(end)▿#MARKBAM ; ROOMMATE #รูมเมทมบ ❞ [ft. GOT7]

ตอนที่ 6 : ROOM V : FIRST KISS

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,617
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,052 ครั้ง
    1 เม.ย. 61

     

 

________________________________________________________

 

Room V

First Kiss

________________________________________________________

 

 

 

  

  ________________________________________________________

 

 

ในที่สุดกิจกรรมรับน้องที่สุดแสนจะเหนื่อยเพราะต้องวิ่งเดินไปเดินมารวมไปถึงการปีนต้นไม้หรือทำกิจกรรมแปลกๆ เพื่อให้ได้มาซึ่งคำใบ้จนจบกิจกรรม โชคดีที่กลุ่มของแบมแบมไม่ได้เป็นที่โหล่แต่ก็ไม่ได้เป็นทีมที่ชนะเช่นกัน แต่อย่างไรก็ตามการที่ไม่แพ้เป็นสิ่งที่ดีที่สุดเพราะบทลงโทษนั้นช่างน่ากลัวเสียเหลือเกิน

 

“โอย เหนื่อยชะมัด” เสียงของยองแจบ่นกระปอดกระแปดออกมาขณะที่ทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหน้าลิฟต์ ตอนที่พวกเขากำลังรอลิฟต์เพื่อขึ้นสู้ชั้นห้องพักของตนโดยที่มีจินยองนั่งอยู่ข้างๆ พร้อมกับเอาพัดลมแบบพกพาหันไปจ่อให้เพื่อน

 

“เย็นนี้พวกเราออกไปหาอะไรกินที่โซนกันไหม” แจบอมถามทุกคนออกมาซึ่งนั่นทำให้ทุกคนส่ายหัวทันที

 

“ขอผ่านว่ะ ไม่อยากขับรถไปไหนแล้ว” แจ็คสันบอกเพื่อนสนิท

 

“ใช่ครับ ตอนนี้ผมอยากจะแค่อาบน้ำแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงจะแย่แล้ว” จินยองตอบด้วยใบหน้าที่ฉายชัดถึงความเหนื่อยล้าไม่น้อยเพราะกิจกรรมในวันนี้ค่อนข้างเน้นใช้แรงกายมากกว่าแรงสมองซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาถนัดเท่าไหร่นัก

 

“รุ่นพี่เหนื่อยไหมครับ” แบมแบมหันไปถามพี่รหัสที่ยืนอยู่ข้างๆ กันขณะที่รอลิฟต์ด้วยสายตาที่ค่อนข้างเป็นห่วงเพราะอีกฝ่ายเป็นคนแบกเขาทั้งวัน แถมพอคนอื่นจะมาเปลี่ยนเขาก็ไม่ยอมให้เปลี่ยนเพราะบอกว่าไหวๆ แต่ถึงยังไงร่างน้อยก็แอบเห็นว่าอีกฝ่ายแอบนวดคลึงแขนของเขามาตลอดทางที่เดินมาถึงหน้าลิฟต์

 

หากจะว่ากันจริงๆ แล้วอีกฝ่ายจะเมื่อยหรือมีอาการปวดแขนก็ไม่แปลกหรอก ต่อให้ร่างน้อยจะตัวเล็กตัวเบายังไงก็ยังคงเป็นผู้ชายคนนึง แน่นอนว่าต้องมีน้ำหนักมากกว่าผู้หญิงพอสมควร ยิ่งต้องมาแบกทั้งวันอีก

 

“ไม่” เสียงทุ้มตอบออกมาสั้นๆ เหมือนดั่งเช่นทุกทีพร้อมกับส่ายหน้าน้อยๆ แต่นั่นทำให้คนถามรู้ดีว่าอีกฝ่ายโกหกเพราะต่อให้ปากเขาจะเอ่ยปฏิเสธพร้อมกับใบหน้าที่เรียบนิ่ง แต่สายตาของเขาบ่งบอกดีว่าเหนื่อยล้าและง่วงงุนมากแค่ไหน

 

ปากแข็งจริงๆ เลยน้า

 

“งั้นเหรอครับ แล้วเย็นนี้อยากจะทานอะไรเป็นพิเศษไหมผมจะได้ทำให้ทาน” แต่ถึงแม้ว่าแบมแบมจะรู้ดีว่าคำตอบของร่างหนานั้นไม่เป็นความจริงก็ตาม ทว่าเขาก็ไม่ได้พูดอะไรที่เป็นการจับผิดหรือออกไปแล้วเลือกที่จะถามเรื่องอื่นแทน

 

“ไม่ต้อง...” ทว่าคำตอบจากร่างหนากลับไม่ได้เป็นชื่อเมนูหรือความต้องการของเขา หากแต่เป็นคำปฏิเสธนิ่งๆ ทำให้แบมแบมต้องเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ

 

“ทำไมหล่ะครับ” แบมแบมถามถึงเหตุผล

 

หรือว่าเราทำอาหารไม่อร่อย เขาเลยไม่ชอบกันนะ?

 

“นายควรพัก” แต่ดูเหมือนว่าเหตุผลของคนตัวสูงจะไม่ได้เป็นแบบที่ร่างน้อยคาดคิดเอาไว้เลยแม้แต่น้อย

 

“อ่า พักอะไรกันครับ วันนี้ผมแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยเถอะ” แบมแบมว่าแบบนั้นหลังจากได้ยินเหตุผลที่มีความนัยแฝงถึงความเป็นห่วงจากร่างหนาซึ่งนั่นทำให้คนตัวเล็กรู้สึกอบอุ่นในใจ

 

“...”

