Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 80 : ♡ SF Toy -Noco- 3/3 End

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 348
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    12 พ.ย. 59

 

 

 

Toy 3

-โน่โค่-

 

____________________

 

 

"อ้าวเหรอ งั้นมึงก็ไม่ได้มากินข้าวกับพวกกูอ่ะดิ โหยย ไรว๊า"

 

 

"ปลีกตัวมาไม่ได้เลยเหรอวะ เฮ้ย นานๆทีกลุ่มเราจะรวมตัวกันได้นะมึง"

 

 

อูจีโฮเลื่อนเมาส์ไปกดปุ่มPauseเชื่องช้า ดวงตาเรียวเหลือบมองมักเน่ของวง ที่นั่งคุยโทรศัพท์ด้วยหน้าตาบอกบุญไม่รับพร้อมสบถด่าปลายสายเสียงลั่นผ่านทางหางตา

 

 

หากเป็นธรรมดาเขาคงจะเขวี้ยงอะไรใส่หรือด่ามันให้สักยกข้อหารบกวนการทำงาน เเต่ครั้งนี้จีโฮกลับนิ่งเฉย เขาขยับนั่งตัวตรงในเก้าอี้ สมองสั่งให้ตามองไปที่หน้าจอเพื่อตั้งใจทำงาน แต่ก้อนเนื้อในอกกลับบอกให้ตั้งใจฟังบทสนทนาระหว่างจีฮุนกับมินโฮ

 

 

มินโฮ... ที่หายหน้าไปสองอาทิตย์แล้ว

 

 

"เเป๊บนึงก็ไม่ได้?"

 

 

"เออกูรู้ๆ ว่ามึงกำลังจะโปรโมทยูนิตกับบ๊อบบี้ ไหนจะอัลบั้มมึงอีก เออๆๆไม่โกรธ ยังไงถ้าพวกกูเเวะไปเเถวตึกวายจีก็โผล่หัวออกมาหน่อยนะโว้ย"

 

 

"เออ อย่าลืมเเดกข้าวหล่ะ เจอมึงเมื่อวันก่อนผอมยังกับผี เคๆ บาย"

 

 

"ไปเจอกับมินโฮมาตอนไหน?"

 

 

อูจีโฮลืมไปแล้วว่าเเสร้งทำเป็นทำงานอยู่ เขาใช้ปลายเท้าหมุนเก้าอี้หันไปหาจีฮุน ที่นั่งตัวไหลๆกดโทรศัพท์อยู่ที่โซฟาตรงมุมห้อง เเถมยังเผลอถามน้องเสียงเข้มไปโดยไม่รู้ตัว

 

 

"ก็เมื่อวันก่อนไง ที่เราเเยกกันหลังประชุมอ่ะ ฮยองไปหาแฟน ส่วนพวกผมกลับหอ พอดีมันโทรมาหา เลยเเวะไปดื่มกับมันนิดหน่อย"

 

 

น้องว่าเเล้วก็ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อ จีโฮกัดปากเเน่น รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทั้งที่ไม่ควร เด็กหนุ่มสองคนเป็นเพื่อนกัน นัดเจอกันก็ไม่แปลก

 

 

เเล้วเขาหล่ะ?

 

 

ไหนมันบอกว่ารักเขาไง แล้วมาหายหัวไปตั้งสองอาทิตย์ แบบนี้มันถูกต้องเเล้วเหรอ?

 

 

หมุนตัวกลับมาหาหน้าจอเหมือนเดิมก็ไม่มีอารมณ์จะทำงาน จีโฮพ่นลมออกจมูก จริงๆเขาก็ไม่มีอารมณ์ทำงานมาเกือบจะสองอาทิตย์ได้เเล้ว มือเรียวคว้าโทรศัพท์ที่วางคว่ำอยู่ใกล้มือขึ้นมาสไลด์หน้าจอเปิดดูเเจ้งเตือน

 

 

ไม่มี Missed call

 

 

ไม่มีข้อความหรือเเชทใดๆจากคนที่ต้องการ

 

 

ยุ่งจนไม่มีเวลาเเม้เเต่จะพิมพ์ข้อความส่งมาสักนิดเลยหรือไงวะ

 

 

บ้าที่สุด!

 

 

ในหัวเขามีเเต่เรื่องไอ้เด็กบ้านั่นเต็มไปหมด เมื่อกี้จีฮุนว่ามันผอมเหมือนผีเหรอ ทำไมกัน ไม่สบายไม่มีเวลากินข้าวเครียดงานหนักมากหรือว่ายังไง

 

 

"ฮยอง"

 

 

"..."

 

 

"ฮยอง!"

 

 

"ถ้าคิดถึงมันมากก็ไปหามันดิ เห็นใจลอย เหม่อๆมาหลายวันละ ดูไม่มีสมาธิทำงานเลยนะ"

 

 

"พูดอะไรของมึงวะ"

 

 

"ช่วงนี้ไอ้มิเเม่งยุ่งมากกกกก อย่าโกรธมันเลยนะที่ไม่มีเวลามาคอยเฝ้า"

 

 

"ทำไมกูต้องโกรธ กูไม่ได้โกรธ"

 

 

ปฏิเสธเสียงเเข็งคอเป็นเอ็นจนคนเป็นน้องต้องกลอกตา ส่งเสียงจึ๊กจั๊กในลำคอ คว้าโทรศัพท์มาดูแทบจะทุกสิบนาที กระสับกระส่ายเวลาเขาพูดถึงมันขนาดนี้ ยังจะมาปฏิเสธ พาโบจริงๆลีดเดอร์นี่

 

 

"มันยุ่งจริงๆ ว่างจากวินเนอร์ก็ไปอยู่กับบ๊อบบี้"

 

 

"แล้วไง?"

