Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 93 : ♡ SF Toy -Noco- Special 2/?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    12 ก.ย. 60

 

 

Toy Special 2/?

-Noco-

 

___________________

 

 

ใบหน้าด้านขวาของเขาชาดิกไปทั้งแถบ เพราะโดนตบลงมาสองทีติดกันเต็มแรง จีโฮพลิกหน้าตัวเองเช็คกับกล้องหน้าในโทรศัพท์มือถือ แก้มของเขาแดงจัด และอาจจะเปลี่ยนเป็นรอยช้ำสีเขียวหรือสีม่วงได้ในไม่ช้า

 

 

"แกสมควรจะโดนมากกว่านี้ด้วยซ้ำ อูจีโฮ"

 

 

เขาหลับตาแล้วสูดหายใจเข้าลึกเพื่อทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นและตั้งสติเพื่อเริ่มต้นใหม่

 

 

ตอนที่เขาเรียกซอลฮยอนลงมาพบ เธอดูดีใจไม่น้อย หญิงสาวฉีกยิ้มกว้างทั้งยังโผเข้ากอดเขาเต็มความคิดถึง 

 

 

แน่ล่ะ... ก็เขาไม่ได้มาให้เธอเห็นหน้าเกือบสองอาทิตย์แล้ว

 

 

"คิดถึงจังเลยค่ะ"

 

 

เธอเล่าเรื่องราวต่างๆมากมายให้เขาฟังในขณะที่ตัวเขาปล่อยผ่าน จีโฮพยายามเรียบเรียงคำพูด 

 

 

คำพูดที่ซื่อตรง ไร้การประดิษฐ์ใดๆ

 

 

ตอนที่เธอถามเขาว่ามีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า เป็นอะไร ทำไมถึงเงียบไป

 

 

เขาบอกเธอไปว่าเขาไม่ได้รักเธอและเขารักคนอื่น เธอเริ่มต้นร้องไห้ พอจีโฮกล่าวขอโทษ ฝ่ามือบางนั้นก็ฟาดกระทบลงบนใบหน้า เขาเจ็บ แต่คงไม่เท่าที่เธอเจ็บ 

 

 

'ขอโทษจริงๆนะคะ ซอลฮยอน'

 

 

เขาพิมพ์ข้อความสุดท้ายลงในคาทกก่อนจะลบแชทของเธอทิ้ง

 

 

เรื่องราวของเขากับซอลฮยอน จบลงเพียงเท่านี้...

 

 

ลำดับต่อไป...

 

 

จีโฮกดเบอร์ของมินโฮโดยอัตโนมัติ เขาจำได้เสมอไม่ว่ามันจะเปลี่ยนเบอร์บ่อยขนาดไหน พอมาคิดดูแล้ว ก็น่าแปลกใจอยู่เหมือนกัน

 

 

เป็นอีกครั้งที่ถูกตัดสาย 

 

 

เมื่อถูกตัดสายเป็นครั้งที่สาม เขาก็ตัดสินใจโทรหาซึงยุนแทน เจ้าเด็กนั่นรับอย่างรวดเร็ว เขารอไม่ทันถึงอึดใจ

 

 

'ครับผม'

 

 

"อยู่ไหนเหรอ?"

 

 

'อยู่หอครับ ฮยองมีอะไรรึเปล่า?'

 

 

"แล้ว...มินโฮอยู่ด้วยไหม?"

 

 

ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะตอบเบาๆว่าอื้อ ถึงตรงนั้นจีโฮสูดหายใจลึก เขาไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี ซึงยุนสนิทกับเขาก็จริง แต่ว่าเจ้าเด็กนั่นสนิทกับเขา ก็เพราะมินโฮ 

 

 

'ว่าไงครับ?'

 

 

เขาตัดสินใจพูดประโยคนั้นออกไป

 

 

"ฉันเลิกกับซอลฮยอนแล้ว"

 

 

ปลายสายเงียบไปอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าซึงยุนคิดอะไรอยู่ แต่หวังว่าประโยคนั้นจะทำให้เด็กฉลาดอย่างซึงยุนเข้าใจสถานการณ์ระหว่างเขาและมินโฮในตอนนี้ได้

 

 

อีกฝ่ายถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง 

 

 

'รู้ตัวสักทีนะครับฮยอง'

 

 

น้ำเสียงของซึงยุนดูโล่งใจ จีโฮรู้สึกว่าความกระอักกระอ่วนตอนเริ่มบทสนทนาก็เบาบางลงไปด้วย

 

 

"ได้โปรด...ช่วยฮยองสักครั้งเถอะนะซึงยุน"

 

 

.....

