Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 82 : ♫ OS Leaving -Hoonnam-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 พ.ย. 59

 

 

Leaving

-Hoonnam-

 

 

คนที่นอนตะเเคงเหยียดยาวอยู่บนเตียงคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับหมอน ข่าวต่างๆที่สื่อประโคมลงตอนนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะป่วยทางจิตใจขึ้นมาจริงๆ

 

 

"แทฮยอนนา"

 

 

ได้ยินเสียงของเเม่เรียกผ่านบานประตูที่ปิดกั้นเขาจากโลกภายนอก แต่น้องเล็กของวงวินเนอร์ไม่ได้ตอบ ทั้งยังแกล้งปิดเปลือกตาลงเมื่อได้ยินเสียงประตูถูกเปิด ก่อนที่เสียงฝ่าเท้ากระทบพื้นห้องจะดังชัดเจนขึ้น

 

 

"แทฮยอนนา ลูกจ๋า"

 

 

ถึงแม้จะนอนหันหลังให้ แต่เขาก็สามารถรับรู้ได้ว่าสีหน้าเเละน้ำเสียงของผู้เป็นมารดานั้นเจือความห่วงหาอาทรขนาดไหน

 

 

มืออุ่นๆของแม่ค่อยๆลูบลงมาบนกลุ่มผมและลาดไหล่ราวกลับจะปลอบประโลม 

 

 

"ถ้าตื่นแล้วก็ลุกไปกินข้าวกินยานะลูก คนเก่งของเเม่"

 

 

เบาะที่ยุบยวบดีดขึ้นเมื่อคุณนายนัมยันตัวลุกขึ้น แทฮยอนยังคงนอนนิ่ง เมื่อได้ยินเสียงประตูปิดเเละเสียงสวบสาบของฝ่าเท้าที่ย่ำลงกับพื้นจางไปจนไม่ได้ยิน เด็กหนุ่มก็ลืมตาขึ้น

 

 

น้ำหนักเขาลดลงไปตั้งหลายกิโล...

 

 

ไม่ใช่ไดเอทนะ เเต่เพราะว่าไข้หวัดใหญ่ทำให้เขาไม่มีความอยากอาหารใดๆ เขากลับมาอยู่บ้านได้เกือบอาทิตย์ บนโต๊ะมีเมนูอาหารฝีมือแม่ที่เขาชอบจนเต็มล้น 

 

 

เเต่เพราะว่าไม่อยาก กินเพียงไม่กี่คำบางครั้งก็จะรู้สึกอยากอาเจียนจนเขาต้องวางช้อนลง

 

 

เด็กหนุ่มพลิกตัวนอนหงาย ปล่อยสายตามองเพดานเลื่อนลอย สักพักก็ถอนหายใจอีกเฮือก พลิกตัวกลับมานอนตะเเคงเหมือนเดิม

 

 

แทฮยอนเคยเป็นไข้หวัดใหญ่มาหลายครั้ง เขารู้ว่าถ้าเป็นเพียงไข้หวัดมันคงไม่เเย่ขนาดนี้ แต่เพราะว่ามีเรื่องให้คิดเเละเครียดหนักด้วย เลยทำให้อาการยิ่งเเย่

 

 

เขารู้สึกเฉยๆเนือยๆกับทุกอย่าง

 

 

ชีวิตตอนนี้ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น และค่อนข้างจะน่าเบื่อ

 

 

"เฮ้อ..."

 

 

แทฮยอนได้ยินเสียงประตูถูกผลักเปิดอีกครั้ง เด็กหนุ่มคิดว่าคงเป็นใครสักคนมาตามไปกินข้าว เลยตั้งใจว่าจะลุกไปกินข้าวดีๆไม่งอแง

 

 

ถึงจะกินแค่ไม่กี่คำ แต่อย่างน้อยที่บ้านก็คงสบายใจกว่าการเห็นเขาหมกตัวไม่ออกไปกินข้าวเลย

 

 

"อ้าว ฮยองทำให้ตื่นเหรอ?"

 

 

แต่แล้วคนที่ปรากฎตัวอยู่ตรงปลายเตียงก็ทำให้น้ำตารื้นขึ้นมา สะอื้นครั้งเดียว หยดน้ำเม็ดกลมๆก็กลิ้งกระทบผิวแก้มง่ายดาย

 

 

"ร้องไห้ทำไมกันหล่ะคนดี?"