 

 

"ก็ไม่แล้วไงอ่ะ ช่วงนี้มันก็เหนื่อยๆ เลยผอมลงไปนิดหน่อย ไม่สบายตามประสาคนพักผ่อนไม่เพียงพอ เเต่ไม่ได้ป่วยหนักอะไร"

 

 

"อือ"

 

 

เผลอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกโดยไม่รู้ตัว จีฮุนมองพี่ที่มีสีหน้าผ่อนคลายขึ้นเเล้วก็ได้เเต่ยิ้มมุมปาก

 

 

เขารู้ว่าจริงๆสองคนนี้รักกันฉิบหาย

 

 

เเต่ก็นั่นแหล่ะ ลีดเดอร์ของเขาหน่ะโง่จะตายไป

 

 

"เเต่ถ้าฮยองอยากรู้ว่ามันเป็นไง ไปดูให้เห็นกับตาก็ดีกว่าใช่ไหมหล่ะ หลังจากวางสายผมมันอาจจะไอเป็นเลือดก็ได้นะ ใครจะรู้"

 

 

"ไอ้มักเน่ปีศาจ!"

 

 

เขาชี้หน้าจีฮุนที่หัวเราะร่วน คันไม้คันมืออยากจะฟาดแม่งสักเปรี้ยง

 

 

"แบกหน้าไปหามันบ้างคงไม่อยากเกินเเกงหรอกใช่ไหมหล่ะ มันอ่ะ รักฮยองมากนะ เอาใจมันบ้างเถอะ ระวังมันจะไปติดเด็กที่ไหน"

 

 

"เด็กเวร!"

 

 

จีโฮพึมพำด่าจีฮุนซ้ำไปซ้ำมา แต่เด็กหนุ่มยังคงหัวเราะร่าเริง

 

 

"ที่วายจีหน่ะ มีจองเเจวอนนะฮยอง คิมฮันบินก็น่ารักน่าฟัด ไหนจะนิวเกิร์ลกรุ๊ป แล้วยังพวกเทรนนีอีก เเค่เดินออกมานอกห้องก็เจออะไรที่ทำให้กระชุ่มกระชวยละ ไม่ต้องถ่อมาถึงนี่ให้เหนื่อย"

 

 

อูจีโฮกัดฟันเเน่น พยายามสะกดจิตตัวเองว่าวงของเขายังต้องการมักเน่ 

 

 

"พูดขนาดนี้ยังนั่งเฉยอยู่อีก ฮยองนี่เเม่งโคตรดื้อ ไอ้มิมันรักไปได้ไงวะ นี่ต้องรอให้มันมีเด็กมาติดก่อนจริงๆใช่มะถึงจะยอมขยับตูดลุกจากเก้าอี้อ่ะ"

 

 

"..."

 

 

ยังจะมาทำลอยหน้าลอยตาอีกแหน่ะ...

 

 

"ผมบอกอะไรให้อย่างนึงเอามะ?"

 

 

"...."

 

 

"ไม่อยากฟังก็ไม่เป็นไรนะ แล้วแต่เล๊ยย"

 

 

"ไอ้เด็กห่า มีอะไรก็พูดมา!"

 

 

เเต่จีฮุนกลับทำลอยหน้าลอยตา เอานิ้วล้วงๆเเคะๆหูเเล้วก็ยกขาขึ้นมาพาดขาอีกข้าง เเถมยัง...กระดิกเท้า

 

 

"จีฮุน!!!"

 

 

"เอออออ ก็จริงๆอ่ะมันมีคนมาเสนอตัวให้เยอะเเยะจะตาย ส่งรูปมาให้ผมดูนะ แม่งเอ๊ยยย แต่ละคนนี่เด็ดชิบหาย แต่เเม่ง...ไม่เอาสักคน"

 

 

อูจีโฮหรี่ตา รอฟังว่าน้องจะพูดอะไรต่อ

 

 

"เเต่ก็ไม่รู้นะ ตอนนี้มันอาจจะเปลี่ยนใจ...เลือกเอาสักคนก็ได้"

 

 

คำพูดสองเเง่สองง่ามทำให้อูจีโฮอยากจะถีบจีฮุนสักเปรี้ยงจริงๆ

 

 

"สัดไอ้เด็กเวรปิดคอมเซฟงานให้ด้วยเลยนะ!"

 

 

เขาปาหมอนอัดหน้าน้อง ชี้นิ้วสั่งก่อนจะคว้ากุญเเจรถกับโทรศัพท์แล้วเดินดุ่มๆออกไปนอกห้อง

 

 

.....

 

 

เเต่จนเเล้วจนรอดก็ไม่กล้า...

 

 

อูจีโฮนั่งอยู่ในห้องโดยสารเคลื่อนที่ได้ราวๆสิบนาทีเเล้ว เสียบกุญเเจสตาร์ทรถค้างไว้ เเต่ใจยังไม่พร้อมเหยียบคันเร่ง

 

 

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ชั่งใจอยู่อีกนานโข สุดท้ายก็ตัดสินใจพิมพ์ข้อความลงไป

 

 

-ไอ้เด็กหมา ตอนนี้อยู่ไหนวะ?-

 

 

เด็กหนุ่มที่ใครๆก็ว่าเป็นฝาแฝดของเขาตอบกลับรวดเร็วให้ได้ใจชื้น

 

 

-พวกผมอยู่ตึกกันนะฮยอง แต่อีกสักพักมิโนน่าจะไปซ้อมกับจีวอน จะเข้ามาหาเหรอ?-

 

 

ไอ้เด็กฉลาดเอ๊ย สมแล้วที่ได้เป็นลีดเดอร์ของวินเนอร์

 

 

-เอาขนมเข้ามาเยอะๆน้า ผมทำเพลงจนหมดเเยงเเย้ว ~ ย่างกายต้องการน้ามตาล

 

 

ซึงยุนพิมพ์มาด้วยสำเนียงแอ๊บแบ๊วพร้อมรัวสติ๊กเกอร์น่ารักๆมาเป็นชุดจนทำให้เขาต้องหลุดยิ้ม

 

 

-เออ ถ้าซื้อไปเเล้วกินไม่หมดนะ จะจับยีหัวเลยไอ้ลูกหมายุน-

 

 

.....