 

“ให้ผมได้ทำอาหารตอบแทนที่รุ่นพี่แบกผมทั้งวันเถอะนะครับ” เสียงหวานว่าอย่างแข็งขันขณะที่สบตาคมตรงๆ แบบมุ่งมั่นและออดอ้อน

 

“ตามใจ” ซึ่งนั่นทำให้คนมองต้องเบือนหน้าหนีไปแล้วตอบออกมาสั้นๆ

 

“เอ้ายิ้ม...ยิ้มใหญ่ ทานโทษนะครับสองคนตรงนั้นจะขึ้นไหมครับลิฟต์หน่ะ”

 

ในตอนนั้นเองเสียงทุ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหยอกล้อของแจ็คสันก็เอ่ยขึ้นขัดบทสนทนาของทั้งสองคนให้ทั้งคู่ต้องหันไปมองและพบว่าทุกคนที่ยืนรอลิฟต์ด้วยกันอยู่เมื่อครู่ได้เข้าไปในตัวลิฟต์หมดและมองมาทางพวกเขาทั้งสองที่ยืนอยู่นอกลิฟต์คนเป็นตาเดียว

 

“ขะ...ขึ้นครับ” แบมแบมรีบตอบทันทีพร้อมกุลีกุจอรีบก้าวเข้าไปในลิฟต์ทันทีโดยที่มีมาร์ค ต้วนเดินตามมาข้างหลัง

 

“สรุปคู่นี้นี่ยังไง จีบกันอยู่เหรอ” แจบอมถามออกมาตรงๆ หลังจากที่ได้เห็นภาพคนสองคนที่คุยกันงุ้งงิ้งๆ อยู่เมื่อครู่ที่ขนาดแค่ดูด้วยตาเปล่ายังรู้เลยว่ามันแปลกๆ ไม่เหมือนดั่งเช่นปกติ

 

“ปะ...เปล่านะครับ” หนึ่งในจำเลยที่ถูกกล่าวถึงรีบปฏิเสธทันที หากแต่แก้มใสกลับขึ้นสีระเรื่อจนน่าสงสัย

 

“แต่นายกำลังหน้าแดงนะแบมแบม” คราวนี้เป็นจินยองที่พูดออกมาขณะที่นิ้วเรียวยื่นไปจิ้มแก้มนิ่มของเพื่อนเบาๆ ด้วยคำพูด น้ำเสียงที่ดูเหมือนเป็นประโยคบอกเล่าปกติ หากแต่สีหน้าและแววตากลับฉายแววหยอกล้ออยู่เต็มเปี่ยม

 

“หึๆๆ ว่าไงครับคุณต้วน ทางนั้นเขาตอบปฏิเสธแบบเขินๆ แล้วไอ้เสือแบบคุณนี่ยังไงครับ” แจ็คสันที่แกล้งเล่นเป็นพิธีกรด้วยการเอามือขึ้นมากำเอาไว้เหมือนไมค์ พร้อมกับยื่นไปจ่อตรงหน้าของเพื่อนสนิทหน้าตายที่ร้อยวันพันปี นอกจากหน้าง่วงกับหน้าเบื่อแล้วก็ไม่เห็นว่าจะทำสีหน้าอะไรอื่น

 

“ไม่ได้จีบ...” เสียงทุ้มตอบออกมาสั้นๆ และเว้นช่วงไปนิดหนึ่งซึ่งนั่นทำให้คนตัวเล็กที่เงี่ยหูฟังอยู่ด้วยแอบใจกระตุกพร้อมกับอัตราการเต้นของก้อนเนื้อในอกที่ทีแรกเต้นถี่กว่าปกติถูกลดจังหวะลงจนบีบช้าลงทันที

 

ติ๊ง

 

“ฉันแค่สนใจ” เขาพูดต่อจนจบซึ่งนั่นเป็นจังหวะเดียวกับลิฟต์ที่เคลื่อนมาถึงชั้นที่พวกเขาต้องการ ร่างหนาเมื่อพูดจบแล้วเขาก็ก้าวเท้าเดินออกจากลิฟต์ไปโดยที่มือหนาเอื้อมมาจับที่ข้อมือบอบบางของคนที่เป็นน้องรหัสของตนให้เดินตามออกไปพร้อมกันด้วย ทิ้งไว้เหลือแต่อีกสี่คนที่อ้าปากค้างกับคำตอบที่คาดไม่ถึงจากคนช่างเงียบเมื่อครู่

 

“นะ...นี่ ทุกคนได้ยินเหมือนผมไหม” ยองแจถามออกมาอย่างไม่แน่ใจขณะที่มองแผ่นหลังของคนสองคนที่เลี้ยวหายลับไปจากมุมกำแพง

 

“อะ...อืม” จินยองที่เป็นเพื่อนสนิทอีกคนตอบโดยที่เขาก็แทบจะไม่เชื่อหูเช่นกัน

 

“ฮ่ะๆ ไอ้บีดูเหมือนว่าพ่อเสือจำศีลของพวกเราจะเริ่มออกหากินแล้วว่ะ” แจ็คสันพูดออกมาแบบติดตลกก่อนที่จะเดินนำออกจากลิฟต์ไปโดยที่มีคนอื่นทยอยเดินตามออกมา

 

“อืม...หวังว่าความมึนของมันจะไม่ทำให้น้องเขาเสียใจ” เจบีว่าแบบนั้นเพราะเขารู้นิสัยของเพื่อนสนิทแต่ละคนดีโดยเฉพาะไอ้คนที่ชอบนอนเป็นชีวิตจิตใจ ที่ตลอดเวลาที่ผ่านมามีคนมาเสนอตัวให้ก็มากแต่มันก็ไม่ยักจะสนใจ แต่พอมาคราวนี้รู้จักกันได้ไม่ทันไรก็เริ่มสนใจแบบนี้แล้ว ไม่นานเดี๋ยวก็คงมีข่าวดีเป็นแน่

 

