Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 94 : แก้บนYG #3 : ยังไม่มีชื่อเรื่อง 2/X -Minyoon-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 ต.ค. 60


ยังไม่มีชื่อเรื่อง

-Minyoon-


________________

 

 

เขารู้ว่ามินโฮถูกปากร้านราเมงที่หน้าม.สตรีอีฮวามากกว่า แต่มินโฮก็พาเขามากินราเมงร้านโปรดของเขาที่ฮงแด

 

 

แม้ว่านี่จะเป็นความฝัน หรือจะเป็นเพียงแค่เรื่องราวที่เขาจินตนาการขึ้นมาเองในหัว ซงมินโฮก็ยังคงแสนดี

 

 

"ทำไมทำหน้าตามีความสุขขนาดนั้น?"

 

 

"ก็เพราะวันนี้นายตอบตกลงคบกับฉันยังไงล่ะ"

 

 

อีกฝ่ายพูดทั้งรอยยิ้ม มือก็ใช้ตะเกียบคีบหมูชาชูในชามตัวเองมาให้ มินโฮปฏิบัติกับเขาแบบนี้เสมอ ทุกอย่างที่ดีและอร่อยในจานจะถูกคีบมาใส่จานของเขา แม้ว่ามันจะเป็นของโปรดของเจ้าตัวเองก็ตาม

 

 

ซึงยุนใช้ช้อนไม้ค่อยๆช้อนไข่ออนเซ็นอย่างระมัดระวังไปใส่ชามราเมงของคนตรงข้าม เขารู้ว่ามินโฮชอบมันมาก ทุกครั้งที่มากินราเมง อีกฝ่ายจะเก็บไข่ออนเซ็นไว้กินเป็นอย่างสุดท้าย และค่อยๆละเลียดมันทีละนิดพร้อมกับน้ำซุปที่ยังติดจะอุ่นด้วยสีหน้าอิ่มเอมสุดๆ

 

 

"ตักมาให้ฉันทำไม นายควรจะกินเข้าไปเยอะๆ ผอมจะแย่อยู่แล้ว"

 

 

"นายก็ผอมพอๆกับฉันนั่นแหละ"

 

 

ใช่ว่ามินโฮเป็นห่วงเขาอยู่ฝ่ายเดียวเสียเมื่อไหร่ ซึงยุนจำได้ว่าตอนที่อีกฝ่ายทำโปรเจคจบปีสี่ มินโฮผอมหมดสภาพ ครั้งหนึ่งเขาแวะไปที่ห้องอีกฝ่าย ในตู้เย็นไม่มีอะไรเลยนอกจากกระป๋องเบียร์และน้ำดื่มนิดหน่อย หลังจากนั้นเป็นต้นมา ซึงยุนก็เริ่มร้องแง้วๆอยากจะกินนู่นกินนี่ เขาออกจะรำคาญตัวเองที่ทำแบบนั้น แต่นั่นเป็นวิธีการของเขา ที่จะทำให้อีกคนต้องออกไปซุปเปอร์มาร์เก็ตและซื้ออะไรมาติดตู้เย็นเอาไว้ 

 

 

เขารู้ว่ามินโฮรู้ เพราะเวลาเขาเรียกร้องอยากจะกินอะไร อีกฝ่ายจะอมยิ้มอารมณ์ดีทุกครั้ง แม้ก่อนหน้านั้นไม่กี่นาทีจะขมวดคิ้วมุ่นเพราะเครียดกับงานในมือก็ตาม

 

 

ของทุกอย่างที่เขาเรียกร้องจะกินเป็นของที่มินโฮชอบทั้งสิ้น เวลาอีกฝ่ายซื้อมาให้ อย่างมากซึงยุนก็กัดชิมคำสองคำ แล้วที่เหลือก็ปล่อยให้มินโฮจัดการไป

 

 

โดยที่ซึงยุนจะนั่งมองอีกฝ่ายกินๆเงียบๆ บางครั้งก็เล่นโทรศัพท์ของตัวเอง ในขณะที่อีกฝ่าย ยัดของกินเข้าปากอย่างหิวโหยพร้อมรอยยิ้ม

 

 

