Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 81 : ♫ OS My lips warm like coffee -Noco-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    15 พ.ย. 59

 

 


My lips warm like coffee

-Noco-

Note: จีโฮฮยองกับน้องมิที่เมืองจีน

 

____________________

 

 

แก้วที่เท่าไหร่เเล้ววะ...

 

 

ดวงตาเรียวหลังแว่นกันแดดราคาเเพงลอบมองสำรวจริมฝีปากหยักและฟันขาวเป็นระเบียบที่กำลังขบกัดหลอดกาเเฟจนบี้เเบน 

 

 

สองหรือเปล่า

 

 

หรือว่าเเก้วที่สาม?

 

 

อูจีโฮเพ่งก้อนน้ำแข็งสี่เหลี่ยมที่กระทบกันดังกุกกักพร้อมพยายามนึก ว่าวันนี้เขาเห็นซงมินโฮดื่มกาเเฟไปทั้งหมดกี่เเก้วเเล้ว

 

 

ในมือหนานั้นมีอเมริกาโน่เย็นที่พร่องไปกว่าครึ่งเเก้วแล้วตอนที่เจอกันที่โรงเเรม นั่นคือเเก้วที่หนึ่ง

 

 

พอมาถึงสตูดิโอที่ถ่ายรายการ มินโฮที่อยู่ในสภาพง่วงจัดก็ร้องขอเอสเพรซโซ่ร้อนเพิ่มชอตจากสตาฟมาดื่มระหว่างแต่งหน้าทำผม นั่นเเก้วที่สอง

 

 

ส่วนที่ดื่มอยู่ตอนนี้น่าจะเป็นแก้วที่สาม อ่า... ไม่ใช่สิ

 

 

ระหว่างพักการถ่ายทำ มินโฮดื่มกาแฟกระป๋องเย็นเจี๊ยบที่กองถ่ายเตรียมไว้ให้บริการ คือคำบรรยายติดเป็นพรืดบนตัวกระป๋องเเม่งเป็นภาษาจีน อ่านไม่ออกหรอก เเต่รูปเมล็ดกาเเฟสีเข้มบนตัวกระป๋องทำให้เขาสรุปได้ว่ามันคือกาเเฟ และนั่นเเหล่ะเเก้วที่สาม

 

 

ส่วนตอนนี้ ที่กำลังนั่งรถกลับไปยังโรงเเรมที่พัก ซงมินโฮก็กำลังขบหลอดจากเเก้วที่ของเหลวถูกดูดไปเสียหมดเกลี้ยงไม่มีเหลือ ถ้าไม่เห็นตอนสั่งก็คงไม่รู้ว่าแก้วนั้นเคยบรรจุมัคคิอาโต้เย็นเข้มข้นเอาไว้

 

 

เข้มมาก เพราะเขาเเย่งจากมือน้องมันมาชิมก่อนที่มันจะได้อ้าปากดูดอึกแรกเสียอีก

 

 

เข้มจนต้องทำหน้าหยีเลยหล่ะ

 

 

-ฮยอง นั่นกาแฟเเก้วที่เท่าไหร่แล้ว?-

 

 

-อย่าให้เกินสี่เเก้วนะ-

 

 

เป็นลีดเดอร์ของเด็กติดกาแฟนั่นเองที่ส่งคาทกมาหา จีโฮเอี้ยวตัวหันไปหาน้องที่นั่งอยู่เบาะหลัง เเล้วกลอกตาใส่เด็กที่ฉีกยิ้มเเฉ่งจนตาปิดหยี

 

 

เป็นลีดเดอร์ยังห้ามไม่ได้ เเล้วกูจะไปห้ามได้เรอะ!

 

 

..........

 

 

เขายืนค้ำหัวคนที่นั่งคาบบุหรี่ มือขวาลากคลิกเมาส์ มือซ้ายกดๆสไลด์มือถือ ตาเพ่งคอมพิวเตอร์ที่พกมาด้วยจนหน้าเเทบจุ่มเข้าไปในหน้าจอ

 

 

ซงมินโฮ ช่วยสนใจกูหน่อยได้ไหม!