 

 

คนเป็นพี่พุ่งเขาไปหาน้อง ปีนขึ้นเตียงไปนั่งชิด วาดเเขนโอบบ่า กดศีรษะน้องให้ลงมาซบ

 

 

"ไม่ร้องสิ ไม่ร้องนะเด็กดีของฮยอง คนเก่งของฮยอง ชู่ว"

 

 

พี่ชายลูบหัวลูบผมปลอบใจพัลวัน แทฮยอนร้องให้ทีไรเหมือนหัวใจเขาถูกบีบจนเเทบจะเเหลกสลายทุกที

 

 

"เด็กดี ชู่ว"

 

 

คนในอ้อมเเขนสะอึกสะอื้นอยู่อีกนานสองนานกว่าจะสงบลง 

 

 

"พอแล้วคนดี ตาจะบวมเอานะ"

 

 

กระซิบกับกลุ่มผมที่ซุกอยู่แถวซอกคอ มือใหญ่ยังคงลูบแผ่นหลังและต้นแขนปลอบประโลม

 

 

"ฮยอง"

 

 

"หืม?"

 

 

"ทำไมใส่เสื้อตัวนี้?"

 

 

พอสงบลงก็กลายเป็นเจ้าหนูจำไม ปลายนิ้วขาวจิ้มลงบนเสื้อยืดสีขาว สกรีนลายเด็กน้อยว่ายน้ำที่เขาเป็นคนซื้อให้พี่เอง

 

 

"ฮยองก็อยากใส่เสื้อที่แฟนซื้อให้ เอาใจไงครับ"

 

 

พูดแล้วก็กดจูบบนเเก้มซูบแรงๆจนแทบจะยุบยวบ

 

 

"เบาซี่!"

 

 

"ทำไมต้องดุฮยองเล่า ก็มันมันเขี้ยวนี่"

 

 

ว่าเเล้วก็จับหน้าน้องไว้ทั้งสองมือ ก่อนจะกดริมฝีปากลงบนเเก้มซ้ายขวาอย่างเเรงจนคนเป็นน้องต้องคว้าจับเเขนพี่เอาไว้ทั้งสองมือ เพราะถ้าไม่คว้าคงได้เอนหงายหลังลงไป

 

 

"อีซึงฮุน!"

 

 

แทฮยอนแหวคนที่งับเข้ามาที่หัวไหล่อย่างเเรง เเต่คนเป็นพี่ยังไม่วายเม้มริมฝีปากงับเนื้อตรงต้นคอเบาๆ ขนาดน้องผอมๆเขายังมันเขี้ยวอยากจะงับขนาดนี้ 

 

 

เดี๋ยวเขาจะขุนให้อ้วนเลย...

 

 

"ไปกินข้าวกัน ออมม่ากับคุณยายรออยู่นะ"

 

 

"หือฮยองยังไม่ได้กินข้าวหรือ"

 

 

ดวงตาเรียวมองใบหน้าของพี่ที่กำลังลูบผมเขาด้วยความสงสัย

 

 

"ยังสิ ก็ตอนเเรกกะว่าจะรอเซอร์ไพร์สเราที่โต๊ะกินข้าวเลยไม่ได้กินข้าวมาก่อน แต่เราดันไม่ตื่นเสียนี่ ก็เลยต้องเข้ามาปลุกเอง"

 

 

ตอบพร้อมกับพลิกหลังมือแนบตรงคอน้องเพื่อวัดไข้ ห่างมือเขามาเกือบอาทิตย์ ไม่รู้อาการไข้หวัดใหญ่ของน้องเป็นยังไงบ้าง

 

 

"ไม่ค่อยมีไข้เเล้ว แต่ยังเบื่อๆอาหาร เเล้วก็รู้สึกเพลียๆเนือยๆ"

 

 

"อือฮึ แต่ตอนนี้ตัวเย็นจัง เดี๋ยวฮยองเอาเสื้อให้ใส่คลุมอีกชั้นนะ"

 

 