“สรุปเพื่อนพี่ชอบเพื่อนผมจริงๆ เหรอครับ” จินยองที่ได้ยินแบบนั้นหันไปถามพี่รหัสของตนอย่างไม่แน่ใจเท่าไหร่นัก

 

“​น่าจะยังไม่ถึงขั้นนั้นแต่ก็คงอีกไม่นานหรอก” เจบีหันไปตอบน้องรหัสที่เดินอยู่ข้างๆ ตัวเอง

 

“ขุ่นพระ...สรุปเพื่อนแจนใกล้จะออกเรือนแล้วจริงๆ รึนี่” ยองแจพูดขณะแกล้งยกมือขึ้นทาบอก

 

“แล้วน้องแจนอยากจะออกเรือนไปกับเฮียบ้างไหมหล่ะจ้ะ วันนี้เลยก็ได้นะ” แจ็คสันที่ได้ยินแบบนั้นรีบพูดโพล่งขึ้นไปทันทีพร้อมกับท่อนแขนแกร่งก็ส่งมาโอบไหล่บอบบางของน้องรหัสตนทันที

 

ผัวะ!

 

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาแตะตัวผมพร่ำเพื่อหน่ะ!” และสามวินาทีหลังจากนั้นหลังมือพิฆาตของยองแจก็ฟาดผัวะเข้าที่กลางท้องของแจ็คสันอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนคนได้รับต้องรีบเอามือที่โอบไหล่เล็กออกและกุมท้องของตนทันที

 

“โถ่ น้องหมวย นี่เฮียรักจริงหวังแต่งนะครับ เมื่อไหร่จะใจอ่อน” แจ็คสันแกล้งพูดเสียงอ่อยและทำหน้าเหมือนลูกหมาที่มาขอข้าวกินให้คนตัวเล็ก แต่นั่นก็ไม่มีผลอะไรกับยองแจแม้แต่น้อย

 

“ถ้าพี่เลิกเต๊าะผมด้วยมุขเห่ยๆ และเลิกเจ้าชู้ได้เมื่อไหร่ค่อยว่ากัน” ว่าจบร่างน้อยก็หมุนตัวก้าวเดินฉับๆ ออกไปทางทิศของห้องตัวเองทันทีโดยมีแจ็คสันรีบเดินตามไปพันแข้งพันขายองแจเล่น

 

“เฮียว่ามุขเฮียก็ไม่ได้เห่ยขนาดนั้นนะหมวย อีกอย่างไม่ได้เจ้าชู้ด้วยเฮียมีน้องหมวยคนเดียวจริงๆ นะ”

 

“ให้ผมเดาเดี๋ยวพี่แจ็คสันต้องโดนยองแจฟาดเข้าให้แน่ๆ” จินยองที่ยืนดูอยู่แรกเอ่ยพูดขึ้นมากับพี่รหัส

 

เพี๊ยะ!

 

“โอ๊ยยย”

 

“หลีกทาง!” และยังไม่ทันขาดคำเสียงฝ่ามือพิฆาตของยองแจก็ดังขึ้นเมื่อมันได้ไปกระทบเข้าที่ต้นแขนแกร่งอย่างแรงจนคนได้รับต้องร้องโอ๊ยออกมาทันที

 

“นั่นไง...”​ จินยองว่าแบบนั้นขณะที่เงยหน้าขึ้นสบตาพี่รหัสที่ตัวสูงกว่า ก่อนที่ทั้งสองคนจะถอนหายให้ออกมาพร้อมกับอย่างเอือมระอากับความแจ็คสัน...

 


 

แจ็คสันยังไงก็คือแจ็คสันอยู่วันยังค่ำ...



#รูมเมทมบ



หลังจากที่มาร์คและแบมแบมแยกจากกลุ่มใหญ่เข้ามาในห้องพักของพวกเขาเรียบร้อยแล้ว หากแต่ฝ่ามือใหญ่ที่แสบอบอุ่นก็ยังคงกำอยู่ที่ข้อมือเล็กไม่ปล่อยจนทำให้เจ้าของข้อมือนั้นต้องเอ่ยเรียกคนตัวสูงกว่าเบาๆ

 

“เอ่อ รุ่นพี่ครับคือ...” เสียงหวานเอ่ยเรียกให้อีกฝ่ายหันมามองพร้อมกับส่งสายตาไปที่ข้อมือเล็กของตนให้สายตาคมมองตาม ก่อนที่ความอบอุ่นที่ล้อมรอบข้อมือนั้นจะหายไปเมื่อได้ถูกปลดพันธนาการจากมือหนาเรียบร้อยแล้ว

 

“สรุปรุ่นพี่อยากจะทานอะไรเป็นพิเศษไหมครับ” แบมแบมถามขึ้นมาอีกครั้งเพราะเมื่อครู่ตอนที่ทั้งสองคนยังอยู่ข้างล่างเขาก็ยังไม่ได้รับคำตอบที่แน่ชัดจากปากของอีกฝ่าย

 

“อะไรก็ได้” ชายหนุ่มตอบแบบนั้นขณะที่ดวงตาคมยังคงจับจดอยู่ที่ใบหน้าหวานสายตาของเขาบ่งบอกว่ากำลังครุ่นคิดอะไรสักอย่างอยู่

 

“อ่า ถ้างั้นรุ่นพี่ไปอาบน้ำก่อนเถอะครับเดี๋ยวผมไปทำอาหารก่อน” แบมแบมว่าแบบนั้นก่อนที่จะหมุนตัวเดินไปในครัวขนาดกลางที่มีอยู่ในห้องพักของพวกเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัวว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องไปที่แผ่นหลังบอบบางที่เดินหายลับเข้าไปในครัว ก่อนที่เจ้าของสายตาคู่นั้นจะหมุนตัวไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป...