 

 

คนเป็นพี่หงุดหงิดเพราะเขามายืนอยู่ตรงนี้กว่าห้านาทีแล้ว แต่น้องก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหันมาสนใจ คนที่ปกติได้รับความสนใจในทุกท่วงท่าการกระทำเลยเริ่มจะไม่สบอารมณ์

 

 

"ซงมินโฮ"

 

 

จีโฮกอดอกฉับเเล้วขมวดคิ้ว เเต่น้องก็ยังคงไม่หันมา แถมยังขมวดคิ้วใส่จอเพิ่มราวกับว่ามีความยุ่งเหยิงมากมาย ริมฝีปากอิ่มบึ้งเป็นเป็ด ก่อนช่วงขายาวจะก้าวพาตัวเองไปทิ้งสะโพกกระแทกลงบนโซฟาตัวโตริมหน้าต่าง

 

 

ไม่สนใจกันใช่ไหม ด้ายยย คอยดูนะ เขาจะไม่ให้มันเเตะตัว ไม่ให้กอด ไม่ให้จู...

 

 

"คนดีทำไมขี้งอนจังครับ?"

 

 

คนที่ทำงานได้ถึงจุดที่พอใจเเล้วรีบละจากคอมเเล้วพุ่งเข้ามาหาพี่ วงเเขนเเข็งเเรงสอดเข้าโอบรัดรอบเอวผอม ยังไม่ทันจะได้ฝังจมูกกดลงบนเเก้มแล้วหอมให้ชื่นใจ

 

 

"ไม่ต้องมาหอม ไอสัด เอามือออกไป!"

 

 

เขาหัวเราะหึหึในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าด้านข้างของคนรักก่อนจะเพิ่มเเรงกอดรัดเเล้วฝังจมูกลงกับหัวไหล่พี่

 

 

"มึงไม่ต้องม..."

 

 

"ขอโทษครับ งอนที่ผมเอาแต่ทำงาน ไม่สนใจจีโฮใช่ไหม?"

 

 

"ยังจะมีหน้ามาถาม"

 

 

"อ่า..."

 

 

"มึงแม่งเอาแต่ปากดี..."

 

 

"หืม?"

 

 

เขาเบิกตาใส่พี่แล้วไหลตัวลงไปนอนหนุนตักนิ่ม มือหนาคว้ามือคนที่สะบัดมือทิ้งแบบไม่จริงจังนักมาแนบเเก้มไว้

 

 

"ทำเป็นมาพูด ว่าเวลาอยู่ด้วยกันไม่อยากให้กูทำงาน แล้วดูมึงทำ"

 

 

"..."

 

 

"อยู่เกาหลีก็ไม่ได้เจอกันตั้งกี่วันแล้ว มานี่นะ กูอุตส่าห์แบกหน้าไปขอแจบอมฮยองแลกห้องเพราะคราวนี้ฮยองเขาได้แชร์ห้องกับมึง แล้ว-ดู-มึง-ทำ!"

 

 

ประโยคสุดท้ายมีการจิ้มนิ้วบนหน้าผากเขาเเรงๆตามจังหวะที่เน้นคำอีกต่างหาก

 

 

มินโฮเลิกคิ้ว ไม่คิดว่าจีโฮจะกล้าทำอะไรแบบนี้ ปกติพอเป็นเรื่องระหว่างพวกเขาเเล้ว อูจีโฮจะกลายเป็นคนหน้าบางไปโดยอัตโนมัติ

 

 

เขาพลิกหน้า แนบจูบลงกลางฝ่ามือพี่  ทำไมถึงน่ารักได้ขนาดนี้กันนะ

 

 

"ละดูนะ ทำมาพูดว่ากูไม่ดูแลตัวเองงั้นงี้ ดูสารรูปตัวเองตอนนี้ซิ ผอมเป็นผีแล้ว กูก็ไปคอยดูแลมึงไม่ได้ด้วย เเม่งเอ๊ย!"

 

 

ท้ายเสียงนี่กลายเป็นหงุดหงิดตัวเองไปเสียอย่างนั้น ซงมินโฮเลยรีบลนลานลุกขึ้นจากตักพี่ เขาคว้ามือเรียวสวยนั่นมากุมไว้

 

 

"มึงดูแลกูได้ ทำไมไม่ดูแลตัวเองด้วยอ่ะ"

 

 

"จีโฮ..."

 

 

"ปกติมีแต่มึงที่ดูแลกู แล้วพอเป็นมึง กูทำอะไรได้บ้าง..."

