัพท์เครื่องนั้นเล็กน้อยเพื่อดูว่าใครเป็นคนโทรเข้ามาหมายกะว่าถ้าเป็นคนสำคัญเช่นพ่อแม่ของอีกฝ่ายจะได้รีบเอาโทรศัพท์ไปให้ ในขณะที่หูเงี่ยฟังเสียงคนที่อาบน้ำอยู่ในห้องน้ำว่าเสร็จหรือยัง

 

หืม? เบอร์แปลกงั้นเหรอ

 

และเมื่อร่างบางได้เห็นเบอร์ที่ไม่ได้เซฟเอาไว้ในเครื่องโทรมาก็เกิดอาการชั่งใจเล็กน้อยว่าจะปล่อยมันทิ้งเอาไว้แบบนี้รอให้เจ้าของออกมาดีหรือรีบเอาไปให้ก่อนดี

 

“อ้ะ วางไปแล้ว...โห” ในขณะที่แบมแบมกำลังชั่งใจอยู่นั้นสายก็ถูกตัดไปตามระบบของมันเมื่อไม่มีคนรับและหน้าจอก็เปลี่ยนกลับกลายเป็นล็อคสกรีนเหมือนดังเดิมแต่ทว่าล็อคสกรีนตอนนี้นั้นกำลังขึ้นแจ้งเตือนจึงสายที่ไม่ได้รับซึ่งเป็นเบอร์ที่โทรมาเมื่อครู่อยู่เกือบยี่สิบสาย

 

ครืดดดดดดด ครืดดดดดดด

 

ยังไม่ทันไรโทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาอีกครั้งจากเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกเอาไว้ในเครื่องเบอร์เดิมได้โทรเข้ามา

 

หรือว่าจะมีเรื่องด่วนกันนะ?

 

เมื่อคิดได้ดังนั้นแบมแบมก็รีบหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นพร้อมกับถอดสายชาร์จออกและเดินไปยืนหน้าห้องน้ำทันที

 

ซ่าาาาาาา

 

เสียงน้ำจากฝักบัวที่ไหลออกมาอย่างสม่ำเสมอและตกกระทบพื้นยังแว่วออกมาจากในห้องน้ำทำให้แบมแบมที่เดินมายืนอยู่หน้าประตูบานนั้นต้องส่งเสียงเอ่ยเรียกคนในห้องน้ำ

 

“พี่มาร์คครับโทรศัพท์” แต่ดูเหมือนว่าแค่เสียงเรียกอาจจะไม่ทำให้คนที่อาบน้ำอยู่ในห้องน้ำได้ยินเพราะไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ตอบกลับมาเลยแม้แต่น้อยในขณะที่เสียงน้ำจากฝักบัวยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

 

ซ่าาาาาาา

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

“พี่มาร์คครับโทรศัพท์” เพราะแบบนั้นทำให้แบมแบมยกมือขึ้นมาเคาะประตูห้องน้ำเป็นจังหวะสามครั้งด้วยแรงพอเหมาะที่มากพอที่จะทำให้คนในห้องน้ำได้ยิน

 

เสียงน้ำจากฝักบัวในห้องน้ำเงียบไปแล้วแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนที่อยู่ข้างในผู้ซึ่งกำลังเดินเข้ามาใกล้ประตูห้องน้ำขึ้นเรื่อยๆ จนคนที่อยู่ข้างนอกสามารถรับรู้ได้จากเสียงเท้านั้น

 

แกร๊ก

 

“มีอะไร”

 

“!!!” เสียงบานประตูที่เปิดออกมาพร้อมกับเสียงทุ้มที่เอ่ยถามทำให้แบมแบมเตรียมอ้าปากที่จะพูดพร้อมกับช้อนสายตาขึ้นหมายจะสบตาคนที่สูงกว่าแต่ทว่าสภาพที่เปลือยเปล่าของอีกคนที่โผล่มาจากประตูที่เปิดแง้มออกมากว้างเพียงหนึ่งฝ่ามือแต่นั่นก็มากพอที่ทำให้เด็กหนุ่มข้างนอกยืนเบิกตากว้างและอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง

 

“แบมแบม?”

