Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 67 : ♫ OS Warm Rain 1 -Hoonnam-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 มิ.ย. 59




Warm Rain 1

-Hoonnam-


____________________

 

เป็นวันชอตที่เขียนไปตามอารมณ์มาก 5555 พลอตเริ่มจากพี่ฮุนป่วย ไปๆมาๆมีฝนตกอะไรก็ไม่รู้ เลยคิดชื่อเรื่องไม่ออก งั้นขอชวนทุกคนมาเล่นกันนะคะ อยากให้ช่วยกันคิดชื่อเรื่องให้เรื่องนี้ คนละกี่ชื่อก็ได้แล้วเสนอมาเลย เดี๋ยวเมจะเอามาทำฉลากจับฉลาก แล้วเลือกเอาชื่อนึงนะคะ มาช่วยกันคิดน้า ^______^

 

----------

 

"ซ้อมเสร็จเเล้ว เเย๊ยยยย~"

 

 

แทฮยอนมองคนเป็นลีดเดอร์วิ่งกางเเขนร่อนไปทั่วห้องซ้อม ก่อนจะจบลงที่การนอนเเผ่ตัวยาวบนพื้นห้องข้างๆเขา

 

 

"ไปหาซึงฮุนฮยองกันเถอะ"

 

 

คนเป็นลีดเดอร์พูดถึงพี่คนรองที่ถูกส่งตัวเข้าแอดมิทในโรงพยาบาลทันทีที่เครื่องร่อนลงที่สนามบินเมื่อเช้านี้

 

 

"ไม่เอาอ่ะ ใครๆกไปเยี่ยม คนเยอะ"

 

 

คังซึงยุนกลอกตาใส่เขาทันที

 

 

"หยุดความคิดติสท์ๆไว้สักพักนึงไม่ได้เหรอไปด้วยกันพร้อมๆกันก่อนสิคืนนี้"

 

 

ลีดเดอร์หนุ่มมองนาฬิกาซึ่งบอกเวลาของวันใหม่แล้ว ถึงไปเยี่ยมก็คงเข้าไปเยี่ยมไม่นานเพราะพี่คนรองอาจจะหลับไปแล้ว แต่ยังไงซึงยุนก็ยังอยากให้ไปพร้อมกัน อยากไปบอกพี่ว่าพวกเขาจัดการทุกอย่างกันได้ไม่ต้องกังวล

 

 

"ไปเถอะแทฮยอน ซึงฮุนคงดีใจถ้าพวกเราไปหาพร้อมกันนะ"

 

 

พี่ใหญ่ของวงว่าพร้อมกับนั่งลงใกล้ๆซึงยุนที่รีบขยับตัวไปนอนหนุนตักทันที

 

 

"ไม่อ่ะ ไม่อยาก"

 

 

"ซึงฮุนฮยองคงอยากเจอนายมากกว่าใคร"

 

 

มินโฮว่าในขณะที่เก็บเสื้อผ้าเเละข้าวของส่วนตัวลงกระเป๋า

 

 

"ไปเถอะ เราเป็นวินเนอร์ วินเนอร์ที่มีห้าคนไงนัมแทฮยอน"

 

 

ซึงฮุนยกคอขึ้นจากหมอนมนุษย์นุ่มนิ่มมาเซ้าซี้

 

 

"น่านะ ไปหาซึงฮุนกัน"

 

 

พี่โตสุดส่งยิ้มกว้างมาให้พร้อมพยักหน้าเชิญชวน 

 

 

"ไปกัน"

 

 

มินโฮยกกระเป๋าขึ้นพาดบ่า ซึงยุนฉุดจินอูให้ลุกขึ้นแล้ววิ่งไปเกาะหลังมินโฮเหมือนต่อขบวนรถไฟ

 

 

ก็ในเมื่อบิวด์กันขนาดนี้แล้ว แทฮยอนก็คงต้องยอมจำนน

 

 

..........

 

 

รถเเวนสีดำขนาดบรรจุผู้โดยสารได้ทั้งครอบครัวขับเคลื่อนพาพวกเขามายังโรงพยาบาลเเห่งหนึ่งใกล้กับเมืองที่จะจัดคอนเสิร์ต

 

 

"ทำไมน้องทำหน้าเเบบนั้นหละ?"

 

 

จินอูถามเเทฮยอนที่นั่งพิงกระจกรถอยู่ทางขวามือ เเสงไฟวูบวาบจากข้างทางที่เกิดขึ้นเมื่อรถเคลื่อนผ่านเสาไฟสาดส่องให้เห็นว่าใบหน้าสวยสุดโปรดของอีซึงฮุนนั้นบูดสนิท

 

 

"ฮยองเขาไม่สบายเเล้วนี่คือจะไปงี่เง่าใส่เขาเหรอ?"

