Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 64 : ♡ Series Fic | Alright -Yoonwoo-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    19 มิ.ย. 59




Series Fic I Alright

-Yoonwoo-

 

ตอนแรกตั้งจะแต่งเป็นซีรีย์ฟิค มีครบทุกคู่เหมือนตอน Jinwoo’s Habit ค่ะ

แต่อาจจะมีแค่ยุนอูกับฮุนอูนะคะ ยังไงเมขอดูอีกทีน้า

 

ซีรีย์ฟิคเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากเพลง มันเป็นใคร I alright

ของ POLYCAT นะคะ แนะนำให้เปิดฟังไปพร้อมๆกันค่ะ

เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ :)


_______________

 

 

 

การที่เธอยอมให้เราเป็นคนคอยปลอบ

ไม่ได้แปลว่า...เธอจะรักเรา

 

 

"ฮยอง?"

 

 

เขามองคนตัวขาวในเสื้อฮู้ดดี้สีเขียวเข้มปิดใบหน้ากับกางเกงยีนส์สีซีดๆที่มาปรากฎตัวหน้าห้องของเขากลางดึก ซึงยุนไม่ค่อยอยากจะเชื่อว่าคนที่มาปรากฎตัวตรงหน้าคือพี่ชายคนที่เขาเเอบชอบมานานหลายปี

 

 

กำลังคิดว่าเขาอาจจะเบลอ เพราะว่าไม่ได้นอนติดกันมาสองคืนเนื่องจากมีโปรเจคใหญ่ต้องจัดการให้เสร็จ 

 

 

แต่เมื่อน้ำตาใสๆเอ่อรวมกันที่หัวตาโค้งเเล้วหยดลงบนเเก้มซีด เขาถึงได้เข้าใจว่านี่คือเรื่องจริง

 

 

"จินอูฮยอง"

 

 

คนที่มาปรากฎตัวหน้าห้องเวลาตีสองโผเข้าสวมกอดเขาทันที วงเเขนนั้นโอบรอบคอเขาเเน่นราวกับต้องการที่พึ่ง เสียงสะอื้นที่ดังลอดออกมาจากใบหน้าที่ซุกอยู่กับบ่าของเขาช่างแผ่วเบาเเต่ให้ความรู้สึกแสนทรมาน

 

 

ซึงยุนลังเลในตอนเเรก เเต่สุดท้ายมือนึงของเขาก็ยกขึ้นกอดตอบอีกฝ่าย ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นแตะลูบที่กลางหลังเบาๆ

 

 

"เราเข้าไปในห้องกันเถอะครับ ตรงนี้อากาศเย็นนะ"

 

 

เด็กหนุ่มจับเข้าที่ต้นเเขนทั้งสองข้างของจินอูเเล้วดันอีกฝ่ายออกจากอ้อมเเขน เขาก้มตัวเล็กน้อย เอียงหน้าตามอีกฝ่ายที่หันหน้ามองไปทางอื่น 

 

 

"ฮยองครับ"

 

 

จินอูไม่ตอบอะไร อีกฝ่ายยังคงปล่อยให้น้ำตาร่วงลงมาบนเเก้มอย่างนั้น 

 

 

ซึงยุนยกมือขึ้นซับน้ำตาบนใบหน้าซีด ก่อนจะโอบไหล่อีกฝ่ายเข้ามาด้านในห้อง

 

 

"ฮยองนั่งนี่ก่อนนะ เดี๋ยวผมหาชุดให้เปลี่ยน"

 

 

ซึงยุนประคองอีกฝ่ายนั่งลงบนเตียงก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า เขาหยิบเสื้อเเขนยาว กับกางเกงผ้ายืดใส่สบายออกมายื่นส่งให้พร้อมกับผ้าขนหนู

 

 

เขาไม่รู้ว่าอีกคนตากอากาศข้างนอกอยู่นานเท่าไหร่เสื้อผ้าถึงได้ชื้นเเบบนี้ เเต่คนที่เป็นต้นเหตุให้จินอูเป็นเเบบนี้ไม่น่ารักเลยสักนิดเดียว