 

 

"มิโนไปหาบ๊อบบี้แล้วอ่ะ"

 

 

เจ้าลูกหมาที่หูตั้งหางกระดิกเพราะเห็นถุงขนมบอกเขาทันทีที่เขาหย่อนถุงขนมลงบนโต๊ะ ก็ว่าระวังสายตาตัวเองไม่ให้กวาดมองอย่างกระโตกกระตากแล้วเชียวนะ

 

 

"อยู่กันที่ห้องซ้อมย่อยที่ฮยองเคยไปหามิโนอ่ะ ห้องเดิม ให้ผมพาไปไหม?"

 

 

"..."

 

 

อูจีโฮลอยหน้าลอยตา นั่งลงข้างซึงยุนเเล้วหยิบขนมกรุบกรอบในถุงที่น้องกระชากห่อเปิดออกเข้าปาก

 

 

"ไม่ต้องมาทำฟอร์ม ตั้งใจมาหาใครก็ไปหาเขาเสียสิครับ เอ๊ะ จินอูฮยอง เมื่อกี้เเจวอนก็แวะมาหามิโนใช่ป่ะครับ?"

 

 

คังซึงยุนหันไปถามแฟนตัวเองเสียงลั่น จีโฮเเยกเขี้ยว ล้วงขนมขึ้นมาหนึ่งกำมือเเล้วยัดเข้าปากซึงยุน

 

 

"หมานิสัยเสีย"

 

 

ผลักหัวน้องที่เก็บขนมที่ร่วงบนตักกินอย่างอารมณ์ดีเเล้วคว้าถุงของกินที่เเยกไว้สำหรับมินโฮเดินออกมาจากห้อง

 

 

เขาเดินผิวปากไปตามทางที่มาเพียงไม่กี่ครั้งเเต่ก็จำได้เเม่นยำ นอกจากผิวปากเเล้ว ลีดเดอร์หนุ่มยังอารมณ์ดีพอที่จะเเจกยิ้มให้คนนู้นคนนี้ที่เดินสวนมาอีกด้วย 

 

 

เเต่ไอ้ภาพซงมินโฮนอนตักจองเเจวอนบนโซฟาตัวเเคบเนี่ย ทำให้หัวเขาร้อนแทบลุกเป็นไฟ เห็นแล้วมันน่าทุ่มของกินในมือทั้งหมดใส่หัวจริงๆ

 

 

"เป็นเทรนนีไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องไปฝึกรึไง?"

 

 

เขาถามแจวอนที่ฉีกยิ้มหวานส่งมาให้ อารมณ์ดีๆที่พึ่งก่อตัวขึ้นได้ไม่นานพังทลายลงในพริบตา 

 

 

"ตอนนี้พักครับ เลยมาดูแลมินโฮฮยอง"

 

 

หมอนจำเป็นว่าเสียงซื่อพร้อมยิ้มหวาน มือขาวที่เต็มไปด้วยศิลปะเหมือนกันกับเขาเขย่าต้นแขนเเน่นนั้น ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหู 

 

 

"ฮยอง เมียมา"

 

 

"หือ?"

 

 

เพราะได้ยินแค่เสียงกระซิบกระซาบที่เบาแทบไม่ได้ยิน ชายหนุ่มที่หลับลึกเเละจับใจความอะไรจากเสียงกระซิบกระซาบนั้นไม่ได้จึงทำเพียงเเค่สะลึมสะลือครางรับในลำคอ 

 

 

"เมียมา"

 

 

ไม่มีการตอบรับใดๆจากคนที่กำลังถูกครอบงำด้วยความง่วงงุน จองเเจวอนยืดตัวขึ้น เขามองร่างขาวที่สั่นระริก อูจีโฮกำลังโมโหจนตัวสั่น ซึ่งถ้าเปรียบเป็นระเบิดเวลา ก็คงพร้อมจะระเบิดในอีกสิบวินาทีข้างหน้านี้

 

 

แจวอนเห็นสัญญาณเตือนว่าอันตราย

 

 

ก็กลัวนะ...นิดนึง

 

 

"มิโน ฮยองนอนตักผมมาตั้งนานเเล้วนะ เมื่อยขาแล้วอ่า"

 

 

ถึงจะกลัวว่าจีโฮจะระเบิดเข้าให้จริงๆ แต่คนเป็นน้องก็ยังเเกล้งทำหน้างอง้ำ บีบสุ้มเสียงเหมือนอยากให้อีกฝ่ายลุกเสียที เเต่มือกลับลูบลงบนไหล่ละเรื่อยเหมือนอยากกล่อมให้หลับไหล

 

 

จีโฮมองภาพตรงหน้าเเล้วกำถุงในมือแน่น ไหนจีฮุนบอกว่ามันงานยุ่งเลยไม่ได้มาหาเขาไงวะ?

 

 

งานยุ่ง...

 

 

แล้วที่นอนตักจองแจวอนนี่หมายความว่ายังไง ไอ้เด็กนี่เป็นหนึ่งในคนที่เสนอตัวให้มินโฮด้วยหรือเปล่า

 

 

ตุบ!