 

 

"ก็บอกเเล้วว่าไม่อยากไป"

 

 

น้ำเสียงของคนเป็นน้องติดจะหงุดหงิดเอาเรื่อง ซึงยุนมองหน้ากับจินอู คนเป็นพี่โตสุดส่ายหน้าเป็นเชิงว่าพอเถอะ ไม่งั้นคงได้เห็นคนเป็นน้องนั่งรออยู่ในรถไม่ยอมขึ้นไปเยี่ยมสุดที่รักแน่

 

 

เขายังไม่อยากเห็นอีซึงฮุนขาดใจตายนะ วินเนอร์ยังต้องการเมนเต้นอยู่ EXIT ก็ยังออกไม่ครบเลย...

 

 

...........

 

 

เสียงโวยวายดังลั่นห้องพักผู้ป่วยขนาดกว้างพิเศษ จะหนีไปอยู่ห้องรับรองญาติที่เชื่อมต่อกันนั้นหรือสตาฟก็อยู่กันหนาเเน่น พอพวกเขามาปรากฎตัว สตาฟก็เฮละโลไปอยู่ที่ห้องพักเพื่อคืนความเป็นส่วนตัวให้กับพวกเขาทั้งห้าคน

 

 

ลีดเดอร์หน้าตี๋เล่าเรื่องราวต่างๆให้คนเจ็บฟังพร้อมท่าประกอบมากมาย มีซงมินโฮช่วยเสริม เเละมีเสียงหัวเราะของพี่ใหญ่ช่วยเสริมบรรยากาศให้ผ่อนคลาย

 

 

จะมีก็เเต่เเทฮยอนที่นั่งไขว่ห้างสไลด์โทรศัพท์ไปมาบนโซฟาตัวใหญ่ริมกระจกใสไม่สนใจอะไรอื่น

 

 

"เเทฮยอน"

 

 

เขาได้ยินเสียงติดจะสูงแหลมนั่นชัดเจนเเต่ทำเป็นไม่สนใจ 

 

 

"ย่าห์นัมเเทฮยอน"

 

 

คราวนี้เป็นเสียงของคังลีดเดอร์ เเทฮยอนพ่นลมหายใจออกจมูกเเล้วปรายตามองเหมือนจะถามว่าจะเอาอะไร

 

 

จินอูที่นั่งอยู่ข้างๆเเตะหน้าขาคนเป็นน้องพร้อมเพยิดหน้าไปทางคนเจ็บที่ตบพื้นที่ว่างข้างตัวปุๆ

 

 

"มาหาฮยองหน่อยสิ"

 

 

เลี่ยงไปมองมินโฮคนเป็นพี่กว่าก็กดตาดุ เลื่อนสายตาไปมองลีดเดอร์ที่อยู่ข้างเตียงฝ่ายนั้นก็จิกเขาตาเขียว ส่วนพี่โตสุดมีสีหน้าอ่อนใจ

 

 

"ไปรอที่รถนะ"

 

 

"พัง"

 

 

ซงมินโฮว่าพร้อมทิ้งสะโพกนั่งลงที่ปลายเตียงคนเจ็บหลังจากแทฮยอนออกจากห้องไป

 

 

"นี่เราเลี้ยงแทฮยอนกันมายังไง โตมาถึงดื้อขั้นนี้"

 

 

ซึงยุนขยี้ผมจนยุ่งเหยิง ฮึดฮัดเดินไปทิ้งตัวนอนลงบนโซฟากว้าง ที่จินอูขยับเอาตักมารองศีรษะต่างหมอนให้อย่างเอาใจเต็มที่

 

 

"ใครนะช่างตามใจ"

 

 

บ่นไปจินอูก็เหล่คนบนเตียงไป

 

 

"อีซึงฮุนไงจะใครหล่ะ"

 

 

มินโฮช่วยสมทบอีกเเรง 

 

 

"อย่ามา ก็ตามใจเเทฮยอนพอๆกันนั่นเเหล่ะ โดยเฉพาะลีดเดอร์กับจินอูฮยอง"

 

 

ซึงฮุนว่าพลางชี้หน้าคนเป็นน้องสุดในนี้ คังซึงยุนหน่ะตัวสปอยล์แทฮยอนเลย 

 

 

"ทำไมฮยองข้ามตัวเองไปวะ?"

 

 

"อ้าว คือนี่ก็ตามใจธรรมดา ตามประสาเเฟนป่ะ ขัดใจเขาได้เหรอรายนั้นน่ะ"

 

 

"ยังไงก็กลายเป็นนิสัยน้องไปแล้วนี่นะ"

 

 

จินอูว่าพลางบีบปากเด็กช่างบ่น ซึงยุนพยักหน้าหงึกหงัก จับมือคนเป็นพี่มาไล้เเก้มเล่น

 

 

"เขาคงจะโกรธมากเเหล่ะ"

 

 

"เรื่อง?"