 

 

"ฮยองไปอาบน้ำก่อนสิ เดี๋ยวผมทำอะไรร้อนๆไว้ให้กินสักหน่อย ตัวจะได้อุ่นๆ"

 

 

ใกล้สิ้นหน้าหนาวเเล้วตามปฏิทิน เเต่อากาศกลับยังเอาเเน่เอานอนไม่ได้ ทางที่ดีก็ป้องกันไว้ก่อนดีกว่า เขาไม่อยากเห็นจินอูป่วยเท่าไหร่

 

 

ซึงยุนเดินเข้าครัวไปต้มน้ำร้อน เขาหยิบรามยอนคัพออกมาสองถ้วย จัดการเเกะซองเครื่องปรุงเทใส่ถ้วยเเล้วชะโงกหน้าเข้าไปในห้องระหว่างรอน้ำเดือด

 

 

จินอูออกมาพอดีกับที่เขาเทน้ำใส่ลงในคัพเสร็จ ซึงยุนจัดการคนรามยอน หาอะไรมาวางทับฝาถ้วยไว้ ก่อนจะเดินออกไปหาคนที่นั่งเช็ดผมอยู่บนเตียงด้วยท่าทางเซื่องซึม

 

 

"เกิดอะไรขึ้นกับฮยองที่แสนจะสดใสของผมกันน้า"

 

 

เด็กหนุ่มถามพร้อมกับลากเก้าอี้จากโต๊ะที่ใช้นั่งทำงานมาเเล้วนั่งลงตรงหน้าคนเป็นพี่ ก่อนจะดึงผ้าขนหนูบนตักอีกคนมาพาดไหล่ไว้ เขาขยับเก้าอี้ตัวเองเข้าไปชิดจนขาคร่อมขาของจินอูไว้ แล้วหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดผมอีกฝ่ายให้

 

 

"อาอิกู ผมหนาขนาดนี้เมื่อไหร่จะเเห้งเนี่ย เดี๋ยวก็ไม่สบายกันพอดี"

 

 

เขาลงน้ำหนักมือเเรงๆ และบางทีอาจจะเเรงมากเกินไป...

 

 

"เจ้าเด็กนี่ เบามือหน่อย คอฮยองจะหลุดอยู่เเล้ว"

 

 

คนเป็นพี่ยกมือขึ้นตีท่อนเเขนผอมๆของซึงยุน คนเป็นน้องหัวเราะเอิ๊กอ๊าก ก่อนจะผ่อนน้ำหนักมือลง

 

 

"กินรามยอนกันเนอะ"

 

 

เขาใช้ปลายนิ้วสอดสางเข้าไปตามกลุ่มผมของอีกฝ่าย พอเห็นว่าหมาดพอสมควรเเล้ว จึงเอาผ้าห่มมาคลุมตัวจินอูเอาไว้ เเล้วเดินเข้าครัวไปหยิบรามยอนทั้งสองถ้วยออกมา

 

 

"ถ้วยนี้น้ำเยอะๆของฮยอง ส่วนถ้วยนี้น้ำน้อยๆของผม"

 

 

เด็กหนุ่มว่าเเล้วส่งถ้วยรามยอนให้พร้อมกับกระดาษทิชชู่

 

 

"ขอบใจนะ"

 

 

เเต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะคิดอะไรอยู่มากกว่า ปลายนิ้วขาวๆจับตะเกียบสาวม้วนเอาเส้นขึ้นมาเเล้วก็ปล่อยให้มันไหลลงไปใหม่ มือที่จับตะเกียบนั้นคนเส้นรามยอนเล่น ส่วนสายตาเเละความคิดหลุดลอยไปไกล

 

 

"ผมปรุงรามยอนห่วยขนาดนั้นเลยเหรอ?"