เขารู้ว่ามินโฮคงอยากจะแซวเขาเต็มแก่ แต่เพราะรู้จักกันมานาน อีกคนจึงรู้ดีว่าควรจะอดทนเก็บปากเก็บคำ เพราะรู้ว่าถ้าหลุดปากแซว เรื่องราวแบบนี้ก็จะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก

 

 

"ไม่หรอก นายผอมกว่าฉันเยอะ"

 

 

ดวงตาคมมองสำรวจข้อมือผอม ตั้งแต่ที่เขาเริ่มมองอีกฝ่าย ซึงยุนก็ผอมแบบนี้มานานแล้วตั้งแต่ไหนแต่ไร 

 

 

"ฉันมองนายอยู่หลายปี ไม่เคยเห็นมีตอนไหนอ้วนเลย ยิ่งตอนปีสี่ช่วงที่ทำโปรเจคจบนะ ผอมมากๆ ซื้ออะไรมา 'เอาใจ' ก็กัดแค่คำสองคำ แล้วก็เป็นฉันจัดการที่เหลือตลอด"

 

 

ซึงยุนนะเกลียดรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของซงมินโฮจริงๆ

 

 

เขาบอกแล้วว่ามินโฮรู้

 

 

"หุบยิ้มเดี๋ยวนี้นะซงมินโฮ"

 

 

"นายก็หยุดยิ้มก่อนสิ"

 

 

ซึงยุนแยกเขี้ยวใส่อีกคน ก่อนจะก้มหน้าก้มตาจัดการราเมงตรงหน้าต่อ

 

 

"มันเป็นวิธีดูแลฉันในแบบของคังซึงยุนใช่ไหม?"

 

 

"พูดเรื่องอะไรของนาย"

 

 

"ขอบคุณนะที่ช่วยดูแลฉัน ทุกอย่างที่นายร้องจะกินตอนนั้น เป็นของโปรดฉันทั้งนั้นเลย"

 

 

"เงียบๆน่า"

 

 

ซึงยุนกำตะเกียบแน่น สีหน้าของเขาบิดเบี้ยว ทำไมในความฝันซงมินโฮถึงน่ารักขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดถึงตอนที่ตื่นเลย เขาจะต้องเจ็บปวดขนาดไหนกันนะ

 

 

"เป็นอะไรรึเปล่า?"

 

 

คิ้วเข้มเลิกขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งไป ใต้กลุ่มผมหน้าม้าของคนที่ก้มหน้าอยู่นั้น เขาเห็นเรียวคิ้วที่ขมวดมุ่น

 

 

"ซึงยุน..."

 

 

ซึงยุนขยับหนีมือที่เอื้อมมาหา จู่ๆเขาก็มีความคิดว่า หากเขาแตะตัวอีกฝ่าย ซงมินโฮอาจจะสลายหายไปเหมือนในหนังสยองขวัญที่เคยได้ดู และนั่นทำให้มินโฮชะงักไป

 

 

"คือฉัน..."

 

 

แล้วซึงยุนก็เป็นฝ่ายเอื้อมมือไปจับมืออีกฝ่ายเอาไว้เสียเอง แตะเบาๆ ทาบมือวางบนมือข้างนั้น โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้สลายไปกับอากาศ และมือของเขาก็ได้สัมผัสกับผิวเนื้ออันอบอุ่น

 

 

ซึงยุนสะบัดหัวไล่ความกังวลออกไป ถ้าหากว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันจริงๆ เขาก็ควรจะเก็บเกี่ยวช่วงเวลาแห่งความสุข เพื่อให้ความทรงจำนี้ติดตรึงในใจของเขาตลอดไป

 

 

"ขอโทษที คิดเรื่องอะไรนิดหน่อย ไม่โกรธกันนะ"

 

 

ซงมินโฮหัวเราะ

 

 

"ฉันดีใจนะ ที่นายเป็นตัวของตัวเองตอนที่อยู่กับฉัน"

 

 

ปกติซึงยุนรักษามาดเสมอเวลาที่อยู่กับเขา น้อยครั้งที่จะทำตัวหลุดๆหรือน่ารักให้เขาเห็น ไอ้คำขอโทษนี่ น้อยครั้งมากที่จะได้ยินหลุดออกมาจากริมฝีปากอวบนั้น

 

 

"เราคงมีเรื่องให้เรียนรู้กันและกันอีกเยอะเลย"

 

 

..........

