Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 66 : ♫ OS Rain -Hoonnam-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 มิ.ย. 59



{OS} Rain

-Hoonnam-

 

 _______________

 

 

แทฮยอนชอบฝนนะ เขาชอบกลิ่นดินกรุ่นกลิ่นหญ้า ชอบกลิ่นน้ำฝน ชอบอากาศเย็นๆชุ่มฉ่ำเวลาที่ฝนตก แล้วก็ชอบที่มันไม่มีแดดให้ระคายตาระคายผิวด้วย

 

 

ความอะเลิร์ทของเขาพุ่งขึ้นทะลุปรอทเมื่อพยากรณ์อากาศช่วงค่ำของเมื่อวานบอกว่าอาทิตย์ที่จะถึงฝนจะตกทั้งอาทิตย์เพราะมีมรสุมเข้า

 

 

เเต่ต้องไม่ใช่วันนี้เซ่ไหนบอกว่าอาทิตย์ที่จะถึงไงวะ!

 

 

เขาจะไม่เดือดร้อนอะไรเลยถ้าวันนี้ไม่ได้กำลังรีบ ธรรมดาเขาจะเข้างานตอนไหนก็ได้เพราะเป็นดีไซน์เนอร์ เเค่ทำงานให้เสร็จตรงเวลาหรือจะเสร็จก่อนก็เป็นอันใช้ได้

 

 

เเต่ว่าวันนี้เขามีพรีเซนต์งานให้หัวหน้าฟังตอนเเปดโมง ฮิมชานฮยองไม่ชอบให้สตาฟเข้างานสายหรือผิดเวลา

 

 

เเล้วตอนนี้นาฬิกาเรือนใหญ่ที่สถานีรถไฟฟ้านี่ก็บอกเวลาเจ็ดโมงสามสิบห้านาทีเเล้ว

 

 

คือจริงๆบริษัทเดินไปไม่ถึงสิบนาทีก็ถึง เเต่จะเดินไปยังไงในเมื่อฝนตกหนักเสียขนาดนี้

 

 

เขารอจังหวะฝนซามาตั้งเเต่เจ็ดโมงยี่สิบ ตอนที่คิดว่าฝนซาลงบ้างเเล้วเเละก้าวเท้าออกจากสถานี มันก็ตกลงมาอีกซู่ใหญ่จนหดเท้ากลับเข้ามาเเทบจะไม่ทัน เป็นเเบบนี้อยู่หลายต่อหลายรอบ

 

 

โทรหาซึงยุนให้รับหน้าไปก่อนก็เเล้วกัน...

 

 

"น้อง"

 

 

"นี่น้อง"

 

 

เเทฮยอนเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอทัชสกรีน หันไปดูรอบๆเเล้วไม่เห็นใคร ก็เลยชี้นิ้วเข้าอกตัวเอง เหมือนเป็นการถามว่า 'หมายถึงผมเหรอครับ?'

 

 

"เรานั่นเเหล่ะ ชื่ออะไรนะลืม"

 

 

เเทฮยอนเลิกคิ้ว คำพูดคำจาอีกฝ่ายเหมือนเคยรู้ชื่อเขามาก่อนอย่างนั้นหละ

 

 

"ชื่อนัมเเทฮยอนครับ"

 

 

"อ่าใช่ เดินไปด้วยกันไหมแทฮยอน ฮยองมีร่มนะ"

 

 

คนตัวสูงชูร่มสีใสในมือขึ้นให้เขาดูเหมือนเป็นการยืนยันว่าเขาพูดจริงๆ ไม่ได้หลอกนะ

 

 

กฎสองข้อจากหลายๆข้อของเขาก็คือ เเทฮยอนไม่คุยกับคนเเปลกหน้า เเล้วก็ไม่ใช้ร่มร่วมกับคนอื่นด้วย

 

 

"ไปครับ"

 

 

เเต่วันนี้รีบนี่ ช่างหัวกฎมันสักวันละกันนะ

 

 