 

ยี่สิบนาทีผ่านไป

 

“เรียบร้อยแล้วครับ เชิญรุ่นพี่ทานก่อนได้เลยเดี๋ยวผมไปอาบน้ำก่อน” ร่างน้อยหันไปบอกคนตัวสูงทันทีที่เจ้าตัวเห็นว่าเขาเดินมาทรุดตัวลงนั่งบนโต๊ะกินข้าวแล้ว

 

หมับ

 

“ทำไมไม่กินก่อน” ทว่าในตอนที่ร่างบางกำลังจะเดินสวนกับคนตัวสูงที่เดินมานั่งต้นแขนเรียวก็ถูกคว้าเอาไว้เสียก่อน

 

“ผมร้อนเลยอยากอาบน้ำก่อนน่ะครับ” แบมแบมตอบไปตามตรงเพราะปกติโดยนิสัยของเจ้าตัวแล้ว ถ้าวันไหนไม่ได้ออกไปกินข้าวข้างนอกก็ชอบที่จะอาบน้ำก่อนแล้วค่อยมากินข้าวเพราะมันสบายตัวกว่ามากโดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันที่เจอกิจกรรมที่มีแต่เหงื่อมาทั้งวันแบบนี้แล้ว ความอยากอาบน้ำของร่างน้อยนั้นยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นหลายเท่าตัว

 

“...” เมื่อได้ยินดังนั้นมือใหญ่ก็ปล่อยต้นแขนเล็กทันทีขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาคมคายก็กดลงช้าๆ อย่างเข้าใจและปล่อยให้คนตัวเล็กไปทำธุระส่วนตัวที่เจ้าตัวต้องการ

 

หลังจากที่แบมแบมได้ไปจัดการทำธุระส่วนตัวของตัวเองเรียบร้อยแล้วร่วมเกือบสิบห้านาที ขาเรียวก็เดินก้าวมาข้างในห้องครัวที่มีโต๊ะกินข้าวตั้งอยู่หมายจะมาทานอาหารเย็นที่ตัวเองทำทิ้งไว้ก่อนไปอาบน้ำ

 

“เอ๋ รุ่นพี่ยังไม่ทานข้าวอีกเหรอครับ”​ กลับแต่มีบุคคลร่วมห้องอีกคนนึงที่ยังคงนั่งอยู่ด้วยในท่วงท่าแบบเดิมเหมือนก่อนที่เขาจะไปอาบน้ำ

 

“อืม” เสียงทุ้มขานตอบสั้นๆ ขณะที่มองตามร่างน้อยที่กลับเข้ามาอยู่ในระยะสายตาและกำลังทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามตน

 

“ทำไมหล่ะครับ ไม่หิวเหรอ? หรือทานอาหารที่ผมทำไม่ได้” คนตัวเล็กรีบเอ่ยถามทันที ใบหน้าหวานฉายชัดถึงความกังวลไม่น้อยเพราะอาหารที่เขาทำส่วนใหญ่นั้นจะเป็นอาหารไทยโดยที่ร่างน้อยก็ลืมเสียสนิทเลยว่าอีกฝ่ายเป็นคนต่างชาติเลยอาจจะกินอาหารบางอย่างไม่ได้

 

เอาไงดีล่ะเนี่ยถ้าสมมุติเขากินไม่ได้ มาม่าเหรอ?

 

“เปล่า...”​

 

หืม?

 

“รอกินพร้อมกัน” แต่ดูเหมือนว่าเหตุผลที่แท้จริงนั้นจะไม่ได้ใกล้เคียงกับที่ร่างน้อยคิดเอาไว้เลย

 

“งะ...งั้นเหรอครับ” เสียงใสพูดออกมาติดๆ ขัดๆ เล็กน้อยเมื่อได้รับรู้เหตุผลที่แท้จริงที่แฝงด้วยความเอาใจใส่เล็กน้อยๆ จากคนที่ภายนอกดูเย็นชา แต่ใครจะรู้ล่ะว่าคนๆ นี้จะจดจำเรื่องราวเล็กน้อยๆ เกี่ยวกับร่างน้อยได้ทั้งหมด

 

ที่เราบอกไปตอนเที่ยงว่าไม่ชอบนั่งกินข้าวคนเดียวก็จำได้เหรอเนี่ย

 

“งั้นรีบทานกันเถอะครับ เดี๋ยวกับข้าวจะชืดเสียก่อน” แบมแบมพูดแบบนั้นขณะที่มุมปากของเขายังคงมีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนใบหน้า

 

ทั้งสองคนเริ่มทานอาหารบนโต๊ะโดยไร้ซึ่งบทสนทนาเหมือนดั่งเช่นทุกที หากแต่วันนี้กลับต่างออกไปเล็กน้อยเพราะทุกวินาทีที่เคลื่อนผ่านพ้นไป แบมแบมรู้สึกได้ถึงสายตาคมที่จ้องมองมาไม่วางตา จนทำให้คนที่ถูกมองนั้นรู้สึกประหม่าไปเล็กน้อย

 

เราทำอะไรแปลกๆ หรือเปล่านะ?

 

หรือกินมูมมามจนข้าวติดหน้า?