 

 

เขาวางมือทาบบนมืออีกคนที่ถือถ้วยรามยอนเเล้วชะโงกหน้าดูในถ้วย ที่น้ำเริ่มเหือดเพราะเส้นอืดหมดเเล้ว

 

 

"ยุนกินถ้วยนี้ด้วยสิ มันดึกเเล้วฮยองไม่ค่อยหิว"

 

 

"งั้นเดี๋ยวผมไปหาอะไรร้อนๆให้ดื่มแทนนะ"

 

 

เขาวางถ้วยรามยอนลงที่พื้น น้ำร้อนในกายังมีอยู่นิดหน่อยพอให้ชงโกโก้ได้อีกถ้วย

 

 

เขาส่งโกโก้ให้จินอู ส่วนตัวเองนั่งลงเเล้วหยิบรามยอนขึ้นมากินต่อด้วยความเสียดาย

 

 

อีกฝ่ายจิบโกโก้ไปได้สักพักก็ร้องไห้ออกมาอีก ซึงยุนได้เเต่ยกมือขึ้นมาประคองใบหน้า ใช้ชายเเขนเสื้อซับน้ำตาบนใบหน้าซีดนั้นให้

 

 

ใจจริงอยากจะคว้ามาจูบปลอบ เเต่เขาก็ไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะทำแบบนั้นได้

 

 

"จินอูฮยอง"

 

 

ซึงยุนดึงเเก้วโกโก้ออกจากมือเเล้วคว้ามือขาวๆทั้งสองข้างนั้นมากุมไว้ เขาบีบมือนุ่มๆนั้นเบาๆเพื่อให้กำลังใจ

 

 

"อยากเล่าให้ผมฟังไหม?"

 

 

ถึงเเม้รู้ว่าตัวเองจะต้องเจ็บเเต่ก็ยังอยากที่จะพูดออกไปอย่างนั้น ด้วยหวังว่าการระบายมันออกมาจะทำให้อีกฝ่ายสบายใจขึ้นมาได้บ้างไม่มากก็น้อย

 

 

"ฮยองทะเลาะกับเขาอีกเเล้วหล่ะซึงยุน...ทำให้เขาโกรธอีกเเล้ว"

 

 

"..."

 

 

"เมื่อหัวค่ำทะเลาะกัน เขาบอกว่าถ้าฮยองไม่ไปเขาจะไปเอง..."

 

 

ซึงยุนพยักหน้า เขารู้ดี รู้จักจินอูดีพอที่จะเดาได้เลยว่าคนตรงหน้าต้องเป็นคนถอยออกมาเเน่นอน ยอมทุกอย่าง ทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้คนรักไปอยู่ที่อื่น

 

 

เเล้วนี่ไปตากอากาศอยู่ข้างนอกกี่ชั่วโมงกัน ทำไมถึงไม่รีบมาหาเขานะ อยากจะดุให้สักที เเต่สุดท้ายคำที่พูดออกมาก็ยังเป็นถ้อยคำปลอบโยน

 

 

"ไม่เป็นไรนะครับ ไม่เป็นไรนะ"

 

 

จินอูนั่งร้องไห้เงียบๆ ส่วนซึงยุนก็คอยเช็ดน้ำตาให้พี่เป็นพักๆ ไม่นานต่างฝ่ายก็ต่างจมไปกับความคิดตัวเอง

 

 

ซึงยุนมองหน้าอีกฝ่ายเเล้วก็ได้เเต่คิดว่า แฟนของจินอูฮยองรักจินอูฮยองได้เท่าครึ่งหนึ่งที่เขารักไหมนะ? ถ้ารักเท่าเขาหรือมากกว่าเขาเเล้วทำไมถึงขยันทำให้จินอูฮยองร้องไห้นัก

 

 

เเต่ถึงเขาจะรักจินอูมาก ก็ไม่เคยทำให้จินอูยิ้มเเละหัวเราะได้มากเท่าเขาคนนั้น ภาพที่จินอูหัวเราะเเละยิ้มอย่างสดใสมักถูกถ่ายโดยชายหนุ่มคนนั้น ภาพเหล่านั้นถูกอัพเดทให้เขาเห็นผ่านโซเชียลเน็ทเวิร์คอยู่เสมอ

 

 

เขาไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายจริงจังกับจินอูฮยองขนาดไหน เเต่ความรักของจินอูฮยองที่ให้กับเขาคนนั้นน่ะ เป็นของจริง...