 

 

จีโฮสูดหายใจลึกก่อนจะกดออดที่ด้านหน้าประตู เขาได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านใน ก่อนที่ไม่นานประตูจะเปิดออกด้วยฝีมือของซงมินโฮ

 

 

ปัง!

 

 

ทันทีที่อีกฝ่ายเห็นว่าเป็นเขา ร่างสูงก็อัดประตูปิดเต็มแรงดังปัง

 

 

จีโฮรู้สึกว่าหน้าของเขาชายิ่งกว่าตอนที่โดนตบหน้าสองทีติดเสียอีก หัวใจก็บีบรัดเสียจนเจ็บหนึบข้างในอกไปหมด เขาได้ยินเสียงปึงปังดังมาจากด้านใน ก่อนที่ประตูจะเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นคังซึงยุน 

 

 

"เห้ยแล้วทำไมแก้มฮยองเป็นแบบนั้นเข้ามาก่อนๆ"

 

 

ซึงยุนคว้าข้อมือของเขาแล้วดึงให้เข้ามาด้านใน บนโซฟากลางห้องนั่งเล่น คิมจินอูนั่งอยู่ตรงนั้นพร้อมกับเจ้าแมวสองตัวที่นอนซุกอยู่ตรงตัก

 

 

"นั่งๆ ผมไปหาอะไรเย็นๆมาให้ประคบแก้มนะ"

 

 

กดไหล่เขานั่งลงแล้วก็ก้าวยาวๆหายเข้าไปในครัว จินอูกล่าวทักทายเขาเบาๆ ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

 

 

"โมโหซึงยุนน่าดู เดินกระแทกส้นเข้าห้องไปโน่นแล้วล่ะ"

 

 

จีโฮพยักหน้า เขาลูบขนโจนี่ที่กระโดดขึ้นมาบนตัก เจ้าแมวย่ำวนอยู่บนหน้าขาเขาครู่หนึ่งก่อนจะทิ้งตัวลงนอนขดบนตักของเขา

 

 

"ไงเจ้าหญิง"

 

 

เขาลูบหัวเจ้าแมวที่เชิดคอ หลับตาพริ้มรับสัมผัสจากฝ่ามือของเขา

 

 

"มินโฮโกรธมากเลยแหละ"

 

 

ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งแล้วก็เกาหูเกาคอเจ้าแมวที่พลิกตัวนอนหงาย มันหลับตา ท่าทางสบายน่าดู

 

 

"เอ้า นี่ครับ"

 

 

ซึงยุนยื่นผ้าขนหนูห่อเจลเย็นสีฟ้ามาให้พร้อมทิ้งตัวลงนั่งข้างคนรัก เจ้าแมวตัวหนึ่งที่มีสีชมพู จีโฮจำชื่อของมันไม่ได้ กระโดดขึ้นไปบนตักของซึงยุน 

 

 

"ขอบใจนะ"

 

 

"ครับ"

 

 

"นี่"

 

 

จีโฮแนบแผ่นเจลเย็นลงบนแก้ม เขาร้องครางออกมาเบาๆด้วยความเจ็บปวด

 

 

"ว่ายังไงครับฮยอง?"

 

 

ซึงยุนยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง สีหน้าสบายๆในตอนแรกดูจริงจังขึ้น คิมจินอูก็เช่นกัน

 

 

"ที่ฉันบอกว่าได้โปรดช่วยฉันสักครั้ง พูดจริงๆนะ"

 

 

ซึงยุนเงียบไปครู่หนึ่ง

 

 

"ช่วงหลังๆมานี้..."

 

 

ซึงยุนเกริ่นแล้วกระเเอมนิดหน่อยไล่ก้อนฝืดที่ลำคอ ช่วงหลังๆมานี้ หรือจะกล่าวว่าตั้งแต่อูจีโฮคบกับคุณซอลฮยอน

 

 

"สภาพมินโฮดูแย่มาก เขาดูกังวลตลอดเวลาเหมือนมีเรื่องอะไรหนักๆอยู่ในใจ บางทีก็เหม่อ เหม่อหนักมากจนงานการไม่เดินผิดวิสัยของมิโนมากๆ ปกติถ้าเขาโฟกัสกับงาน ฮยองก็รู้นี่..."