 

 

พวกเขาไปเดินเล่นกันต่อที่ถนนใกล้ๆ ก่อนที่มินโฮจะพาเขาไปที่ร้านยีนส์แฮนด์เมด ที่สามารถซื้อกางเกงยีนส์แล้วนำมาตกแต่งได้เอง

 

 

"อยากพามานานแล้ว ฉันรู้ว่านายต้องชอบ"

 

 

สองมือของเขาล้วงกระเป๋าสบายๆ ร่างสูงเดินตามคนตัวขาวที่เดินวนไปวนมา หากางเกงตัวที่ถูกใจด้วยสีหน้าพออกพอใจ

 

 

"เคยเห็นอยู่แว๊บๆ ว่าจะมาก็ไม่ได้มาสักที เอ้อ ตัวนี้ดีว่ะ"

 

 

ซึงยุนหยิบกางเกงออกมาจากราวแขวนและจากไม้แขวน เอวกางเกงถูกนำมาทาบวัดที่รอบคอเขา มันเป็นกางเกงยีนส์ทรงกระบอกสีเข้มที่มีแถบสีอ่อนที่ด้านข้าง และขอบเอวพันได้รอบคอเขาพอดิบพอดี แม่นราวกับจับวาง

 

 

ความจริงมันไม่ใช่โมเม้นท์โรแมนติกอะไรสักนิด กับการที่มีผู้ชายคนนึงเอาเอวกางเกงมาวัดกับรอบคอของเขาเพื่อวัดไซส์

 

 

แต่มันก็แค่ เขาชอบที่อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ๆ ชอบมือของซึงยุนที่แตะตัวเขา ชอบกลิ่นหอมเฉพาะตัว ชอบสีหน้าตั้งอกตั้งใจ ชอบความไม่ระมัดระวังตัว

 

 

เอาง่ายๆก็คือ เขาชอบคังซึงยุน

 

 

ชอบทุกอย่างที่เป็นซึงยุน

 

 

"ชอบว่ะ"

 

 

"ฉันเหรอ?"

 

 

"ใช่ ชอบนาย แล้วก็กางเกงด้วย"

 

 

ซึงยุนยักคิ้วให้มินโฮที่ออกจะอึ้งไป ชายหนุ่มหัวเราะคนที่พลิกดูป้ายราคา ก่อนจะเดินตรงลิ่วไปจ่ายตังค์ที่แคชเชียร์ ใจเขาอยากจะเดินไปชิงจ่ายให้ แต่ต้องโดนซึงยุนด่าให้แน่ๆ

 

 

'อย่าทำเหมือนฉันเป็นผู้หญิงได้ไหม'

 

 

'ฉันเป็นใคร เป็นอะไรกับนาย ทำไมนายต้องมาจ่ายให้ด้วยล่ะ'

 

 

และอีกมากมายสารพัดที่จะแทงใจของเขาจนไม่กล้าควักกระเป๋าจ่ายอะไรหนักๆให้ซึงยุนอีก นี่เป็นอีกอย่างที่เขาชอบในตัวคนๆนี้ ซึงยุนแฟร์กับเขาเสมอ 

 

 

มินโฮเลือกจะเดินไปยังโต๊ะที่จัดวางอุปกรณ์ต่างๆสำหรับตกแต่งแทน ไม่ว่าจะเป็นเข็มกลัด กระดุม ลูกไม้ ซิป ผ้าที่มีลวดลายสีสันต่างๆ ไม่นานอีกฝ่ายก็ตามมาสมทบ พร้อมกางเกงยีนส์ที่พาดบนท่อนแขน

 

 

ซึงยุนหยิบนู่นหยิบนี่ใส่ตะกร้าใบเล็กๆ แล้วก็เดินไปจับจองโต๊ะไม้โล่งๆตัวหนึ่งที่มีเพียงจักรสีขาวขนาดเล็กตั้งอยู่มุมหนึ่ง กางเกงยีนส์ถูกจับกางแผ่บนโต๊ะ มือขาวๆหยิบนู่นหยิบนี่มาวางทาบ ตรงนู้นที ตรงนี้ที

 

 

"แล้วนายไม่ทำ?"

