คนนี้ของผม"Single-minded"[#ป๋อจ้าน]

ตอนที่ 2 : เพราะบังเอิญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 612
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    11 ต.ค. 62





"Because of coincidence"









                           คนตัวบาง ที่กำลังตื่นจากการนอนหลับบนเตียงที่แสนจะนุ่มสบาย ในเช้าของวันที่แสนจะสดใส เพราะแสงจากดวงอาทิตย์ ที่ลอดผ่านม้านหน้าต่าง ส่องแสงแยงตาของเขา ทำให้คนที่กำลังนอนหลับสบาย ได้ตื่นขึ้นมานั่งบิดความเมื่อยล้าจากการนอน และขับไล่ความขี้เกียจในเช้าวันนี้ออกไปให้หมด เขาจำได้ว่าวันนี้เขามีงานที่จะต้องทำรอเขาอยู่ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

 

 

 

 

 

                             คนที่พึ่งตื่นนอน ได้เดินลงบันได จากชั้นสองที่เป็นห้องพักส่วนตัวของเขา ลงมายังชั้นล่างของรีสอร์ท ที่เขาพักอาศัยอยู่ วันนี้เขามีงานถ่ายโฆษณาที่ต่างจังหวัด

 

 “ตื่นแล้วหรอ เซียวจ้าน”

 

 “มีมี่ ตื่นนานแล้วหรอ” มีมี่ เป็นผู้ช่วยผู้จัดการของเขาเอง และยังเป็นเพื่อนผู้หญิงที่เขาสนิทด้วยที่สุด

 

 “สักพักแล้วละ นี่ เธอนอนดึกอีกแล้วหรอ ทำไมหน้าดูไม่สดชื่นเลย”

 

 “ก็ไม่ได้ดึกมากหรอก”

 

 “เราบอกเธอแล้วใช่ไหม ว่ามาถึงให้มาพักเลย แต่เธอก็ไม่เชื่อเรา ยังมีหน้าไปเดินถ่ายรูปเล่นเฉยเลย”


“ก็นานๆทีจะได้มาต่างจังหวัดนิมีมี่ อย่าบ่นนักเลย” เขาว่าพร้อมกับทำหน้ารู้สึกผิด

 

 “ขนาดเราบ่นเธอ เธอยังไม่ฟังเราเลย โตแล้วนะ จะดื้อไปถึงไหนกัน” มีมี่ว่าพร้อมกับสายหัวหน่ายๆ เขายอมกับความดื้อรั้นของจ้านจ้านจริงๆ  เขาน่ะรู้จักนิสัยคนนี้ดี ดื้อรั้นไม่มีใครเกิน ก็จ้านจ้านคนนี้แหละ

 

 “ขอโทษได้ไหมละ มีมี่นะนะ” จ้านจ้านว่าพร้อมกับเดินไปจับมือของมีมี่ ไว้หล่วมๆพร้อมกับเขย่าช้า

 

 “ไม่ต้องมาอ้อนเรานะ ครั้งนี้เราจะไม่ใจอ่อนให้เธอแล้ว” มีมี่ว่า “รีบขึ้นไปอาบน้ำแล้วลงมาทานเข้ากับเรา อีก 2 ชั่วโมงต้องไปกองถ่ายแล้วรู้ไหม” มีมี่บอกกับจ้านจ้านอีกครั้ง

 

 “รู้แล้วๆ งั้นเราไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวจะรีบลงมาทานข้าวด้วย รอเราแปปหนึ่งนะมีมี่ ” ว่าด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น และจ้านจ้านก็รีบวิ่งไปยังห้องพักของเขาที่อยู่ชั้นสองทันที

 

 

 

[จ้านตื่นหรือยังมีมี่] เสียงผู้จัดการคนดัง ที่อยู่ในสายโทรศัพท์ของมีมี่

 