 

 

ซงมินโฮสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงอะไรสักอย่างตกกระทบพื้นอย่างเเรง 

 

 

"เสียงอะไรวะ?"

 

 

แจวอนพเยิดหน้าไปยังด้านหลัง มินโฮเลิกคิ้วเเล้วพลิกตัวกลับ เห็นอูจีโฮยืนกำหมัดแน่น ดวงตากราดเกรี้ยวไม่พอใจเเบบที่เขาต้องรีบถลันเข้าไปหา 

 

 

"จีโฮ"

 

 

"กูบอกมึงเเล้วใช่ไหมว่าจะเป็นเเจวอนหรือเป็นเด็กคนไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้น!"

 

 

เพราะว่าเป็นเเรงผู้ชาย มินโฮที่ถูกกระชากคอเสื้อไม่ทันตั้งตัวจึงถลาไปข้างหน้าตามแรงกระชาก

 

 

"ทำไมหล่ะครับ มีแฟนเด็กกว่าไม่ดีตรงไหน?"

 

 

เเอบสะดุ้งไปเหมือนกันเมื่อเห็นลีดเดอร์ที่มีภาพลักษณ์ขี้เล่นติดตาตวาดใส่พี่ชายผิวเข้มดังลั่นเเถมยังกระชากคอเสื้อจนพี่เซวืด เเต่เพราะรู้ว่ามินโฮอยู่ด้วยยังไงเขาก็ปลอดภัย แจวอนเลยยังกล้าจะเล่น

 

 

"มึงว่าไงนะ?"

 

 

คนเป็นพี่สุดว่าเสียงเย็น ส่วนมินโฮเลิกคิ้ว พอหันไปเห็นเเจวอนนั่งจ๋องช้อนมองพร้อมถามเสียงซื่อตาใส ก็เริ่มจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

 

 

ไอ้แสบนี่คงจะเล่นละครอะไรไปตอนที่เขาหลับอยู่แน่ๆ

 

 

"ผมถามว่ามีเเฟนเด็กกว่าเเล้วไม่ดียังไง ซิโค่ฮยองเองก็มีแฟนเด็กกว่าไม่ใช่เหรอครับ คุณซอลฮยอนหน่ะ?"

 

 

"จองเเจวอน"

 

 

"อ้อ เดี๋ยวจะมีคอนเสิร์ตรวมที่ต้องขึ้นด้วยกันด้วยใช่ไหมครับ คอนเสิร์ตแรกเลยหลังประกาศข่าวเดท คอนอะไรนะครับ?"

 

 

"อย่าให้เห็นอีก..."

 

 

"อย่าให้กูเห็นว่ามึงอยู่กับมินโฮอีกนะ!"

 

 

คนเป็นน้องไหวไหล่เเล้วยันตัวขึ้น เขาเดินไปที่ประตู เเต่ยังไม่วายหันมาทิ้งระเบิดไว้ทั้งๆที่ยิ้มหวานย้อย

 

 

"ฮยองไม่รู้หรอกว่าผมอยู่กับมิโนหรือเปล่า ฮยองอยู่กับเเฟน ไม่ได้มีเวลามาเฝ้ามินโฮฮยองเหมือนผมนี่ครับ อย่าลืมสิว่าผมกับมิโนฮยองอยู่ค่ายเดียวกัน อ้อ แล้วอีกอย่าง ฮยองไม่ใช่เเฟนมิโนเสียหน่อย"

 

 

ตูม!!

 

 

มินโฮได้ยินระเบิดที่ชื่อจีโฮระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ดีที่เขากระชากเอวพี่ไว้ได้ทัน ไม่งั้นจองเเจวอนได้มีเลือดออกแน่ๆ

 

 

"จีโฮ...อูจีโฮ"

 

 

เขาเรียกชื่อพี่ซ้ำๆ กดร่างขาวที่สั่นระริกนั้นเข้าหาตัว มือขาวกำจิกบนอกเสื้อเขาเเน่น คลาย กำเเน่น เเล้วคลาย เหมือนพยายามจะระงับอารมณ์

 

 

พี่หึงเขากับเเจวอน...

 

 

เกือบจะควบคุมมุมปากให้กลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ เขาสอดมือใต้ม่านผมหน้าม้าเพื่อเสยกลุ่มผมนั้นขึ้น ก่อนจะกดจูบย้ำๆลงบนหน้าผากชื้นเหงื่อ

 

 

"กับเเจวอนไม่มีอะไรเลย ไม่มีอะไรเลยนะจีโฮ"

 

 

เขาว่าด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะในคอ อูจีโฮช่างน่าเอ็นดูเหลือเกิน โดนไอ้เด็กตัวเเสบยั่วโมโหไม่รู้ตัว

 

 

"จีฮุนบอกกูว่ามึงงานยุ่ง"

 

 

เขาพยักหน้า สอดปลายนิ้วประสานกับนิ้วมือของพี่เเล้วดึงขึ้นมากดจูบ

 

 

"มันบอกว่า มึงงานยุ่ง เลยไม่ได้มาหากู"

 

 

"ก็ผมงานยุ่งจริงๆ"

 

 

"แล้วทำไมกูไม่เห็นมึงทำงาน ทำไมกูถึงเห็นมึงนอนตักจองแจวอน กูบอกมึงเเล้วนะมินโฮ... กูบอกมึงเเล้ว ว่าไม่ว่าจะเด็กนั่น หรือใครหน้าไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้น!"

 

 

ประโยคสุดท้ายเสียงก็ดังขึ้นเพราะความโมโห คลาดสายตาหน่อยเป็นไม่ได้ จะต้องให้ตามเฝ้ายี่สิบสี่ชั่วโมงเลยหรือไงวะ

 

 

"ต้องให้กูล่ามมึงไว้ไหม?"

