คนนี้ของผม"Single-minded"[#ป๋อจ้าน]

ตอนที่ 3 : อยากรู้จัก(ได้ไหม?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    16 ก.ย. 62




Want to get to know







                            ในขณะที่คนตัวบางกำลังตั้งใจกับการวาดรูปนั้น เขาหารู้รึไม่ว่า มีบางคนกำลังจ้องมองมาที่เขาอยู่ตลอดเวลา จ้านจ้านเป็นคนประเภทที่ว่า พอได้สนใจอะไรที่อยู่ตรงหน้าแล้ว สิ่งรอบข้างของเขาก็จะไม่มีความหมายเลย โดยเฉพาะเวลาได้วาดรูปละก็ เขาเหมือนอยู่อีกโลกหนึง โลกที่มีเฉพาะเขา และอุปกรณ์ที่ใช้ในการวาดรูปเท่านั้น 


"คุณอี้ป๋อ จะกลับตอนไหนครับ คุณเฉินโทรมาตามแล้วครับ" เสียงของบอดี้การ์ดส่วนตัวของอี้ป๋อถามขึ้น อี่ป๋อเขามีถ่ายรายการที่นี่แต่ถ่ายเสร็จตั้งแต่เช้าแล้ว และมันก็เลยเวลาที่เขาจะต้องบินกลับตั้งนานแล้ว 


"บอกเขากลับก่อนเลย" อี้ป๋อบอกกับบอดี้การ์ดของเขา ให้โทรบอกเฉินแบบนั้น เฉินคือผู้จัดการส่วนตัวของเขาเอง


"ครับคุณอี้ป๋อ" ว่าจบบอดี้การ์ดตัวโตของเขาก็เดินออกไป เพื่อจะโทรรายงานผู้จัดการส่วนตัวของงอี้ป๋อทันที


                           อี้ป๋อเขายังไม่อยากกลับตอนนี้ เขาคิดไว้แล้วว่าจะอยู่ดูคนตัวบางตรงหน้าวาดรูปให้เสร็จซะก่อน เขาถึงจะกลับ เขาก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าคนตัวบางตรงหน้าเขาจะวาดรูปออกมาได้สวยขนาดไหนกัน ที่นั่งดูตอนนี้ก็ดูจะตั้งใจไม่น้อย หวังว่ารูปที่วาดจะออกมาสมกับที่เจ้าตัวตั้งใจวาดก็แล้วกัน


"อือ" จ้านจ้าน ได้ขยับตัวโดยการบิดไล่ความเมื่อยล้าจากการนั่งท่าเดิมมาเป็นชั่วโมงแล้ว "กี่โมงแล้วเนี่ย นั่งซะเพลินเลย" เขาพูดกับตัวเอง

!!     

"อ้าว!! นายยังอยู่ตรงนี้อยู่หรอ" เซี้ยวจ้านที่หันหลังบิดตัวมองมาเห็นบางคนที่หน้านิ่งนั่งอยู่ตำแหน่งเดิมตั้งแต่เขาเริ่มวาดรูปแรกๆแล้ว เขาก็นึกว่าจะกลับไปตั้งแต่ที่ไม่ได้สนใจแล้ว แต่ทำไมยังอยู่ตรงนี้กันนะ "ถามไม่เคยตอบ นายเป็นอะไรรึป่าว" เซี้ยวจ้านถามคนหน้านิ่งด้วยความแปลกใจ ทำไหมคนคนนี้ถึงดูหน้าบึ้ง แถมดูไม่เป็นมิตรกับอะไรเอาซะเลย


"ทำไม ที่นี่ของนายหรอ" อี้ป๋อว่า ไม่ค่อยอยากจะกวนเลยคุณอี้ป๋อหน้าบึ้งคนนี้เนี่ย


"ถามดีๆ คุยดีๆได้ไหมละ" เซี้ยวจ้านว่า บอกเลยว่าเขาไม่ค่อยชอบการคุยแบบกวนประสาทแบบนี้เลย