 

 

ซึงยุนละประโยคไว้เพียงเท่านั้น อูจีโฮรู้จักมินโฮของพวกเขามานานกว่าใคร นานกว่าเมมเบอร์ในวงเองเสียอีก เป็นพี่น้องโรงเรียนกัน แล้วยังทำเพลงด้วยกันมาก่อน ต้องรู้อยู่แล้วว่าเวลามินโฮทำเพลง หมอนั่นจริงจังแค่ไหน ไม่เคยมีอะไรมาทำให้หลุดโฟกัสกับงานได้

 

 

"ที่แย่กว่านั้นก็คือเขาไม่ปริปากพูดหรือเล่าอะไรให้เราฟังเลยสักคำ"

 

 

ซึ่งนั่นทำให้พวกเขายิ่งรู้สึกเป็นห่วงเข้าไปใหญ่

 

 

"แล้วทุกอย่างมันก็แย่ลงอีกในช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมรู้ว่าคงมีบางอย่างที่กระทบใจเขามากๆเกิดขึ้น แต่เขาก็บอกพวกเราสั้นๆแค่ว่า มันจบแล้ว มันจบลงแล้ว แค่นั้น..."

 

 

"แต่ว่ามันไม่จบ มันคือจุดเริ่มต้นของความทรมาน เขาทำตัวปกติ แต่มันไม่ปกติ เวลาฮยองโทรมา เขาเอาแต่มองโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเจ็บปวดก่อนจะตัดสายทิ้ง เขาทรมาน ทุรนทุราย หมกตัวอยู่ในสตูดิโอทั้งวัน แต่ผลลัพธ์คือความว่างเปล่า"

 

 

จีโฮกลืนน้ำลาย พอมาคิดดูแล้ว สภาพเขาเองก็ไม่ต่างกันเลย 

 

 

ทั้งวันเขามองแต่โทรศัพท์ พยายามบังคับตัวเองให้โฟกัสกับงานในส่วนที่ต้องรับผิดชอบ เข้าไปหมกตัวในสตู แต่ผลลัพธ์คือความว่างเปล่า

 

 

"เมื่อสองอาทิตย์ก่อน ฉันเลือกซอลฮยอนแทนที่จะเป็นมินโฮ มันเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด"

 

 

"แต่เชื่อเถอะ ว่าฉันเองก็แย่ไม่ต่างกัน"

 

 

"พวกเราเป็นห่วงเขามากๆ แต่ว่าไม่รู้จะช่วยยังไง เพราะเขาไม่เล่าอะไรให้เราฟังเลย เราเลยทำได้แค่ช่วยประคับประคองเขาไปเท่าที่เราจะทำได้"

 

 

คิมจินอูเสริมก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือคนรัก

 

 

"ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องของความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน แต่ว่า...มินโฮเป็นคนสำคัญของพวกเรานะ...จีโฮฮยอง"

 

 

"ฉันเข้าใจ"

 

 

จีโฮพยักหน้ารับ ซึงยุนยังไม่ได้รับปากว่าจะช่วย และเขาคิดว่ามันคงไม่ง่ายเสียแล้ว

 

 

"ฉันรู้ว่านายคงลำบากใจ แต่การที่ฉันเลิกกับซอลฮยอน มาหามินโฮถึงที่นี่ และขอร้องให้นายช่วย มันพอจะบอกอะไรได้บ้างไหม?"

 

 

"ถ้านายยอมช่วย ฉันสัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชาย ว่าจะไม่ทำให้เขาเสียใจอีก"

 

 

ซึงยุนหันไปมองจินอูที่พยักหน้ารับ 

 

 

"ช่วยจีโฮเถอะนะซึงยุน"

 

 

"ก็ได้ ถ้าฮยองกล้าสัญญา ผมก็จะช่วย พวกเราจะช่วยเท่าที่ทำได้ แต่ยังไงทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับหมอนั่น"

 

 

หมอนั่นที่ซึงยุนพึ่งจะพูดถึงเปิดประตูห้องออกมาแล้วก็ก้าวฉับๆไปที่ประตูโดยที่ไม่แม้แต่จะชายตามองสถานการณ์ที่กลางห้องนั่งเล่น

 

 

"เฮ้ยมิโน จะไปไหนอ่ะ?"

