Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 65 : ♡ Series Fic | Alright -Songkim- 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 318
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 มิ.ย. 59

 




Series Fic | Alright

-Songkim-

  

Note : ได้โปรดอย่าคาดหวังกับซงคิมของน้อง

น้องไม่สามารถดึงบุคลิกคุณซงและความแมนของลูกสาวขุ่นพี่ออกมาได้

T T

____________________

 

  

การที่เธอยอมให้เราเป็นคนคอยปลอบ

ไม่ได้แปลว่า...เธอจะรักเรา

 

 

"ในห้องมีเบียร์อยู่อีกปะวะ?"

 

 

จีโฮฮยองที่เดินกอดคอเขาถามขึ้นมา ส่วนจีฮุนที่เดินสูบบุหรี่ตามหลังมาเอ่ยตอบเสียงดัง

 

 

"ในตู้เย็นมันเคยมีอย่างอื่นนอกจากเบียร์เหรอ ฮยองนี่ก็ถามอะไรไม่คิดเล๊ย"

 

 

เพราะพูดจากวนนัก อูจีโฮเลยหยุดเเล้วเหยียดขาถีบเจ้าเด็กกวนประสาทเข้าให้ทีหนึ่ง

 

 

"เจ็บนะฮยอง!"

 

 

เเต่อูจีโฮและซงมินโฮไม่ได้สนใจเสียงโวยวายลั่นของจีฮุน

 

 

"ฮยอง..."

 

 

เพราะคนที่นั่งกอดเข่าอยู่หน้าห้องของเขาตอนนี้น่าสนใจกว่า

 

 

อูจีโฮมองน้องชายคนสนิทที่ทำสีหน้าประหลาดๆ เหมือนจะดีใจ เเต่ก็เหมือนจะลำบากใจอยู่ไม่น้อยเเล้วเลิกคิ้วด้วยความสงสัย

 

 

"จินอูฮยอง"

 

 

"หืมมมมมมมม"

 

 

หัวคิ้วที่ขมวดอยู่ตอนเเรกยกขึ้นสูง อูจีโฮเบิกตากว้าง ส่งสายตาหาจีฮุนที่เบิกตากว้างไม่เเพ้กัน

 

 

คิมจินอูก็คือ...

 

 

รักข้างเดียวของซงมินโฮ 

 

 

คนในความลับที่พวกเขาไม่เคยได้เห็นตัวจริง

 

 

"ฮยอง งั้นไว้ค่อยกินเบียร์กันวันหลังนะ"

 

 

จีโฮกับจีฮุนพยักหน้ารับกันอย่างเเข็งขัน ชายหนุ่มทั้งสองทำปากโอ้โหใส่กันเมื่อเห็นมินโฮเดินเข้าไปหาหนุ่มผิวขาว ก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้า

 

 

"เหยดดดด หล่อเลยยย"

 

 

"นี่ก็จะเสียงดังให้เขารู้ตัวเรอะ ไปๆ"

 

 

อูจีโฮโบกหัวคนเด็กกว่าไปทีเเล้วถูลู่ถูกังลากเเขนจีฮุนที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นออกมาจากบริเวณนั้น ชายหนุ่มทั้งสองต่างอวยพรให้กับเพื่อนรักเเละน้องรักอยู่ในใจ

 

 

ขอให้สมหวังซักทีนะซงมินโฮ...

 

 

...

 

 

ดวงตากลมที่เคลือบไปด้วยหยดน้ำใสมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า ไม่รู้ว่านี่นับเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ที่เขาต้องมาให้มินโฮเห็นในสภาพเเบบนี้...

 

 

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่มีท่าทีจะตอบรับ เขาเลยถอนมือกลับ ชายหนุ่มถอนหายใจ ขยี้ผมที่ถูกจัดเซตไว้เป็นทรงเเรงๆ แล้วซงมินโฮก็ย่อตัวลงตรงหน้าคิมจินอู

 

 

"กำลังรู้สึกไม่ดีกับตัวเองใช่ไหม?"

 

 

"..."