 “ตื่นแล้วคะบอส ตอนนี้ให้ขึ้นไปอาบน้ำเพื่อที่จะมาทานข้าว และอีกสักพักจะพาไปที่กองถ่ายเลยคะบอส” มีมี่บอกกับบอสของเธอ บอสเป็นชื่อที่เขาและจ้านจ้านใช้เรียก เหยียงชิง เขาคือผู้จัดการของจ้านจ้านและเป็นหัวหน้าของมีมี่ด้วย

 

 [ดี ฉันอยู่ที่กองแล้ว ยังไงก็รีบตามมาแล้วกัน]

 

 “ค่ะบอส”

 

                         พอวางสายจากบอสไป เธอก็ได้มาเตรียมอาหารรออีกคน ที่ตอนนี้อาบน้ำอยู่ชั้นบนของรีสอร์ทที่ใช้สำหรับเป็นห้องพักในการมาต่างจังหวัดครั้งนี้ เขาและผู้จัดการได้พาจ้านจ้านมาถ่ายโฆษณาตัวหนึ่ง ที่ได้รับเกียรติเป็นพรีเซนเตอร์หลักครั้งนี้ แต่ดันมาถ่ายไกลถึงต่างจังหวัด เพราะที่นี่บรรยากาศดี และวิวสวยมาก สวยจนจ้านจ้านมาเห็นถึงกลับต้องแยกจากเขาเพื่อไปถ่ายรูปวิว และสถานที่ต่างๆ จนมืดค่ำกันเลย

 

 

                      หลังจากทานข้าวเช้ากันเสร็จ มีมี่และจ้านจ้านก็ได้พากันเดินทางมายังกองถ่ายโฆษณาที่ห่างจากที่พักของพวกเขาไม่มาก โดยมีรถตู้จากกองถ่ายมารับพวกเขาทั้งสอง

 

 “สวัสดีครับทุกคน ขอโทษที่ให้รอนะครับ” จ้านจ้านพอมาถึงก็กล่าวทักทายทุกคนที่กองทันที

 

 “ไม่เป็นรัยเลยคะ คุณเซียวจ้าน” ช่างแต่งหน้าประจำกองว่าขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มกว้างให้กับจ้านจ้าน เขาเป็นที่รักของทุกคนในกองถ่ายเสมอ ด้วยความที่เขาเป็นคนยิ้มเก่ง ไม่ถือตัวถึงแม้ตัวเองจะเป็นคนดังแค่ไหน  แต่จ้านจ้าน ก็ปฏิบัติกับทุกคนเท่าเทียมกันหมด

 

 “ทานอะไรมารึยังคะ พี่จ้าน” โปรดิวเซอร์ อีกคนถามขึ้น

 

 “เรียบร้อยแล้วครับ ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นเลย เพราะเรื่องกินเรื่องใหญ่สำหรับผมมากครับ” จ้านจ้านว่าพร้อมกับหัวเราะ ออกมา จนคนที่ได้ยินถึงกับหัวเราะตาม เลยทำให้บรรยากาศที่กองดูคึกครืนเป็นพิเศษ

 

 

 

                      หลังจากพูดคุยกันเสร็จ จ้านจ้านก็ได้ไปแต่งหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อที่จะมาเตรียมถ่ายโฆษณา  เมื่อการถ่ายทำเริ่มขึ้นจ้านจ้านก็ได้แสดงฝีมือออกมาอย่างตั้งใจ เขาอยากให้งานที่ทำออกมาดีที่สุด ดังนั้นเขาจึงดูตั้งใจทุกครั้งเวลาผู้กำกับสั่งให้เขาทำตามสิ่งที่ผู้กำกับต้องการ และทุกอย่างที่เขาทำก็ออกมาดีเสมอ

 

 

งานถ่ายโฆษณาวันนี้เสร็จเร็วกว่าที่คิดไว้ ตอนนี้จ้านจ้านก็ได้ไปเปลี่ยนชุด ล้างหน้า เพื่อที่จะบอกลาและขอบคุณทุกคน และจากนั้นก็จะเดินทางกับที่พักทันที