 

 

ซึงยุนตะโกนถามตอนที่อีกฝ่ายทำท่าจะผลักประตูออกไป

 

 

"ไปหาฮันบินกับแจวอน"

 

 

จีโฮมองแผ่นหลังที่หายลับไป พร้อมด้วยหัวใจที่ปวดหนึบราวกับถูกมือแข็งแรงล้วงเข้ามาในอกแล้วบีบก้อนเนื้อนั้นอย่างแรง

 

 

"ผมว่าอย่าพึ่งตามไปเลย

 

 

ซึงยุนรั้งข้อมือของเขาไว้แล้วส่งสายตาไปยังโซฟาราวกับจะบอกให้นั่งลง จีโฮเม้มริมฝีปาก ผ่อนลมหายใจออกผ่านริมฝีปากช้าๆ เพื่อบรรเทาความอัดแน่นอันแสนอึดอัดในอก

 

 

"ฮยองก็รู้ว่ามิโนโอ๋ฮันบินแล้วก็เอ็นดูแจวอนขนาดไหน แล้วช่วงนี้มิโนก็สนิทกันกับเด็กๆมากด้วย เพราะงั้น ผมว่าไปตอนนี้ไม่ดีหรอก"

 

 

จีโฮเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อควบคุมอารมณ์ของตัวเอง เขาใจร้อน และอยากคุยกับมินโฮให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้ตอนนี้ 

 

 

"..."

 

 

"เอางี้ ฮยองลองถามตัวเองดูนะว่า ถ้าตามไปตอนนี้ฮยองจะทนไหวไหม ถ้าต้องเห็นมิโนแตะเนื้อต้องตัว เล่นหัวกับเด็กๆพวกนั้นแล้วเมินฮยองเหมือนฮยองเป็นคนอื่น ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนั้น หรืออะไรทำนองนั้น ฮยองคิดว่าจะควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ไหม?"

 

 

แน่นอนว่าจากประสบการณ์แล้ว จีโฮรู้ดีว่าเขาจะไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้เลย เขาเซนส์ซิทีฟมากๆกับอะไรก็ตามที่เป็นเรื่องของมิโน ความสามารถในการควบคุมอารมณ์ของเขากับเรื่องนี้ดูเหมือนจะเป็นศูนย์ หรือเผลอๆอาจจะติดลบด้วยซ้ำ

 

 

ยอมรับเลยว่าเขาโคตรขี้หึง

 

 

"ผมว่าฮยองนั่งลงก่อน เดี๋ยวผมถามให้ว่าเขาไปไหน ไปทำอะไร โอเคไหม?" 

 

 

ท้ายที่สุดจีโฮก็พยักหน้ารับ เขาหย่อนตัวลงนั่ง หยิบแผ่นเจลเย็นขึ้นมาประคบแก้มเช่นเดิม ดวงตาเรียวมองซึงยุนที่หยิบโทรศัพท์มาสไลด์เปิดแล้วพิมพ์ข้อความลงไป

 

 

แล้วซึงยุนก็พ่นหัวเราะออกมา ทั้งยังฉีกรอยยิ้มเบาใจที่ทำให้จีโฮขมวดคิ้ว

 

 

"มิโนไม่ตอบแต่ฮันบินตอบ ฮันบินบอกว่ากำลังจะไปกินชานมไข่มุกกัน โคตรน่ารักเลย"

 

 

ซึงยุนหัวเราะอีก ก่อนจะฉีกยิ้มให้จีโฮที่เอนหลังพิงโซฟาพร้อมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ สีหน้าดูผ่อนคลายลงมาก

 

 

"นี่มันก็ดึกแล้วอ่ะ ฮยองจะนอนห้องผมก็ได้นะเพราะผมนอนกับจินอูฮยอง ไม่ก็เข้าไปนอนห้องมิโนเลย ผมกล้าพนันด้วยเงินทั้งบัญชี ว่าแม่งไม่กล้าไล่ฮยองออกมาหรอก"

 

 

เขารู้ว่ามันรักเขาจะตาย ไม่ไล่ แต่กลัวมันจะไม่ยอมเข้าห้องตัวเองเนี่ยสิ  

 

 

"ไม่เป็นไร ฉันรอตรงนี้ได้ ขอบใจนะซึงยุน"

 

 

"ก็ได้ งั้นเดี๋ยวผมไปเอาผ้าห่มกับหมอนให้นะ จะอาบน้ำไหม เดี๋ยวเอาชุดกับผ้าขนหนูให้"

 

 

"ขอบใจมากๆนะซึงยุน ถ้ามีอะไรที่ฉันสามารถช่วยได้ก็บอกได้เลยนะ"

 

 

จีโฮกล่าวขอบคุณออกไปจากใจจริงอีกครั้ง ซึงยุนเป็นเด็กดี เมมเบอร์ของวินเนอร์โชคดีจริงๆที่มีซึงยุนเป็นลีดเดอร์

 

 

"เจ้าเด็กนี่..."