 

 

ไม่มีคำตอบรอดออกมาจากริมฝีปากสีสวย...

 

 

"ไม่เป็นไรนะ ผมดูเเลฮยองได้ ไม่ได้ลำบากอะไรเลย"

 

 

มินโฮว่า ชายหนุ่มคว้ามืออีกฝ่ายมากุมไว้ บีบเบาๆให้กำลังใจก่อนจะดึงให้จินอูลุกขึ้น

 

 

" มินโฮ จะไปไหน?"

 

 

"ไปซื้อของดิ ในตู้เย็นไม่มีอะไรเลยนอกจากเบียร์นะ"

 

 

"เเล้ว..."

 

 

จินอูก้มลงมองตัวเอง เขาอยู่ในชุดกางเกงผ้ายืดใส่นอนกับเสื้อฮู้ดตัวเก่าสีมอๆ เเล้วจะให้ไปเดินกับซงมินโฮที่อยู่ในชุดหล่อพร้อมเที่ยวเเบบนี้น่ะเหรอ?

 

 

"ไม่มีใครมาคอยวิจารณ์หรอกว่าฮยองจะใส่ชุดอะไร นี่จะตีสองเเล้วนะ"

 

 

มีเเต่จะมองเพราะหน้าตาน่ารักเสียมากกว่า...

 

 

"อะไรอีก?"

 

 

มินโฮเริ่มจะหงุดหงิดนิดๆที่อีกฝ่ายยื้อแขนเขาเอาไว้ เเต่พอหันไปเจอจินอูที่น้ำตาปริ่มขอบตาก็ใจอ่อนยวบยาบ ชายหนุ่มยกมือขึ้นปาดน้ำตาให้ ก่อนจะดึงอีกคนเข้ามากอดไว้

 

 

"ขอโทษครับ ไม่ดุแล้ว"

 

 

คิมจินอูไม่ได้ร้องไห้เพราะถูกเอ็ด เเต่ร้องเพราะว่าอีกฝ่ายยังอบอุ่นไม่เปลี่ยนไปสักนิดเลยต่างหาก

 

 

"ขอบคุณนะมินโฮ"

 

 

.....

 

 

สุดท้ายเเล้วชายหนุ่มทั้งสองคนก็มาอยู่ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตจนได้

 

 

"ในตู้เย็นมีอะไรบ้าง?"

 

 

"เบียร์ครับ"

 

 

เขาบิดขี้เกียจเเล้วเท้าเเขนสองข้างลงกับรถเข็น ผายมือข้างหนึ่งให้จินอูเดินนำไปข้างหน้า

 

 

เขามองคนตัวขาวๆหยิบนู่นหยิบนี่ขึ้นมาอ่านฉลากก่อนจะหยิบลงรถเข็น เเล้วซงมินโฮก็ยิ้มออกมา

 

 

เดิมทีเขาเกลียดการมาเดินจ่ายของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตเป็นที่สุดเพราะมันสุดแสนจะน่าเบื่อ เเล้วก็รู้สึกว่ามันเป็นอะไรที่เสียเวลามากๆ

 

 

แต่เพราะเป็นคิมจินอู ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าจะให้เดินวนรอบสลัดบาร์อีกเป็นชั่วโมงก็ยังได้ 

 

 

ใครสั่งใครสอนให้น่ารักอย่างนี้วะ เเล้วดูสีหน้าตื่นเต้นตอนเห็นนมเปรี้ยวบนชั้นวางนั่นสิ ท่าทางตื่นตาตื่นใจนั่นดึงดูดให้เขาต้องสาวเท้าเข้าไปใกล้

 

 

มินโฮวางมือลงบนรอบเอวผอม พลางชะโงกข้ามไหล่อีกฝ่ายเพื่อดูนมเปรี้ยวขวดใหญ่สองขวดในมือสองข้างของจินอู

 

 

"ซึงฮยอนฮยองดูนี่สิ นี่นมรสสตอรว์เบอรี่ที่ฮยองชอบ ส่วนนี่รสเชอรี่เบอร์รี่ น่าจะเป็นรสใหม่นะ ผมไม่เคยเห็นเลย ฮยองอยากซื้อไปลองไหม?"