 

 “ขอบคุณมากนะครับ งานวันนี้ถือว่าออกมาดีมากสำหรับผม” ผู้กำกับเดินมาขอบคุณเขาและผู้จัดการของเขา  

 

 “ขอบคุณเหมือนกันค่ะ เพราะทีมงานทุกคนมีคุณภาพ ตั้งใจ งานวันนี้จึงออกมาโอเคมากๆ” เหยียงชิงว่าขึ้น

 

 “ผมก็ขอบคุณผู้กำกับ และทีมงานทุกคนมากนะครับ ทุกคนน่ารักกับผมมากๆเลย” จ้านจ้านว่า

 

 “และยังไง ฉันต้องขอตัวกลับก่อนเลยนะคะ และถ้าติดปัญหาตรงไหนโทรหาดิฉันได้ตลอดเวลาเลยคะ” 

 

  “อ่อ ได้ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ คุณเหยียงชิง คุณมีมี่และก็คุณเซียวจ้าน”

 

              

 พอพูดคุยกันเสร็จ จ้านจ้านและผู้จัดการรวมถึงผู้ช่วยผู้จัดการของเขา ก็ได้กลับมายังรีสอร์ท ที่ทำการจองไว้สำหรับการมาทำงานครั้งนี้     

 

“จ้านจะกลับพร้อมบอสไหม” เหยียงชิงถามจ้านจ้านขึ้น ตอนนี้พวกเขาถึงที่พักแล้ว

 

“เอาจริงๆ ยังไม่อยากกลับเลยครับบอส” จ้านจ้านว่าขึ้นพร้อมกับทำหน้าเศร้า เขาแอบเสียดายที่เขายังเที่ยวที่นี่ไม่ทั่วถึงเลย

 

“ไม่กลับด้วยก็ไม่ได้ว่า ยังไงก็ได้หยุดพักตั้ง 2 วัน” เหยียงชิง ว่าขึ้น

 

 “จริงหรอครับบอส!!  ได้หยุด 2 วันจริงหรอ ทำไมผมไม่รู้มาก่อนเลย” จ้านจ้านพูดด้วยความดีใจ ทำไมไม่ใครบอกเขาเลย แถมมีมี่ก็ไม่เห็นพูดอะไรด้วยเลย

 

 

“มีมี่ ไม่ได้บอกหรอกหรอ” บอสถามจ้านอีกครั้ง


“ไม่ได้บอกคะบอส กะจะแกล้งสักหน่อย ก็เมื่อวานมาถึงลงเครื่องได้ มี่บอกให้รีบมาพักก็ไม่ฟัง เลยแกล้งไม่บอกดีกว่า” มีมี่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นว่าขึ้น พร้อมกับถือจานผลไม้ที่หั่นชิ้นเล็กๆมาวางไว้บนโต๊ะ สำหรับจ้านจ้านและบอสของเขา

 

 “มีมี่ใจร้ายจัง ทำไมไม่บอกเรา ถ้ารู้อย่างงี้เราไม่ออกไปข้างนอกให้เหนื่อยหรอก” จ้านจ้านว่าขึ้นพร้อมกับทำหน้างอนใส่มีมี่

 

 “งั้นก็หายกันนะ เรื่องเมื่อเช้า” มีมี่ว่าพร้อมกับหัวเราะออกมา “แล้วจะอยู่กี่วัน” มีมีถามจ้านจ้านต่อ

 

 “ขออีกสักคืนนะ พรุ้งนี้เย็นจะบินกลับเลย ได้ไหมครับบอส ” เขาว่า

 

 “อือ แล้วเธอจะกลับพร้อมฉันเลยไหม” เหยียงชิงถามมีมี่

 

 “แล้ว จ้านจะอยู่คนเดียวได้หรอ”