 

 

"เเค่นี้ก็ไปไหนไม่ได้เเล้ว"

 

 

"ปากดี ที่คลับกับเเจวอนในห้องน้ำวันนั้นกูยังไม่ได้ง้างปากมึงนะ วันนี้ยังมานอนตักเด็กนั่นอีก"

 

 

"ก็ผมง่วง

 

 

"แล้วทำไมต้องจองเเจวอน?"

 

 

"แล้วจีโฮจะให้ผมนอนตักคิมจีวอนรึไง ไม่ไหวมั้ง ตัวมีเเต่กล้ามเสียอย่างนั้น"

 

 

"ซงมินโฮ!"

 

 

"ครับที่รัก"

 

 

เขาฉุดมือพี่ให้นั่งลงบนโซฟาก่อนจะทิ้งตัวลงนอนตักพี่ ดวงตาคมมองหัวคิ้วที่พันกันยุ่ง ริมฝีปากที่เม้มเป็นเส้นตรงแล้วยกยิ้มมุมปาก นี่มันสีหน้ากลบเกลื่อนความเขินอายของจีโฮ

 

 

ซึ่งไม่ว่าจะผ่านไปนานเเค่ไหน ตั้งแต่ตอนที่ความรู้สึกมัวๆไม่ชัดเจนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ จนถึงตอนนี้ที่เขากล้าพูดว่าชีวิตนี้คงรักใครไม่ได้เท่านี้อีกเเล้ว สีหน้าเขินอายของจีโฮแบบนั้น เขาก็ยังชอบมองเสมอ 

 

 

"ขอนอนตักฮยองสิบนาทีได้ไหม?"

 

 

ดึงมืออีกฝ่ายมากอบกุม จูบลงกลางฝ่ามือพร้อมถามเสียงอ่อนเสียงอ้อน

 

 

"อยากตายใช่ไหม?"

 

 

สรรพนามที่ไม่ใคร่ได้ยินทำให้อูจีโฮมือกระตุก เเต่มินโฮก็คว้ามือพี่มากดจูบซ้ำลงไปอีกรอบ

 

 

"งั้นอยากให้เรียกว่าอะไรครับ?"

 

 

"..."

 

 

"ที่รักไหม?"

 

 

"กวนตีน จะนอนไหม ไม่นอนกูกลับ!"

 

 

พูดรัวเร็วเเล้วทำท่าจะลุกหนี มินโฮรีบขยับหัวกดตักพี่ พลิกตัวตะเเคง ซุกหน้ากดลงกับหน้าท้อง สองเเขนวาดกอดที่รอบเอวสอบ ล็อคไว้ไม่ให้อีกฝ่ายได้ขยับไปไหน

 

 

"คิดถึงจีโฮจังเลย"

 

 

"..."

 

 

กดจูบลงมาหนักๆที่หน้าท้องไม่พอ ยังจะช้อนตามองเขาด้วยดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกท้นทะลัก จนเเทบจะสำลักความรู้สึกจากอีกฝ่าย 

 

 

"ที่รัก..."

 

 

ก่อนที่กระบอกตาของเขาจะร้อนผ่าว คอจะเเสบเเน่นไปมากกว่านี้ อูจีโฮจึงยกมือขึ้นพาดทับบนเปลือกตาทั้งสองของน้อง 

 

 

"นอนเถอะ"

 

 

ไม่นานปลายจมูกโด่งก็พรูลมหายใจสม่ำเสมอ เมื่อจีโฮรู้สึกว่าดวงตาคมที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกตานั้นหยุดเคลื่อนไหว เขาก็ถอนมือออก

 

 

เเม้ยามนี้จะขาดดวงตาคมคายไปหนึ่งส่วน เเต่ก็ไม่ได้ลดความสมบูรณ์แบบของใบหน้านี้ลง

 

 

ปลายนิ้วเรียวแตะไล้ไปตามสันจมูกโด่งอย่างเผลอไผล 

 

 

รู้สึกตัวอีกที ปลายนิ้วก็หยุดทาบบนริมฝีปากหยัก และหัวใจ

 

 

ก็เต้นรุนเเรง...

 

 

ลีดเดอร์หนุ่มนิ่งค้าง พยายามหาเหตุผลมาประกอบอาการนี้

 

 

ไม่ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แต่เกิดขึ้นทุกครั้งที่ได้สัมผัสกันผิวเเผ่ว ราวกับร่างกายกำลังตื่นตัวรอรับสัมผัสที่หนักหน่วงและรุ่มร้อนลึกซึ้งกว่า

 

 

เขารู้ดีว่าความรู้สึกนี้คืออะไร เเต่เลือกที่จะละเลยเเละเก็บกดมันไว้ลึกสุด

 

 

เขาไม่ได้รัก...

 

 

ใครๆก็ใจเต้นกับใบหน้าเเสนดึงดูดนี้ทั้งนั้นเเหล่ะ 

 

 

อูจีโฮโน้มตัวลงไปใกล้ ลีดเดอร์หนุ่มเผลอกลืนน้ำลายเมื่อปลายจมูกของเขากับปลายจมูกโด่งนั้นห่างกันเพียงลมหายใจกั้น

 

 

ริมฝีปากของเขาอุ่นวาบเมื่อเขากดริมฝีปากของเขาเองทาบลงกับริมฝีปากบางเเนบสนิท

 

 

อบอุ่น...

 

 

จนร้อน

 

 

"!"