"จะให้พูดดีด้วย รูัจักกันแล้วหรอ" อี้ป๋อว่า แต่หน้าก็นิ่งตามเคย


"จริงๆ ก็ไม่ได้อยากรู้จักนักหรอก แต่ดันเจอกันหลายรอบแล้วไง ยอมอยากรู้จักก็ได้" เซี้ยวจ้านว่าบ้าง พร้อมกับยิ้มออกมาบางๆ แต่ก็เป็นรอยยิ้มที่ดูจริงใจ ในแบบของเขาเอง


"ชื่อ" 


"อ่อ หมายถึงชื่อเราน่ะหรอ เราชื่อว่า เซียวจ้าน นะยินดีที่รู้จักแล้วกัน" เขาว่าพร้อมกับยิ้มกว้างจนเกือบเห็นฟันทุกซี่ แถมตาหยี่ ไหนจะหน้าหวานๆ ที่ไม่แพ้ผู้หญิงนั้นอีก ทำให้คนที่เห็นรอยยิ้มนี้ เหมือนกับโดนต้องมนต์เลยก็ว่าได้


"แล้วนายชื่อว่าอะไรหรอ" เซียวจ้านถามคนหน้าที่ดูตอนนี้จะไม่ค่อยหน้าบึ้งเท่าไหร่แล้ว เป็นเพราะอะไรกันนะ แถมตอนที่เขาถาม ก็ดูจะงงๆตกใจอยู่หน่อยๆ เหมือนคนกำลังใจลอยเลย


"ป๋อ" ตอบสั้นๆ แต่ก็พอเข้าใจ แต่น้อยมากที่หวังอี้ป๋อ คนนี้จะให้คนอื่นเรียกตัวเองว่าป๋อสั้นๆ หรือเขาอาจจะลืมตัวก็ได้ "หวังอี้ป๋อ" เขาพูดทวนอีกครั้ง


"หวังอี้ป๋องั้นหรอ คุ้นจัง เหมือนเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหนนะ" เซี้ยวจ้านทำหน้านึกคิด เขาคิดว่าชื่อ หวังอี้ป๋อ คุ้นมาก เหมือนเคยจะได้ยินชื่อนี้อยู่บ่อยๆ แต่พยายามนึกก็นึกไม่ออกสักที "นึกไม่ออกเลย แต่ชั่งเถอะ ถ้านึกได้จะบอกแล้วกัน" เซียวจ้านว่า


"อือ" อี้ป๋อตอบ เซียวจ้านแค่นั้น เขาก็อดที่จะคิดไม่ได้ว่า คนตรงหน้าเขาไม่เคยดูทีวี หรือติดตามข่าวสารโซเชียลอะไรเลยรึไง ถึงไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ดังขนาดไหนกันไม่ค่อยจะหลงตัวเองเลย แต่แย่ชะมัดเลย รู้สึกเสียฟอร์มยังไงก็ไม่รู้สิอี้ป๋อคิดในใจ


"งั้นขอเรียกว่า ป๋อ สั้นๆได้ไหม จะได้ดูสนิทกันไวๆหน่อย" เซียวจ้านพูดขึ้นอีกครั้ง แต่ดูจากสีหน้าของคนฟังก็ดูจะไม่ชอบใจเท่าไหร่ 


"เรียกหวังอี้ป๋อ" อี้ป๋อบอกกับเซี้ยวจ้าน


"มันยาว เรียกอยาก ป๋อ สั้นๆเนี่ยแหละดีแล้ว นะนะ" เซียวจ้านว่า พร้อมกับทำหน้าอ้อนหน่อยๆ เขาติดนิสัยขี้อ้อนอย่างงี้นานแล้ว อาจจะชินไปแล้ว เวลาต้องการอะไร แต่โดนขัดใจ เขาก็จะใช้มุขนี้เพื่อคนที่ฟัง จะได้ใจอ่อนให้เขาบ้าง