 

 “เราโตแล้ว ขนาดบอสยังไม่ว่าอะไรเลย ไม่ต้องห่วงเรานะ” จ้านจ้านว่าพร้อมกับยิ้มให้กับมีมี่ เขารู้อยู่แล้วว่ามีมี่จะต้องเป็นห่วง และคงไม่อยากให้เขาค้างอยูาที่นี่คนเดียว

 

“แต่……เราอยู่เป็นเพื่อนได้นะ” มีมี่ว่า

 

 “ไม่เป็นรัย กลับไปกับบอสนะดีแล้ว”จ้านว่าอีกครั้ง

 

 “ตกลงกันได้ตอนไหนค่อยมาบอกฉัน ขอตัวไปนอนพักก่อน อ่อ มีมี่คุยกันเสร็จเมื่อไหร่อย่าลืมโทรจองเที่ยวบินให้ฉันด้วย จะกลับคืนนี้เลย” เหยียงชิงว่าพร้อมกับเดินไปยังห้องพักของเธอ

 

 “เอาไง ไม่ให้อยู่ด้วยจริงหรอ”

 

 “เราจะไปหลายที่ไหนจะถ่ายรูป หาวิวสวยๆนั่งวาดรูปอีกหลายชั่วโมง เธออยู่กับเรามีหวังเบื่อตาย กลับไปกับบอสนะดีที่สุดแล้ว” จ้านจ้านว่า “ไปพักบ้าง หรือไม่ก็เข้าสปาทำสวยก็ได้นะ เป็นผู้หญิงอย่าหยุดสวย โอเค๊ และก็เลิกห่วงกันได้แล้วเราดูแลตัวเองได้ ” จ้านจ้านอธิบายให้กับมีมี่ฟัง เขาเข้าใจว่ามีมี่นะห่วงเขามาก

 

 “ก็ได้ๆ กลับไปพร้อมบอสก็ได้”

 

 “ก็แค่นี้” จ้านจ้านว่าพร้อมกับยิ้มกว้างอีกครั้ง

 

 “แต่เราจะโทรหาเธอเรื่อยๆแล้วกัน รอรับสายเราด้วย โอเคมั้ยจ้าน”

 

 “เข้าใจแล้ว ไปเก็บของได้แล้ว และอย่าลืมโทรจองตั๋วเครื่องบินให้บอสด้วย” จ้านจ้านว่าพร้อมกับจับเข้าที่ไหลทั้งสองข้างเพื่อดันให้มีมี่เดินไปยังห้องของเธอเพื่อที่จะเก็บของเตรียมบินกลับคืนนี้

 

 

 

                  คนตัวบางกำลังนั่งคิดว่าพรุ้งนี้เขาจะไปเที่ยว และทำอะไรที่ไหนบ้าง เพื่อให้คุ้มค่าที่สุดสำหรับการได้หยุดพักครั้งนี้ ก็เขาทำงานติดต่อกันมาจะสองสัปดาห์แล้วยังไม่ได้พักเลย พอได้พัก ก็เที่ยวให้คุ้มไปเลย


                      พอนั่งคิดแผนการสำหรับการพักผ่อนในวันพรุ้งนี้แล้ว เขาก็ได้เดินทางมาส่งผู้จัดการของเขาและมีมี่ขึ้นรถตู้ของรีสอร์ทเพื่อที่จะเดินทางไปยังสนามบิน ที่อยู่ห่างจากที่นี่พอสมควร

 

 “ดูแลตัวเองดีๆ” บอสบอกเขา


“ครับบอส จะรีบกลับนะครับ”

 

 “ถึงแล้วเราจะรีบโทรหานะ เข้าใจไหม”

 

 “จ้ามีมี่ เลิกห่วงได้แล้ว”

 

 “ก็เธอน่ะ….”