 

 

เขาคว้าพี่เข้ามากอด ลูบหลังปลอบประโลมจีโฮที่หน้างอหงิก มือเรียวยกขึ้นโอบรัดรอบบ่ากว้างของน้องเเล้วอ้าปากงับเข้าที่ไหล่

 

 

"กูไม่ชอบเวลามึงซูบไปแบบนี้เลย"

 

 

"จีโฮยา~"

 

 

"มึงนี่พูดไม่รู้ฟัง กูบอกให้เรียกจีโฮฮยอง!"

 

 

"ที่รักครับ"

 

 

เขากระซิบชิดใบหูคนที่หน้ามุ่ย รู้หรอกหน่าว่าเวลาพี่เขินจะชอบโวยวายเสียงดังกลบเกลื่อน

 

 

"มึงดูแลตัวเองหน่อยซี่"

 

 

"ผอมอย่างงี้ก็เรียกอ้วนไม่ได้เเล้วอ่ะ"

 

 

ท้ายเสียงติดจะกระเง้ากระงอด จีโฮติดตัวอุ่นๆของเขาน่าดูเชียวหล่ะ พี่เคยบอกว่าชอบเวลาท่อนเเขนหนาๆของเขาโอบรัดชอบเวลาขาของเขาเกี่ยวก่าย เพราะมันอุ่น เพราะมันสบาย

 

 

"จีโฮก็รู้ดีนี่นาว่าเวลาทำงานแล้วติดลมมันเป็นยังไงอะ"

 

 

เขาจูบผมจูบเเก้มคนที่วางหน้างอๆพักอยู่บนบ่าเขา

 

 

"กูไม่ให้ผอมกว่านี้เเล้วนะ ผอมกว่านี้ไม่เอาเเล้ว"

 

 

จีโฮว่าเเล้วผละออกมามองหน้าน้อง ดูสิ แก้มก็ซูบ ใต้ตาก็คล้ำ พอได้กอดดูแล้วยิ่งรู้ว่าเนื้อเเขนเนื้อเอวหายไปตั้งเยอะ

 

 

"ครับ จะไม่ให้ผอมกว่านี้เเล้ว"

 

 

"ห้ามกินกาเเฟเกินสามเเก้วต่อวันด้วย ไม่ๆๆ สองเลยละกัน"

 

 

"ซึงยุนยังให้สี่เลยนะ"

 

 

"มึงจะกินสี่ก็ได้ มึงกินเท่าไหร่กูก็จะกินเท่าที่มึงกินอะ"

 

 

"ไม่ได้"

 

 

"ทำไมจะไม่ได้"

 

 

"ถ้าดื่มเยอะเเล้วมือสั่นใจสั่นขึ้นมาอีกทำไง มางอเเงไม่ได้นะครับ"

 

 

"ถ้ามึงไม่ให้งอเเงด้วย กูไปงอแงกับคนอื่นก็ได้"

 

 

ไม่ต้องเสียเวลาเดาเลยว่าคนที่จีโฮจะไปงอเเงด้วยจะเป็นใคร คังซึงยุนโอ๋สะใภ้วินเนอร์คนนี้ยิ่งกว่าเขาเสียอีก

 

 

"ก็ได้ๆ เเต่เริ่มพรุ่งนี้นะครับ วันนี้ขออีกนิดเดียว งานจะเสร็จเเล้ว"

 

 

"มึงยังจะทำงานอีกเหรอ!"

 

 

"นิดเดียวนะ นะครับคนดี"

 

 

เขากดจมูกลงหอมเเก้มพี่ย้ำๆ ถูหน้าเข้ากับไหล่คนที่หน้าบึ้ง

 

 

"เดี๋ยวทำเสร็จแล้วพาออกไปหาไรกินนะ"

 

 

"ชาติไหนมึงจะเสร็จหล่ะ"

 

 

จีโฮกลอกตา ยกมือขึ้นยันหน้าคนที่ยื่นหน้าเข้ามาหมายจะหอมแก้มเขาเอาใจ

 

 

"ไม่ต้องมาอ้อนกูเลย จะไปทำงานก็ไป ไปไกลๆเลย กูจะไปอยู่กับเจย์ฮยองกับซึงยุนเเล้ว!"

 

 

พอพี่จะลุกมินโฮก็ดึงเเขนอีกฝ่ายไว้ ร่างหนายันตัวขึ้นไปพาดทับตัวพี่ไว้ทั้งตัว เเขนยาวคว้าเอาโทรศัพท์ไร้สายมากดเบอร์รูมเซอร์วิส

 

 

"ลงไปนะ ไอ้เด็กบ้า มึงคิดว่ามึงน้ำหนักสามโลเหรอ กูหนัก!"