 

คิดได้ดังนั้นมือเรียวก็วางแปะลงบนใบหน้านวลแล้วคลำไปทั่วเพื่อหาสิ่งแปลกปลอมที่อาจจะติดอยู่โดยที่เจ้าตัวไม่รู้

 

ก็ไม่มีอะไรนี่นา...แล้วรุ่นพี่เขามองอะไรกันนะ

 

แบมแบมคิดในใจอยู่สักพักก่อนจะทำใจกล้าช้อนตาขึ้นมาสบกับดวงตาคมตรงๆ มองตาปริบๆ ใส่อีกฝ่ายอยู่เกือบห้าวิแล้วเสหลบตาหนีอย่างเสียไม่ได้

 

ฮือ...พอได้สบตากันตรงๆ ที่ไรก็เขินทุกทีสิน่า

 

“เอ่อ ถ้ารุ่นพี่ทานเสร็จแล้วผมขอเก็บจานไปล้างก่อนนะครับ” ร่างน้อยพูดโพล่งขึ้นมาพลางเอื้อมมือไปหยิบจานอาหารที่ถูกกินหมดแล้วมาซ้อนกันเพื่อเตรียมเอาไปล้างทันที

 

ซ่าาาาา

 

เสียงน้ำจากก๊อกน้ำที่อ่างซิงค์ที่เปิดเอาไว้ล้างจานดังขึ้นทำลายความเงียบเมื่อครู่ สายน้ำเย็นๆ ที่ไหลผ่านลงมากระทบกับจานสีขาวที่ถูกขัดล้างด้วยฟองน้ำที่มีฟองจากน้ำยาล้างจานอยู่จนสะอาดด้วยฝีมือของคนตัวเล็กจนเสร็จเรียบร้อย

 

“นี่...” ในตอนที่มือเรียวกำลังเอื้อมไปปิดก๊อกน้ำก็มีเสียงทุ้มที่เขารู้จักดีดังขึ้นใกล้มากๆ จนคนที่ได้ยินเผลอสะดุ้งโหยงแล้วรีบหันกลับมาทันที

 

“!!!” และเขาก็ได้พบว่าคนที่ส่งเสียงเรียกเขาเมื่อครู่นั้นได้อยู่ใกล้มากเพียงใด

 

“นายบอกว่าคนที่จะสนิทกันต้องทำกิจกรรมหลายอย่างร่วมกันใช่ไหม” เสียงทุ้มพูดต่อออกมาเป็นประโยคยาวๆ ที่แทบจะนับครั้งได้ที่จะได้ยินอีกฝ่ายพูดประโยคที่ยาวขนาดนี้ออกมา

 

“ครับ” แบมแบมตอบออกมาเบาๆ แล้วก็ต้องกระแอมไอในลำคอเบาๆ เพราะจู่ๆ ก็เกิดอาการหาเสียงของตัวเองไม่เจอขึ้นมาเสียดื้อๆ

 

“งั้นเหรอ...”​ มาร์คว่าแบบนั้นออกมาเบาๆ ราวกับพูดให้ตัวเองรับรู้เสียมากกว่า

 

“...”​ ขณะที่คนตัวเล็กได้แต่พยายามยืนก้มหน้าก้มตา ทำตัวลีบเพราะตอนนี้ช่องว่างระหว่างพวกเขาสองคนนั้น ถ้าหากกะจากระยะสายตาแล้วคงประมาณหนึ่งฝ่ามือเท่านั้น

 

“แล้วถ้าทำแบบนี้...”

 

หลังจากปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างทั้งสองอยู่สักพักคนตัวสูงพูดขึ้นมาอีกครั้ง มาพร้อมกับสัมผัสอบอุ่นที่ส่งผ่านจากปลายนิ้วมือของร่างสูงที่ส่งมาเชยคางของคนที่ยืนก้มหน้าอยู่ให้เงยขึ้นมาสบตากันพร้อมกับระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองที่ลดน้อยลงเรื่อยๆ จนใกล้พอดวงตาของคนทั้งสองคนสบประสานกันในระยะห่างแค่เพียงไม่กี่เซนติเมตร

 

“...!!!”

 

สัมผัสนุ่มหยุ่นจากริมฝีปากบางที่ลงมาทาบทับบนริมฝีปากอวบอิ่มส่งผ่านความอบอุ่นมาให้โดยปราศจากการรุกล้ำใดๆ เป็นเพียงแค่การกดริมฝีปากลงมาแบบแนบแน่นและค้างเอาไว้เนิ่นนานจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ก่อนที่คนตัวสูงกว่าจะค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกช้าๆ และยืดตัวขึ้นเต็มความสูงของเขาอีกครั้งและถามคำถามนึงออกมา

 

“เราจะสนิทกันได้หรือยัง?”

 

แต่ดูเหมือนว่าคำถามนั้นอาจจะส่งผ่านไปไม่ถึงร่างบางที่ดูเหมือนจะยืนเบิกตากว้างช็อคค้างไปเสียแล้ว แถมในหูของคนตัวเล็กตอนนี้คงไม่สามารถจะได้ยินเสียงใดๆ ได้อีกต่อไปเพราะ...

 

ตึกตักๆๆๆๆๆๆๆ ตื๊ดดดดดดดด

 

ตึง!

 

 

 

“แบมแบม!”



#รูมเมทมบ



แสงตะวันแรกของรุ่งอรุณวันใหม่ฉาดฉายขึ้นมาจากขอบฟ้าขับไล่ความมืดมิดที่ปกคลุมมาตลอดทั้งคืนให้ค่อยๆ จางหายไป จากในห้องที่มืดมิดก็ค่อยๆ สว่างขึ้นอย่างช้าๆ

 

ภายในห้องนอนกว้างที่มีเตียงควีนไซส์สองเตียงอยู่คนละฟากฝั่งของกำแพงมีชายหนุ่มสองคนกำลังนอนหลับไหลอยู่ในห้วงแห่งนิทรา หนึ่งคือชายหนุ่มร่างกำยำผู้มีใบหน้าคมคายราวกับสวรรค์ตั้งใจปั้นแต่งอย่างดีกำลังนอนหงายอยู่โดยมีผ้านวมผืนใหญ่คลุมอยู่ตรงกลางอก หายใจเขาออกสม่ำเสมอ

 

ส่วนอีกคนคือชายหนุ่มหน้าหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้าที่มีใบหน้าสวยหวานเกินชาย ไม่ว่าจะเป็นดวงตากลมโตที่ตอนนี้กำลังปิดสนิทอยู่ กอปรกับปากนิดจมูกหน่อยที่ทำให้เขาดูน่ารักราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบราคาแพงที่ไม่มีใครกล้าจับต้อง