 

 

เฮ้อ...

 

 

จะทำยังไงให้จินอูฮยองมีความสุขนะ?

 

 

......

 

 

ซึงยุนนอนชันเเขนมองจินอูที่หลับสนิทไปแล้ว หลังจากใช้เวลาร้องไห้ไปนาน จินอูฮยองก็ผลอยหลับไป คงจะเป็นเพราะความอ่อนเพลีย

 

 

"ไม่เป็นไรนะฮยอง เเค่ฝันร้ายเอง"

 

 

เขาลูบผมคนที่สะอื้นฮึกขึ้นมา ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เเล้วตบปลอบขวัญเบาๆที่แผ่นหลังราวกับกำลังปลอบเด็กน้อย

 

 

เขานอนลูบผมลูบไหล่อีกฝ่ายอยู่อย่างนั้นพักใหญ่ ก่อนที่เขาจะค่อยๆผลอยหลับตามไปเพราะความอ่อนล้าสะสมเช่นกัน

 

 

ซึงยุนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีตอนที่เขาได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น ลืมตาขึ้นดูก็เห็นว่าอีกคนที่ลุกขึ้นมานั่งข้างเตียงกำลังพยายามกดโทรศัพท์เอาเป็นเอาตาย หัวใจของเขาเจ็บช้ำเพราะเเผ่นหลังนั้นสั่นไหวราวกับจะเเตกสลาย

 

 

ใครน่าสงสารกว่ากันนะ ระหว่างจินอูฮยอง...กับเขา

 

 

......

 

 

"โห ยุนเล่นกีต้าร์เก่งขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย"

 

 

"จริงเหรอฮยอง?"

 

 

"อื้อ"

 

 

"ไม่ได้ยินยุนเล่นกีต้าร์มานานเเล้วเหมือนกันเนอะ"

 

 

"ผมก็ไม่ได้ยินฮยองร้องเพลงมานานเเล้วเหมือนกัน"

 

 

จินอูฮยองยิ้มเเล้วเขาก็ยิ้มตาม ซึงยุนเคาะกีต้าร์ให้จังหวะ เเล้วจรดปลายนิ้วลงบนสาย 

 

 

I never felt nothing in the world like this before

 

 

...

 

 

...

 

 

So baby I will wait for you 

Cause I don't know what else I can do

 

 

แล้วจู่ๆคนที่นั่งร้องเพลงอยู่กับเขาก็ร้องไห้ขึ้นมาเสียเฉยๆ ซึงยุนเม้มปากเเน่น เป็นความผิดของเขาเองที่เลือกเอาเพลงนี้ขึ้นมาเล่น เขาคิดเเค่ว่าเสียงพี่จินอูเข้ากับเพลงนี้ดีมาก เเละเขาอยากจะได้ยินมันอีกสักครั้ง เเต่ดันลืมคิดไปว่ามันจะไปกระทบใจอีกฝ่ายได้ง่ายๆ

 

 

"ผมขอโทษ"

 

 

เขาวางกีต้าร์ลงที่พื้น ก่อนจะจับมือจินอูมากุมเเล้วบีบไว้เเน่นๆ โดยอัตโนมัติ คนเป็นพี่ฝังหน้าลงซบกับไหล่เขา เเละโดยอัตโนมัติอีกเหมือนกัน วงเเขนยาวตวัดตัวอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้แน่น

 

 

"ไม่เป็นไรนะฮยอง...ไม่เป็นไรนะครับ"

 

 

......

 

 

ตกดึกคืนนี้ยังคงเป็นเหมือนเคย เขาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องไห้ที่เเสนจะบีบหัวใจคนฟัง ซึงยุนสูดหายใจเเล้วตวัดผ้าห่มออกจากตัว เขาเดินไปซ้อนหลังคนที่ยืนร้องไห้อยู่ริมระเบียง

 

 

"ผมจะช่วยอะไรฮยองได้บ้าง?"