 

 

"อะไรอะ ทีจีโฮขย่มอยู่บนตัวผม ผมยังไม่เคยบ่นเลยนะ"

 

 

"ไอ้เด็กเห..."

 

 

จะด่าเสียงดังก็ไม่ได้เพราะปลายสายดูเหมือนจะกดรับเเล้ว คนเป็นน้องสั่งอาหารเป็นภาษาจีนคล่องปรื๋อเร็วจนเขาฟังไม่ทันก่อนจะกดตัดสายอย่างรวดเร็ว

 

 

"สั่งชูครีมกับแซนด์วิชเเล้วก็ช็อคโกแลตเย็นปั่นมาให้นะครับ"

 

 

เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้ม ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นมาจุ๊บปากพี่ ก่อนจะลูบเเก้มขาวที่ยังพองอยู่ด้วยความเอ็นดู 

 

 

"แล้วของมึงหล่ะ?"

 

 

"คาปูชิโน่ร้อน"

 

 

"ไอสัด พูดไม่รู้ฟังกูพึ่งบอกว่าให้มึงดูเเลตัวเอง บอกว่าให้กินกาเเฟได้ไม่เกินสองเเก้วไง!"

 

 

"ก็นั่นหมายถึงเวลาไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ตอนนี้จีโฮอยู่ด้วยกันนี่นา"

 

 

เขาจูบเเก้มเเล้วยังดึงมือพี่ขึ้นมาจูบ ริมฝีปากหยักไล่จูบไปตามปลายนิ้วทีละนิ้วๆ จนอีกฝ่ายคลายหน้าบึ้งๆลงเขาถึงผละออกเดินไปคว้าคอม แล้วเดินกลับมาเบียดตัวนั่งลงข้างพี่

 

 

"เบียดขนาดนี้ก็นั่งบนตักกูเลยไหมหล่ะ?"

 

 

"ได้เหรอ?"

 

 

"บ้านมึงสิ!"

 

 

จีโฮผลักหัวเด็กที่หัวเราะคิกคัก มินโฮเปิดฝาพับคอมขึ้นมาเเล้วก็ทำงานที่ค้างอยู่ต่อ จีโฮถอนหายใจ คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา

 

 

ไม่นานนักเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น จีโฮดีดตัวผึงขึ้นจากโซฟา อา มาเเล้วสินะ เเซนด์วิช ชูครีม แล้วก็ช็อคโกแลตปั่นของเขา 

 

 

เห็นพี่ทำสีหน้าเเบบนั้นเเล้วก็ได้เเต่หัวเราะหึหึ เขาแตะรอบเอวพี่เเล้วจูบที่เเก้มเบาๆก่อนจะเดินไปจัดการรับอาหารที่ประตู

 

 

เขายิ้มเมื่อเห็นคนเป็นพี่คว้าเอาช็อคโกเเลตปั่นไปดูดดังซู้ดด ชายหนุ่มหย่อนตัวลงนั่ง ยื่นหน้าไปจูบเเก้มคนที่ง่วนใช้หลอดคนก้นเเก้วก่อนจะหันมาทำงานต่อ

 

 

ไหนบอกว่างานนิดเดียวไงวะ!

 

 

อูจีโฮเหลือบมองน้องที่ยังง่วนทำงาน เเล้วมองเเก้วช็อคโกแลตของตัวเองที่ละลายเหลวไม่เหลือคราบช็อคโกแลตปั่นแล้วในขณะที่น้องยังไม่เเตะเเก้วดื่มสักอึก

 

 

มึงจะสั่งกาแฟร้อนมาเพื่อ?

 

 

อูจีโฮสายหน้า ปลายนิ้วเรียวคว้าเกี่ยวเอาหูแก้วก่อนจะยกกาแฟขึ้นจิบ 

 

 

อร่อยเเฮะ...

 

 

คนที่ย้ายคอมมานั่งเบียดอยู่ข้างพี่เอื้อมมือมาหมายจะคว้าเเก้วกาเเฟ เเต่เหมือนว่ามันจะไม่ได้อยู่ตรงนั้นเสียเเล้ว เขาหันไปหา ก็เห็นจีโฮกำลังประคองก้นเเก้วกระดกขึ้นดื่ม พอละริมฝีปากออกจากเเก้ว ลิ้นสีสดก็แลบเลียริมฝีปากแผลบ 

 

 

"อ้าว ละงี้ผมจะกินอะไรอะ?"