 

 

จีโฮเกร็งตัวเมื่อริมฝีปากที่กำลังถูกเขาดูดดึงขยับตอบรับ หลังคอถูกกดลง ฟันคมขบลงบนริมฝีปากเบาๆราวกับจะหยอกเย้า

 

 

"ยอมให้จีโฮทำผมเฉยๆไม่ไหวเเล้ว"

 

 

เขาว่าด้วยเสียงแหบพร่าเเล้วงับริมฝีปากพี่ กดฟันงับไม่เบาที่ริมฝีปากอิ่ม ก่อนจะสอดลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวรัดเเนบเเน่น

 

 

มินโฮได้ยินเสียงหอบหายใจถี่เมื่อเขาผ่อนมือจากลำคอขาว แรพเปอร์หนุ่มหัวเราะ ยกศีรษะขึ้นจากตัก ไล่ตามไปกดจูบริมฝีปากอิ่มชุ่มฉ่ำที่ลอยเหนือขึ้นไปเพียงนิด

 

 

"คิดถึงจีโฮกว่าที่คิดแฮะ"

 

 

เขามองตาพี่ คว้ามือขาวมากดจูบแล้วซุกหน้าเข้าหาฝ่ามือนั้นทั้งที่ไม่ละสายตาไปไหน

 

 

พอได้ตั้งใจมองชัดๆ ก็เห็นว่าแก้มพี่ยังอวบอูมน่าฟัดจูบเหมือนเดิม แต่ขอบตาดูเหมือนจะคล้ำไปหน่อย ผิวก็ดูไม่สดใสเท่าที่ควร

 

 

"พักผ่อนน้อยหรือ?"

 

 

ถามเเล้วก็ยกมือขึ้นลูบเเก้มที่ยังเเดงจัดเพราะถูกคุกคามจากความเร่าร้อน

 

 

"ก็เพราะมึงอ่ะ หายหัวไปตั้งสองอาทิตย์"

 

 

ว่าน้องเเล้วก็ฉุนขึ้นมาอีก ถึงจะรู้ว่ามันงานยุ่งจริงๆก็เถอะ ดูได้จากใต้ตาดำๆคล้ำบวม เเก้มที่ตอบลง เเละสิวที่ขึ้นตรงหน้าผาก

 

 

"ผมทำงานไง"

 

 

ปกติมินโฮจะแวะมาหาเขาอย่างน้อยอาทิตย์ละสองหรือสามครั้ง สองหรือสามวันนั้นจะเป็นวันที่จีโฮได้นอนหลับเต็มอิ่ม

 

 

ถึงบางวันจะโดนเด็กหื่นกระหายนั่นรบกวนเสียค่อนคืน เเต่อ้อมกอดอบอุ่นที่ได้รับหลังจากถูกแผดเผาด้วยความเร่าร้อนนั้นก็ทำให้เขาหลับสบาย รู้สึกวางใจ และนอนหลับได้เต็มอิ่ม

 

 

เเล้วมาหายหัวไปตั้งสองอาทิตย์...

 

 

"คืนนี้ม..."

 

 

กำลังจะออกปากสั่งว่าคืนนี้ให้มันมาหาเขาที่บ้าน เเต่โทรศัพท์กลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

 

 

มินโฮยกหัวขึ้นจากตักเพื่อให้พี่สามารถล้วงเอาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงได้ เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่ง หลับตาลง เอนหัวซบไหล่พี่อยู่พักใหญ่ เเต่ยังไม่ได้ยินเสียงอีกฝ่ายตอบรับโทรศัพท์

 

 

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เขารู้สึกว่ามีลางสังหรณ์ประหลาด 

 

 

และยังคงไม่มีการตอบรับใดๆ

 

 

"มึง..."

 

 

มินโฮยกหัวขึ้นจากไหล่พี่ ใบหน้าขาวนั้นซีดเผือด ดวงตาไหวระริก มือขาวนั้นสั่นไปตามเเรงจากโทรศัพท์ที่สั่นครืดคราด กรีดร้องบอกว่ามีสายเรียกเข้า 

 

 

เขามองชื่อที่หน้าจอเเล้วเมินหน้าหนี อารมณ์ขุ่นมัวก่อตัวขึ้นในใจรวดเร็ว

 

 

"อย่าไป"

 

 

จีโฮคว้ามืออีกฝ่ายเอาไว้ เมื่อเจ้าของสถานที่ทำท่าจะลุกหนี 

 

 

"งั้นจีโฮก็ตัดสายสิ"

 

 

"ไม่ได้"

 

 

"งั้นก็อย่ารับ"

 

 

"มึงไม่เข้าใจ"

 

 

"ไม่เข้าใจอะไร ไม่เข้าใจว่าฮยองแคร์เธอมากกว่าผมอะเหรอ!"

 

 

ไม่ได้เสียงดังมาก แต่กรีดใจคนฟังจนชอกช้ำ ทั้งน้ำเสียงตัดพ้อ เเละสรรพนามที่อีกฝ่ายไม่ใคร่ได้ยิน

 

 

"เเค่ยอมเป็นที่สองนี่เเย่ไม่พอก็ใช่ที่ผมเลือกเอง แต่ช่วยเเคร์กันสักนิดนึงได้ไหม เเค่เวลาไม่นานที่เราอยู่ด้วยกัน ขอให้มีแค่ผมกับฮยอง มันยากมากหรือ?" 

 

 

"กูถึงบอกว่าไงว่ามึงไม่เข้าใจ!"

 

 

"..."

 

 

"กูเคยบอกมึงไปแล้ว ว่ากูอยากมีชีวิตปกติ กูอยากมีครอบครัว กูอยากมีลูก

 

 

"ผมก็อยากใช้ชีวิตกับฮยองเหมือนกัน ทำไมถึงไม่เคยเข้าใจเสียที"

 

 

"..."