"เฮ้ออ" อี้ป๋อถอนหายใจออกมาแบบหน่ายๆ ทำไมคนตรงหน้าถึงเป็นคนแบบนี้กันนะ แบบนี้มันไม่ดีกับตัวเขาเลย ทำไมขี้อ้อนจังว่ะ


"โอเค แปลว่า ตกลงแล้วกันนะป๋อ" เซียวจ้านว่าเองสรุปเอง พร้อมกับยิ้มกว้างออกมาสไตร์เขาเลยละ จนคนที่ได้ฟังถึงกับพูดอะไรไม่ออก คงต้องยอมให้เรียกแบบนั้นจริงๆ นั้นแหละ


"จะกลับตอนไหน" อี้ป๋อถามเซียวจ้าน เพราะตอนนี้ก็ดูจะบ่ายแก่แล้ว 


"ขออีกชั่วโมงแล้วกัน ลงสีรูปเสร็จ ก็คงจะกลับเลย" เขาตอบ "แล้วถามทำไม จะกลับด้วยกันหรอ" เซียวจ้านถามอี้ป๋อ ถามอย่างกับว่ามาด้วยกันแล้วจะกลับด้วยกันแบบนั้น


"ก็ใช่" อี้ป๋อตอบ


"ว่าไงนะ" เซียวจ้านถามกลับแบบสงสัย เขาว่าไงนะ จะรอกลับพร้อมกันงั้นหรอ บ้ารึป่าวพึ่งรู้จักแค่ชื่อ จะกลับด้วยกันได้ยังไง แถมบ้านอยู่ไหนยังไม่รู้จักเลย แปลกจริงๆ อี้ป๋อคนนี้เนี่ย

"หูไม่ดี" อี้ป๋อว่า เริ่มจะกวนกันอีกแล้วละ


"ไม่ใช่ คือแบบจะกลับพร้อมกันอะ รู้จักหรอว่าเราจะไปไหนต่อ" เซียวจ้านว่า


"สนามบิน" อี้ป๋อบอกกลับคนตรงหน้า ที่ดูจะอึงนิดหน่อยหลังจากที่เขาบอกแบบนั้น


"รู้ด้วย แหม...ไม่เบาเลยนะ" เซียวจ้านว่าติดหัวเราะออกมา อะไรจะเดาได้เก่งขนาดนั้น "แต่ก่อนไปสนามบินเราต้องไปหาซื้อของฝากก่อน จะซื่อไปฝากคนที่ออฟฟิศน่ะ" 


"เหมือนกัน" อี้ป๋อตอบเซียวจ้าน เขาโกหก ปกติเขาไม่เคยที่จะซื้อของฝากใครเลยแม้แต่ที่บ้านถ้าไม่เนื่องในโอกาศพิเศษหรือวันสำคัญเขาก็ไม่เคยที่จะซื้ออะไรไปฝากหรือให้ใครเลย


"จริงดิ ล้อกันเล่นป่าวเนี่ย" เซียวจ้านยังดูแปลกใจไม่หาย


"เห็นฉันเป็นเด็กรึไง" อี้ป๋อ เริ่มชักจะหงุดหงิดแล้วซิ ก็คนตัวบางตรงหน้าทำไมเข้าใจอะไรอยากขนาดนี้


"โอเคๆ แต่คงต้องรอเราลงสีรูปเสร็จก่อนนะ ว่าแต่...รอได้รึป่าว" เซี้ยวจ้านว่า เขายังลงสีรูปที่วาดยังไม่เสร็จและมันคงยังต้องใช้เวลาพอสมควร "ถ้านายรีบ ก็กลับไปก่อนได้เลย" เขาบอกแบบนั้นพร้อมกับส่งยิ้มบางๆให้คนตรงหน้า ก็ไม่ได้จะอะไรหรอกแค่กลัวว่าถ้าจะรอเขาจริงๆ ก็กลัวว่าอี้คนนี้จะมีธุรต่อรึป่าว เกิดรอเขาแล้วมีปัญหาตามมามันคงไม่ดีสำหรับเจ้าตัวเอง และเขาคงจะรู้สึกผิดไม่น้อย