 

 

จะบอกตรงๆว่าซงมินโฮไม่รู้สาเหตุที่อยู่ดีๆคนเป็นน้องก็ทำตัวปั้นปึ่ง ไม่มองหน้าไม่พูดจากับซึงฮุนฮยองเลยสักนิดเดียว จินอูฮยองกับซึงยุนก็ไม่รู้

 

 

"ก็ฉันผิดสัญญากับเขาหน่ะสิ"

 

 

..........

 

 

โชคดีที่ภาษาญี่ปุ่นของเขาดีพอที่จะสื่อสารกับคนขับรถเเท็กซี่ให้มาส่งยังที่หมายได้ถูก

 

 

เเทฮยอนนึกขอบคุณเซนเซอยู่ในใจ

 

 

เเสงไฟเเวมวามจากทีวีสาดให้เห็นคนที่นอนตะเเคงหันหลังให้ประตูอยู่บนเตียง คงจะเปิดทีวีทิ้งไว้ตามประสาคนขี้เหงา

 

 

แทฮยอนลงฝีเท้าเบาย่องเข้าไปในห้องพักของญาติ ซึ่งมีเตียงนอนเดี่ยวสองเตียง หนึ่งเตียงนั้นเเน่นอนว่าถูกจับจองโดยบอดี้การ์ดร่างใหญ่ใจดีของพวกเขา อีกเตียงเป็นเซโฮฮยองกับสตาฟอีกคน เเทฮยอนเดินไปหยิบผ้าห่มกับหมอนสำรองในตู้เสื้อผ้า ปิดประตูตู้เงียบกริบ ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในห้องคนเจ็บเเล้วจัดการกดปิดทีวี

 

 

"มานอนเฝ้าละนะ ฝันดีนะฮยอง"

 

 

เเทฮยอนกำลังจะเคลิ้มหลับตอนที่สัมผัสอุ่นๆลากลงกลางเเผ่นหลังซ้ำไปซ้ำมา ตามด้วยสัมผัสหนักๆบนขมับ เเก้ม เเละสันจมูก 

 

 

"แทฮยอนอา"

 

 

"รู้นะว่ายังไม่หลับ

 

 

เเทฮยอนพยายามผ่อนลมหายใจให้เป็นปกติเเม้มันจะกระตุกขาดตอนไปแล้วก็ตาม ใจจริงเขาอยากจะยู่ปากเเยกเขี้ยวใส่อีกฝ่ายเต็มแก่ แต่เพราะว่าเเกล้งหลับอยู่

 

 

แทฮยอนจิกมือกับเบาะนุ่มเเน่นเมื่อริมฝีปากร้อนๆของพี่ทาบลงมาเเนบ กลีบปากบางรุ่มร้อนไล้เลาะเล็ม หัวใจของคนเป็นน้องเต้นตึกตักกลัวจะเผลอไผลจูบตอบรสสัมผัสที่คุ้นชิน

 

 

"ขึ้นไปนอนด้วยกันสิ"

 

 

ลมหายใจร้อนหนักหน่วงปะทะข้างเเก้ม ริมฝีปากเเนบติดกับติ่งหูนุ่มจนผิวกายร้อนซ่าน 

 

 

ฮื่อจะเเกล้งหลับต่อไปไม่ไหวแล้วนะ

 

 

"แทฮยอนอา"

 

 

ริมฝีปากร้อนกดหนักๆลงที่ซอกคอ มือที่เย็นจากเครื่องปรับอากาศสอดผ่านผ้าห่มเเละเสื้อยืดเข้ามาสัมผัสผิวเนื้ออ่อนตรงบั้นเอวจนเกือบสะดุ้ง เเละเมื่อฟันเรียงสวยเป็นระเบียบงับฝังลงมาบนต้นคอเท่านั้น

 

 

"เจ็บนะ!"

 

 

กำปั้นลุ่นๆที่หนักสมตัวก็ทุบลงบนบ่าเต็มเเรง 

 

 

เเสงไฟเรือนรางจากตึกสูงด้านนอกสาดให้เห็นว่าคนเป็นน้องหน้ายับยู่ยี่ไม่สบอารมณ์ เเทฮยอนไม่ชอบให้เขากัด ไม่ชอบให้เขาทำรอย 

 

 

ก็ไม่เคยเข้าใจเหมือนกัน เพราะเจ้าตัวน่ะตัวกัดเลย ชอบกัดเขาราวกับลูกแมวคันฟัน

 

 

"ไปนอนด้วยกันสิ"

 

 

คนเป็นพี่กางเเขนคร่อมน้องเอาไว้ ก่อนจะเอียงหน้าจูบมือข้างนึงที่ยันอยู่บนไหล่

 

 

"ไม่ต้องมาอ้อน"

 

 

เด็กดื้อว่าเสียงเเข็ง ชักมือหนีริมฝีปากที่พรมจูบลงมาอีก

 

 

"โกรธเหรอ?"