 

 

มินโฮส่ายหน้า วันนี้เขาพอใจจะนั่งมองอีกคนมากกว่า ใบหน้าตั้งอกตั้งใจ กับปาก... เขาไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี ปากบุยๆ? ที่บอกให้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังตั้งอกตั้งใจนั้นโคตรน่ารัก คิ้วที่ขมวดมุ่น ไหนจะมือและนิ้วที่แดงแจ๋ขึ้นมาเพราะออกแรงจับกรรไกรตัดผ้าเป็นชิ้นๆตามต้องการ

 

 

"โคตรน่ารักเลย"

 

 

"ว่าไงนะ?"

 

 

ยิ่งตอนเงยหน้าขึ้นมาแล้วทำหน้าเหรอหรา เบิกตาโตๆยิ่งโคตรน่ารัก

 

 

"เปล่า ไม่มีอะไร"

 

 

มินโฮยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขาขยี้กลุ่มผมนิ่ม ลูบท้ายทอยทุยนั่นเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าลงไปกระซิบใกล้ๆ

 

 

"เดี๋ยวฉันมานะ"

 

 

.....

 

 

ซึงยุนยิ้มเมื่อแก้วเครื่องดื่มถูกวางลงใกล้มือ เขารู้ดีจากกลิ่นหอม สีสันของของเหลว และรูปทรงของแก้วที่บรรจุ

 

 

มันคือวนิลาลาเต้จากร้านโปรดของเขา ซึ่งอยู่ถัดออกไปอีกสองช่วงตึก

 

 

จะเอาใจกันมากเกินไปแล้วนะ...

 

 

"เย็บนี่ให้ทีสิ"

 

 

ซึงยุนเพยิดหน้าไปยังกางเกงยีนส์ที่มีอุปกรณ์ตกแต่งต่างๆวางทาบไว้ เจ้าของใบหน้าคมร้องหืมในลำคอ ดูดมอคค่าในมือปื้ดหนึ่ง

 

 

"พวกดีไซน์เนอร์เขาเย็บเสื้อผ้ากันเองที่ไหนล่ะ เขาออกแบบไว้แล้วก็ให้ลูกจ้างเย็บให้ทั้งนั้นแหละ"

 

 

ยักคิ้วแล้วก็ขยับย้ายก้นไปนั่งเก้าอี้อีกตัว ซึงยุนนั่งสั่นขายึกๆ ดูดวานิลาลาเต้สบายๆในขณะที่มองอีกฝ่ายก้มหน้าก้มตาเย็บกางเกงให้กับเขา

 

 

รู้จักกันมาหลายปี เขามีโอกาสได้เห็นอีกคนเวลาตั้งอกตั้งใจทำงานอยู่หลายต่อครั้ง เขาไม่เคยชมให้อีกคนฟังหรอกว่ามันน่ามองขนาดไหนเวลาที่มินโฮตั้งใจทำอะไรบางอย่าง ออกจะดูเท่ห์ แล้วก็มีสเน่ห์ แต่เขาไม่ชม เพราะอีกฝ่ายจะต้องได้ใจแน่ๆ

 

 

"ฉันดูเท่ห์ล่ะสิ"

 

 

เงยหน้าขึ้นมายักคิ้วแถมยังยกยิ้มให้ รอยยิ้มอันอบอุ่นนี่ก็เหมือนกัน เขาไม่ได้เข้าข้างตัวเอง แต่รอยยิ้มแบบนั้น เขาไม่เคยเห็นมินโฮยิ้มแบบนี้กับใคร 

 

 

อีกฝ่ายมอบรอยยิ้มแสนอบอุ่นแบบนั้นให้กับเขาเพียงคนเดียว

 

 

"มองอะไร งานในมือมีก็ทำไปดิ"

 

 

ซึงยุนผลักหัวอีกคน จริงๆมินโฮอายุแก่ปีกว่าเขา แต่อีกฝ่ายก็ไม่เคยถือสาอะไร แล้วเขาก็ไม่เคยคิดจะเรียกอีกฝ่ายว่าพี่ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วด้วย

 

 

ดวงตาเรียวมองคนที่ใช้หลังมือปัดเศษผ้าออกจากกางเกง ลุกขึ้นยืน จับมันสะบัดๆก่อนจะยื่นกางเกงตัวนั้นมาให้เขา

 

 

"เอ้านี่ เย็บเสร็จแล้วครับ"