 

 

"เดี๋ยวสั่งให้ใหม่"

 

 

มินโฮคว้าแขนพี่ที่กำลังเอื้อมแขนไปหยิบโทรศัพท์ไร้สาย กระชากอย่างเเรงจนคนที่ไม่ได้ตั้งตัวซวนเซมากระเเทกอก

 

 

"พ่อ..."

 

 

"ไม่เป็นไร...กินกับจีโฮนี่เเหล่ะ"

 

 

ปลายลิ้นร้อนสอดเข้าไปดูดซับปลายลิ้นชื้นๆซ่านไปด้วยกลิ่นกาเเฟรสเข้มเเถมยังกรุ่นกลิ่นรสนมหอมมัน

 

 

อืม อร่อย...

 

 

"..."

 

 

ไม่พอ...

 

 

เขาสอดปลายลิ้นเข้าไปในโพรงปากร้อน ไล้เเนวลิ้นเซาะไปตามเเนวฟันเเละกระพุ้งเเก้มที่ถูกฉาบไปด้วยรสกาเเฟหอม ก่อนจะตวัดเรียวลิ้นต้อนปลายลิ้นอุ่นชื้นที่ฉาบไปด้วยครีมสีขาวหวานๆจากชูครีม

 

 

อุ่นชะมัด ดีกว่าดื่มกาเเฟเองเสียอีก

 

 

"อุ่นอะ หอมด้วย"

 

 

ไม่วายยังกดริมฝีปากย้ำบนกลีบปากเเดงเต่งของพี่ที่เกาะบ่าเขาหอบหายใจ หน้าเเละเเก้มเเดงซ่าน มินโฮยิ้มกริ่ม ชอบชะมัดเวลาไล่ต้อนอีกฝ่ายได้

 

 

จีโฮที่มีรสกาเเฟปนอยู่ด้วยก็ดีเหมือนกันนะ

 

 

อูจีโฮแลบปลายลิ้นเลียริมฝีปาก รู้สึกตาสว่างขึ้นมาทันที มินโฮสูดจมูกฟุดฟิดใกล้ๆผิวเเก้ม แม้เเต่ลมหายใจของพี่ยังกรุ่นกลิ่นกาเเฟ 

 

 

อา... 

 

 

ซื้อพวกโลชั่นกลิ่นกาเเฟมาให้พี่ดีไหมนะ เวลาง่วงๆก็ไปฟัดๆอูจีโฮ จะได้ตื่นตาสว่าง

 

 

ความคิดดีจริงๆซงมินโฮ

 

 

"คิดห่าอะไรอยู่อีกล่ะ ทำหน้าหื่นกามอีก"

 

 

มินโฮถึงกับสะดุ้ง ยกมือขึ้นจับหน้าจับตาตัวเอง ก็ว่ายังไม่ได้เเสดงสีหน้าอะไรออกไปเลยนะ ทำไมจีโฮถึงบอกว่าดูหื่นกามหล่ะ...

 

 

"ไม่ได้กำลังคิดว่าจะเอากูไปแช่ถังกาเเฟเเล้วกินกูแทนอะไรแบบนั้นใช่ไหม"

 

 

เเหม่ รู้ทัน...

 

 

"ไม่ใช่เสียหน่อย"

 

 

เเต่ก็ใกล้เคียง...

 

 

"มึงเอากาแฟอีกไหม?"

 

 

"เเน่ะ อยากให้จูบอีกใช่มะ?"

 

 

"มึงเอาไส้ติ่งคิดเหรอ คิดได้นะ"

 

 

กลอกตาแล้วก็ผลักหน้าน้องที่ยื่นหน้าเข้ามาพร้อมหัวเราะร่วน มินโฮกดจมูกลงบนเเก้มนุ่มเร็วๆ ก่อนจะถอยไปเอนหลังทำงานต่อ

 

 

"ชาติไหนมึงจะทำงานเสร็จเนี่ย?"

 

 

พูดแล้วก็มุ่ยหน้าใส่คนที่ก้มตัวลงไปเพ่งจอคอม ลากเมาส์เคลื่อนไปมา

 

 

"ซงมินโฮ"

 

 

"มินโฮ!"