 

 

เสียงรื่นหูน่าฟังรัวใส่เขาเป็นชุด แต่สรรพนามไม่คุ้นเคยที่เจ้าตัวเรียกเเทนตัวเองกับฝ่ายที่พูดด้วยทำให้เขาหน้าชา

 

 

"ผมซงมินโฮ ไม่ใช่ชเวซึงฮยอน"

 

 

คนที่ยืนเลือกนมเปรี้ยวอยู่เบิกตากว้าง ขวดนมขวดหนึ่งในมือร่วงลงบนพื้นดังตุ๊บ

 

 

"แล้วถ้าฮยองใส่ใจผมสักนิดนะ ผมไม่ดื่มนมเปรี้ยว"

 

 

มินโฮว่าเเล้วเดินกลับไปที่รถเข็น ก่อนจะเข็นมันเดินนำไปที่ชั้นวางเครื่องดื่มเเอลกอฮอล์ เขาหยิบเบียร์มาหนึ่งเเพค กับน้ำแร่อีกสองเเพ็คสำหรับจินอู

 

 

"มินโฮ..."

 

 

คนตัวขาวที่รู้ตัวว่าผิดเต็มเปาเก็บขวดนมคืนที่เเล้วรีบรุดเดินมาจับเเขนชายหนุ่มด้วยความร้อนใจ

 

 

"มินโฮยา.."

 

 

ฮยองรู้ไหม ว่าผมไม่เคยรู้สึกโอเคเลยสักครั้งที่ต้องเห็นคนที่ตัวเองชอบมาหาผมพร้อมน้ำตานองหน้าเพราะคนที่เขารัก

 

 

"..."

 

 

"มันอาจจะเห็นเเก่ตัวไปหน่อยที่จะขออะไรแบบนี้ แต่เวลาอยู่กับผม ช่วยลืมเขาไปก่อนได้ไหม?"

 

 

"..."

 

 

"..."

 

 

"ฮยองจะพยายามนะมินโฮ"

 

 

..........

 

 

ถึงจะสัญญากับเขาแบบนั้นแต่ดูเหมือนว่าคิมจินอูจะทำไม่ได้

 

 

เขาออกจากห้องน้ำมาเจอจินอูนั่งตาเเดงก่ำ ในมือกำโทรศัพท์แน่น คนที่อาบน้ำก่อนเขายังไม่มีท่าทีว่าจะเช็ดผม หยดน้ำจากปลายผมสีดำสนิททิ้งตัวลงบนเสื้อยืดของเขาที่อีกฝ่ายสวมอยู่เป็นวงใหญ่จนเขากลัวว่าจินอูจะไม่สบาย

 

 

ก็นอยด์นะ ที่อีกฝ่ายไม่ทำตามสัญญา เเต่เขาจะไปทำอะไรได้...

 

 

มินโฮเดินตรงไปหาจินอู เขาดึงโทรศัพท์อีกฝ่ายออกจากมือแล้ววางส่งๆลงที่หัวเตียง แรงพอจะทำให้จินอูสะดุ้ง

 

 

"มินโฮ"

 

 

จินอูเรียกคนที่เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าด้วยเสียงอ่อนล้า อีกฝ่ายหันกลับมาพร้อมกับเสื้อยืดในมือ คนอายุน้อยกว่าเดินกลับมาหาเขา มือใหญ่นั้นเอื้อมมือมากระตุกชายเสื้อของเขาขึ้น เเละจินอูได้เเต่ปล่อยให้อีกฝ่ายรูดเสื้อออกจากเรียวเเขนอย่างช่วยไม่ได้

 

 

อึก...

 

 

ผิวขาวๆทำให้ใจของเขาสั่นระรัว มินโฮยื่นเสื้อในมือให้อีกฝ่ายก่อนจะเลี่ยงออกไปสูบบุหรี่ที่นอกระเบียง

 

 

"เช็ดผมให้แห้งด้วยนะฮยอง"

 

 

..........