 

 “พอ พอได้แล้วสองคนนี้ ล่ำลากันอย่างกะเด็กไปได้” พอได้ยินผู้เป็นบอสพูดแบบนั้น จ้านจ้านก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ เขาละไม่เข้าใจมีมี่จริงๆ ทั้งๆที่โตกันแล้ว ยังจะเป็นห่วงเขาไม่เลิก ทำอย่างกะแม่ห่วงลูกไปได้

 

“หยุดหัวเราะนะจ้าน!”

 

 “หยุดแล้วๆ เดินทางปลอดภัยนะครับ” ว่าจบรถตู้ก็ปิดประตูลงและเคลื่อนออกไปทันที

 

 

                          





                        พอส่งบอสกับมีมี่เสร็จคนตัวบางก็เดินเข้ามายังที่พักของเขา ตอนนี้อยู่บนห้องนอนแล้ว เขากำลังนั่งดูรูปถ่ายที่เขาถ่ายมาเมื่อวาน และคิดว่าจะลงเพจสักหน่อย เขามีเพจเกี่ยวกับธรรมชาติ แบบว่าไปเที่ยวที่ไหนเขาก็จะนำภาพนั้นมาแชร์ลงในเพจเพื่อที่จะทุกคนได้เห็นถึงความสวยงานของสถานที่นั้นๆ เผื่อใครที่ยังไม่เคยมาแล้วได้เห็นรูปที่เขาถ่ายจะอยากมาเที่ยวเหมือนกับเขาบ้างไงละ

 

 

                           วันนี้เป็นอีกวันที่อากาศดี ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ปราศจากเมฆฝน เหมาะสำหรับการเดินทางท่องเที่ยวชมบรรยากาศในแถบธรรมชาติแบบนี้ จ้านจ้าน ได้ตื่นตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น เขาตื่นเร็วกว่าปกติในรอบหลายวันที่ผ่านมา เพราะเมื่อคืนเขาเข้านอนเร็ว เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับร่างกายในการทำกิจกรรมในเช้าของวันนี้ยาวจนถึงเย็น ก่อนจะเดินทางกลับไปทำงานที่ยังรอเขาอยู่

  



                       มีมี่ โทรหาเขาตั้งแต่ตอนตื่นนอนแล้ว ก็โทรมาถามว่าวันนี้จะไปไหนบ้าง และบอกให้เขาดูแลตัวเองดีๆ อย่าเที่ยวจนเพลิน บอกเขาว่า ถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้องคุยกับคนแปลกหน้า เพราะเขาอยู่ต่างจังหวัด ที่นี่ไม่มีใครคอยดูแลเหมือนตอนอยู่ที่คอนโดหรือตอนไปทำงาน และถ้าหากเกิดเรื่องอะไรฉุกเฉินให้รีบโทรหาเขาทันที

 


                   ตอนนี้จ้านจ้านก็ได้ออกจากรีสอร์ทเพื่อออกมายังสถานที่ที่เขาคิดเอาไว้แล้วว่าจะมาถ่ายรูป และหามุมสวยๆนั่งวาดรูปไปด้วย

 


                   และเขาก็เดินทางมาถึงที่หมายแล้วด้วยรถประจำทางสำหรับนักท่องเที่ยว ยอมรับว่าที่นี่คนเยอะพอสมควร เพราะช่วงนี้อากาศดี ไม่ร้อน ไม่หนาวจนเกินไป ออกจะเย็นๆ ทำให้รู้สึกสดชื่นมากๆ ที่ที่เขามาเที่ยวครั้งนี้เป็นธรรมชาติที่ล้อมรอบด้วยภูเขา และยังมีน้ำตกไหลผ่านอีกด้วย ยอมรับว่าที่นี่สวยมากๆ ถ้าเทียบกับหลายที่ที่เขาไปเที่ยวมา สำหรับที่นี่ก็เป็นอีกที่ที่อยากจะแนะนำคนที่ชอบการท่องเที่ยวแนวธรรมชาติให้มาเที่ยวดูรับรองไม่ผิดหวังแน่นอน