 

 

จะช่วยจินอูฮยองยังไง ทำยังไงฮยองของเขาคนนี้ถึงจะไม่ต้องร้องไห้อีก...

 

 

คนเป็นพี่พลิกตัวกลับมาหา วงเเขนขาวโอบรอบบ่าเขา ใบหน้าที่ใครๆต่างชมว่าสวยสะบัดส่าย

 

 

"ขอบคุณนะ ขอบคุณนะยุน"

 

 

......

 

 

เป็นอีกคืนที่จินอูหลับไปพร้อมกับน้ำตา เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวจินอู ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกจากมือของอีกฝ่าย

 

 

ไม่ต้องเเสกนนิ้วหรือเดาให้ยุ่งยาก เขาก็กดวันเกิดของอีกฝ่ายลงไปด้วยความมั่นใจ เเน่นอนว่าหน้าจอปลดล็อคให้เขาได้เข้าไปเสียมารยาทกับโทรศัพท์อีกฝ่ายทันที

 

 

-เฮ้ย-

 

 

-กูไม่ใช่จินอูฮยองนะ-

 

 

ข้อความขึ้นบอกว่าอีกฝ่ายอ่านเเล้วเเต่ไม่มีการตอบรับใดๆ ซึงยุนมองคนที่หลับสนิทอยู่บนเตียงเพื่อยืนยันการตัดสินใจอีกครั้ง ก่อนจะกดนิ้วพิมพ์ลงไป

 

 

ถึงเเม้ว่าเเบบนี้มันจะฝืนใจเขาไปสักหน่อย เเต่ถ้าอยากเห็นรอยยิ้มของจินอูฮยอง ก็ต้องเเบบนี้หล่ะนะคังซึงยุน

 

 

.......

 

 

"...ยุน"

 

 

"ซึงยุนอา..."

 

 

ใบหน้าสวยที่ลอยอยู่ตรงหน้าเป็นเจ้าของมือที่กำลังเขย่าเขาจนตัวสั่นตัวคลอนในตอนนี้

 

 

 รอยยิ้มเป็นประกายสะท้อนอยู่เหนือหัวขึ้นไปนั้นเจิดจ้ายิ่งกว่าเเสงอาทิตย์เสียอีก

 

 

เขาชอบรอบยิ้มพี่จินอูจังเลย

 

 

"ยุน ฮยองทำอะไรไว้ให้ ตื่นมากินกันนะ!"

 

 

เสียงสดใสที่มาเพราะกับรอยยิ้มหวานสวยทำให้เขาเคลิ้มไปครู่หนึ่ง ถ้าได้จินอูฮยองมาปลุกอย่างนี้ทุกวันคงจะเยี่ยมไปเลย

 

 

"ไม่ลุกเหรอ? เฟรนช์โทสต์ของโปรดยุนเลยนะ"

 

 

มิน่า... นอกจากกลิ่นหอมๆของอีกฝ่าย เขายังได้กลิ่นน้ำผึ้งหวานๆเเละขนมปังหอมกรุ่นด้วย

 

 

"ไปกินกันนะยุน"

 

 

คิมจินอูเปลี่ยนเป็นชุดของเจ้าตัวที่ใส่มาคืนนั้นเรียบร้อยเเล้ว ซึงยุนพยายามสลัดความเศร้าออกไป เขาสะบัดหัวก่อนจะยิ้มให้จินอูพร้อมพยักหน้ารับ เด็กหนุ่มลุกจากเตียงเดินไปจัดการล้างหน้าล้างตา เเล้วจึงเดินตามเข้าไปในครัว

 

 

"กินเยอะๆนะยุน อันนี้น้ำผึ้ง ส่วนอันนี้คาราเมลนะ"

 

 

จินอูเสิร์ฟแผ่นโทสต์ลงในจาน ยื่นขวดทอปปิ้งต่างๆส่งให้ เเล้วก็นั่งเท้าคางมองเขาพร้อมกับรอยยิ้ม

 

 

เขารู้ดี เวลาที่จินอูมีความสุข อีกฝ่ายจะนั่งเท้าคางมองคนอื่นกิน หยิบนู่นนี่ส่งให้พร้อมกับรอยยิ้มหวานหยด ที่เห็นเเล้วมีความสุขจนลืมอาหารตรงหน้าทุกทีไป

 

 

เป็นเเบบนี้มาตั้งนานเเล้ว...