 

 

"โกรธมาก"

 

 

เเทฮยอนสวนทันควัน จ้องตาคนเป็นพี่เขม็งเพื่อบอกว่าเขาโกรธจริง

 

 

"ขอโทษครับ ที่บาดเจ็บอีกเเล้ว"

 

 

"..."

 

 

"แทฮยอนอา"

 

 

เเทฮยอนเลือกที่จะหันมองออกไปนอกกระจก เขาโกรธจริงๆนะ เพราะคราวที่เเล้วที่อีกฝ่ายบาดเจ็บ ก็สัญญากับเขาเเล้วว่าจะไม่คิดท่าอะไรเเผลงๆ สัญญาเเล้วว่าจะไม่เจ็บตัวอีก

 

 

เเต่ลงท้ายด้วยการเป็นหนักกว่าทุกครั้ง ชายหนุ่มวัยกลางยี่สิบเเต่กลับต้องใส่ที่ซัพพอร์ตหลัง เเม้เเต่นั่งเครื่องบินหมอยังห้ามอยู่หลายต่อหลายวัน ต้องอ้อนวอนขอบินตามมา เเถมบินมาถึงยังเเอดมิททันที แทฮยอนควรรู้สึกยังไง

 

 

เขาโกรธ...

 

 

ความเงียบเข้าเเทนที่อากาศเย็นๆในห้องจนชักอึดอัด คนเป็นพี่ถอนหายใจเเผ่ว เขาลูบเส้นผมนิ่มก่อนจะกดจูบลงกลางหน้าผาก 

 

 

"ขอโทษนะ ฝันดีครับ"

 

 

ซึงฮุนพยายามจะไม่คิดมากอะไร เเค่เเทฮยอนยอมมานอนเฝ้าเขาก็ดีมากเเล้วไม่ใช่หรือ?

 

 

คนเป็นน้องเหลือบมองพี่ที่เดินช้าๆ ยกมือกุมหลังกลับไปที่เตียง เห็นเเบบนั้นหัวใจก็อ่อนยวบ ความรู้สึกผิดเริ่มเกาะกุมใจ

 

 

ยิ่งเห็นสีหน้าเจ็บปวดยามรั้งข้างเตียงเพื่อเอนตัวลงนอนเเทฮยอนก็รีบลุกถลาเข้าไปประคอง 

 

 

"หมอบอกว่าเวลาจะลุกจะนั่งจะเดินให้ใส่ที่ซัพพอร์ตหลังไม่ใช่เหรอ"

 

 

เขาเอ็ดเสียงเเข็งพลางประคองศีรษะอีกฝ่ายลงบนหมอน

 

 

"ปวดมากไหม?"

 

 

เห็นคนเป็นพี่หลับตาเหมือนกำลังพักจากอาการเจ็บก็เริ่มหน้าเสีย มือขาวคว้าเอาออดข้างเตียง กำลังจะกดเรียกพยาบาลให้มาดูอาการ

 

 

"ขอบคุณนะ ฮยองดีใจที่เรามา"

 

 

คนเป็นพี่ลืมตาขึ้นเเล้ว เเทฮยอนมองดวงตาที่เเสดงความรักต่อเขาเสมอนั้นเเล้วถอนหายใจ

 

 

"ถ้าอยากไปเข้าห้องน้ำหรือปวดมากก็ปลุกนะ"

 

 

"ไม่อยากให้กอดเหรอ?"

 

 

"..."

 

 

ไม่มีเสียงตอบรับอีกเช่นเคย... นั่นเเปลว่าไม่ตกลง 

 

 

เเทฮยอนหมุนตัวเเล้วเดินกลับไปเอนตัวลงนอนที่โซฟานุ่ม เขาเลือกที่จะหันหลังให้จะได้ไม่ต้องเห็นอีกฝ่าย ดวงตาเรียวมองดวงดาว มองท้องฟ้า ซึ่งมันควรจะทำให้เขาสบายใจเเละจิตใจสงบลง เเต่ก็ไม่ เพราะรู้สึกว่ามีคนกำลังจ้องตัวเองตลอดเวลา

 

 

จะเป็นใครไปได้อีกหล่ะ...