                     อี้ป๋อไม่ได้ตอบอะไรเซียวจ้าน เขาเพียงแต่นั่งดูอีกคน ลงสีบนรูปที่วาดแบบเงียบๆและไม่ได้ถามหรือชวนคุยอะไร เขาไม่ใช่คนพูดเก่งขนาดนั้น ถ้าไม่มีคำถามเขาก็ไม่มีคำตอบให้เหมือนกัน


                     จนตอนนี้เวลาก็ผ่านมาได้จะครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่คนตัวบางก็ยังลงสีในรูปยังไม่เสร็จเลย แต่ดูแล้วก็คงจะอีกไม่นาน พอคิดแบบนั้นอี้ป๋อเลยอดทนรออีกสักหน่อยคงไม่เสียหายอะไร ว่าไปแล้วเขาก็ยังแปลกใจกับตัวเองเหมือนกันทำไมถึงได้นั่งมองบางคนวาดรูปได้นานขนาดนี้ 


                      เขาไม่ใช่คนที่จะอดทนกับอะไรเก่งขนาดนี้ แต่นั้นเป็นเพราะว่า อี้ป๋อเขาชอบและให้ความสนใจกับการวาดรูปไม่แพ้เซียวจ้านเหมือนกัน แต่เขาก็ยอมรับว่าตัวเองวาดรูปไม่เก่งเอาซะเลย แต่ก็ยังชอบในงานศิลปะเกี่ยวการวาดรูปแบบนี้ ก็จะอะไรละ ก็แม่ของเขาเองก็ชอบวาดรูปให้เขาดูอยู่บ่อยๆในตอนที่เขายังเป็นเด็ก และแม่ของเขายังพยายามสอนเขาให้วาดรูป แต่ก็ไม่เคยที่จะสำเร็จหรอก ก็ยังวาดรูปไม่เอาไหนจนถึงตอนนี้ไงละ 


                       และนั้นก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้อี้ป๋อ อยากจะเขาหาหรือทำความรู้จักเฉพาะกับคนที่รักและให้ความสนใจในการวาดรูปเท่านั้น และเพราะเหตุนี้เลยทำให้ครั้งหนึ่งของเขา ต้องเสียใจ เสียความรู้สึกไม่น้อย ให้กับใครบางคนที่คิดว่า คนเราชอบอะไรเหมือนกัน คล้ายกัน และคนนั้นก็ดูจะชอบในสิ่งที่เขาชอบเหมือนกันเกือบจะทุกอย่าง แต่ใครจะคิดได้ว่า การที่เรารักหรือชอบในสิ่งเดียวกันจริงๆ จะรักหรืออยู่ด้วยกันได้ตลอด 


                       แต่สำหรับอี้ป๋อ เขาเป็นคนที่แยกความรู้สึกไม่เก่งเอาซะเลย มันเลยทำให้สิ่งที่เขาคิดว่าคนสองคนจะใจตรงกัน และจะเป็นความสุขของกันและกันได้นั้น เขาคิดผิด คิดผิดที่ยอมมอบใจ ไว้ใจ ให้กับอีกคน แต่ผลสุดท้าย เขาก็ได้รู้ว่า เราสองคนไม่เคยใจตรงกันเลย ทุกอย่างที่ผ่านของเขาและอีกคน มันคือความจำใจที่จะ ให้เราได้ใจตรงกันเท่านั้นเอง




"ฮู้วววว เสร็จแล้ววววว"  เซียวจ้านตะโกนลั้น ด้วยความดีใจ ในที่สุดเขาก็วาดรูปพร้อมกับลงสีที่ภาพเสร็จสักที "ขอเก็บของแปปหนึงนะ" เขาบอกกับอี้ป๋อที่ดูจะแปลกใจกับอาการเมื่อครู่ของคนตัวบางไม่ได้