 

 

จินอูทำเฟรนช์โทสต์อร่อยเพราะเขาเป็นคนสอนเองกับมือ เขาควรจะดีใจเเละกินมันอย่างเอร็ดอร่อยเพราะอีกฝ่ายเป็นคนทำ 

 

 

แต่กลับกินไม่ลง

 

 

ซึงยุนวางส้อมในมือลงทั้งที่จินอูพึ่งจะราดน้ำผึ้งเพิ่มลงบนเเผ่นโทสต์ให้ เเละเขาพึ่งกินไปได้เเค่ไม่กี่คำ

 

 

"ฮยองจะกลับเลยไหม?"

 

 

"อื้อ เขามารอข้างล่างเเล้วอ่ะ แต่รอยุนกินเสร็จก่อน"

 

 

"งั้นเหรอ ผมไม่ลงไปส่งละกันนะฮยอง เดี๋ยวต้องรีบอาบน้ำ พอดีลูกน้องตามเข้าออฟฟิศด่วนเลย"

 

 

"เหรอ เสียดายจัง ฮยองอยากให้ยุนได้เจอเขานะ"

 

 

อีกคนทำหน้ายู่หน่อยๆ เเต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรเขาต่อ ซึ่งนั่นก็ดีเเล้ว เพราะเขาไม่เคยต้านทานเวลาอีกฝ่ายอ้อนได้สักครั้ง

 

 

"ไปครับ ผมไปส่งที่หน้าประตูนะ อย่าให้เขารอเลย"

 

 

"เอางั้นก็ได้"

 

 

 จินอูเดินตามอีกฝ่ายไปที่ประตู คนเป็นพี่โบกมือบ๊ายบายเเล้วกล่าวลา 

 

 

"ขอบคุณมากนะยุน ไว้เจอกันนะ"

 

 

เขาหัวเราะเบาๆเมื่ออีกฝ่ายโผเข้ามาสวมกอดเเบบไม่ทันได้ตั้งตัว ซึงยุนตบหลังอีกฝ่ายเบาๆเเล้วยิ้มให้ เขามองจินอูเดินไปตามทางเดินที่เชื่อมกับหน้าลิฟท์รอจนกระทั่งอีกฝ่ายพ้นไปจากสายตา เขาถึงเดินกลับเข้ามาในห้อง

 

 

จานใส่โทสต์ถูกวางทิ้งไว้เเบบนั้น ซึงยุนเเค่นหัวเราะกับตัวเอง เด็กหนุ่มเดินไปคว้าโทรศัพท์ที่โต๊ะเล็กก่อนจะทิ้งตัวนอนลงบนเตียง ต่อสายหาพี่ชายคนสนิทที่รู้จักกันดี

 

 

"ฮยอง..."

 

 

"เรื่องที่ฮยองจะให้ผมไปช่วยดูบริษัทที่ญี่ปุ่นให้ ผมตกลงนะ"

 

 

ซึงยุนหัวเราะในลำคอกับปลายสายเมื่ออีกฝ่ายโวยวายดีใจยกใหญ่ที่เขาตกลงยอมรับข้อเสนอที่ยื่นให้เขาไว้พิจารณาเมื่ออาทิตย์ก่อน

 

 

"ผมฝากฮยองจัดการคอนโดนี้ให้ด้วยดิ

 

 

เสียงปลายสายโวยวายลั่นมาว่า เเล้วถ้ากลับมาเกาหลีจะไปอยู่ที่ไหน ตัวคนเดียว ครอบครัวก็ไม่มี

 

 

"ผมคงไม่กลับมาที่นี่เเล้วหล่ะครับ"

 

 