 

 

พลิกตัวไปทั้งหลับตา เเสร้งว่าละเมอพลิกกาย หรี่ตาดูก็เห็นว่าคนเป็นพี่ยังนอนมองเขาตาใส ไม่มีทีท่าว่าจะง่วงนอนหรือเคลิ้มหลับแต่อย่างใด

 

 

ผ่านไปหลายนาทีจึงหรี่ตาดูอีกครั้ง

 

 

เสียงทุ้มเเหลมดังถามในหัว

 

 

'ไม่อยากให้กอดเหรอ?'

 

 

อยากสิ จริงๆคิดถึงจนจะบ้าตายอยู่เเล้ว อยากให้พี่หอม อยากให้พี่ฟัดใจจะขาด

 

 

เห้อ...ยอมเเล้ว...

 

 

เเทฮยอนตวัดผ้าห่มเเล้วลุกเดินไปหาอีกคน ซึงฮุนยิ้มทันทีเเล้วขยับตัวเปิดพื้นเตียงให้

 

 

"ไม่ต้องมายิ้ม"

 

 

เเทฮยอนเเหว กดที่กั้นเตียงลงเเล้วปีนขึ้นไปนอนเบียด รอยยิ้มของอีซึงฮุนตอนนี้สว่างจ้า วงเเขนยาวเลื่อนมากอดเอวเขาหมับ

 

 

อุ่นจัง

 

 

ดีกว่าผ้าห่มตั้งเยอะ

 

 

เตียงเเคบๆแทบจะไม่พอผู้ชายตัวโตสองคนนอนเบียด เเต่ดีกว่านอนโซฟาคนเดียวเยอะเลย

 

 

"ดีไหม?"

 

 

เเทฮยอนพยักหน้า ซุกตัวเข้าหาคนเป็นพี่   ซึงฮุนจูบอีกฝ่ายเบาๆเเล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างน้อง

 

 

"พักผ่อนนะ เหนื่อยมาทั้งวันเเล้ว"

 

 

"อย่าเข้าใจผิด ยังไม่หายโกรธหรอกนะ"

 

 

ปากว่าอย่างนั้นเเต่ยิ่งซุกหน้าเข้าหาคนเป็นพี่ มือขาวๆที่อีซึงฮุนชอบจับละจากชายเสื้อโรงพยาบาลที่ขยำขยุ้มมาวางเกยอยู่บนหน้าอก

 

 

"ฝันดีนะเด็กดี"

 

 

คำกล่อมนอนของซึงฮุนมักทำให้รู้สึกผ่อนคลาย เเต่ถึงเเม้พี่จะไม่ได้พูดอะไรเเล้วเเค่หลับไปพร้อมๆกัน เเทฮยอนก็ยังรู้สึกดี

 

 

เพราะอ้อมกอดของพี่ดีเสมอ

 

 

.....

 

 

แทฮยอนรู้สึกตัวตื่นเพราะได้ยินเสียงฝนเม็ดหนักสาดกระทบกับกระจกห้อง มองคนข้างกายก็เห็นว่าอีกฝ่ายยังหลับสนิท ใต้ตามีรอยช้ำจากการอดนอน

 

 

อยู่คนเดียวที่เกาหลีในโรงพยาบาลคงคิดมากไม่รู้เท่าไหร่ เมื่อวานตอนพวกเขามาหาสีหน้าของพี่ก็ยังไม่ค่อยสดใสเท่าที่ควร

 

 

เเล้วเขายังจะงี่เง่าใส่ให้พี่ยิ่งเหนื่อย

 

 

"งี่เง่าจริงๆเลยนะเเทฮยอน"

 

 

"ขอโทษนะฮยอง

 

 

เเทฮยอนยกหัวขึ้นจากหมอนเเล้วขยับตัวเข้าไปใกล้พี่ ริมฝีปากหยักบางเฉียบประทับจูบลงที่ซอกคอเเบบที่ชอบทำเป็นประจำเวลาอยากจะอ้อน

 

 

แทฮยอนค่อยๆยันตัวลุกขึ้นจากเตียง เขาอยากจะไปหยิบโทรศัพท์ที่โซฟา บรรยากาศฝนตกพรำๆแบบนี้เหมาะกับการฟังเพลงเเล้วนอนซุกตัวพี่ที่สุดเลย

 

 

"ไปไหน"

 

 

ซึงฮุนตื่นเเล้วเพราะอีกฝ่ายขยับตัวจนเตียงยวบยาบ เขาทาบมือลงบนหลังเอวน้องที่กำลังเอากั้นเตียงลง

 

 

"ไปเอาโทรศัพท์ อยากฟังเพลง"

 

 

"เอาของฮยองสิ อยู่โต๊ะหัวเตียงฝั่งนี้"

 

 

ซึงฮุนเพยิดหน้าไปทางหัวเตียงฝั่งเขา เเละด้วยความขี้เกียจจะลุก เเทฮยอนเลยโน้มตัวข้ามตัวพี่เพื่อเอื้อมเเขนไปหยิบโทรศัพท์เเทน ตอนดึงตัวกลับซึงฮุนก็ดึงมือดึงเเขนเขาลงมาวางบนอก

 

 

"อะไร?"