 

 

"ผมว่าผมพอเเค่นี้"

 

 

จีโฮมองโทรศัพท์ในมือที่สั่นครืดคราดอีกครั้ง ใจร้องบอกว่าอย่ารับ เเต่เสียงในหัวตะโกนกร้าว บอกว่านั่นเเฟนนะ นั่นเเฟนจะไม่รับได้ไง!

 

 

"อย่าไป!"

 

 

มืออีกข้างที่ว่างคว้าจับมือมินโฮไว้เเน่นหนา พอน้องดึงออกจีโฮก็กระชับปลายนิ้วสอดประสาน ดึงมือใหญ่นั้นมาเเนบกดอยู่ตรงอก 

 

 

"อยู่กับกูนะ"

 

 

"อย่าทำเเบบนี้ ฮยองไม่สงสารกันบ้างหรือ?"

 

 

อีกคนส่ายหน้า ปลายนิ้วที่กดรับโทรศัพท์สายนั้นสั่นระริก

 

 

"ว่าไงคะ?"

 

 

มินโฮหลับตาลงเมื่อได้ยินเสียงหวานรื่นดังลอดจากปลายสาย เเค่ได้ยินเสียงก็สดชื่น จีโฮคงจะชอบ

 

 

"ไปเย็นนี้เหรอคะ?"

 

 

"วันอื่นไม่ได้หรือ ก็ไม่ได้ติดธุระอะไรค่ะ  เเต่ว..."

 

 

"ค่ะๆ งั้น สี่โมงเย็นเหรอ..."

 

 

อูจีโฮมองนาฬิกาบนผนังเเล้วกระชับมืออีกฝ่ายที่กดไว้กับหน้าอกแน่นขึ้น 

 

 

จีโฮมีเวลาอีกครึ่งชั่วโมง...

 

 

"มินโฮ"

 

 

เขาสะบัดมือทิ้ง เห็นมือขาวนั้นไขว่คว้าหา เเต่เขาก็ถอยหนี

 

 

"เดี๋ยวโทรกลับนะคะ ติดธุระนิดหน่อย"

 

 

"ธุระ..."

 

 

แรพเปอร์หนุ่มเเค่นเสียงหัวเราะสมเพชตัวเองในลำคอ เขามีค่าเป็นเพียงธุระของอีกฝ่ายเพียงเท่านั้นหรือ

 

 

"ไปหาเธอเสียสิ"

 

 

"กูมีเวลาอีกครึ่งชั่วโมง"

 

 

"ไปหาเธอเสีย คนที่ฮยองอยากจะมีอนาคตด้วย คนที่อยากจะสร้างครอบครัว อยากจะมีลูกด้วย แฟนฮยองหน่ะ ไปหาเธอซะ"

 

 

"มินโฮ"

 

 

"เเล้วถ้าไม่จำเป็น ฮยองก็ไม่ต้องมาที่นี่อีก"

 

 

"มึงพูดอะไร..."

 

 

"ผมไม่อยากเจอฮยองแล้ว"

 

 

เขาว่าเสียงเรียบ เบนหน้าหนีไปทางอื่นเพราะไม่อยากจะเห็นเเววตาที่สั่นระริกราวกับจะเเตกสลายของพี่

 

 

"มิโนฮยองงง"

 

 

เป็นลีดเดอร์ของวงไอคอนที่โผล่พรวดเข้ามา ลีดเดอร์หนุ่มกระโจนพรวดเดียวมาคล้องกอดเเขนพี่ชาย

 

 

"อ๋าอยู่กับซิโค่ฮยองเหรอ หวัดดีฮะ  มิโน แล้วคิมบับหล่ะ?"

 

 

"ไปหาอะไรกินมั้ง ฮันบินอา ออกไปก่อนนะเด็กดี"

 

 

เขาลูบหัวน้องเเล้วเพยิดหน้าไปทางประตู อูจีโฮกำหมัดเเน่น ทีกับคนอื่นหล่ะเสียงอ่อนเสียงนุ่มขึ้นมาทันทีเชียวนะ

 

 

"จะมาชวนไปกินข้าว คิมบับหนีไปก่อนได้ไงอ่ะ

 

 

ไม่ฟังพี่ทั้งยังทำเเยกเขี้ยวน่ารักไม่รู้เวล่ำเวลา มินโฮหัวเราะกับฮันบินที่เเยกเขี้ยวฮึดฮัด เขายีผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่ม ทาบมือเเตะลงบนมือน้อง

 

 

ทำไมต้องอ่อนโยนกับคนอื่น...

 

 

"งั้นเราไปกินข้าวกัน ฮยองพาไปกินร้านไก่ที่เคยพาไปเอาไหม ร้านนั้นที่ฮันบินกินแล้วชอบ"

 

 

อูจีโฮกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ริมฝีปากเขาเเห้งผาก เมื่อโทรศัพท์ในมือสั่นขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

"ซิโค่ฮยองไปด้วยกันไหมไก่ร้านนี้อร่อยมากเลยนะ"

 

 

กำลังอ้าปากจะตอบรับเด็กที่หันมาถามตาซื่อ เเต่เจ้าบ้านกลับชิงตอบตัดหน้าเสียก่อน

 

 

"ฮยองเขาไม่ว่างหรอกฮันบินอา เขาต้องไปดูแลเเฟนนะ"

 

 

"อ๋า ~ คุณซอลฮยอน"

 

 

"ไปบอกเมเนเจอร์นิมไปว่าจะออกไปกินข้าวกับฮยอง นี่พวกเด็กๆจะไปด้วยหรือเปล่า?"