 

 

แทนที่จะเป็นเสื้อผ้าหรือหมอนของซึงยุนอย่างที่คิดไว้ แต่เสื้อยืดโอเวอร์ไซส์นิ่มๆและกางเกงผ้ากลับเป็นของมิโนทั้งหมด รวมทั้งหมอนและผ้าห่มด้วย 

 

 

"ให้ยืมของผมไม่ได้หรอก จินอูฮยองเขาหวง"

 

 

ซึงยุนยักคิ้ว ส่วนจินอูก็แค่ยิ้มจางๆ 

 

 

.....

 

 

ตอนที่จีโฮกำลังจะผลอยหลับ เขาก็ได้ยินเสียงประตูถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา เสียงสวบสาบเกิดขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืน และไม่นานต่อจากนั้น เบาะโซฟาก็ยวบลง 

 

 

เนิ่นนานที่เขาได้ยินเพียงเสียงลมหายใจเข้าและออกที่เป็นจังหวะสม่ำเสมอของอีกฝ่าย จีโฮอยากลืมตา อยากรู้ว่าคนที่กุมหัวใจเขาไว้ในตอนนี้จะกำลังทำหน้าอย่างไร แต่เขาก็อยากรู้ด้วยเช่นกัน ว่าตอนนี้มินโฮกำลังอยากจะพูดหรือทำอะไรกับเขาคนที่มินโฮคิดว่ากำลังหลับไม่รู้ตัว

 

 

"ฮยองรู้ไหม..."

 

 

น้ำเสียงนั้นทั้งแหบพร่าและสั่นเครือ จีโฮว่าเขาได้กลิ่นแอลกอฮอลล์จางๆและกลิ่นบุหรี่กรุ่นจากลมหายใจของอีกฝ่ายด้วย

 

 

"ว่าผมต้องทนทรมานกับการคิดถึงฮยองมากขนาดไหน"

 

 

นั่นทำให้จีโฮรู้สึกใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย

 

 

"แต่ความพยายามสองอาทิตย์ของผมจะต้องไม่สูญเปล่า"

 

 

"อย่าไปนะ!"

 

 

จีโฮยึดข้อมือข้างหนึ่งของอีกฝ่ายไว้แน่นด้วยสองมือของเขา ในตอนที่เบาะเด้งกลับคืนสู่สภาพเดิมเมื่ออีกฝ่ายลุกขึ้นยืน

 

 

"ปล่อย"

 

 

"อย่าไป อยู่กับกูนะ"

 

 

"ผมบอกให้ปล่อย"

 

 

"กูเลิกกับซอลฮยอนแล้ว"

 

 

"แล้วไง"

 

 

น้ำเสียงนั้นช่างเย็นชาบาดหัวใจคนฟัง จีโฮร้องไห้ และเผลอคลายมือออกจากข้อมือนั้นโดยไม่รู้ตัว คนเป็นน้องจึงได้โอกาสสะบัดมือออก

 

 

"ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ฮยองเลิกกับเค้าแล้ว ประเด็นคือตอนนั้นฮยองเลือกเค้าไม่ได้เลือกผม"

 

 

จีโฮรู้สึกว่าหัวใจของเขาถูกบีบจนแทบแหลกสลายด้วยคำพูดของมินโฮ มือขาวยกขึ้นกุมหน้าอก น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าตกกระทบลงบนผิวแก้มขาว

 

 

มันก็สาสมแล้ว ถ้าเขาจะต้องเป็นคนที่เจ็บปวดที่สุด

 

 

"กูขอโทษ กูผิดเอง"

 

 

จีโฮสั่นไหวราวกับจะแตกสลาย 

 

 

"กูโง่เองที่ตอนนั้นไม่ยอมรับความรู้สึกที่มีต่อมึง แต่ตอนนี้กู... กูรู้แล้วว่าที่ผ่านมากูรักแค่มึง ... กูต้องการแค่มึงคนเดียว กูรู้สึกกับมึงแค่คนเดียว"

 

 

จีโฮยันตัวลุกขึ้นนั่ง เขาไขว่คว้าข้อมือของคนที่มองไปทางอื่น แต่อีกฝ่ายก็เบี่ยงตัวหลบ

 

 

เขามันน่ารังเกียจมากนักหรือ...