 

 

"หายโกรธฮยองแล้วใช่ไหม?"

 

 

"ขอโทษที่งี่เง่า

 

 

ซึงฮุนหัวเราะ ขอโทษกันง่ายๆแบบนี้นี่เเหล่ะนัมเเทฮยอน 

 

 

"ว่าเเต่พาสเวิร์ดอะไร?"

 

 

แทฮยอนไม่วุ่นวายกับโทรศัพท์ของพี่มากนักหรอก คนเราก็ต้องมีพื้นที่ส่วนตัวกันบ้าง 

 

 

พอซึงฮุนบอกเลขมาเเทฮยอนก็ขมวดคิ้ว ดวงตาเรียวรีมองพี่เป็นเชิงถาม

 

 

"วันเเรกที่เราเดทกัน"

 

 

บ้าจริงๆ

 

 

น่ารักเกินไปแล้วนะ อีซึงฮุน

 

 

"ฮยองจำได้ด้วยเหรอ?"

 

 

"ได้สิ วันนั้นตอนเราตอบตกลงดีใจมากเลยนะ นึกว่าจะชวดเสียเเล้ว เราทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเสวนาด้วย"

 

 

เขาว่าพลางเกลี่ยผมสีเข้มที่ปรกตาน้องไปให้พ้น ดวงตาเล็กกวาดมองใบหน้าน้องเเล้วก็ยิ้ม

 

 

"สงสัยเพราะเมื่อคืนได้กอดเรา หายปวดหลังเลย

 

 

"ก็เว่อร์"

 

 

เเทฮยอนเบ้หน้า พลางกดเข้าไปในไอคอนรูปโน๊ตดนตรีเพื่อหาเพลงฟัง

 

 

"ขอดูฝนได้ไหม?"

 

 

"เอาสิ"

 

 

เพราะน้องชอบฝนเอามากๆซึงฮุนจึงไม่อยากจะขัดใจ เเทฮยอนจูบที่อกพี่เบาๆก่อนจะยันตัวขึ้นนั่ง เด็กหนุ่มเปลี่ยนท่าเป็นนั่งขัดสมาธิ เเล้วขยับตัวไปนั่งเท้ากับที่กั้นเตียง เเทฮยอนกด shuffle ให้เพลงสุ่มเล่นไปเรื่อยๆ บางเพลงก็เป็นเพลงที่เขาชอบ บางเพลงก็เป็นเพลงที่พี่ชอบ 

 

 

นั่งฮัมเพลงเรื่อยเปื่อยอยู่ได้ไม่นานความอบอุ่นก็เข้าจับกุมเเผ่นหลังและรอบเอวเอาไว้

 

 

"ใส่ซัพพอร์ตหลังหรือยังลุกขึ้นมานั่ง"

 

 

เเทฮยอนเอี้ยวตัวไปถามคนที่นั่งซ้อนหลังเขา ซึงฮุนส่ายหน้า สอดมือเข้ามาลูบหน้าท้องของเขาเล่น 

 

 

"ยังครับ"

 

 

"ใส่ก่อน ไม่งั้นไม่ให้กอด"

 

 

คนเป็นพี่ทำตามอย่างว่าง่าย ซึงฮุนคว้าเอาซัพพอร์ตหลังที่ซุกๆอยู่ข้างเตียงมาถือไว้ เขาถกเสื้อขึ้น พยายามจะใส่เองในท่านั่งก็ดูลำบากจนน้องต้องอาสาช่วย

 

 

"ฮยองนอนลงไปสิ นักกายภาพบำบัดเขาให้ใส่ในท่านอนก่อนจะลุกไม่ใช่เหรอ?"

 

 

คำถามนั้นไม่ต้องการคำตอบเมื่อคนเป็นน้องประคองพี่นอนลงบนเตียง เขาดึงชายเสื้อพี่ลง เตรียมจะจับซัพพอร์ตมาใส่ให้ เเต่คนเป็นพี่ก็ท้วงไว้เสียก่อน

 

 

"ใส่ในเสื้อได้ไหม ใส่ข้างนอกไม่เท่ห์เลย"

 

 

เพราะมีความตามใจเเฟนอยู่มากเช่นกัน มือขาวๆเลยถกเสื้อโรงพยาบาลขึ้นไปกองอยู่บนอกพี่

 

 

"ตะเเคงสิ"

 

 