ปกติแล้วแทฮยอนจะไม่ใช้ร่มกับใครเพราะเขาเป็นคนตัวโตสูง ถ้าคนสูงน้อยกว่ากางร่มให้ ตรงขอบร่มก็จะเกี่ยวหัวเขาไปมา หรือไม่ ตัวร่มก็จะอยู่ติดผมเขาจนผมเสียทรง เเต่ถ้าคนสูงกว่าหรือตัวเท่าๆกันมาเดินด้วย เขาก็จะอึดอัด

 

 

ไม่รู้ว่าวันนี้แทฮยอนโฟกัสกับเรื่องงานที่จะพรีเซนต์มากไปหรือเพราะคิดไปเองกันเเน่ เเต่รู้สึกว่าการเดินใต้ร่มกับคนอื่นครั้งนี้ไม่อึดอัดเหมือนอย่างเคย

 

 

ปลายร่มไม่เกี่ยวผมเขาให้เสียทรง ตัวร่มกับก้านร่มก็ไม่ชนผมเขาให้รำคาญใจ ไหล่ก็ไม่กระเเทกกันให้หงุดหงิดด้วย

 

 

ทั้งๆที่ร่มคันเล็กเเสนเล็ก เล็กแบบที่ผู้ชายสองคนไม่น่าจะเบียดกันเข้าไปได้ด้วยซ้ำ

 

 

เเต่สุดท้ายเเทฮยอนก็มาถึงออฟฟิศในอีกสิบนาทีหลังจากนั้นโดยที่ไหล่กับผมข้างซ้ายเปียกเพียงนิดเดียวเท่านั้น

 

 

"ออฟฟิศผมอยู่ตรงนั้นครับ

 

 

เเทฮยอนชี้นิ้วไปที่ตึกกระจกสองชั้นดีไซน์เก๋ไก๋ที่หัวมุมถนน ชายหนุ่มพยักหน้า เดินตามมาส่งถึงประตูทางเข้า

 

 

"ขอบคุณนะครับ"

 

 

เเทฮยอนพยักหน้าให้เเล้วรีบวิ่งเข้าไปในตัวตึก 

 

 

"อ้อผมชื่อนัมเเทฮยอนนะ!"

 

 

คนที่วิ่งขึ้นบันไดไปได้ครึ่งทางแล้วร้องบอกก่อนจะหันหลังซอยเท้าขึ้นบันไดไปอย่างเร่งรีบ

 

 

ส่วนผู้ชายตัวสูงที่ไหล่ขวาเปียกชุ่มยืนยิ้มค้างอยู่พักใหญ่ ก่อนที่เขาจะสะบัดร่มเเล้วม้วนมันเก็บใส่ซองพลาสติกยาวที่เเม่บ้านจัดเตรียมเอาไว้ให้บริการ

 

 

"ได้เจอตัวจริงซักทีนะ...นัมเเทฮยอน"

 

 

..........

 

 

เซ่อซ่ากว่าเเทฮยอนไม่มีอีกเเล้ว

 

 

เตรียมร่มวางไว้ที่หน้าประตูบ้านเเล้วเเท้ๆเเต่ดันลืมหยิบมา ผลก็คือต้องมาติดเเหงกอยู่ที่สถานีรถไฟฟ้าเหมือนวันก่อน

 

 

เเทฮยอนกดเล่นเพลย์ลิสต์ในไอพอดพลางยกขาขึ้นมานั่งขัดสมาธิบนม้าหิน ชายหนุ่มเท้าคาง มองสายฝนที่โปรยปรายลงมาเรื่อยๆไม่หยุดหย่อน

 

 

จากม่านฝนบางๆเเปรเปลี่ยนเป็นผืนน้ำหนาหนักสาดกระทบพื้น เเล้วกลับไปเป็นหยดฝนเม็ดเล็กอีกระลอก กลับไปกลับมาอยู่อย่างนั้น ซึ่งออกจะน่ารำคาญสำหรับคนที่กำลังรีบร้อน แต่เพราะว่าวันนี้เขาไม่ได้มีเสนองานอะไร การนั่งมองม่านฝนที่เขาชอบเเสนชอบจึงทำให้จิตใจค่อยๆสงบลง

 

 

อืม ลองคิดคอลเลคชั่นหน้าฝนเอาไปเสนอดีไหมนะ?

 

 

เเทฮยอนล้วงเอาสมุดจากกระเป๋าขึ้นมาเปิดเเล้วเริ่มลากเส้นขีดเขียน

 

 

"วันนี้เปลี่ยนสถานที่ทำงานหรอ?"