อีซุงฮุนลูบเเก้มน้องผิวแผ่วอย่างทะนุถนอม พี่รองของวงลุกขึ้นจากเตียง เดินไปเปิดประตูด้านซ้ายของตู้เสื้อผ้า หยิบฮู้ดดี้ตัวหนา ที่แน่นอนว่าเป็นของเขาเองออกมาส่งให้คนที่นั่งจมกองผ้าผวยอยู่บนเตียง

 

 

"ไป ลุกๆ"

 

 

ตบมือเรียกกำลังใจเเล้วฉุดน้องให้ลุกขึ้นยืน มือใหญ่กระชับกอบกุม ดึงคนรักให้เดินตาม

 

 

พอออกมาสัมผัสกับอากาศเย็นด้านนอกห้องเเทฮยองก็จามดังลั่น เด็กหนุ่มขยับจมูกฟุดฟิด ยกแขนเสื้อขึ้นขยี้จมูกที่คันคัด 

 

 

"จะพ่นยาไหม?"

 

 

แทฮยอนส่ายหน้ากับคนที่นั่งลงบนเก้าอี้เเล้ว ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆกัน

 

 

"งั้นเดี๋ยวกินข้าวเเล้วต้องกินยาเเก้เเพ้นะ

 

 

ปลายนิ้วนั้นเคาะลงมาบนจมูกราวกับกำลังสั่งเด็กน้อย

 

 

เเทฮยอนกวาดมองกับข้าวบนโต๊ะก่อนจะมองคุณแม่กับคุณยายที่มองมาด้วยสายตาลุ้นๆ 

 

 

ธรรมดาก็ลุ้นจะเเย่ นี่พี่อยู่ด้วย ยิ่งต้องคาดหวังว่าเขาจะกินได้มากกว่าเดิมแน่ๆ

 

 

เเทฮยอนเลื่อนมือไปวางบนต้นขาพี่ที่ใต้โต๊ะเเล้วบีบเบาๆ เขายังพะอืดพะอมมากกว่าอยากอาหารอยู่ดี

 

 

"เอาซุปร้อนๆก่อนไหมลูก?"

 

 

พอเเทฮยอนพยักหน้ารับ ออมม่าก็กุลีกุจอตักซุปกิมจิร้อนๆใส่ถ้วยเล็กๆให้ หล่อนดีใจเหลือเกินที่ลูกชายยังพยายามจะกินอาหารบ้าง

 

 

แต่ตักกินไปไม่กี่คำ สิ่งที่พึ่งกลืนลงไปก็ตีรวนขึ้นมา แทฮยอนทิ้งช้อนลงบนโต๊ะ ยกมือปิดปากแล้วพุ่งตัวเข้าไปในห้องน้ำ

 

 

"ผมไปดูน้องนะครับ"

 

 

ซึงฮุนรีบลุกขึ้นจากโต๊ะ วิ่งตามแทฮยอนเข้าไปในห้องน้ำ ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งยองๆ ลูบหลังปลอบคนที่ทรุดอยู่ตรงโถสุขภัณฑ์ โก่งคออาเจียนเอาซุปร้อนๆที่พึ่งกินเข้าไปออกมา

 

 

"ไม่ ไม่ อย่ามาจับ อย่าโดนนะ!"

 

 

แทฮยอนขยับตัวหนี เบี่ยงตัวออกเมื่อพี่ยื่นมือเข้ามาจะเช็ดปากที่เปรอะเปื้อนให้ พอถอยไปชิดกำเเพงห้องน้ำก็พยายามจะตะกายตัวขึ้นยืน แต่แข้งขาก็อ่อนเเรงเกินกว่าจะลุกเองได้ไหว

 

 

"ไม่เป็นไร ไม่ต้องร้อง คนดี ฮยองช่วยนะ"

 

 

คนเป็นพี่ขยับเข้าไปประชิด วาดแขนโอบรอบเอวเเล้วดึงร่างที่เบาหวิวเหมือนปุยนุ่นขึ้น น้องคงน้ำหนักลดอีกเเล้ว

 

 

ดึงน้องขึ้นมาจากพื้นได้เขาก็พยุงน้องไปนั่งพิงที่หัวเตียง หยิบหมอนมาสอดที่หลังให้พิงสบาย

 

 

"เสื้อฮยองเปื้อนเเล้ว"

 

 

มือสั่นระริกพยายามจะเช็คคราบเปื้อนของตัวเองบนเสื้อพี่ออก แต่ก็เหมือนจะทำให้เปื้อนยิ่งกว่าเก่า 

 

 

"ฮึก..."