 

 

"แต่ฮันบินหิวอ่ะ เราไปกันเลยได้ไหม? เเล้วเดี๋ยวฮันบินคาทกบอกเมเนฮยอง กับพวกเมมเบอร์"

 

 

"ห้องซ้อมเราอยู่ใกล้เเค่นี้เอง เดินไปบอกดีกว่านะเด็กดี ถ้าฮยองเขาเกิดไม่ได้เช็คคาทกละหาตัวเราไม่เจอจะโดนดุนะครับ"

 

 

"ก็ได้ๆ งั้นเดี๋ยวเราเจอกันใต้ตึกนะฮยอง"

 

 

พูดจบก็หันมาโค้งตัวให้คนตัวขาวๆที่ยืนนิ่งอยู่ทีหนึ่งก่อนจะวิ่งออกจากห้องไปอย่างเร่งรีบตามประสาคนหิว

 

 

พอเสียงฝีเท้าเลือนหาย เขาก็หันมามองคนที่ยังนิ่งค้าง

 

 

"มึงสัญญากับกูแล้วว่าจะไม่มีคนอื่น"

 

 

ทำไมถึงยังกล้าทวงถามคำสัญญาจากเขาอีกนะคนคนนี้...

 

 

"ฮันบินไม่ใช่คนอื่น"

 

 

"..."

 

 

"แล้วอีกอย่าง ผมจะยุ่งกับใครที่ไหนก็ได้..."

 

 

"..."

 

 

"เพราะตอนนี้เรื่องของเราจบลงแล้ว"

 

 

"..."

 

 

ริมฝีปากของเขาเเห้งผาก แสบไปทั่วทั้งคอเเละกระบอกตาเมื่อเห็นว่าเเผ่นหลังกว้างนั้นหายลับไป

 

 

เป็นครั้งเเรกที่อูจีโฮสงสัย

 

 

คนเราจะขาดใจตายเพราะรู้สึกชอกช้ำไปทั้งหัวใจได้ไหมนะ?



End

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #834 YimPaew (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 22:45
    เห้ยยยยยยยยยยยยย อย่าดราม่าแบบนี้ ฮือออออออ เค้าอุตส่าห์เลือกกดอ่านโน่โค่ตอนนี้ก่อนซงคิมนะ แงงงงงงง เค้านึกว่าจะสมหวังกัน ทำไมโค่ไม่เลิกกับซอลซักที่ล่าาาา สงสารมิ เจาโน่โค่ๆๆๆๆๆ งอแงงอแง จิโค่แค่กำลังสับสน มิมิเข้าใจจิโค่หน่อยซิ งื้อออออ เจาโน่โค่ งอนเมย์ล้าววT_T
    #834
    0
  2. #821 ตาลลี่ขี้ระเบิด (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 03:02
    เรื่องนี้มินบินใช่มั้ย อิอิ ดีแล้ว? ตัดใจเหอะมิ รักคนที่เขาไม่โลเลดีกว่า
    #821
    0
  3. #820 Ink_S. (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 18:38
    อยากให้มีต่ออีกอ่ะะ อยากเห็นจีโฮซํ้าใจกว่านี้(?) 555 คืออยากให้จีโฮตัดสินใจอ่ะ อยากให้เลือกสักคน ไม่ใช่มากักไว้อย่างนี้ T_T สงสารพี่มิ~
    #820
    0
  4. #819 Pooh_998 (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 10:03
    จบเเบบนี้ไม่ได้น้าาาา ต่อเถอะพลีสสสT0T
    #819
    0
  5. #818 mminnieew (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 09:43
    ง่ะะะ ม่ายอาวววววววว
    #818
    0
  6. #817 Cat'eye (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 04:13
    เศร้าแทนพี่มิ แต่ก็ดีใจละล่ะค่ะที่จบแบบนี้ พี่มิไปหาคนใหม่ที่ดีกว่านี้เถอะเนาะ TT
    #817
    0
  7. #816 123sharkuptoland (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 02:05
    กรีดร้อง อ่าน3ตอนรวดด!!!
    เราชอบมากกกกกก ขอบคุณที่จบแบบนี้ ขอบคุณๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    โอ๊ยยย ต้องรีอ่านใหม่ซัก18ล้านรอบบ
    มันแบบโดนมจจิงๆ หายากมาก ฟิคที่พล็อตแบบนี้ ลึกๆแล้วเราอยากให้มินโฮทำแบบนี้ คบแจวอนไปเลยไรงิ ถ้าไม่มีพี่หันเห ละพอจบแบบนี้แบบ โอ๊ยยย โดดกอดไรท์อ่ะะะ
    รักๆๆๆๆ เอาไปดาว18ล้านดวงงงงง
    #816
    0
  8. #815 งั่ม (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 01:03
    สมน้ำหน้า!! เห็นแก่ตัวดีนัก ไม่นึกถึงใจคนอื่นบ้างเลย

    โลเลหลายใจ รับโทรศัพท์ต่อหน้าคนอื่น

    แล้วเหตุผลคือแย่มาก น่าเกลียดมาก

    "อยากมีลูก อยากมีครอบครัว" แต่ไม่ปล่อยมินโฮไป

    เขามีอุ้มบุญ รับเด็กมาเลี้ยงได้แล้วนะ เผื่อจะยังไม่รู้

    ดีแล้วค่ะซงมินโฮคนดีๆมีอีกมากมาย ตอนนี้อาจจะเจ็บเดี๋ยวเวลาจะช่วยรักษาเอง หล่อ รวย แปซิฟิกซะอย่าง
    #815
    0
  9. #814 iammbs_heniecia (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 00:13
    โอยยจะว่าสงสารจีโฮก็สงสาร แต่ก็สงสารมินโฮด้วยอ่ะ แงงง จีโฮต้องเลือกกก
    #814
    0