 

 

เงยหน้าขึ้นก็เห็นใบหน้าตี๋ส่งยิ้มมาให้ ในมือชายหนุ่มมีร่มใสที่กางกันฝนให้เขาเมื่อวันก่อน

 

 

"ครับ กำลังคิดคอลเลคชั่นหน้าฝน"

 

 

แทฮยอนบุยปากไปยังสมุดในมือ เขายิ้มจางๆให้ร่างสูงแล้วก็ก้มลงเติมลายบนเสื้อที่ร่างแบบเอาไว้

 

 

"นี่แทฮยอน อยากเดินไปออฟฟิศพร้อมกันไหม หรืออยากนั่งทำงานอยู่ที่นี่ก่อน?"

 

 

"อืม...นั่งทำงานที่นี่ก่อนละกันครับ ไอเดียกำลังไหลเลย"

 

 

"อ้อ...โอเค...งั้น ไว้เจอกันนะ"

 

 

"ว่าเเต่..."

 

 

คนที่กำลังจะเดินลงจากสถานีชะงักไป ชายหนุ่มหน้าตี๋หันกลับมามองดวงตาเรียวที่ละจากแผ่นกระดาษแล้ว

 

 

"คุณชื่ออะไร?"

 

 

"ฮยองเหรอ?"

 

 

คนเเก่กว่าบอกชื่อตัวเองพร้อมฉีกยิ้มโชว์ฟันเรียงสวย แทฮยอนพยักหน้ารับ ก่อนจะจรดปลายดินสอเขียนขยุกขยิกลงในสมุดหน้าถัดไป

 

 

...

 

 

 

·  อีซึงฮุน - 

 

 

..........

 

 

ฝนตกทั้งอาทิตย์จริงตามที่พยากรณ์อากาศทำนายเอาไว้ ตกหนักสะใจแบบที่ได้กลิ่นดินกลิ่นหญ้าหอมฟุ้ง แต่จิตใจของเเทฮยอนก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยสงบสักเท่าไหร่

 

 

แทฮยอนมานั่งวาดรูปอยู่ที่สถานีรถไฟฟ้าอยู่เป็นอาทิตย์โดยที่ไม่เจอซึงฮุนเลยซักวัน

 

 

ชายหนุ่มหยิบร่มที่ซุกอยู่ในส่วนลึกสุดของกระเป๋าออกมากางกันฝนอย่างเซ็งๆ

 

 

วาดจนเสร็จไปสามคอลเลคชั่นละ อีซึงฮุนก็ยังไม่โผล่หน้ามาพร้อมกับร่มใสเลย

 

 

แทฮยอนเดินทอดน่องไปตามทางที่ทอดยาวไปถึงออฟฟิศ ฝนตกเย็นสบายดี

 

 

แต่เซ็ง...

 

 

..........

 

 

"อ้าว ชอบฝนไม่ใช่รึไง แล้วทำไมอาทิตย์นี้มาทำงานหน้าบู้บี้ทุกวันเลย"

 

 

ซึงยุนที่พึ่งกลับจากซื้อเครื่องดื่มที่ร้านกาแฟไม่ไกลออกไปจากออฟฟิศทักขึ้น เมื่อเห็นแทฮยอนหยุดยืนสะบัดน้ำออกจากร่มที่หน้าประตูออฟฟิศด้วยสีหน้าเซ็งๆ

 

 

"หรือว่า..."

 

 

"?"

 

 

"เมนส์ไม่มาหรอจ๊ะ ท้องรึเปล่า?"

 

 

เด็กหนุ่มเย้าเสียงใสพร้อมกับเขย่าร่มในมือจนละอองน้ำกระจายเปียกเป็นดวงๆเต็มเสื้อเขา

 

 

"ตี๋อยากตายเหรอ!"

 

 

แทฮยอนกระชับด้ามจับร่มก่อนจะฟาดตัวร่มไปกลางตัวซึงยุนแบบไม่ออมเเรง

 

 

"โอ๊ย!"