"ร้องอะไรซะดัง" อี้ป๋อว่า


"ฮ่าๆๆ นายตกใจหรอ ขอโทษได้ไหมละ" เซี้ยวจ้านว่า พร้อมกับหัวเราะออกมา "ลืมตัวไปหน่อย นึกว่าอยู่บ้านซะอีก" เขาว่าพร้อมกับเอามือเกาท้ายทอยตัวเองด้วยความรู้สึกอายขึ้นมานิดหน่อย


"วาดรูปภูเขา แต่คิดว่าตัวเองอยู่บ้าน บ้ารึไง" อี้ป๋อว่าอีกคน พร้อมกับทำหน้าหน่ายใจเหลือเกิน คนดีที่ไหน นั่งวาดรูปภูเขาแม่น้ำ แต่กลับคิดว่าตัวเองวาดรูปอยู่ที่บ้านกัน บ้าจริงๆ


"เอ่า!! อยู่ดีๆมาว่าเราบ้าได้ไง เขาเรียกว่า คนอารมณ์ศิลปินต่างหากละ" เซียวจ้านว่าพร้อมกับยิ้มกว้างออกมา


"งั้นหรอ แต่แถวบ้านฉันเรียกบ้านะ" อี้ป๋อว่า


"อี้ป๋อ ขอร้องได้ไหม ถ้าเป็นไปได้ไม่กวนประสาทเรากันนะ เราไม่ค่อยชินกับอะไรแบบนี้เลย" เซี้ยวจ้านว่า ก็เขาไม่ชินจริงๆ แทบจะไม่ค่อยเจอคนแบบี้เลยซะด้วยซ้ำ


อี้ป้อไม่ได้ตอบคำถามคนตัวบาง เขาก็ได้ยืนรออีกคนที่กำลังเก็บของ เพื่อที่พากันไปหาดูของฝาก ก่อนที่จะเดินทางไปสนามบินกันต่อ


"อ่อ ลืมถามเลย นายมายังไง มีรถส่วนตัวมาหรอ มากับใคร แล้วเราจะเชื่อใจนายได้แค่ไหนเนี่ย" เซียวจ้านเอ่ยถามแบบจับผิด แอบกังวลเหมือนกันว่าอี้ป้อคนนี้จะไม่มาหลอกกันใช่ไหม ไม่ได้เป็นคนเชื่อคนง่ายขนาดนั้น แต่ดูจากคนตรงหน้าแล้วก็ดูไม่ได้มีพิษภัยอะไร ออกจะดูเป็นคนมีพอตัว และดูท่าจะไม่ใช่นักท่องเที่ยวธรรมดาแน่ๆ


"ฉันดูไม่หน้าไว้ใจขนาดนั้นเลยรึไง" อี้ป้อถามเซียวจ้านและยังทำหน้าสงสัยอีก


"ก็ไม่ แต่เราพึ่งรู้จักกันเอง จะดูใจง่ายไปไหม ที่เราจะไปกับนายอ่ะ" เซียวจ้านว่าพร้องกับยิ้มบางๆ


"ติ๋งต๋อง" อี้ป๋อว่าพร้อมกับเดินไปยังรถตู้ที่มีบอดี้การ์ดของเขาเปิดประตูรอที่รถอยู่แล้ว และมีคนตัวบางที่เดินสะพายกระเป๋าที่เก็บอุปกรณ์ต่างๆอยู่ข้างใน เดินตามหลังมาไม่ห่าง


"ว้าววว มีรถมารับด้วย ไม่ธรรมดานะเราอะ" คนตัวบางว่าพร้อมกับยิ้มกว้างอีกแล้ว ไม่ดีต่อใจคนที่มองเลย


"ขึ้นรถได้แล้ว รีบไม่ใช่หรอ" 


"ขึ้นแล้วๆ เร่งจังนะ" 


                      ทั้งสองคนได้ขึ้นบนรถตู้เรียบร้อย ไม่นานรถตู้ก็เคลื่อนออกไปตามถนนที่เป็นทางเดียวกับที่จะไปสนามบิน ที่อยู่ห่างจากที่นี่พอสมควร เขาคุยกันแล้วว่าจะแวะซื้อของฝากกันที่ร้านข้างหน้าที่เรียกกันว่าศูนย์จำหน่ายสินค้าสำหรับนักท่องเที่ยว เซียวจ้านจำได้ตอนที่มา เขาเห็นร้านนี้และร้านก็ใหญ่มากๆ 