 

จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบสิบวินาทีแบมแบมที่ถูกเรียกด้วยเสียงทุ้มก็พยายามรวบรวมสติของเขากลับมาอีกครั้งพร้อมกับกระพริบตาถี่ๆ และพยายามหลีกเลี่ยงให้สายตาของตัวเองไม่มองลงต่ำไปกว่าใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่าย

 

แม่จ๋า แบมไม่เห็นอะไรเลยแม้แต่นิดเดียวจริงๆ นะ...! T-T

 

“ทะ...โทรศัพท์ครับ” แบมแบมพูดด้วยเสียงสั่นๆ ที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น ขณะที่มือเรียวก็ยื่นโทรศัพท์ของอีกฝ่ายไปข้างหน้าพร้อมกับหันด้านหน้าจอให้เจ้าของเครื่องดู

 

“รับให้หน่อย” มาร์คที่เหลือยตามองเบอร์ที่โชว์อยู่ที่หน้าจอแค่เพียงแวบเดียวว่าแบบนั้นก่อนที่จะปิดประตูห้องน้ำไปอีกครั้งโดยที่เขาไม่รอให้คนตัวเล็กได้ตอบคำอะไร

 

ปัง

 

“ดะ...เดี๋ยวสิครับ”

 

ซ่าาาาา

 

เสียงน้ำจากฝักบัวดังขึ้นอีกครั้งเหลือเพียงแบมแบมที่ยืนกระพริบตาปริบๆ มองประตูห้องน้ำสีขาวสะอาดตาที่ปิดสนิทกับโทรศัพท์เครื่องหรูเจ้ากรรมที่ยังคงสั่นอย่างต่อเนื่องอย่างไม่ยอมแพ้

 

เอาไงก็เอา...

 

แบมแบมก้มมองโทรศัพท์ที่กำลังสั่นเครื่องนั้นก็จะตัดสินใจยอมรับในที่สุดเพราะกลัวว่าคนปลายสายอาจจะมีเรื่องอะไรเร่งด่วนก็เป็นได้ถึงได้โทรมาอย่างไม่ลดละขนาดนี้

 

“สวัสดีครับ”

 

(นั่นใครหน่ะ?) เสียงนุ่มทุ้มของผู้ชายที่เดาจากน้ำเสียงแล้วน่าจะเป็นคนวัยรุ่นแบบเขาดังขึ้นมาจากปลายสาย

 

“ผมเป็นน้องรหัสพี่มาร์คครับ” แบมแบมเอ่ยตอบกลับไปตรงๆ เท่าที่ฟังจากเสียงของอีกฝ่ายแล้วดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีเรื่องด่วนเหมือนแบบที่เขาคาดเดาเอาไว้ในที่แรก

 

(งั้นเหรอ ถ้างั้นคุณน้องรหัสครับขอผมคุยกับมาร์คหน่อยสิ) ปลายสายพูดแบบนั้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความขี้เล่นตอนที่เรียกแบมแบมว่าคุณน้องรหัส

 

ฟังดูแล้วน่าจะสนิทกับพี่มาร์คแฮะ

 

แบมแบมแอบคิดในใจเพราะเท่าที่ฟังจากสรรพนามที่เรียกกันดูสนิทสนมเกินกว่าคนแปลกหน้าหรือคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน

 

“พอดีพี่มาร์คอาบน้ำอยู่หน่ะครับ เขาเลยให้ผมรับโทรศัพท์แทน” แบมแบมตอบไปตามความจริงซึ่งนั่นทำให้ปลายสายเงียบไปครู่นึงก่อนที่แบมแบมจะได้ยินเสียงหัวเราะขึ้นมาเบาๆ จากปลายสาย

 

“ถ้ามีเรื่องด่วนอะไรฝากผมไว้ก่อนได้นะครับ ถ้าพี่เขาออกมาผมจะแจ้งให้” แบมแบมพูดขึ้นมาเสริมเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้ตอบอะไรกลับมา

 

(ไม่เป็นไรเดี๋ยวผมค่อยโทรมาใหม่ก็ได้) ปลายสายว่าแบบนั้นน้ำเสียงยังคงแฝงไปด้วยความขี้เล่นและดูเข้าถึงง่าย

 

“ได้ครับ ขออนุญาตนะครับไม่ทราบว่าคุณคือ...?” เสียงหวานเอ่ยทิ้งช่วงเล็กน้อยเหมือนเป็นเชิงถามกลายๆ ถึงชื่อของคนที่โทรมา

 

(ผมโจอี้ครับ)

 

“แล้วผมจะแจ้งให้นะครับว่าคุณโจอี้โทรมา” ร่างน้อยตอบกลับอย่างสุภาพโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าเสียงน้ำในห้องน้ำตอนนี้ได้เงียบหายไปได้ครู่หนึ่งแล้ว

 

(แล้วคุณหล่ะ?) เสียงทุ้มถามขึ้นมาอีกครั้งทำให้แบมแบมรู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่คนปลายสายสนใจอยากจะรู้ชื่อของตน

 

“ผมแบมแบมครับ”​ แต่เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาทคนตัวเล็กจึงต้องตอบกลับไป

 

(แบมแบมงั้นเหรอชื่อแปลกดีนะครับ...)