 

 

มินโฮกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งหลังจากจัดการกับบุหรี่มวนที่สองเสร็จ 

 

 

"ออกไปสูบตั้งนาน ยังเช็ดผมไม่แห้งอีกฮยองนี่"

 

 

จินอูกระพริบตาปริบๆเมื่ออีกฝ่ายทิ้งตัวนั่งลงตรงหน้าแล้วดึงผ้าขนหนูจากมือเขาไปเช็ดผมให้อย่างอ่อนโยน ทั้งๆที่ก่อนหน้าพึ่งจะทำเสียงอ่อนอกอ่อนใจ

 

 

พอมินโฮโน้มตัวเข้ามาใกล้เพื่อจะเช็ดผมที่ด้านหลังศีรษะจินอูก็ย่นจมูก

 

 

"ทำไมกลิ่นบุหรี่แรงจัง"

 

 

จริงๆกลิ่นสบู่อาบน้ำเย็นๆกับกลิ่นจ้านบุหรี่มันเข้ากันได้ดีจนเขาขนลุก แต่เพราะเป็นบุหรี่ ยังไงคิมจินอูก็ไม่ชอบอยู่ดีนั่นแหล่ะ

 

 

"ฮยองก็พูดเเบบนี้ทุกที นี่อ่อนจนนึกว่าอมมวนกระดาษยัดสำลีแล้ว"

 

 

จินอูมาห้องเขาทีไรก็บ่นว่าบุหรี่กลิ่นเเรงทุกครั้งที่เขาสูบ ทำเอาเขาต้องลดระดับความจัดจ้านของเนื้อบุหรี่ลงเรื่อยๆ จากคนที่เคยสูบบุหรี่รสจ้านเเสบคอเท่านั้น ตอนนี้เขาสามารถสูบรสอ่อนจางกรุ่นกลิ่นมินท์ได้แล้ว

 

 

"มันก็ยังได้กลิ่นอยู่ดีนะ"

 

 

อีกคนทำจมูกฟุดฟิดแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ใกล้จนซงมินโฮแทบจะหยุดหายใจ

 

 

ทั้งกลิ่นหอมๆจากเส้นผม ผสมกับกลิ่นเฉพาะตัวของคิมจินอู

 

 

ใกล้จนอันตราย...

 

 

"ผมเป็นผู้ชายนะรู้ไหม เเล้วก็ไม่ใช่คนดีนักด้วย"

 

 

"..."

 

 

"นอนกันเถอะครับ พรุ่งนี้ไปนั่งเล่นที่บริษัทผมละกันนะ"

 

 

เขาว่าแล้วทิ้งตัวลงนอนหันหลังให้ ใจยังเต้นตึกตักไม่หายเพราะใบหน้าที่เข้ามาใกล้เขาในระยะนั้น

 

 

มินโฮพยายามผ่อนลมหายใจให้เป็นปกติ เขากำลังจะเคลิ้มหลับตอนที่ก้อนอะไรอุ่นๆชนเข้ามาที่เเผ่นหลัง

 

 

แล้วคืนนี้จะนอนหลับได้ยังไงกัน ซงมินโฮ...

 

 

..........

 

 

เขาตื่นมาเจอจินอูที่ตาบวมเป่งในตอนเช้า ถึงเเม้จะหลับแต่ในมือยังกำมือถือแน่น และใบหน้าก็ยังมีร่องรอยของคราบน้ำตา

 

 

มินโฮไม่ได้ปลุกจินอู ชายหนุ่มดึงโทรศัพท์อีกฝ่ายออกจากมือ เขากดปิดเครื่อง แล้วหยิบติดมือเดินออกมาที่ด้านนอกห้องนอนด้วย เขาวางโทรศัพท์ของตัวเองกับจินอูไว้คู่กัน ก่อนจะเปิดตู้เย็นหยิบของออกมาทำอาหารเช้าง่ายๆ

 

 

ไข่ดาวกับไส้กรอกถูกจัดเรียงลงบนขนมปังอย่างง่ายๆ เขาหยิบสลัดแบบสำเร็จมาเติมลงไปในจาน จัดการจัดโต๊ะแล้วเดินเข้าไปปลุกจินอู

 

 

"จินอูฮยองครับ"

 

 

"อือ"

 

 

"ฮยอง"

 

 

"ขออีกห้านาทีนะซึงฮยอนฮยอง"

 

 

"..."