 

 

ต้องเรียกเป็นครั้งที่สองแถมเสียงลั่นอีกฝ่ายถึงยอมละสายตาจากหน้าจอหันมาหาเขา

 

 

"ครับ"

 

 

"จะกินไวท์ช็อคมัคคิอาโต้ร้อน สั่งให้กูด้วย"

 

 

ออกคำสั่งเเล้วก็ยกขาขึ้นมาพาดในท่านั่งไขว่ห้าง เขาหัวเราะ หยิบโทรศัพท์ไร้สายมากดเบอร์รูมเซอร์วิส พลางคว้าเเซนด์วิชที่ยังไม่ถูกแตะต้องเข้าปาก

 

 

"เอาอะไรอีกไหมจีโฮเค้กพาย?"

 

 

"ถ้าเอากูก็สั่งมึงเเต่เเรกเเล้วสิ"

 

 

มินโฮหัวเราะร่วน แฟนเขาท่าจะอารมณ์ไม่ดีจริงๆเเล้ว ชายหนุ่มยื่นมือไปบีบมือพี่ พลางพูดจีนตอบกลับปลายสายเเล้วกดวางสาย 

 

 

"รีบทำงานให้เสร็จเลยนะมึง"

 

 

ชี้หน้าน้องเเล้วก็ก้มกดโทรศัพท์ต่อฆ่าเวลา

 

 

ไม่นานไวท์ช็อคมัคคิอาโต้ของพี่ก็มาเสิร์ฟ เขาลุกไปจัดการรับเครื่องดื่ม ทั้งยังเสิร์ฟให้ถึงมือด้วย

 

 

"อร่อยไหมครับ?"

 

 

หันมองคนที่สูดกลิ่นหอมจากควันที่ลอยเอื่อยเหนือปากเเก้วพร้อมหลับตาพริ้มก่อนจะเผยอปากจิบกาเเฟทีละน้อย แล้วมินโฮก็ได้เเต่กลืนน้ำลายอึกเล็กๆลงคอ

 

 

อยาก...

 

 

"กินด้วย"

 

 

"มึงก็สั่งใหม่ดิ"

 

 

ยกเเก้วหนีเเถมยังทำสีหน้าราวกับเขาจะไปแย่งของรักของหวง 

 

 

"ไม่อยากให้กินจากเเก้ว งั้นกินจากจีโฮนะ"

 

 

เเล้วอูจีโฮก็โดนน้องคว้าคอเข้าไปจูบเสียเฉยๆ มินโฮสอดลิ้นชื้นๆเข้าไปดูดซับรสหวานหอมของไวท์ช็อคโกแลตที่ซ่านติดปลายลิ้นพี่

 

 

อืมม... ไวท์ช็อคคือดี ธรรมดาพี่ก็หวานเเล้ว นี่ยิ่งหวานล้ำ หอมละมุนลิ้น

 

 

อา...นี่ถ้าเป็นมอคค่าร้อนๆจะเป็นยังไงนะ

 

 

ในขณะที่คิดถึงรสชาติอื่น เรียวลิ้นร้อนก็ยังคงไล่กวาดต้อนดูดซับความร้อนรุ่มเเละกลิ่นหอมภายในโพรงปาก

 

 

"โอ๊ยย กูจะหายใจไม่ทันเเล้วโอ๊ะ..."

 

 

ของเหลวสีขาวที่กลืนกับตัวกาเเฟสีเข้มจนเกือบจะเป็นเนื้อเดียวกันกระฉอกหยดลงบนเสื้อเพราะจีโฮออกเเรงดันน้องที่ขึ้นมาคร่อมอยู่บนตัว 

 

 

"เล่นห่าอะไรไม่รู้เรื่อง เสื้อกูเลอะอีก"

 

 

จีโฮต่อว่าน้องด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ดวงตาเรียวมองคราบกาเเฟที่เริ่มแผ่กระจายเป็นวงกว้างบนเนื้อผ้า ลีดเดอร์หนุ่มกระดกกาแฟเกือบหมดเเก้ว ก่อนจะดึงชายเสื้อขึ้น รูดออกทางหัว

 

 

มินโฮถึงกับต้องกลืนน้ำลายเมื่ออีกฝ่ายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แผ่นหลังขาวๆ กางเกงเอวต่ำที่เกาะหมิ่นสะโพกกลมเเน่น และเรียวขายาวๆที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงทรงฟิต

 

 

ไวเท่าความคิด มือใหญ่ตะปบหมับเข้าที่สะโพกเเน่น ส่วนมืออีกข้างโอบเข้าที่รอบเอวเเล้วกระชากเอวพี่ลงมาบนโซฟา

 

 

"เดี๋ยวๆ!"