 

 

ตอนนี้เขาทำอะไรก็แย่ไปหมด นอกจากดนตรีเเล้ว เขาก็ดูเหมือนจะทำอะไรด้วยตัวเองไม่ได้อีก

 

 

"ไม่เป็นไรนะคนดี"

 

 

พี่ชายใจดีพูดปลอบ จับชายเสื้อน้องดึงขึ้นเเล้วรูดออกทางปลายเเขน คว้าผ้าห่มมาคลี่กาง คลุมอกขาวๆจากอากาศหนาวเย็น ซึงฮุนเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบผ้าขนหนูเดินออกไปนอกห้อง ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับอ่างเเสตนเลสขนาดย่อม บรรจุน้ำอุ่นๆไว้เกือบเต็ม

 

 

"ฮยองเช็ดตัวให้"

 

 

หยิบผ้าขนหนูที่ชุ่มน้ำขึ้นมาบิดจนหมาด เเตะลงบนผิวตัวเองเพื่อวัดอุณหภูมิก่อนจะเเนบผ้าชื้นๆลงบนผิวน้อง เช็ดตามผิวเเก้ม ต้นคอ เรียวเเขน แผ่นอกขาวๆ

 

 

"ฮยองเหนื่อยไหม รำคาญไหมที่ต้องมาคอยดูเเล..."

 

 

แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอีก ซึงฮุนจุ๊ปากพลางส่ายหน้า ละมือจากผ้าขนหนูมาประคองที่เเก้ม

 

 

"ไม่พูดแบบนี้อีกนะเเทฮยอน ฮยองเต็มใจทำให้"

 

 

มือใหญ่ปาดคราบน้ำตาก่อนจะกดจูบลงบนเเก้ม 

 

 

"ไหนยิ้มซิ"

 

 

ริมฝีปากบางคลี่ออก เด็กหนุ่มกางวงเเขนเตรียมจะโอบกอดที่รอบคอพี่ เเต่ซึงฮุนส่ายหน้า ถอยตัวหนี นั่นทำให้คนเป็นน้องถึงกับหน้าเจื่อน

 

 

"ทำไมหล่ะ?"

 

 

รังเกียจน้องหรือ...

 

 

"เสื้อฮยองเปื้อน"

 

 

อ่า...

 

 

"เดี๋ยวฮยองไปล้างตัวก่อน เราค่อยมานอนกอดกันนะ"

 

 

ซึงฮุนลูบแก้มซูบผิวเเผ่ว เขาผละไปเปิดตู้เสื้อผ้าฝั่งขวา หยิบเสื้อยืดตัวนิ่มของน้องออกมาให้น้องสวม ส่วนตัวเองหยิบเสื้อตัวหนึ่งกับผ้าขนหนูของเเทฮยอนเดินเข้าห้องน้ำ

 

 

ออกมาก็เห็นน้องนั่งขัดสมาธิดูดนมกล่องอยู่บนเตียง ซึงฮุนหัวเราะ เพราะพาลนึกไปถึงวันที่เขาหยิบคุ้กกี้ส่งให้น้องที่สนามบิน วันนั้นก็แบบนี้เเหล่ะ เจ้าตัวยุ่งนั่งดูดนมอย่างหิวโหย พอเห็นกล่องคุ้กกี้ในมือเขาก็ตาวาววับ

 

 

เสียดายที่วันนี้ไม่มีคุ้กกี้...

 

 

"มา ตอนนี้กอดฮยองได้เเล้ว"

 

 

ตากผ้าขนหนูเสร็จก็เดินมาหย่อนตัวลงนั่งข้างเตียงเเล้วอ้าเเขน คนเป็นน้องวางกล่องนมลงบนหมอน โผเข้ากอดพี่ทั้งตัว

 

 

"ดีไหม?"