                      ไม่นานนักก็มาถึงร้านที่ว่าแล้ว เซียวจ้านและอี้ป๋อลงจากรถได้ก็เดินเข้าไปยังร้านขายของฝากทันที ไม่นานเซียวจ้านเขาได้ของฝากสำหรับคนที่ออฟฟิศเยอะเลย แอบดีใจที่เขามีรถค่อยไปส่งที่สนามบิน มันทำให้เขาไม่ต้องแบกของหนักๆพวกนี้ขึ้นแท็กซี่ให้เหมื่อย ลึกๆก็อยากจะขอบคุณ นายอี้ป๋อคนนี้เหมือนกัน พอสักพักเซียวจ้านเขาก็นึกได้ว่ายังไม่ได้โทรหามีมี่กับบอสเลย ไม่รู้ป่านนี้ทั้งสองจะเป็นห่วงเขามากแค่ไหนแล้ว


"ลืมได้ไงกันนะ โดนมีมี่บ่นแน่ๆเลย" เซียวจ้านที่กำลังยืนดูของพอนึกถึงเรื่องที่ยังไม่ได้โทรบอกมีมี่ว่าจะกลับ ขึ้นมาก็บ่นกับตัวเองด้วยความรู้สึกผิด


"อ่า รับสิมีมี่" เขากดโทรศัพย์โทรหามีมี่


[จ้าน!! อยู่ไหนแล้ว เป็นไงบ้าง ทำไมพึ่งโทรมาเอาป่านนี้ แล้วเราโทรหาทำไมไม่รับโทรศัพย์เราเลย] มีมี่พอเห็นว่าจ้านโทรมาเขาก็รีบกดรับสายทันทีด้วยความเป็นห่วง เขาโทรหาจ้านหลายรอบแล้วแต่ไม่รับ ก็รู้อยู่แล้วว่าจ้านชอบปิดเสียงโทรศัพย์ประจำเลยเวลาได้วาดรูปนะ บอกหลายครั้งแล้ว ว่าเปิดสั่นไว้ก็ได้ แต่จ้านคนนี้ก็ไม่เคยฟัง ทำไมชอบทำให้เป็นห่วงตลอดเลยนะ


"ขอโทษนะ เพลินไปหน่อย แฮ่ๆ" จ้านตอบมีมี่ พร้อมกับยิ้มแห้งออกมา เขาคิดอยู่แล้วว่าต้องโดนบ่นแน่นอน


[จริงๆเลย แล้วกลับยังไง ตอนนี้อยู่ที่สนามบินแล้วหรอ] มีมี่ถาม


"ยังๆ เราอยู่ร้านขายของฝากน่ะ"


[ทำไมไม่รีบกลับ มันจะค่ำมากแล้วนะ แล้วมีรถมาส่งที่สนามบินไหมเนี่ย] 


"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก เรากลับถึงบ้านอยู่แล้ว เตรียมรอรับเราได้เลย" เซี้ยวจ้านตอบอย่างอารมณ์ดี แต่เขาคิดไว้แล้วว่าจะไปบอกมีมี่หรอกว่าเขากลับมากับอีกคน ที่ยังไม่ได้รู้จักอะไรกันมากนอกจากชื่อเท่านั้น ถ้าบอกมีมี่ไปมีหวังกลับไปไม่ใช่แค่โดนบ่นแน่ๆ มีมี่น่ะน่ากลัว กว่าแม่เขาอีกจะบอกให้


[โอเคๆ ถึงสนามบินแล้วโทรบอกด้วยนะ เข้าใจไหมจ้าน] 