เขาว่า อีกฝ่ายบ่นอะไรนิดหน่อยเเต่ก็รับปากจะเป็นธุระให้ ซึงยุนเอ่ยปากขอบคุณก่อนจะวางสาย

 

 

เด็กหนุ่มกดเข้าเเกลอรี่เพื่อดูรูปในโทรศัพท์มือถือ เขายิ้มจางๆกับอัลบั้มที่ตั้งชื่อไว้ว่า -จีนูฮยอง- ก่อนจะกด Edit แล้วกดสัญลักษณ์สีเเดงที่ปรากฎขึ้นมาหน้าอัลบั้ม

 

 

Delete

 

 

"วันนี้ผมน่าจะกอดฮยองให้นานกว่านี้"

 

 

Do you want to delete "จีนูฮยอง?"

 

 

...

 

 

...

 

 

"ช่วยไม่ได้นี่นะ ก็ฮยองไม่รู้ว่าจะได้เจอผมเป็นครั้งสุดท้าย"

 

 

Delete album

 

 

..…

 

 

-เฮ้ย-

 

 

-กูไม่ใช่จินอูฮยองนะ-

 

 

-กูเเค่อยากบอกว่า...-

 

 

-จินอูฮยองรักมึงมากนะ-

 

 

-กูไม่ใช่คนที่จะทำให้เขายิ้มได้ เลยมีเรื่องอยากจะขอร้อง...-

 

 

-ถ้ามึงทำให้เขายิ้มได้ ก็ช่วยทำให้เขายิ้มหน่อยกว้างๆหน่อยได้ไหมวะ?-

 

 

End





 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #1066 กอหญ้ากอไผ่ (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 00:30

    ปวดใจ ปวดใจที่สุดฮืออออออ ทำไมนะจินอูทำไมคนที่อยู่เคียงข้างถึงไม่เป็นซึงยุน อินมาก

    #1,066
    0
  2. #699 M'War (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 08:12
    ยุนอ่าาา ก็พอรู้แหละว่าสุดท้ายแล้วคงจะไม่ได้คู่กัน แต่ประโยคสุดท้ายที่ส่งหาซึงฮุนทำเอาน้ำตาเราร่วงเลย ย่าส์ ดีเกินไปแล้วนะคังซึงยูน
    #699
    0
  3. #674 YimPaew (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 21:29
    โอ้ยยยยยยย ร้องไห้หนักมาก ฮือออออออออ หน่วงง่าาาา ปวดใจ แงงงงงงงงง

    ทำร้ายจิตใจชิปเปอร์ยูนอูมาก แงงงงงงงง สงสารยูนอ่าา ทำใจไม่ได้ หน่วงแหลกลาน

    วิ่งไปร้องไห้ในโอ่ง ฮือออออออ เสียจายยยยยยย กรี๊ดดดดดดดดดด
    #674
    0
  4. #672 hoonhoon (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 11:35
    ฮืออออออ สงสารยูนจัง ;-; พี่จินไม่รู้อะไรเลยจริงๆเหรอ เข้าใจความรู้สึกยูนเลยนะ ละจะจากกันไปแบบนี้จริงๆอะเหรอ ยูนคงจะใช้เวลารักษาตัวเองดีขึ้น แต่พี่จินล่ะ เค้าจะรู้สึกอะไรกัลการที่ยูนหายไป แต่คงไม่หรอกเนอะ มามะยูน มาหาเราได้
    #672
    0
  5. #671 Cat_Cha (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 08:23
    ง่ะ ทำไมจบแบบนี่ สงสารซึงยุน ช่วงหลังๆเมย์แต่งให้ยุนน่าสงสารตลอดเลยใจร้ายเกินไปแล้วนะ 5555
    #671
    0
  6. #670 quintuple.T (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 01:24
    ยุนเป็นคนดีมากเลย ทำเพื่อจินอูตลอด ฮืออออสงสารยุน
    #670
    0
  7. #669 กิตต์หล่อ เเฟนเพลนี (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 23:39
    สงสารยุนนน ????????
    #669
    0