 

 

"หงุดหงิดอยู่ อย่ากวนตีน"

 

 

แทฮยอนว่าแล้วเดินนำเข้าไปในห้องทำงาน ดีไซน์เนอร์หนุ่มกระเเทกตัวนั่งลงที่เก้าอี้ มือขาวหยิบสมุดขึ้นมาเปิดแล้วลงมือวาดรูปต่อ

 

 

..........

 

 

ฝนตกตลอดทั้งวันจนแทฮยอนเริ่มจะเซ็งหนัก มองฝนทีไรก็นึกถึงรอยยิ้มสวยกับร่มใสที่กางกันฝนให้เขา

 

 

ดูซิเนี่ย วนวาดอยู่เเต่อะไรเกี่ยวกับเม็ดฝน ก้อนเมฆ ร่ม หัวใจ ออกมาเป็นสองสามคอลเลคชั่นแล้วเนี่ย

 

 

"นี่หมวย"

 

 

"ว่า?"

 

 

วันนี้คุณดีไซนเนอร์อี เจ้าของแบรนด์เสื้อผ้าแบรนด์ดังที่เราจะดิวงานกับเขาเดือนหน้าแวะมาคุยกับหัวหน้าด้วยนะเว่ย สาวๆในบริษัทนี่ไปออที่หน้าห้องฮิมชานฮยองกันใหญ่เลยอ่ะ 

 

 

"แล้ว?"

 

 

"ไม่ไปรุมกับเขาบ้างเหรอหมวย?"

 

 

"เดี๋ยวดึงให้ปากห้อยถึงพื้นเลยนี่"

 

 

"ทำไมโหด?"

 

 

ซึงยุนยกมือกุมปากแล้วใช้ขาถัดเก้าอี้กลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง แทฮยอนกลอกตาก่อนจะหยิบหนังสือแฟชั่นที่บริษัทต่างๆส่งมาให้ขึ้นมาเปิดดูเล่นเพราะไม่มีอารมณ์ทำงาน

 

 

นายแบบคนนี้หล่อดี...

 

 

ดวงตาเรียวเลื่อนอ่านคำบรรยายตัวเล็กๆที่หัวมุมขวาของหน้านิตยสาร

 

 

เสื้อยืดคอกลมและกางเกงขายาวผ้าลินินลายทางจากแบรนด์ ...

 

 

อ่า เเบรนด์ที่จะดิวด้วยเดือนหน้านี่สินะ

 

 

นายแบบ : ซงมินโฮ

ออกเเบบเสื้อผ้า : อีซึงฮุน

เเต่งหน้า : อีแชริน

ทำผม : ฮงจุนซัง

 

 

หืม?

 

 

เเทฮยอนวนกลับขึ้นไปอ่านคำบรรยายที่มุมกระดาษนั้นใหม่อีกรอบ

 

 

ออกแบบเสื้อผ้า : อีซึงฮุน

 

 

"ซึงยุน ฉันกลับก่อนนะ"

 

 

เเทฮยอนคว้ากระเป๋าเป้มาสะพายเเล้ววิ่งออกจากห้องทำงาน ไม่สนใจเสียงเพื่อนรักที่ตะโกนไล่หลังมา

 

 

เขาวิ่งเต็มฝีเท้าขึ้นไปที่ห้องทำงานของเจ้านาย

 

 

"ฮิมชานฮยอง..."

 

 

เเทฮยอนก้มตัวลง มือขาวค้ำที่หน้าขาเเล้วอ้าปากหอบเอาอากาศหายใจ

 

 

"คุณอีไปไหนเเล้ว?"

 

 

"พึ่งลากันเมื่...เฮ้ย ละนั่นจะรีบไปไหน!"