"รู้แล้วน่า ว่าเป็นห่วง ถึงแล้วจะโทรหานะ แค่นี้ก่อน บายมีมี่" พอว่าจบเขาก็วางสายมีมี่ทันที และเดินซื้อของต่ออีกสักหน่อย แต่เขาไม่รู้เลยว่ามีบางคนที่แอบฟังเขาคุยโทรศัพย์ตั้งแต่ประโยคแรก จนจบบทสนทนา สองครั้งแล้วนะอี้ป๋อ ทำไมมาแอบฟังคนเขาคุยโทรศัพย์กันนะ นิสัยไม่ดีจริงๆ


"อ้าว ซื้อของเสร็จแล้วหรอ" เซียวจ้านถามอี้ป๋อ ที่ยืนมองเขาจ่ายตังที่เคาเตอร์หลังจากได้ของที่ถูกใจครบแล้ว


"เสร็จแล้ว" อี้ป๋อว่า

 
"เสร็จแล้วเหมือนกัน ไปกันเถอะ แต่...ยังไงก็ขอบคุณนะ ที่ให้เราติดรถมาด้วย แถมยังพามาซื้อของฝากอีก" เซียวจ้านกล่าวขอบคุณและยิ้มกว้างให้กับอี้ป๋ออีกครั้ง แต่อี้ป๋อก็ไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ยืนเงียบๆ ทำหน้านิ่งๆสไตร์เขาล่ะ



เมื่อได้ของครบเขาก็พากันมายังรถตู้ที่จอดรออยู่แล้ว และปลายทางต่อไปก็คือสนามบินที่อยู่ห่างจากที่นี่พอสมควร 



                     พอขึ้นมานั่งบนรถได้ ทั้งคู่ก็ไม่ได้มีบทสนทนาอะไรเกิดขึ้นระหว่างกัน มีเพียงเสียงเพลงเปิดคลอเบาๆ ชวนให้เคลิ้ม และไม่นานคนตัวบางที่ดูจะเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ได้เผลอหลับไป แบบห้ามไม่ได้ วันนี้เขาทำกิจกรรมวันหยุดพักผ่อนไปหลายกิจกรรมเลย มันเคยทำให้เขาเสียพลังงานไปมากพอสมควร 


                       เมื่อได้ขึ้นมาบนรถที่ขับแสนจะนุ่มนวล บวกกับเสียงเพลงเพราะๆ แอร์เย็นสบาย แล้วใครที่ไหนจะไม่คล้อยหลับกันได้ละ แต่เขาไม่อาจรู้เลยว่าการหลับครั้งนี้จะมีบางคนที่แอบมองเขาอย่างเอ็นดูไม่น้อย ที่เห็นคนตัวบาง ทั้งพูดมาก พูดเก่ง ไหนจะเดินเที่ยวเก่งอีกต่างหาก พอหมดฤทธิ์แบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะมองแล้วเผลอยิ้มออกมาบางๆกับภาพที่เห็น



แต่อี้ป๋อเขาจะรู้ตัวบ้างไหม ว่าตัวเองกำลังยิ้มให้กับภาพที่เห็นตรงหน้าของเขาอยู่ตอนนี้

























TBC................................................













แหง่ๆๆๆๆ อี้ป๋อคนเนียน เนียนกว่ารองพื้นก็อี้ป๋อคนนี้แหละ
ว่าแต่อี้ป๋อเขาคิดอะไรของเขาอยู่นะ
หว้าาา ไม่รู้เลย


ติดตามต่อตอนหน้านะ ขอบคุณมากที่เข้ามาอ่านกัน
กำลังใจดี จะอัพเร็วๆนะ รักเด้อ












#คนนี้ของผม




twitter ; @private_WorlD37








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

27 ความคิดเห็น

  1. #11 chalidamb (@chalidamb) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 11:43
    น่ารักติดตามมากเลย
    #11
    1
    • #11-1 Rain in the sun (@Fonprisana) (จากตอนที่ 3)
      3 ตุลาคม 2562 / 11:45
      แหง่ๆๆๆๆ น่ารักเน๊อะ
      #11-1