 

 

แทฮยอนพยักหน้า รัดวงเเขนโอบรอบเอวผอมของพี่เเน่นขึ้น ส่วนคนเป็นพี่ก็ลูบแผ่นหลัง สลับจูบหอมกลางกระหม่อมด้วยความคิดถึง

 

 

"ผอมลงอีกเเล้วนะเรา"

 

 

ไอ้ลำพังเเค่เป็นไข้หวัดใหญ่ก็คงทอนความอยากอาหารของเเทฮยอนได้ไม่เท่าไหร่ เเต่ความคิดมากเเละความเครียดที่รุมเร้าน้องนี่สิ

 

 

"พยายามกินเเล้วนะ พยายามนอนเยอะๆด้วย แต่มันก็นอนไม่หลับ"

 

 

"วันนี้นอนกับฮยองนะ"

 

 

พูดแล้วก็กดจูบที่ขมับเเรงๆ แทฮยอนคลายวงแขนออกจากรอบเอวพี่ ขยับตัวเอนลงนอน พอหัวถึงหมอนอีซึงฮุนก็เอนลงนอนตาม เเขนข้างหนึ่งสอดเข้าใต้คอ อีกแขนตวัดเอวน้องให้มานอนซบ

 

 

"ฮยอง"

 

 

"หืม?"

 

 

"ผมว่าจะไปแอลเอ"

 

 

"งั้นหรือจองตั๋วหรือยังหล่ะ?"

 

 

"ไม่ห้ามกันหน่อยเหรอ"

 

 

คนที่ซบอยู่บนอกยกหัวขึ้นมามองหน้าพี่ ขนาดตอนที่บอกดงฮุนเจ้าเด็กนั่นยังโวยวายเสียยกใหญ่ ถามว่าเขาจะเอาตัวรอดยังไงบ้างหล่ะ พูดภาษาบ้านเขาก็ไม่ได้จะไปใช้ชีวิตยังไงบ้างหล่ะ จะกินอาหารที่นั่นยังไงบ้างหล่ะ ช่างดูถูกกันเสียจริงๆ

 

 

"มาพูดกับฮยองแบบนี้แสดงว่าคิดอย่างดีและตัดสินใจมาแล้วใช่ไหมหล่ะ ฮยองรู้ว่าห้ามไปก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอก"

 

 

เขาลูบผมน้อง ที่หลับตาพริ้มครางรับสัมผัสอ่อนโยนจากมือของเขา ถ้าห้ามไม่ได้ ก็ต้องช่วยส่งเสริม

 

 

"จองตั๋วแล้ว อีกห้าวันบิน"

 

 

"ดีนะ ไม่บอกฮยองตอนถึงที่นู่นเเล้ว"

 

 

"โกรธหรือ?"

 

 

"เปล่าหรอก"

 

 

เขาจับมือน้องขึ้นมาคลึงเล่น ไปอยู่เสียห่างมือ เขาคงเหงาเเล้วก็คงคิดถึงเจ้าตัวยุ่งนี่น่าดูเลย แต่ก็คงดีถ้าน้องได้ออกไปหาเเรงบันดาลใจ จะได้กลับมาเป็นเด็กที่สดใสมีพลัง ไม่เซื่องซึมอย่างนี้

 

 

"หาให้เจอนะเเทฮยอน พลังเเละเเรงบันดาลใจของเรา ฮยองจะรอ ให้เรากลับมาทำเพลงด้วยกัน"

 

 

"ขอบคุณนะครับ ซึงฮุนฮยอง"

 

 

..........

 

 

 

อินชอนยังคงเป็นสนามบินที่เเสนวุ่นวาย ผู้คนเดินพลุกพล่าน ภาพน้ำตา การโผเข้ากอด และรอยยิ้มที่เห็นได้จากทุกทิศทุกทางทำให้รู้สึกใจหวิวๆอยู่เหมือนกัน

 

 

"นี่ๆ วีดีโอคอลหามินโฮกันไหม?"

 

 

คนที่นั่งอยู่ด้านขวามือของเขาถามขึ้นมา ก่อนจะกดโทรศัพท์ยุกยิก ส่วนเเฟนของพี่ที่นั่งอยู่ทางขวาเช่นกันเเต่ถัดออกไปอีกก็ชะโงกหน้ามาพูดกับเขา

 

 

"นี่ ไปอยู่นู่นก็อย่าไปคุยกับคนแปลกหน้าหล่ะ ใครมาชวนไปไหนก็อย่าไป ถ้าใครให้ไอศครีมหรือขนมก็อย่าเดินตามเขาไปง่ายๆนะ"

 

 

"ย่าห์คังซึงยุน ฉันไม่ใช่คิมจินอูของนายเสียหน่อย"

 

 

"ทำไมเล่า เดี๋ยวนี่ไม่หลงแล้วเสียหน่อย!"