 

 

เเทฮยอนวิ่งลงบันได กระโจนก้าวข้ามทีละสองสามขั้นเเต่ก็ไม่กลัวล้ม เขากลัวจะไม่ทันมากกว่า

 

 

ใช้เวลาครู่เดียวเเทฮยอนก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูออฟฟิศ

 

 

เเละเเน่นอนว่าดีไซน์เนอร์อีคนดังยังยืนอยู่ตรงนั้น

 

 

คนที่อยู่ในชุดเสื้อเเขนกุดสกรีนลายกราฟฟิกกับกางเกงยีนส์เเฟชั่นขาดๆคลุมทับด้วยเชิ๊ตขาวเท่ห์ๆอีกตัวยืนเอนหลังพิงตัวตึกอยู่ตรงนั้นชายหนุ่มมองฝนเเล้วฮัมเพลงตามดนตรีที่ดังก้องออกจากหูฟัง ในมือของเขามีร่มใสคันเดิม

 

 

"สวัสดีครับคุณดีไซนเนอร์อี"

 

 

แทฮยอนเดินเข้าไปยืนด้านข้าง ไหล่ของเขาแตะเเนบกับไหล่ของชายหนุ่มเพราะพื้นที่หน้าตึกที่คับเเคบถูกจับจองด้วยร่มหลายสิบคันของสตาฟที่กางตากเอาไว้ จนเหลือเพียงพื้นที่เล็กๆที่แทบไม่พอให้ผู้ชายตัวโตสองคนยืนหลบฝน

 

 

"สวัสดี ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณดีไซน์เนอร์นัม"

 

 

คนเเก่กว่ายื่นมือมาให้ เเทฮยอนยกมือขึ้นจับตอบ สัมผัสอุ่นๆจากฝ่ามือทำให้เขาต้องเสหน้าไปทางอื่นเเล้วกลั้นยิ้มเอาไว้ 

 

 

เก็บอาการหน่อยซี่นัมเเทฮยอน!!

 

 

ดีไซน์เนอร์หนุ่มทั้งสองได้เเต่ยืนอมยิ้มมองฝนกันอยู่พักใหญ่ จนฝนเริ่มหนาเม็ดน้อยลงบ้าง คนที่อายุงานเเละอายุจริงมากกว่าจึงเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้นก่อน

 

 

"นึกว่าจะไม่ตามออกมาเเล้วนะเนี่ย เกือบถอดใจเเล้ว ยืนรออยู่ตั้งนาน"

 

 

"เหรอครับเเล้วรอทำไมหล่ะ?"

 

 

"ก็มีเรื่องอยากจะถาม"

 

 

เขาพลิกตัวเเล้วเอนตัวด้านข้างพิงกำเเพงเเทน ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อเห็นว่าคุณดีไซน์เนอร์นัมกลั้นยิ้มไม่ไหวเเล้ว ผลออกมาเลยกลายเป็นยิ้มเห็นฟันกระต่ายสองซี่โตๆ

 

 

"จะถามอะไรหล่ะ?"

 

 

"เดินไปสถานีด้วยกันไหมฮยองมีร่มนะ"

 

 

"ก็ไปดิ รออยู่ไม่ใช่รึไง"

 

 

เพราะตกลงไปเเบบนั้น เลยมีชายหนุ่มสองคนที่ไหล่เปียกกันคนละข้างเดินเบียดกันอยู่ใต้ร่มใสคันเล็ก ไหล่ของพวกเขากระทบกันเป็นระยะเเต่ไม่อึดอัดเลยสักนิด เเถมยังเรียกรอยยิ้มขึ้นมาประดับเต็มบนเเก้มของทั้งคู่อีกด้วย

 

 

เเทฮยอนยกมือขึ้นโบกลาอีกฝ่ายอย่างเงอะๆงะๆเมื่อเเตะบัตรเข้ามาในตัวสถานีเเล้วจำเป็นต้องเเยกกันขึ้นรถไฟฟ้าไปคนละทาง

 

 

"เจอกันพรุ่งนี้นะเเทฮยอน"

 

 

เเทฮยอนพยักหน้ารับ ก่อนต่างคนจะเเยกย้ายกันเดินไปขึ้นบันไดเลื่อนคนละฝั่ง เเทฮยอนที่บันไดเลื่อนอยู่ใกล้กว่าขึ้นมาถึงบนสถานีก่อนเขาเเอบชำเลืองมองชายหนุ่มที่พึ่งจะขึ้นมาถึง เเละเดินขึ้นมาหยุดยืนที่บนสถานีฝั่งตรงข้ามกับเขา

 

 