 

ครืดดด ครืดดด ครืดดดด

 

ในตอนนั้นเองที่ทั้งห้องที่แสนเงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศกับเครื่องฟอกอากาศดังแผ่วๆ ก็มีเสียงสั่นของโทรศัพท์หรูที่ถูกวางเอาไว้บนหัวเตียงฝั่งคนหน้าหวานเป็นสัญญาณเตือนของนาฬิกาปลุกที่เจ้าของโทรศัพท์เครื่องนั้นตั้งเอาไว้ทุกวันเป็นประจำ

 

“อือ...” หลังจากที่โทรศัพท์เครื่องนั้นสั่นเป็นสัญญาณปลุกได้อยู่ครู่นึง หนึ่งในคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงก็ค่อยๆ ขยับตัวน้อยๆ เพราะเริ่มรู้สึกตัวตื่นเสียแล้วและคนนั้นคือแบมแบม

 

ดวงตากลมโตของแบมแบมค่อยๆ ลืมปรือขึ้นอย่างช้าๆ ขณะที่เขายกแขนเรียวของตัวเองขึ้นเหนือตัวพร้อมกับยืดบิดขี้เกียจสุดตัวแล้วค่อยลุกขึ้นมานั่งขอบเตียงห้อยขาลงมา ก่อนที่เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เจ้ากรรมที่กำลังสั่นปลุกอย่างต่อเนื่องแบบไม่ปราณีใครมากดที่หน้าจอสองสามครั้งเพื่อให้มันหยุดสั่นแล้วค่อยเอามันกลับไปวางไว้ที่เดิม

 

ว่าแต่เมื่อคืนเรากลับมานอนบนเตียงได้ยังไงนะ?

 

แบมแบมที่เพิ่งตื่นนอนกำลังนั่งรวบรวมสติอยู่ตรงขอบเตียงของตัวเองในหัวกำลังไล่ลำดับเหตุการณ์ในอดีตเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้ากลับมารีเพลย์ใหม่ ก่อนที่ดวงตากลมโตเหมือนกับลูกกวางตัวน้อยๆ จะเบิกกว้างขึ้นกว่าเดิมเมื่อจำเหตุการณ์ทั้งหมดได้

 

เมื่อคืนเรา...กับ...รุ่นพี่...

 

“จะ...จูบ จูบกัน!!!” แรกเริ่มเดิมที่เขามันก็เป็นเพียงแค่ความคิดที่อยู่ในใจ หากแต่เพราะความตกใจกับภาพใบหน้าหล่อเหลาของคนที่นอนอยู่บนเตียงอีกฟากหนึ่งที่โน้มตัวลงมาใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ทำให้คนตัวเล็กเผลอพูดออกมาเสียงดัง ก่อนที่เขาจะรีบตะครุบปิดปากตัวเองอย่างรวดเร็วพร้อมกับรีบยืดคอชะเง้อชะแง้ไปมองชายหนุ่มร่วมห้องอีกคนว่าทำให้ตื่นหรือไม่

 

ฮู่วววว ยังหลับอยู่ๆ

 

ก่อนที่ร่างน้อยจะเป่าลมออกจากปากเบาๆ อย่างโล่งอกที่เห็นว่าอีกฝ่ายยังคงนอนหลับหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมออยู่ หากแต่ยังไม่ละสายตาจากเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของคนที่เป็นพี่รหัสของตนที่กำลังหลับไหลอยู่

 

แล้วถ้าทำแบบนี้...

 

...เราจะสนิทกันได้หรือยัง?

 

แปร๊ดดดดดด

 

และเมื่อคนตัวเล็กได้มองหน้าของร่างหนาแล้วจู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มของเขาดังก้องเข้ามาในหัวซ้ำไปซ้ำมาจนใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อ สัมผัสนุ่มหยุ่นที่แสนอบอุ่นยังคงติดร้อนอยู่คาริมฝีปากอิ่มจนคนตัวเล็กต้องยกนิ้วเรียวขึ้นมาแตะเบาๆ ก่อนที่จะเอามือนิ่มทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหน้าเอาไว้แล้วลงไปนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงอีกรอบ

 

ฮือ มะม๊าจ๋าแบมแบมเสียจูบแรกไปแล้วอ่ะ...

 

...แถมยังเผลอใจเต้นไปกับคนที่เพิ่งรู้จักกันได้แค่สองอาทิตย์เองด้วย

 

“เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงทุ้มต่ำของคนที่ไม่น่าตื่นนอนขึ้นมาเอาเวลานี้ดังขึ้นจากอีกฝากหนึ่งของห้องทำให้คนที่ลงไปนอนกลิ้งบนเตียงสะดุ้งเฮือกน้อยๆ อย่างแทบไม่เชื่อหูและรีบหันควับไปมองคนที่ลุกขึ้นมานั่งอยู่บนเตียงของเขาทันที

 

“ปะ เปล่าครับ” คนตัวเล็กตอบแบบตะกุกตะกักแล้วรีบหันหน้าหนีซุกลงกับหมอนนิ่มของตัวเอง

 

“...” ซึ่งคำตอบนั้นทำให้บรรยากาศในห้องนอนเงียบลงไปครู่นึง ก่อนที่แบมแบมจะได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนที่อยู่ร่วมห้องเดินเข้ามาใกล้ๆ จนคนตัวเล็กรู้สึกได้ว่ามีคนมายืนอยู่ใกล้ๆ

 

“แล้วทำไมยังไม่ลุก” เสียงทุ้มถามขึ้นมาอีกครั้งในระยะที่ใกล้กว่าเดิม

 

“ผมยังอยากนอนต่ออีกนิดหน่อยครับ” แบมแบมตอบเสียงอู้อี้เพราะไม่ตอบเงยหน้าออกมาจากหมอนใบใหญ่ที่นอนคว่ำหน้าซุกอยู่

 

“ฟังไม่รู้เรื่อง” คนตัวสูงเอ่ยแบบนั้นทำให้คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาหมอนเล็กน้อยแล้วพูดอีกครั้งแล้วซุกหน้ากลับลงไป

 

“...”