 

 

คนที่กำลังคอลหาเเรพเปอร์หนุ่มแหวเสียงดัง เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคน

 

 

"ไปคนเดียวก็ดูแลตัวเองดีๆหล่ะ อย่าดื้อกับเซโฮฮยองให้มากนัก รีบหาเเรงบันดาลใจเเล้วก็กลับมา รอนายมาทำเพลงด้วยกันอยู่"

 

 

ยื่นมืออ้อมหลังจินอูฮยองมาตบปุๆบนศรีษะเขาสองสามทีก่อนจะผลักจนหน้าเกือบคะมำ แทฮยอนเเยกเขี้ยว ปล่อยมือจากคนที่จับมืออยู่แล้วเอื้อมเเขนอ้อมหลังจินอูไปตบศีรษะซึงยุนกลับ

 

 

"ย๊า เจ้าเด็กพวกนี้เห็นหัวฮยองมั่งเถอะ"

 

 

แทฮยอนขมุบขมิบปากบ่นเเล้วก็เอนตัวกลับไปซบแฟนตัวเองเหมือนเดิม อีซึงฮุนหัวเราะ กระชับมือเขาที่เลื่อนไปประสานปลายนิ้วกับพี่

 

 

"ไปอยู่นู่นก็สนุกให้เต็มที่ แต่ก็อย่าซนจนเกินเหตุเข้าใจไหมเรา ดูแลตัวเอง ดูแลหัวใจของฮยองด้วย"

 

 

"ดูแลหัวใจของฮยองอะไรนะ? ได้ยินไม่ถนัดเลย ซึงฮุนฮยองพูดดังๆสิ เมื่อกี้ผมยังพูดดังๆเลย"

 

 

"เจ้าบ้านี่!"

 

 

เดี๋ยวคราวหน้าถ้าซึงยุนต้องไปไหนนะ เขาจะเสนอหน้าเข้าไปนอนเบียดนอนกอดจินอูฮยองซักอาทิตย์นึงก่อนซึงยุนจะเดินทาง เอาให้ขาดใจตายไปเลย กวนดีนัก

 

 

"ดูแลตัวเองดีๆนะแทฮยอนอา พักผ่อนให้เต็มที่ เพราะกลับมาคงต้องลุยทำงานกันหนักเลยนะ"

 

 

แทฮยอนยิ้มบางๆรับมือของจินอูที่ลูบลงมาบนผม พี่ชายตัวเล็กนี่รักและเอ็นดูเขาเสมอ

 

 

"แทฮยอน ไปขึ้นเครื่องกันเถอะ ได้เวลาแล้ว"

 

 

แทฮยอนหันมองหน้าพี่ที่บีบมือเขาเเน่นขึ้น ก่อนจะหันไปหาผู้จัดการร่างหนาอีกคนที่นั่งดูดกาแฟสบายๆอยู่ที่อีกมุม

 

 

"จางแมฮยอง ดูแลอีซึงฮุนกับพวกฮยองพวกนี้ด้วยนะ"

 

 

เพราะเซโฮที่ดูแลเขากับซึงฮุนเป็นหลักบินไปแอลเอด้วยกัน จางแมฮยองก็เลยมาช่วยดูแลอีซึงฮุนในช่วงนี้เเทนไปก่อน

 

 

"จะดูแลให้น่า ไม่ต้องห่วงนะครับคุณหนูนัม"

 

 

แทฮยอนพยักหน้ารับแล้วยันตัวลุกขึ้น เเละเพราะยังไม่ปล่อยมือจากพี่ ซึงฮุนเลยต้องลุกขึ้นตาม

 

 

"ผมไปนะ"

 

 

กระซิบแผ่วเเล้วก็หมุนตัวเข้าไปกอด วงเเขนขาววาดโอบบ่าพี่ ใบหน้าสวยซุกลงกับบ่า อีซึงฮุนโอบตอบ จูบที่ขมับน้องผิวเเผ่ว

 

 

"ดูแลตัวเองนะ"

 

 

"ฮยองก็ด้วยนะ"

 

 

แชะ!