 

 

รู้ตัวอีกทีแผ่นหลังเปลือยของเขาก็เเนบกับเบาะโซฟาตัวเขื่องริมหน้าต่าง ข้อมือสองข้างถูกรวบตรึงด้วยมือหนาเเล้วกดอยู่กับอกตัวเอง มีหมาป่าตัวโตแทรกอยู่ระหว่างกลางหว่างขา 

 

 

"ร้ายนักนะอูจีโฮ"

 

 

เขายิ้ม ก้มลงกดจูบเเรงๆลงบนริมฝีปากแดงเต่ง ก่อนจะฝังฟันงับตรงรอยต่อระหว่างไหล่กับคอ

 

 

"กูเจ็บ..."

 

 

ไม่มีสิทธิ์จะได้ด่ากราดหยาบคายอีกต่อไปเมื่อริมฝีปากถูกประกบเเนบสนิท อูจีโฮได้เเต่ร้องครางอื้ออึงในลำคอเมื่อริมฝีปากถูกกลืนกิน หน้าอกก็โดนปลายนิ้วร้อนๆนั้นรังเเก

 

 

"ถ้านี่เป็นเเผน ก็ได้ผลสุดๆเลยนะจีโฮ"

 

 

"จะกลับไปนั่งทำงานก็ได้นะตอนนี้หน่ะ"

 

 

"กินกาแฟจากจีโฮก่อน งานเดี๋ยวค่อยว่ากัน"

 

 

มือหนาคว้าเปะปะไปเกี่ยวหูเเก้วกาเเฟ  จับเอียงแล้วเทไวท์ช็อคมัคคิอาโต้ที่เหลือติดก้นเเก้วเพียงนิดลงบนอกพี่

 

 

คราวหน้าจะสั่งกาเเฟมาราดจีโฮทั้งตัวเลย...

 

 

คนเป็นพี่ยิ้มกริ่ม เผยอปากรับริมฝีปากรุ่มร้อนที่บดเบียดลงมาอีกครั้ง จีโฮใช้ปลายเท้ากดฝาพับคอมให้พับปิด ก่อนจะตวัดเรียวขารัดรอบเอวสอบที่เริ่มคุกคาม

 

 

"อือ....มินโฮ"

 

 

ในที่สุดน้องก็หยุดทำงานได้เสียที 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #845 YimPaew (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 06:04
    เอ้ยยยย แบบนี้ก็ได้หรอ วิธีเรียกความสนใจของโค่บั้บ กรี๊ดดดดดดด เป็นมิจะไม่ทน งื้อออออออ ยั่วอ่ะ น่ารักกกกกกก กินจิโค่แทนกาแฟแล้วมีแรงมากกว่ากินกาแฟแน่ๆมิ 55555555
    #845
    0
  2. #831 =qawerz (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 22:27
    กินกาแฟแบบนี้บ่อยๆนะมินโฮ กินทั้งตัวเลยยยยยยย อร้ายยยยยย55555555
    #831
    0
  3. #830 iceicebabyy. (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 20:19
    โอ้โหหหหหหหหตายแล้ว ยัยจิ๊นี่ร้ายจริงๆ นะคะคุณ55555555555555555 เป็นแผนให้น้องเลิกทำงานแล้วมาสนใจตัวเองแทนใช่มั้ย! ฮื่ออออเขินมากเลยค่ะ//_\\
    #830
    0
  4. #824 zzzzico9222 (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 14:32
    โอ้โห กลิ่นกาแฟอบอวน คลุ้งมาเชียว

    จีโฮเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจนะ แต่ที่จริงตั้งใจใช่ม้าาาาา

    แผนสูงนะเรา
    #824
    0
  5. #823 K_M..K.. (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 01:21
    งือออออ ตั้ลล้ากกก ดีงามมมม
    #823
    0
  6. #822 atpstaii (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 22:55
    ฮืออออ ฟิคคู่นี้หาอ่านย๊ากยากกกก เจอไรท์แต่งดีอีกโอ้ยปริ่มใจจจจจจ รอต่อไปนะฮ้ะะ โน่โค่ ยูนโค่ โค่ยูน เอาหมด เป็นกำลังใจให้นะค้า สู้ๆ
    #822
    0