 

 

ซึงยุนบึนปาก

 

 

"เย็บเสร็จแล้วก็เอาไปเปลี่ยนสิ ยื่นมาให้ทำไม อย่ามาทำเป็นไม่รู้หน่อยเลย"

 

 

มินโฮหัวเราะ ซึงยุนก็เป็นแบบนี้ตลอดล่ะ อ่อนหวานเหมือนคนอื่นเขาเป็นเสียที่ไหน

 

 

"ยังจะยืนอยู่อีก นู่น ห้องลองเสื้อผ้าอยู่ทางโน้นนน"

 

 

เขาชี้นิ้ว ชักจะรำคาญสีหน้าเปื้อนยิ้มสุดจะแสนสุขของอีกฝ่ายขึ้นมาเสียแล้ว

 

 

"เป็นไง?"

 

 

มือขาววางเเก้วลงเมื่อได้ยินเสียงอีกคนใกล้ๆตัว

 

 

มินโฮอยู่ในเสื้อโอเวอร์ไซส์ตัวเดิม กับกางเกง ที่แน่นอนว่า ใส่แล้วดูดีกว่าตัวเก่าเสียอีก แต่เขาไม่ชมให้ได้ยินหรอก

 

 

ยิ่งเห็นใบหน้าที่เปื้อนยิ้มจนตาหาย ริมฝีปากฉีกกว้างเห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบแทบครบสามสิบสองซี่นั้นแล้ว ยิ่งอย่าไปชมเชียว

 

 

"เป็นไรมากป่ะ ดีใจอะไร มีความสุขอะไรนักหนา ถึงยิ้มอยู่ได้ ยังกับคนบ้า"

 

 

"ก็ฉันมีความสุขมากๆ แล้วก็ดีใจมากๆด้วยที่นายออกแบบกางเกงให้ฉัน"

 

 

"ก็งั้นๆอ่ะ"

 

 

ซึงยุนไหวไหล่ มองสำรวจกางเกงอย่างพออกพอใจอีกครั้ง

 

 

"แต่ว่าซึงยุนอา..."

 

 

"หืม?"

 

 

"วันนี้นายเองก็ยิ้มเยอะเหมือนกันกับฉันไม่ใช่หรือไง"

 

 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #955 koot_onim (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 19:47
    อย่าให้เป็นแค่ความฝันเลย ฮืออออ
    #955
    0
  2. #952 Tiki (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 10:24
    จริงๆตอนอยู่ด้วยกันมีดีมันละมุนมากเสียดายที่ย้อนกลับไปตอนนั้นยูนไม่ได้แสดงออกเท่าที่ควร มาถึงตอนนี้ไม่รู้ว่าความจริงหรือฝันหวังว่ายูนจะไม่เจ็บปวดไปกว่านี้
    #952
    0
  3. #951 Minyoon lovely (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 09:55
    ไม่อยากให้เป็นแค่ความฝันเลยรักกันมากขนาดนี้ทำไมซึงยูนไม่ตอบตกลงพี่เค้าไปแต่แรก:( อินมากตอนหน้าน้ำตาไหมไม่รู้แต่ตอนนี้มันคลอๆแล้วค่ะ
    #951
    0
  4. #950 123sharkuptoland (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 07:49
    กีดร้องอ่ะะะ คือแบบบ ตอนนี้ทั้งตอนน่ารักละมุนละไมมากกกกกกก
    ตอนหน้าจะเสียน้ำตาแล้วใช่ไหม ฮืออออ
    ขรรรรมม หัวเราะหนักมากตอนที่พูดถึงปากบุย
    คือ อืมมม ใช่ เปนอากัปกริยาที่อธิบายไม่ได้เหมือนกันว่ามันเรียกว่าไร555555
    #950
    0
  5. #949 Cat'eye (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 00:01
    อ๋อยยยยยยยยย ทำยังไงดีคะ
    จะมีความสุขก็สุขไม่สุด แงงงงงงงงงงงง
    มันจะมีทางแฮปปี้เอนดิ้งได้ไหมนิ่TT^TT
    ขอหวีดความละมุนของพี่มินี้ แงงงงงงงวง
    ไหนจะคังซึงยูนคนซึนอีก 5555555555
    โอ้ยยยย น่ารักกกกก
    #949
    0