 

“...”

 

“...”

 

บรรยากาศทั้งห้องกลับมาเงียบสงบไร้บทสนทนาอีกครั้งหากแต่เจ้าของแผ่นหลังบอบบางยังคงรู้สึกได้ถึงสายตาแรงกล้าที่จับจ้องมา

 

ฮวบ

 

เฮือก!

 

ก่อนที่เขาจะต้องสะดุ้งเฮือกอีกครั้งเพราะจู่ๆ ขอบเตียงฝั่งด้านขวาของเขาก็ยุบฮวบลงไปจากน้ำหนักของผู้ชายอีกคนที่ทรุดตัวลงมานั่ง

 

แปะ

 

“เรื่องเมื่อคืนน่ะ...” พร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่แสนอบอุ่นจะวางแปะลงมาบนหัวทุยๆ ที่มีกลุ่มผมนุ่มปกคลุมอยู่ของคนที่นอนตัวเกร็งคว่ำหน้าซุกหมอน

 

“...” แบมแบมเงียบรอฟังอีกฝ่ายที่ยังพูดไม่จบประโยคดีนิ่งๆ ไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกมา

 

“ลืมมันไปซะเถอะ”

 

ว่าไงนะ...ลืมงั้นเหรอ?

 

“...”​ แบมแบมเมื่อได้ยินแบบนั้นร่างกายที่ตอนแรกเกร็งตัวเพราะชายหนุ่มร่างหนาที่มานั่งใกล้ๆ กับมือหนาที่ว่าแปะอยู่ก็ผ่อนตัวลงพร้อมกับความรู้สึกเจ็บปวดหน่วงๆ ที่เข้ามาแทนที่

 

ความรู้สึกเจ็บปวดที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้เช่นกันว่ามันเกิดจากสาเหตุอะไร...

 

ร่างบางลุกขึ้นมานั่งลงบนเตียงแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาคมที่มองมานิ่งๆ เช่นกัน ตอนนี้คนหน้าหวานก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกำลังทำหรือแสดงสีหน้าแบบไหนอยู่แต่ที่รู้แน่ๆ คือเขาไม่อยากอยู่ตรงนี้และไม่พร้อมที่จะมองหน้าใครตอนนี้

 

“ถ้านั่นเป็นสิ่งที่รุ่นพี่ต้องการ...ผมก็จะลืมครับ” แบมแบมพูดออกมานิ่งๆ แม้ปลายเสียงจะสั่นเล็กน้อยเพราะเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างมาจุกอยู่ที่ลำคอของเขา ว่าจบคนตัวเล็กก็ลุกขึ้นจากเตียงหมายจะออกไปจากตรงนี้ แต่ทว่า...

 

หมับ

 

“ฉันไม่ได้ต้องการ แต่ถ้ามันทำให้นายรังเกียจจะลืมมันไปก็ได้” มือหนาเอื้อมมาจับที่ข้อมือเล็กแล้วดึงรั้งให้กลับลงไปนั่งที่เดิมอีกครั้งพร้อมกับเสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาเป็นประโยคยาวๆ ทำให้คนที่รู้สึกน้อยใจที่แรกยอมเงยหน้าขึ้นมามองอีกครั้งด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป

 

“ผมไม่ได้รังเกียจ” เสียงใสเอ่ยปฏิเสธในสิ่งที่คนตัวสูงกำลังเข้าใจผิดทันทีและนั่นทำให้คนที่ชอบนิ่งเงียบเลิกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อยกับสิ่งที่ชายหนุ่มได้ยิน

 

“แล้วทำไม...” เสียงทุ้มพูดมาแค่นั้นแล้วเงียบไปแต่แบมแบมก็สามารถรู้ได้ทันทีว่าเขาต้องการจะถามถึงอะไร

 

“ผมก็แค่...เขินน่ะครับ ไม่รู้ว่าต้องทำหน้ายังไง” แบมแบมบอกเหตุผลไปตรงๆ ขณะที่เบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพราะจู่ๆ ใบหน้าของเขาก็รู้สึกได้ถึงความเห่อร้อนขึ้นมาอีกครั้ง

 

“งั้นเหรอ”

 

“ครับ” ร่างน้อยกดหน้าหงึกหงักพยักหน้ายืนยัน ความรู้สึกหนักอกและเจ็บปวดหน่วงๆ เมื่อครู่จางหายไปแล้วเหลือเพียงแต่ความรู้สึกอุ่นๆ เล็กในใจ จากการเอาใจใส่จากคนที่ใครๆ ต่างก็คิดว่าเขาเป็นคนเย็นชา หากแต่ก็ใส่ใจและแคร์คนรอบข้างมากกว่าที่คิด

 

“งั้นถ้าทำอีกก็ได้ใช่ไหม?”

 

“...!?”

 

นี่มันคำถามประเภทไหนกันเนี่ย!?