 

 

"อย่ามาจับ อย่าเอามือที่จับตัวคนอื่นมาจับตัวผม"

 

 

ไม่ต้องเดาให้ยากเลยว่ามินโฮหมายถึงใคร แม้จะเป็นในความมืด แต่จีโฮก็ยังสามารถเห็นความเจ็บปวดในดวงตาคู่คมของมินโฮได้ชัดเจน เขาทำผิดมากจริงๆ

 

 

"กูรู้ว่าจริงๆแล้วกูไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมาเจอหน้าหรืออธิบายอะไรให้มึงฟังด้วยซ้ำ แต่ว่ากูก็ยังอยากจะขอ ขอให้มึงให้โอกาสกูได้แก้ตัวสักครั้งได้ไหม"

 

 

"ไม่"

 

 

หัวใจของอูจีโฮ หยุดเต้นไปหรือยังนะ...

 

 

"กูขอร้อง"

 

 

"ฮยองไม่รู้จริงๆเหรอว่าที่ผ่านมาฮยองได้รับโอกาสไปมากมายขนาดไหน"

 

 

"รู้"

 

 

"แล้วทำไม ทุกครั้งที่ผมหยิบยื่นมันให้ ฮยองถึงได้โยนมันทิ้งไม่ไยดีแบบนั้น ก่อนนี้ไม่เคยจะรับมันไว้สักครั้ง แล้วตอนนี้จะมาร้องขออะไร"

 

 

"มินโฮ"

 

 

"พอเถอะฮยอง เราทุกคนเจ็บกันมามากพอแล้ว อย่าขอร้องอ้อนวอนอะไรผมอีก เรื่องของเรามันจบไปตั้งแต่วันนั้นที่บริษัทแล้ว"

 

 

"กูขอโทษ..."

 

 

"มันสายไปแล้ว"

 

 

"กูรักมึง กูต้องการแค่มึงคนเดียวจริงๆ"

 

 

อูจีโฮได้เข้าใจคำว่าเจ็บจนร้องไห้ไม่ออกอย่างลึกซึ้งแล้วในตอนนี้ ข้างในอกของเขาปวดหนึบ เจ็บปวดจนไม่รู้จะระบายออกมายังไง นี่มันแย่กว่าร้องไห้อย่างหนักจนหมดแรงเสียอีก

 

 

"กลับไปซะ แล้วก็ไม่ต้องมาที่นี่อีก ถ้าฮยองยังดื้อจะมาที่นี่ ฮยองจะไม่ได้เห็นผมอีก เพราะผมจะเป็นคนไปเอง"

 

 

จีโฮรู้สึกว่าเขาหายใจไม่ออก ในอกทั้งแน่นทั้งอึดอัด ร่างกายเจ็บปวดไปหมดทุกสัดส่วน ตอนที่ร่างสูงเจ้าของหัวใจของเขาเดินจากไป

 

 

บางทีบทลงโทษจากพระเจ้าที่เขาได้รับ อาจจะเป็นความเจ็บปวดที่มากมายเสียจนรู้สึกเหมือนกับตายทั้งเป็นก็เป็นได้

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #946 123sharkuptoland (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 10:54
    อ๊อววววววววววว
    มันแบบบบ อู้หูวววว มินโฮแบบใจเด็ด ใจแข็งมากจิงๆ
    ตอนนี้จีโฮแบบโดนอ่วมเลยยยย อืมมม ถ้าจีโฮตีดใจ จะเปนยังไงน้าา
    #946
    0
  2. #945 Cat'eye (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 21:19
    ลืมไปอีกอันนึง ชอบความออกไปกินชานมไข่มุกมากๆเลย น่ารักกกกกกกกกกกก
    #945
    0
  3. #944 Cat'eye (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 21:16
    พี่มิ._.
    ใจแข็งมากๆเลย
    สงสารพี่จีโฮ แต่ก็เข้าใจพี่มิ
    จะลงเอยกันยังไงเนี่ยคู่นี้ เอ็นดูแท้ เจ็บกันไม่จบสักทีTT
    #944
    0