                   จ้านจ้านคิดว่าตอนนี้เขาถ่ายรูปไปเยอะเลย ไม่ว่าจะวิวธรรมชาติ หรือไม่ก็รูปผู้คนในมุมเผลอ ที่พอดูแลว้ก็สวยไปแพ้กัน  หลังจากที่ถ่ายรูปโดยรอบมาเยอะแล้ว ตอนนี้จ้านจ้านเขาได้หามุมที่จะนั่งพัก เป็นมุมที่คนไม่เยอะ เขาคิดว่านั่งพักอีกหน่อยเขาก็จะวาดรูปที่เขาตั้งใจไว้แล้ว และคิดว่ามุมนี้โอเคที่สุดแล้ว

 



“ลาเต้เย็นแก้วหนึ่งครับ” เขาเดินมาซื้อกาแฟและของกินนิดหน่อยเพื่อเตรียมตัวสำหรับการนั่งอยู่กับที่ ถ้าได้วาดรูปนั่งวาดรูปแล้วเขาก็ไม่อยากที่ลุกไปไหนอีก และเวลาในการวาดแต่ละครั้งก็ไม่น้อยกว่า 2 ถึง 3 ชั่วโมงเลยละ พอคิดแบบนี้เขาเลยต้องมาซื้ออะไรไปนั่งทานด้วยเลยดีกว่า

 

“รอสักครู่นะคะ” คนขายบอกกับเขา และจ้านจ้านก็ได้เดินไปนั่งรอบนเก้าอี้ของร้านที่เตรียมไว้สำหรับนักท่องเที่ยวในการนั่งพักดื่มกาแฟ

 

“ลาเต้เย็นได้แล้วคะ” อ่า ได้แล้วซินะ

  

                    ในขณะที่เขากำลังเดินจะไปเอากาแฟที่สั่งไว้ตามเสียงเรียกของคนขาย เขากับถึงกับชะงักเพราะมีใครบางคนเดินเข้ามาภายในร้านเป็นจังหวะเดียวกันกับที่จ้านจ้านจะเดินไปรับกาแฟพอดี ทำให้เขา  และใครอีกคนเกือบจะชนกันเข้าเต็มๆ  

                    แต่ยังโชคดีที่เขาและอีกคนเบรคตัวเองไว้ทันเลยไม่ได้เกิดเหตุการณ์ล้มหัวฟาดขึ้น แต่พอได้สติเขาก็เงยหน้าขึ้นมา สบตาเข้ากับอีกคนที่เราเกือบจะชน แต่แล้วมันกลับทำให้เขาถึงกับสตันไปหลายวินาทีเหมือนกัน เมื่อคนที่อยู่ตรงหน้าเขา หน้าคุ้นมากๆ เหมือนเคยเจอที่ไหน  

 

นี่นาย!! เสียงคนหน้านิ่ง

 

นี่คุณ!! เสียงคนตัวบาง

 

ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกันหลังจากหยุดคิดว่าคนตรงหน้าของพวกเขาเหมือนเคยเจอที่ไหน

 

“คุณคนที่เราเดินชนที่สนามบินใช่ไหม เราจำได้” จ้านจ้านถามอีกคน

 

“นายนี่เอง” อีกคนว่า

 

“ใช่ฉันเอง ว่าแต่คุณมาทำอะไรที่นี่หรอ หรือว่ามาเที่ยวงั้นสิ” จ้านจ้านถามคนที่ยังหน้านิ่ง ที่ยืนมองหน้าคนตัวบางแบบไร้สีหน้าและอารมณ์ที่จะคุยด้วย

 

“ยุ่ง!!” คนหน้านิ่งตอบ และทำหน้าไร้อารมณ์เช่นเดิม เขารู้สึกหงุดหงิดทำไมเขาถึงมาเจอคนที่ทำให้เขา หงุดหงิดได้ตั้งสองครั้งที่เจอกัน น่ารำคาญจริงๆ เขาคิดในใจ