โชคดีที่ขบวนรถไฟของฝ่ายนั้นมาเร็ว เขาเลยไม่ทำตัวเงอะงะไปกว่าเดิม เเทฮยอนเเอบชำเลืองมองเข้าไปในขบวน เห็นอีกฝ่ายที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างโบกมือให้ เเทฮยอนโบกมือกลับ เเล้วมองตามขบวนรถไฟค่อยๆเคลื่อนหายไปจนลับสายตา

 

 

พยากรณ์อากาศว่าพรุ่งนี้ท้องฟ้าจะสดใสปรอดโปร่งเพราะมรสุมได้เคลื่อนผ่านไปเเล้วเรียบร้อย

 

 

เเต่ถึงฝนจะไม่ตกก็ไม่เป็นไร 

 

 

ยังไงก็มีอีซึงฮุนเดินข้างๆอยู่ดีนี่นะ...

 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #901 Mo_mo (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 11:40
    แหมมมม นัมแทหะหยอนนนน ไม่เบาเลยนะต๊ะะะะ5555
    #901
    0
  2. #692 jhytm (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 11:33
    เดินไปด้วยกันไหม ฮยองมีร่มนะ ฮือออออ ทำไมน่ารัก อยากเดินไปด้วย พี่ฮุนน่ารักจัง ยอมไหล่เปียกให้น้องไม่เปียก ไหนน้องชอบฝน น้องไม่ได้เปียกฝนเลย5555555 ฝนกำลังตกอยู่เลยตอนอ่าน อยากมีคนมากางร่มให้บ้าง ชอบตอนแรกมาก นึกว่าพี่ฮุนแอ๊บถามชื่อ มีการทำเหมือนรู้จักกัน ชื่ออะไรนะลืม 555555555 จริงๆก็ทำงานที่เดียวกันนี่นา ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ??
    #692
    0
  3. #686 lolodebkk (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 04:24
    ฮยองมีร่มนะ ทำไมอ่านประโยคนี้แล้วเขิน >\\<

    นัมก็ไม่เก็บอาการเลยยยยยย ตีตาย 55555

    น่ารักมากอ่าาาา
    #686
    0
  4. #685 NMASH_ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 11:10
    น่ารักกกกกกก เขิน>///< ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ :)
    #685
    0
  5. #684 Yuii_iiuY (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 06:53
    กรี๊ด หวีด ดังมากกกกกกกก
    ทำไมน่ารักขนาดนี้ -- ปาหัวใจใส่น้องเมย์

    ขอบคุณนะคะ
    #684
    0
  6. #683 MJMaY (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 06:11
    อ่านไป ฝนตกไป เขินแรงมากกกกกกกกกก
    #683
    0
  7. #682 wwhywhy (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 04:32
    น่ารักกกกกกก เข้ากับหน้าฝนพอดี ฝนตกทีไรก็นึกถึงฮุนนัม ฮอลลลลลลลลลล (บิดหมอน)
    #682
    0
  8. #681 Kezzy (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 00:47
    หมวยคนสองมาตรฐาน ความละมุนมีให้เฉพาะดีไซเนอร์อีซึงฮุนเท่านั้น แต่กับซึงยุนโหดอย่างบ้าคลั่ง อ่านแล้วรู้สึกอยากลืมร่มบ้างไรบ้าง ^^
    #681
    0
  9. #680 Nikhotohoto (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 00:01
    คนพี่ก้อมองคนน้องมานาน คนน้องก้อรอคนพี่ เขินมากเลย ;) ฮุนนัมทำมัยอบอุ่นแบบนี้ อยากเปียกฝนเลย 55 ขอบคุณน้องเมสำหรับฟิคนะจ๊ะ
    #680
    0
  10. #679 kyotangmo (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 23:07
    กรี๊ด น่ารักจริงๆ อ่านแล้วอมยิ้มตามเลย

    น่าสงสารยุน โดนฟาดบ้างล่ะ จะโดนดึงปากมั่งล่ะ XD
    #679
    0
  11. #678 YimPaew (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 22:48
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกก
    ละมุนมากเลย เนื้อเรื่องน่าร้ากกกกกกมากกก งื้ออออ อ่านแล้วตาสว่าง เขินจุง
    กรี๊ดดดดดดดดด สติแตก เขินฮุนนัมในเรื่องมาก งื้อออออ
    /เอาหมอนอุดปากกรี๊ด >\\\\\<
    #678
    0