สั่งรัวเร็วจนลิ้นพันกันเพราะหน้าเริ่มร้อนๆ คือไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นนะไอ้หน้าท้องเฟิร์มๆเนี่ย เเต่พอเห็นเเล้วมันดันนึกถึงกิจกรรมที่ทำให้ต้องจิกกดเล็บลงไปบนกล้ามเนื้อเเน่นนั่นต่างหาก

 

 

เเทฮยอนจับซัพพอร์ตพับเเล้วสอดไปที่เเผ่นหลัง เขาสั่งให้พี่ตะเเคงอีกข้าง ดึงซัพพอร์ตออกมาก่อนจะบอกให้พี่นอนหงาย 

 

 

พอต้องเห็นหน้าท้องนั้นเต็มตา ลมหายใจก็ติดขัดไปนิดหน่อย ยิ่งมีสายตากรุ้มกริ่มของพี่คอยเเหย่เย้าด้วยเเล้ว ยิ่งทำเอามือไม้สั่น มือที่จับขอบซัพพอร์ตทั้งสองข้างรู้สึกเหมือนถูกไฟช๊อตเมื่อมือของพี่ทาบลงมา

 

 

ทำไมท่าทางมันล่อแหลมแบบนี้นะ...

 

 

"สองคนนั้นทำอะไรกันหน่ะ?"

 

 

บรรยากาศทั้งหมดที่สร้างมาพังยับไม่มีเหลือ เเทฮยอนรีบกุลีกุจอติดซัพพอร์ตให้พี่ก่อนจะดึงเสื้อลงราวกับหวงหน้าท้องนั้นมากมาย เเต่จริงๆคือทำไปด้วยอารามตกใจ

 

 

"มาทำไมตอนนี้หล่ะคังซึงยุน?"

 

 

เขาหัวเราะ มองเเทฮยอนที่ไหลลงไปนอนบนเตียงเเล้วดึงเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงมิด

 

 

"มาตามหาคนหายอะฮยอง เมมเบอร์ผมหาย"

 

 

ซึงยุนว่าเเล้วเดินอ้อมไปที่เตียงอีกฝั่ง ลีดเดอร์หนุ่มกดข้างเตียงลงเเล้วยันตัวขึ้นไปนั่งทับตัวเเทฮยอน ในขณะที่ซงมินโฮเดินมาเเล้วยกมือสองข้างเขย่าที่กั้นเตียงเขา

 

 

"แหม่ เตียงโรงพยาบาลนี่มันรับน้ำหนักได้ดีจริงๆ"

 

 

"คังซึงยุน มันหนักนะ จินอูฮยองมาเอาแฟนตัวเองออกไป เฮ้ คังซึงยุนอยากโดนถีบเหรอ!"

 

 

คนที่ถูกทับอยู่โวยวายลั่นเพราะซึงยุนหงายหลังทับเขามาทั้งตัวเเถมดิ้นไปมา พี่ใหญ่ของวงหัวเราะขำ พลางทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา

 

 

"เมื่อเช้าฮยองตกใจกันมากเลยรู้ไหม เกือบวิ่งไปบอกพวกเมเนฮยองเเล้ว เเต่ดีที่ซึงยุนดึงไว้ก่อน"

 

 

"คราวที่เเล้วก็อย่างงี้เเหล่ะ งอนเขาไม่คุยด้วยไม่มองหน้า ตกกลางคืนออกมานอนเฝ้า โถถถถ"

 

 

ซึงยุนกระโดดลงจากเตียงฉับ ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งเบียดข้างจินอู มินโฮก็เดินมานั่งสมทบบนโซฟาด้วยกัน

 

 

ชายหนุ่มทั้งสามมองซึงฮุนที่ลุกขึ้นนั่งเเล้วเเละกำลังจัดผมให้เเทฮยอนที่หงุดหงิดฟึดฟัดเพราะโดนซึงยุนกวนใจ 

 

 

"ซึงฮุนดูแฮปปี้กว่าเมื่อวานเยอะเลยเนอะซึงยุน"

 

 

จินอูเเตะหน้าขาคนเป็นน้องเเล้วยิ้มบาง ส่วนมินโฮเอนหลังพิงโซฟาสบายๆ 

 

 

"บรรยากาศดีกว่าเมื่อวานเยอะมาก"

 

 

"ละนี่จะไปซ้อมด้วยกันเลยไหมหรือจะตามไปทีหลัง?"

 

 

ซึงยุนขัดจังหวะคู่รักที่กำลังฟัดหอมกันอยู่บนเตียง เบื่อมาก เวลาดีๆกันก็ชอบสร้างโลกส่วนตัวกันอยู่สองคน

 

 

"ฮุนฮยองไปที่คอนตอนเย็นเลยใช่ไหม?"