 

“ไม่ยุ่งก็ได้ แต่เราขอเลี้ยงกาแฟนายได้ไหม ที่วันก่อนที่เรารีบจนเดินชนนาย ทำให้ของในมือนายหล่น เสียหาย ไหนเราก็รีบไปจนไม่ได้อยู่ช่วยเก็บของด้วย รู้สึกผิดยังไงไม่รู้อะ” จ้านจ้านว่าด้วยสีหน้ารู้สึกผิด เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวันก่อนที่สนามบิน

 

“ใจดีขนาดนี้ ก็เลี้ยงคนทั้งร้านซะเลยสิ” อีกคนว่า และยังมองด้วยแววตาเฉยชา

 

“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ทำไมนายดูเข้าใจยากขนาดนี้” จ้านจ้านด้วยสีหน้าแปลกใจ

 

“จะไปไหนก็ไป” อีกคนว่า พร้อมกับเดินหลบไปอีกทาง เขาไม่อยากอยากต่อปากต่อคำกับคนที่ดูจะตื้อไม่หยุด ไม่ได้ต้องการคำขอโทษอะไรทั้งนั้น มันน่ารำคาญ

 

“อะไรของนาย ฉันแค่อยากจะขอโทษ ทำไมต้องทำหน้าไม่เป็นมิตรกับฉันแบบนี้ด้วยละ”

 

“ก็ไม่ได้อยากเป็นมิตรอยู่แล้ว”

 

“นี่นาย!!” จ้านจ้านเริ่มรู้สึกอารมณ์ร้อนกว่าปกติก็วันนี้แหละ “ถ้างั้นก็แล้วแต่นายเลย และฉันจะลืมเรื่องวันก่อนนั้นไปแล้วกัน คิดซะว่าไม่เคยเจอ ถึงฉันจะยังรู้สึกผิดกับนายอยู่ก็เถอะ” จ้านจ้านบอกกับอีกคนที่ดูจะไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดของเขาเลย ไม่อยากจะคุยด้วยแล้ว ปกติเขาไม่ใช่คนขี้โมโหขนาดนี้ และน้อยครั้งมากที่เขาจะ อารมณ์เสียใส่คนอื่น แทบจะไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครเลย แต่ทำไมกับคนคนนี้ถึงกับทำให้เขาต้องโมโหได้ขนาดนี้กันนะ แย่ชะมัดเลย

 

                     พอพูดจบ จ้านจ้านก็รีบเดินออกจากร้านทันที เขารู้สึกว่าทำไมวันพักผ่อนของเขา  ต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้กันนะ

 

“วันนี้มันต้องดีกว่านี้ไหมนะ” เขาพูดกับตัวเอง ตอนนี้ก็มาถึงที่พักที่เตรียมจะมานั่งวาดรูปตรงนี้ “เฮ้ออออ เลิกคิด เลิกสนใจได้แล้วจ้านจ้าน มาให้ความสนใจกับวิวข้างหน้าดีกว่า” เขาพูดออกมาอีกครั้งเป็นการเรียกสติ ตัวเองให้มาสนใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ดีกว่าที่สิ่งที่ผ่านมาแล้วทำให้เขารู้สึกไม่ดี

 

“ว่าไง มีมี่” จ้านจ้านรับโทรศัพท์ที่มีบางคนโทรมาหาเขา

 

[เป็นไง ทำอะไรอยู่หรอ สบายดีใช่ไหม] เล่นถามมาซะหลายคำถามเลย จะตอบอันไหนก่อนละทีนี้

 

“สบายดี กำลังหาวิวจะวาดรูปแล้ว มีมี่อยู่ไหน ทำอะไรอยู่หรอ”

 