 

“แหะๆ...” แบมแบมไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดีกับคำพูดแบบนี้เลยได้แต่หัวเราะแบบแห้งๆ ไปแทน

 

(แต่ผมจะจำเอาไว้ว่าคนแรกที่มารับโทรศัพท์แทนคนที่ไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องส่วนตัวอย่างมาร์ค...)

 

“...”

 

 

 

(ชื่อแบมแบม)

 

 

 

 

100%

 

 

______________________________

 

วันละนิดจิตแจ่มสายยยย

คูมโจอี้โผล่มาสร้างสีสันเป็นยังไงบ้างคะ~

คิดเห็นยังไงบอกกันได้ตลอดเน้อ

สำหรับตอนหน้าใครอยากเห็นคนพี่ชัดเจนมากกว่านี้ปูเสื่อรอเลยจ้าาา


TWITTER : @giftaplus

COMMENT / SCREAM TAG : #รูมเมทมบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 955 ครั้ง

2,978 ความคิดเห็น

  1. #2974 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 19:35

    อ่ะนะ แค่ชื่อทีให้เมมก็พิเศษละอ่ะ อิอิ

    #2974
    0
  2. #2959 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 21:47
    อ่ะจ้าาาา
    #2959
    0
  3. #2938 P&N. (@fight_kiss) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 18:16
    พี่สะใภ้โจอี้ไงลู้กกกก ^o^
    #2938
    0
  4. #2922 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 10:45
    ง่อวววว
    #2922
    0
  5. #2895 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 21:55
    โจอี้พูดอะไร เขินอีกแล้วนะ
    #2895
    0
  6. #2877 Saiptw (@sasasai) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 09:28
    กันยานะวันเกิดมาร์ค
    #2877
    0
  7. #2863 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 17:43
    ชงเก่งงง
    #2863
    0
  8. #2811 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 16:15

    เอ๊ะวันเกิดมาร์ค ไม่ใช่ 040993 เหรอ
    โจอี้อย่ามาพูดแบบนี้สิ น้องเขินแย่แล้วมั้งน่ะ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 กรกฎาคม 2561 / 16:22
    #2811
    0
  9. #2782 Eve-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 16:30
    หว่าาาาาาาา ให้น้องรับโทรศัพท์ดั้สะะ เป็นไรกันอ่อ จุ้บเช้าจุ้บเย็นอีก บ้าหรอออ ไม่ใช่พี่น้องแล้ว-งงง
    ///แบมลูกกก จะเป็นตากุ้มยิทมุ้ยยย
    #2782
    0
  10. #2615 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 18:22
    จ้าาา ไม่จีบกันจ้า
    #2615
    0
  11. วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 23:09
    เฮีย,หมวย บี๋,ลูกพีช sunshine,Mr.sleep zZZ
    #2299
    0
  12. #1983 gan8824 (@gan8824) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 20:56
    น่ารักเกอรไปแล้สวววงว><
    #1983
    0
  13. #1812 `Gyeommdefs. (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 00:12
    เป็นแบมนี่เขินตายไปแล้ว
    #1812
    0
  14. #1692 P.L.Y (@pukpikply) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 11:48
    บู้มมมมมมมมม รับให้หน่อยสิ ตายไปเลยจ้าาาาาา เขิน
    #1692
    0
  15. #1621 pimnara_saesin (@pimnara_saesin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 13:00
    ไรท์ค้าบบบ ถ้าเป็นรหัสวันเกิดพิมัคต้องเป็น 040993รึป่าวค้าบ
    #1621
    0
  16. #1490 49097 (@49097) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 11:06
    เขินง่าาาาาาา
    #1490
    0
  17. #1442 tunty0505 (@tunty0505) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 14:24
    โจอี้ 55555
    #1442
    0
  18. #1166 หลินจือ (@aingfah1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 21:12
    โอ้ววววววจะโดนน้องล้อมั้ยนั่น555
    #1166
    0
  19. #933 MBKY;LH (@withmbky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 14:59
    กิกิ อิอิ อุอุ ง้อวววววววววว
    #933
    0
  20. #752 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 22:39
    อี้รู้ละลิ อิอิ
    #752
    0
  21. #631 may (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 13:12
    <p>อะจ้าาา ไม่ชอบให้ยุ่งเรื่องส่วนตัวโน๊ะ อยากจะ แหมมมมมมมมมมมมมมม้</p>
    #631
    0
  22. #627 lovemarkbam_got7 (@lovemarkbam_got7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 12:28
    อะแหมมมมมม จ้าาาาา ปูเสื่อรอค้าาาาาาา
    #627
    0
  23. #607 DoubleB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 07:02
    ก็แบมเขาพิเศษไงโจอี้
    #607
    0
  24. #588 Dreammt9397 (@Dreammt9397) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 22:34
    อหหหหหเขินเด้อ
    #588
    0
  25. #581 ju_juff (@ju_juff) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 20:49
    ฟินนนนนน
    #581
    0