 

 

"ใช่ครับ ไม่งอเเงนะที่ไม่ได้ไปด้วยตอนนี้ "

 

 

"เลิกสวีทแล้วเป็นงานเป็นการกันก่อนสักแปปได้ไหมครับคุณทั้งสอง?

 

 

"ก็ลองโดนจับเเยกกับจินอูฮยองสี่วันเต็มดูบ้างมั๊ยหล่ะ?"

 

 

เเทฮยอนว่าเเล้วโยนหมอนอัดหน้าลีดเดอร์ พนันด้วยโซจูโหลนึงเลยว่าซึงยุนจะต้องหงอยเหมือนลูกหมาที่เจ้าของไม่อยู่ และครวญครางหงิงๆทั้งวันเเน่ๆ

 

 

"สองคนนี้นี่น้า"

 

 

จินอูหัวเราะพลางลุกขึ้นยืน เห็นซึงฮุนโอเคเเล้วก็เบาใจหายห่วง

 

 

"พวกเราลงไปรอที่รถกันดีกว่าเนอะ เเทฮยอนคุยกับซึงฮุนเสร็จเเล้วก็ตามมานะ"

 

 

"เจอกันเย็นนี้น้าฮยอง"

 

 

ซึงยุนว่าเเล้วเดินเกาะหลังจินอูออกไป ส่วนมินโฮยักคิ้วเเล้วยกมือลาพี่ชาย ก่อนจะเดินตามเมมเบอร์ออกไปเช่นกัน

 

 

"ไปอาบน้ำอาบท่า มาให้ฮยองฟัดทีหนึ่งละก็ไปได้"

 

 

แทฮยอนจูบไหล่พี่ทีหนึ่ง ถัดตัวลงจากเตียงเชื่องช้าเเล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ 

 

 

พอเดินออกมาก็เห็นคนเป็นพี่กำลังเปิดฝาดูอาหารเช้าที่พนักงานเอามาเสิร์ฟ หน้าตาดูดีเเต่คงไม่น่าจะอร่อย

 

 

"เดี๋ยวจะสั่งจางแมฮยองให้หาอะไรอร่ยๆเตีรยมไว้ให้นะครับ"

 

 

เเทฮยอนว่าเเล้วเดินมาหาคนเป็นพี่ที่ดูไม่มีท่าทีว่าจะเเตะต้องอาหาร

 

 

"ยังไม่กินเหรอ?"

 

 

"เดี๋ยวลาเราก่อน"

 

 

ซึงฮุนอ้าเเขนเเล้วเขาก็เดินเข้าไปหา วงเเขนยาวกอดรัดที่รอบเอว ในขณะที่คนเป็นน้องก้มหน้าลงไปรับจูบลาจากพี่

 

 

ไม่อ่อนหวาน ไม่ล่วงเกิน เป็นจูบลาจริงๆเเต่ก็ให้ความรู้สึกที่ดี ดีมากๆ

 

 

"หายไวๆนะครับ เจอกันเย็นนี้"

 

 

เเทฮยอนกระซิบตอนที่โน้มตัวลงไปกอดพี่ เป็นอ้อมกอดที่ธรรมดา เเต่เเทบไม่อยากปล่อยมือ

 

 

"จะรักษาตัวอย่างดีเลย จะไม่เจ็บอีกเเล้ว ฮยองสัญญา"







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #902 Mo_mo (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 11:50
    อ่ะแหนะะะะะ หวานเว่อวัง โอ้ยยยยย น่ารักจังเลยแมวจำเป็นต้องน่ารักกับพี่เขาขนาดนี้มั้ย
    #902
    0
  2. #701 YimPaew (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 19:17
    งื้ออออออ น่ารักมากเลยง่าา
    เค้าคิดชื่อเรื่องไม่ออกอ่ะ555
    เอาชื่อนี้ม่ะ warm rain อบอุ่นวันฝนตก กรี๊ดดดด เสี่ยวมาก 55555555555555555
    #701
    0
  3. #698 Nikhotohoto (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 06:23
    "strong baby" 5555 คิดไม่ออกเลย

    เปนฟิคที่มากับเหตุการณ์ปัจจุบันเลย เห็นภาพมากน้องเม คนพี่ก้อนะซนไม่เข้าท่าสมแล้วที่น้องจะโกด นิสัยนันแบบเหมือนตัวจิงชะมัดเลย 55555 น่ารักมากแอบย่องมานอนเฝ้า คนอะไรปากแข็ง แต่น่ารักจิงๆ

    ของคุณนะเมสำหรับฟิคจานด่วนที่ฟินขนาด ขอให้น้องหายป่วยกลับมาแข็งแรงไวนะจ๊ะ (ซารางเฮ
    #698
    0
  4. #697 mminnieew (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 23:42
    อ้ากกกกกก เขินนนนนนน
    #697
    0