 

 

จินอูค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบจากคนรัก โดยปกติถ้าเขางอเเงขอนอนต่อ อีกฝ่ายจะลงมากอดฟัด ไม่ก็หาวิธีอะไรสักอย่างมาปลุกเขาให้ตื่น

 

 

"มินโฮ!"

 

 

"ไปกินอาหารเช้ากันครับ เดี๋ยวมันจะเย็นเสียหมด"

 

 

"มินโฮ"

 

 

"กินเสร็จเเล้วก็อาบน้ำเเต่งตัว เดี๋ยวผมขับรถไปสตูดิโอจะเเวะส่งที่คอนโด"

 

 

"ไม่เอา"

 

 

จินอูรั้งมือคนที่ลุกขึ้นเเล้วเอาไว้ สีหน้าของมินโฮดูไม่ดีจริงๆ 

 

 

"ขอโทษนะ"

 

 

กี่ครั้งเเล้วนะ ที่อีกฝ่ายต้องรู้สึกไม่ดีเพราะเขา

 

 

"ความรู้สึกที่เสียไปแล้วมันเอากลับคืนมาไม่ได้หรอกนะครับ"

 

 

"..."

 

 

"วีธีเเก้ก็มีเเค่...เพิ่มความรู้สึกดีๆเข้าไป"

 

 

ลมหายใจของจินอูติดขัดเมื่ออีกฝ่ายโน้มตัวลงมาใกล้ ลมหายใจร้อนๆเป่ารดใบหน้ากันเเละกันเมื่อร่างสูงกว่าคลานขึ้นมาคร่อมเขาเอาไว้ 

 

 

เรียวขาเบียดเข้าหากันตามสัญชาติญาณเเต่มือกลับกำอกเสื้อคนเป็นน้องเเน่นเมื่อริมฝีปากหยักขยับเปลี่ยนองศาตามใจ 

 

 

"คราวหน้าฮยองอาจจะต้องคิดให้ดีๆนะ ว่ายังอยากจะมาหาผมหรือเปล่า"

 

 

..........

 

 

"ลองฟังเพลงพวกนี้ดูนะฮยอง ผมทำกับจีฮุนแล้วก็จีโฮฮยอง ทำไว้เยอะเลย แต่ยังเลือกไม่ได้ว่าจะใส่เพลงไหนลงไปในอัลบั้มของศิลปินบ้าง"

 

 

"ท่านประธานให้ลองเสนอ ฮยองช่วยฟังหน่อยนะ"

 

 

จินอูพยักหน้าเเล้วรับเฮดโฟนกับไอพอดไปจากมือ มินโฮเเตะเเก้มคนที่นั่งอยู่ข้างเขาบนโซฟาในสตูดิโอเบาๆ ก่อนจะหันไปง่วนกดคีย์บอร์ดเเล้วก็ขีดเขียนลงในสมุดสำหรับเขียนเพลง

 

 

หันมาอีกทีหัวใจก็ต้องกระตุกวูบเพราะน้ำตา ดวงตาของจินอูเหม่อมองออกไปนอกกระจก ดวงตากลมยิ่งเป็นประกายใสแจ๋วเพราะมีหยาดน้ำบดบัง

 

 

มินโฮเหลือบมองหน้าจอทัชสกรีน เมื่อเห็นชื่อเพลงมินโฮก็ถอนหายใจ เพลงที่เล่นอยู่ไม่ได้มีเนื้อหาเกี่ยวกับความรักเลยสักนิดเดียว เเล้วจินอูจะร้องไห้เพราะอะไร...