 

 

"อุ้ยลืมปิดเสียงชัตเตอร์"

 

 

"ฮยองนี่นะ เด๋อด๋าจริงๆ"

 

 

"ว่าฉันอีกเเล้วนะ!"

 

 

แทฮยอนส่ายหน้ากับจินอูและซึงยุนที่ตีกันงุ้งงิ้ง ดวงตาเรียวหลุบตามองริมฝีปากบางของพี่อยู่ครู่ใหญ่ มือที่วางอยู่บนบ่ากอบกำไหล่เสื้อของพี่เเน่นขึ้นราวกับต้องการรวบรวมความกล้า ก่อนที่จะ...

 

 

"..."

 

 

ถอนริมฝีปากออกก็เห็นอีกฝ่ายอมยิ้มจนตาแทบปิด มีความสุขหล่ะสิ เขารู้ ว่าพี่หน่ะชอบเวลาที่เขาเริ่มก่อน

 

 

"นี่ซึงยุน รอบนี้ฮยองไม่ลืมปิดเสียงชัตเตอร์นะ"

 

 

"แล้วฮยองจะพูดดังให้สองคนนั้นรู้ว่าเราถ่ายรูปเขาจูบกันเรอะ!"

 

 

"ให้ตายสิสองคนนี้"

 

 

แทฮยอนกลอกตา นี่ถ้ามินโฮฮยองอยู่ด้วยอีกคนคงจะบ้าบอกันไปใหญ่

 

 

"เอ้อ มิโนบอกว่า ถึงเเล้วอย่าลืมคาทกมาบอก"

 

 

"ครับ"

 

 

"ห่มผ้าหนาๆด้วยนะเเทฮยอนอา ที่นู่นคงเริ่มหนาวแล้ว"

 

 

พี่ชายตัวเล็กว่าพร้อมกับขยับมาจัดปกเสื้อให้เขา

 

 

"ครับฮยอง"

 

 

"ไปไหน อยู่ที่ไหนก็บอกกันบ้างหล่ะ อย่าเงียบหายไป"

 

 

"รู้แล้วหน่าลีดเดอร์ ฮยองพูดแบบนี้ซักห้ารอบได้เเล้ว"

 

 

"อ้าวเรอะ"

 

 

"ไปเถอะเด็กดี เเล้วเจอกันนะ"

 

 

แทฮยอนพยักหน้ารับกับซึงฮุนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปล่อยมือที่จับกับพี่เพื่อเดินไปหาเซโฮฮยองที่ยืนรออยู่ที่ทางออกห้องรับรองพิเศษ

 

 

"แล้วจะรีบกลับนะครับ"

 

 

เขามองจางเเมฮยองกับซึงฮุนที่ส่งยิ้มมาให้ มองจินอูกับซึงยุนที่โบกมือหยอยๆแล้วกระชับพาสปอร์ตในมือมั่น

 

 

"รอก่อนนะซึงฮุนฮยอง... รอก่อนนะ...วินเนอร์"

 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #908 Mo_mo (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 12:44
    คิดถึงนยัมมมมม
    #908
    0
  2. #841 kyotangmo (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 20:56
    อ่านแล้วคิดถึงนัมเลย อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นใจ เห็นความน่ารักของน้องเล็ก และความรักของพี่ๆ อยากให้นัมกลับมาพร้อมวินเนอร์เร็วๆ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆน้า
    #841
    0
  3. #832 Yuii_iiuY (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 00:19
    น้องเมมาช่วยเติมพลังใจให้พอดี
    คิดถึงวินเนอร์ คิดถึงน้องนัม เหลือเกิน

    ขอบคุณนะน้องเม
    #832
    0
  4. #826 Nikhotohoto (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 03:14
    อ่านแล้วคิดถึงแทฮยอน คิดถึงวินเนอร์ คิดถึงฮุนนัม หลังพายุฝน ท้องฟ้าสดใสเสมอ อ่านแล้วทำให้มีกำลังใจขึ้นเยอะเลย ไม่ว่าจะยังไง วินเนอร์ก็คือวินเนอร์ ความน่ารักของพี่กับน้องในฟิค น่ารักมาก ความห่วงใย ไม่ว่าในฟิครึชีวิตจิง พี่ว่ามันต้องมีจิงๆแน่ๆ ~~~~ ขอบคุณฟิคเติมใจนะน้องเม
    #826
    0