 

“ว่าไง” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอีกครั้งเหมือนคาดคั้นเอาคำตอบเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายังไม่ตอบคำถามที่เขาถามออกไปเสียที

 

“...” เมื่อถูกคาดคั้นเข้ากอปรกับสายตาแรงกล้าที่จับจ้องมาไม่วางตาทำให้แบมแบมกดหน้าลงช้าๆ พร้อมก้มหน้าเอาคางชิดอก แม้กระทั่งเจ้าตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจให้เขายอมพยักหน้าตกลงไปแบบนั้น

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

 

“หึๆ” เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ของร่างหนาทำให้ร่างน้อยยอมเงยหน้าขึ้นมามองอย่างแปลกใจเพราะตั้งแต่รู้จักเขามาไม่เคยแม้แต่สักครั้งที่จะได้ยินเขาหัวเราะออกมา แม้จะแค่ในลำคอเบาๆ ก็ตามที

 

หากแต่ดูเหมือนว่าการเงยหน้าขึ้นมาครั้งนี้จะทำให้ใครอีกคนที่นั่งอยู่ขอบเตียงนุ่มของร่างน้อยได้สบโอกาสทำอะไรบางอย่างได้สะดวกมากขึ้นเพราะ...

 

จุ๊บ~

 

 

 

“Good morning :)”

 




100%

 

 

______________________________

 

มาแล้วจ้า จุ๊บๆ

มันก็จะมิ้งๆ หน่อยตอนนี้ ปุฮิ~



TWITTER : @giftaplus

ฝากสกรีมแท็กด้วยยย

 TAG : #รูมเมทมบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.052K ครั้ง

2,978 ความคิดเห็น

  1. #2973 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 19:04

    พี่มาร์คคะ ถ้าจะขนาดนี้ ขอเป็นแฟนไปเลยยยยย

    #2973
    0
  2. #2958 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 10:54
    อ่าาอีกแล้ว~
    #2958
    0
  3. #2949 missnight__ (@missnight17) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 23:35
    กรี๊ดดดดดดด
    #2949
    0
  4. #2942 sophitkongkaew (@sophitkongkaew) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 16:03
    เอางี้เลยเหรอพี่
    #2942
    0
  5. #2939 NJChokdee (@NJChokdee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 22:49
    ตู๊มมมม โดนแอทแท๊คไปที อิพี่มึนจะกับน้องแบบนี้ไม่ด่ายยยยย
    #2939
    0
  6. #2921 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 10:30
    มอนิ่งคิสไปดี๊~~
    #2921
    0
  7. #2914 GOT7FOR7YOU (@GOT7FOR7YOU) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 22:13
    ได้ทีเอาใหญ่เลยนะมาร์ค ต้วน ฮือออยัยน้อวงง พิเขินแทน
    #2914
    0
  8. #2894 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 21:30
    ใจทำงานหนักมาก
    #2894
    0
  9. #2885 thelaydiie (@thelaydiie) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 10:22

    ตั่ย!!!!! หัวใจรับไม่ไหววววววววววว

    #2885
    0
  10. #2862 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 16:29
    ตายยยยยย
    #2862
    0
  11. #2810 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 12:06
    รับผิดชอบเลยนะนี่จุ๊บแรกของน้องนะ
    #2810
    0
  12. #2780 Eve-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 14:13
    มะม๊าต๋าาา แงงงง น้องแบมน่ารัก พี่มาร์คก็หล่อมากกก โอยย ดีนะที่พี่มันพูดตรงๆ ไม่งั้นน้องน้อยใจแย่ แล้วนี่ไปพยักหน้าตกลงพี่ทันอีก โง้ยยยยแล้สจะจุ้ยกันเรื่อยๆได้ไงงง ต้องเปนแฟนนนนน นี่เป็นแฟนหรอมาจอจุ้บน่ะ บกเพวีก้ปใก่สปมปกงคะบหวหงป้ทผิใกรงหเาฟเา
    #2780
    0
  13. #2728 sirinthipYY (@sirinthipYY) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 22:00
    อ้ากกกกกกกกก
    #2728
    0
  14. #2641 เด็กสามัญ (@lecolas) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 13:22
    หือออออ //เอามือกุมใจ
    ไม่ไหว เราไม่ไหวแล้ว พี่มาร์คลุกแรง แง้งงงงงง เอาอีกๆๆๆ(เป็นบ้าไปแล้วคะ555)
    เขินสุดตอนgood morning
    #2641
    0
  15. #2614 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 18:16
    พิจ๋าาาาา อย่าทำน้องงง
    #2614
    0
  16. #2607 nunphai2277 (@nunphai2277) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 14:47
    ตื่นมาเจอแบบนี้ทุกวันหัวใจวายพอดี
    #2607
    0
  17. #2415 KevinMBGOT7 (@KevinMBGOT7) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 13:12
    กรี๊สสสสสสส Good morning แบบนี้ไม่ดีต่อหัวใจเลยเจ้าค่ะ โอ้ยยย ใจช้านน บางไปหมดแล้ว
    #2415
    0
  18. วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 17:48
    มอร์นิ่งคิส กรี๊สสสสตายอย่างสงบบ--
    #2257
    0
  19. #2176 snower ELF (@far-elf) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 20:10
    Morning Kiss~ กรี๊ดดดดดด น้องจะไม่ทน ฮือออ เขิงงง
    #2176
    0
  20. #2064 Prince victim (@grace8p) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 12:21
    พิมาร์คคคได้จุ๊บแรกน้องไปแล้ว
    #2064
    0
  21. #1993 nattuan (@nattuan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 04:33
    โอ้ยยย เขินอะ55555
    #1993
    0
  22. #1982 gan8824 (@gan8824) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 20:46
    งือออน่ารักก เขินน
    #1982
    0
  23. #1811 `Gyeommdefs. (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 23:56
    ร้ายกาจจจ
    #1811
    0
  24. #1691 P.L.Y (@pukpikply) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 11:35
    ร้ายอ่ะนายมันร้ายยยนยยยยย
    #1691
    0
  25. #1655 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 22:20
    ชอบที่เวลาน้องรู้สึกไม่ดีแล้วพี่จะถามทันทีอ่ะ มันดีมากเลย
    #1655
    0