 

 

เขาเอื้อมมือไปปลดเฮดโฟนออกจากศีรษะคนเป็นพี่ เเต่เหมือนว่าอีกฝ่ายจมดิ่งอยู่ในความคิดมากจนไม่สามารถรับรู้ได้ว่าใครกำลังสัมผัสตัวเอง มินโฮมองอีกฝ่ายที่ร้องไห้ด้วยความอึดอัดใจ

 

 

 'เขากับ 'จินอูฮยองในตอนนี้...ใครเจ็บปวดมากกว่ากันนะ?

 

 

"ฮยอง...เลือกเพลงได้หรือยัง?"

 

 

"..."

 

 

มินโฮเม้มปากเเล้วหลับตาเเน่น รู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิจะโมโหอะไร เพราะสถานภาพก็เป็นเพียงพี่น้องร่วมมหาวิทยาลัยเท่านั้น

 

 

เขาขยับตัวเข้าไปใกล้ วงเเขนแข็งเเรงข้างหนึ่งเลื่อนไปลูบหลังปลอบใจ เเต่น้ำตายิ่งร่วงหล่นเป็นเท่าทวี เนิ่นนานที่เขาปลอบอีกฝ่ายเเบบนั้น จนกระทั่งน้ำตาบนใบหน้าซีดเหือดแห้งไป

 

 

"ขอบคุณนะมินโฮ"

 

 

มินโฮพยักหน้ารับ ชายหนุ่มปาดคราบน้ำตาออกจากผิวเเก้มขาวเเล้วยิ้มตอบรอยยิ้มจางๆที่ส่งมาให้เพื่อเเสดงความขอบคุณ

 

 

"เลยไม่ได้เลือกเพลงให้เลย ยังอยากให้ฮยองเลือกให้อยู่ไหม?"

 

 

"ไม่ละ เปลี่ยนจากเลือกเพลงให้เป็นกอดจากฮยองดีกว่า"

 

 

"หืม?"

 

 

ดวงตาโตเบิกกว้างขึ้นอีกเล็กน้อย จินอูหันมองไปรอบห้องก็พบว่าจีโฮกับจีฮุนไม่อยู่เเล้ว เหลือเพียงเเค่พวกเขาสองคนเท่านั้น

 

 

"พวกนั้นออกไปหาอะไรกิน"

 

 

มินโฮโกหก เขารู้ดีว่าเพื่อนจงใจเปิดโอกาศให้เขาสองคนอยู่ด้วยกัน

 

 

"งั้นก็มาสิ"

 

 

วงเเขนขาวกางออก คนเป็นน้องยิ้มกริ่มก่อนจะโถมตัวเข้าใส่อ้อมกอด ปลายจมูกโด่งกดซับลงตามช่วงรอยต่อของคอเเละอก 

 

 

กอดของจินอูดีจริงๆ

 

 

ดีเหมือนเดิมเลย...

 

 

มินโฮต้องผละออกจากอ้อมกอดอย่างเเสนเสียดายเมื่อโทรศัพท์บนตักของจินอูสั่นครืดคราด รูปคู่บนหน้าจอที่โชว์หราทำให้เขาต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น 

 

 

เจ้าของเขามาตามตัวคืนเเล้ว

 

 

มินโฮคว้าซองบุหรี่เเล้วเดินหนีออกไปที่ระเบียงเเคบๆ แต่ยังไม่ใจเเข็งพอที่จะปิดประตูกระจกจนสนิท

 

 

เงี่ยหูฟังก็ได้ยินจินอูร้อนรนอธิบายว่าเเค่มาอยู่กับเขาเฉยๆไม่ได้มีอะไร

 

 

ไม่พอใจสินะ ไม่พอใจก็บอกเลิกจินอูฮยองเลยสิ ปล่อยมือเสียเลย

 

 

ก็ทำได้เเค่คิดเท่านั้น เพราะสุดท้าย บทสรุปก็ทำให้มินโฮต้องหลับตาเเน่น ก้นบุหรี่สีเทาถูกวางจรดลงบนริมฝีปาก เเละควันพิษถูกอัดเข้าปอดเฮือกใหญ่

 

 

"มินโฮ...ฮยองเขาจะมารับที่นี่นะ"

 

 

"ตอนไหน?"