[อยู่คอนโด ไม่ได้ไปไหนเลย ขอนอนทั้งวันแล้วกัน]

 

“อิจฉาได้ไหม”

 

[ไม่ต้องมาพูดดี รีบกลับด้วยนะ และอย่าลืมของฝากเรากับบอสด้วย]

 

“รู้อยู่แล้วน่า โทรมาเพราะของฝากหรอกหรอ ใจร้ายจัง นึกว่าจะเป็นห่วงสะอีก”

 

[ห่วงก็ห่วงอยู่แล้ว แต่ไม่อยากพูดบ่อยหรอก เดี๋ยวก็หาว่าเราน่ารำคาญอีก]

 

“ใครจะรำคาญมีมี่กัน”

 

[เธอนั้นแหละ ไม่ต้องมาพูดเลย ดูแลตัวเองดีๆ จะกลับก็โทรบอกด้วยนะ เข้าใจไหมจ้าน]

 

“เข้าใจแล้วครับ รอรับของฝากจากเราได้เลย แค่นี้นะ บายครับ”

 


“หึ!!” เสียงของคนมาใหม่ ที่ยืนดูคนตัวบางคุยโทรศัพท์ตั้งแต่ประโยคแรกจนถึงประโยคสุดท้าย

 


“นี่นายมายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร แล้วนายแอบฟังฉันคุยโทรศัพท์ด้วยหรอ” จ้านจ้านว่าขึ้นด้วยความตกใจ

 

“ไม่ได้แอบ แค่เดินผ่านมา”

 

“จะบอกว่าบังเอิญงั้นสิ” จ้านจ้านถามคนหน้านิ่ง

 

“ก็บังเอิญจริงๆ” เขาตอบคนตัวบาง

 

“ขอร้องอย่ารบกวนสมาธิ ฉันไม่ว่างจะต่อปากต่อคำกับนายแล้ว”

 

“แล้วแต่”

 

“แล้วแต่เหมือนกัน” ว่าจบจ้านจ้านก็ไม่ได้ให้ความสนใจอีกคน เขาให้ความสนใจกับกระดาษและดินสอพร้อมกับวิวภูเขาสวยตรงหน้ามากกว่า

 



                ส่วนอีกคนที่ยังยืนอยู่ที่เดิม มองมายังคนตรงหน้าที่ดูจะตั้งใจกับสิ่งทำกำลังลงมือทำไม่น้อย เขาก็ไม่ได้จะรบกวนอะไร นอกจากยืนดูเงียบๆ  และมันยิ่งทำให้เขานึกถึงใครนึงที่ไม่อยากแม้จะคิดถึงด้วยซ้ำ กลับมาเห็นภาพที่ทำให้นึกย้อนไปถึงอดีตที่ผ่านมาของเขา ที่บอกได้เลยว่ามันไม่ใช่ความทรงจำที่ดีสำหรับเขาเลย ถ้าลบออกจากสมองได้เลยตอนนี้คงทำไปแล้ว เขากำลังจะลืมทุกอย่างได้อยู่แล้ว ต่อพอมาเห็นสิ่งที่คนตัวบางกำลังทำอยู่ มันกลับฉายภาพในอดีตนั้นกลับมาอีก แย่ที่สุด




























TBC...................................................















เจอกันแล้วจ้า แต่ไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไหร่ 555

ฝากติดตามตอนหน้าด้วยเด้อ

กำลังใจดี จะอัพเร็วๆนะ 













#คนนี้ของผม

twitter : Private_WorlD37


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

28 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #1 mtbb_th (@mtbb_th) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 13:58
    ติดตามอยู่นะคะ
    #1
    1
    • #1-1 Rain in the sun (@Fonprisana) (จากตอนที่ 2)
      9 กันยายน 2562 / 14:23
      วันนี้จะอัพให้ ครบ100 % นะรอก่อนนน ปั่นงานแปป
      #1-1