 

 

เขาถามคนที่เดินมาหาเขาที่ระเบียง ใบหน้าหล่อสวยนั้นดูลำบากใจ อีกฝ่ายอึกอัก เท่านั้นมินโฮก็รู้คำตอบ

 

 

"กำลังมาสินะ"

 

 

หึ 

 

 

มินโฮเเค่นหัวเราะกับตัวเอง สุดท้ายก็เข้าอีหรอบเดิมทุกที ชายหนุ่มมองนาฬิกา คอนโดที่จินอูฮยองอยู่กับหมอนั่นอยู่ใกล้เเค่นี้เอง ไม่เกินสิบนาทีก็คงถึง

 

 

และเขาเริ่มเรียนรู้เเล้วว่าไม่ควรปล่อยเวลาให้เสียเปล่า

 

 

"ผมจูบฮยองได้ไหม?"

 

 

เมื่ออีกฝ่ายเพียงเเค่ยืนนิ่งๆตรงนั้น ไม่มีภาษากายหรือคำพูดใดที่จะบอกปฏิเสธ ซงมินโฮจึงไม่รอช้าอีกต่อไป

 

 

เขาก้าวเข้าไปประชิด ใช้มือทั้งสองข้างช้อนใบหน้าหล่อให้เเหงนขึ้นเพียงนิดก่อนจะประทับจูบลงบนริมฝีปากบาง เนิ่นนาน 

 

 

ถูกสัมผัสเพียงเเผ่วเบาเเต่จินอูก็รู้สึกถึงความรู้สึกที่ท่วมทะลักของอีกฝ่ายที่มีต่อเขาได้อย่างชัดเจนจนใจสั่นไหว

 

 

"ลาก่อนครับจินอูฮยอง"

 

 

จินอูมองประตูกระจกที่กั้นเขากับมินโฮไว้คนละฝั่ง หัวใจเขายังคงเต้นระรัว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจูบอ่อนโยนนั้น หรือเพราะโทรศัพท์ในมือที่กำลังสั่นครืดคราด หรือว่าทั้งสองอย่าง

 

 

"กำลังลงไปครับฮยอง"

 

 

จินอูมองเเผ่นหลังเเสนอ้างว้างของคนที่ยืนสูบบุหรี่อยู่นอกระเบียงเป็นครั้งสุดท้าย 

 

 

"ฮยองขอโทษนะ ซงมินโฮ"

 

 

.....

 

 

บุหรี่ตัวสุดท้ายในซองถูกขยี้ลงกับกระถางเเคคตัสเล็กๆที่เหี่ยวเฉา ชายหนุ่มล้วงเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเเล้วกดโทรหาเพื่อนสนิท

 

 

"เข้ามาออฟฟิศหน่อย ตามจีโฮฮยองมาด้วย เเล้วก็...ซื้อเบียร์มาด้วยนะจีฮุน"



End.



__________________



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #1067 กอหญ้ากอไผ่ (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 00:46

    อื้อหือ คู่ก่อนว่าปวดใจแล้วคู่นี้ปวดใจกว่า T^T

    #1,067
    0
  2. #779 บุคคลทั่วไป (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 20:30
    โถ่ ลูกแม่ยยย

    เปิดเพลงให้นะคะ

    https://www.youtube.com/watch?v=ofIvWT0-ZVQ
    #779
    0
  3. #703 YimPaew (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 06:10
    ฮือออออออ แงงงงงงงง ร้องไห้หนักมาก มินโฮอ่าาาาา น่าสงสารจัง
    พูดอะไรไม่ออก สงสารมินโฮ ฮือออออ มานี่มาเด๋วเรากอดปลอบมิเอง
    กรี๊ดดดดดดด
    #703
    0
  4. #702 M'War (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 08:25
    ฮือออ ซงมินโฮคนดีของม่า ดีแค่ไหนจินอูเขาก็รักแต่ซึงฮยอน ;_;
    มามะ มาซบอกม่ามา
    #702
    0