[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 3 : Chapter 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 696
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    23 มี.ค. 61

Chapter 03

 

เป็นที่ฮือฮาไม่น้อยเมื่อนักศึกษาผู้ไร้ตัวตนสามคนกลายมาเป็นที่รู้จักทั้งมหาลัยในวันเดียว แค่เพราะได้นั่งอ่านหนังสือในห้องสมุดร่วมกับหม่อมราชวงศ์อนธการ จริงๆ ภายในห้องสมุดควรจะเงียบมาก แต่เพราะตอนนี้มีชายผู้โด่งดังมานั่งอยู่ แถมยังรู้สึกยากที่จะเข้าถึงจึงมีแต่เสียงกระซิบกระซาบต่อๆ กันจนดังขึ้นเรื่อยๆ

ฉันว่าพวกเราอาจจะถูกไล่ออกจากห้องสมุดเร็วๆ นี้ดารัณกระซิบบอกกับทุกคน

ทำไมภาณุยังไม่เข้าความหมายนั้น พวกเขานั่งอ่านหนังสือกันเงียบๆ ไม่ได้ส่งเสียงดังอะไร ทำไมจะต้องเชิญออกจากห้องสมุดด้วย

ก็เพราะพวกเราเป็นตัวต้นเหตุของเสียงดังในตอนนี้น่ะสิจักรกายสรุปให้ อย่าว่าแต่อ่านหนังสือเลย แค่จะแอบงีบหลับก็ยังไม่ได้ แค่สายตาที่พากันมองตรงมาก็ทำให้เสียวสันหลังแล้ว

ขอโทษทีนะ เพราะฉันแท้ๆ พวกนายเลยอ่านหนังสืออย่างสงบไม่ได้อนธการเอ่ยขอโทษไม่รู้รอบที่เท่าไหร่ของวันแล้ว ที่เป็นสาเหตุให้ทุกคนได้รับความสนใจอย่างมากเกินไป

เฮ้ไม่เป็นไร อย่าคิดมากเลย ถ้าในมหาลัยมีแต่คนรุมจ้อง นั้นไปอ่านหนังสือที่อื่นน่าจะดีกว่าภาณุเสนอเพราะในมหาลัยล้วนแต่มีคนรู้จักอนธการ ถ้าออกไปจากที่นี่เสียอาจจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องทนมองสายตาเหล่านั้นจนไม่ได้อ่านหนังสือ

ฉันรู้จักที่หนึ่ง มาเถอะไปกันจักรกายบอกแล้วชักชวนให้ทุกคนลุกตามตัวเองไป

 

+++++

 

ภาณุคิดว่าจะเป็นสถานที่เงียบสงบเจ๋งๆ แต่จักรกายกลับพามายังห้องพัก เขารีบร้องโวยวายเมื่อถึงหน้าห้อง ทั้งคู่เป็นรูมเมทที่เช่าห้องอยู่ด้วยกัน และมันก็รกเอามากๆ แบบไม่สมควรให้คนอื่นได้เห็นในตอนนี้ ชายหนุ่มรีบวิ่งไปดักหน้าประตูห้องเอาไว้

เดี๋ยว ไม่มีที่อื่นที่ดีกว่าห้องนี้หรือไง

ไม่เอาน่า ห้องนี้แหละเหมาะสุดแล้วจักรกายแย้ง

ทำไมเหรอดารัณถามขึ้นอย่างสงสัย

ห้องพวกเราเอง ฉันกับนุ เราเป็นรูมเมทกันจักรกายอธิบาย เขาเป็นคนเสนอให้อีกฝ่ายมาอยู่ด้วยกันเพื่อประหยัดค่าเช่าห้อง ทั้งที่จริงๆ แล้วห้องนี้เป็นห้องของเขาเองนี่แหละ บิดาของชายหนุ่มซื้อให้เพื่อให้ใกล้กับมหาลัย ไม่ต้องเดินทาง พอรู้จักกับภาณุก็ชวนมาให้อยู่ด้วยอีกฝ่ายจะได้มีรายจ่ายน้อยลง

ฮ้า…” ดารัณถึงกับร้องขึ้นมา เพราะแม้จะรู้จักกันไม่นานอย่างมากก็แค่ตอนเริ่มเข้ามหาลัย แต่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าทั้งคู่อยู่ด้วยกัน เขาหงอยลงนิดหน่อยเมื่อรู้สึกว่าทั้งสองไม่ได้คิดถึงว่าเขาเป็นเพื่อนเท่ากับที่ตัวเองคิด ขนาดว่าอยู่ด้วยกันเป็นรูมเมทกันยังไม่เคยปริปากบอกเลยสักครั้ง

ระหว่างสายตาที่ออกจะน้อยใจของดารัณแล้ว ยังมีอีกหนึ่งสายตาที่หรี่ลงเมื่อมองอีกสองคนด้วยความรู้สึกบางอย่าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มบางๆ แล้วบอก

ดีเลย ห้องแบบนี้ยังไงก็เป็นส่วนตัวมากกว่า

มะไม่ดีหรอก ห้องมันค่อนข้างจะรกน่ะภาณุรู้สึกอายที่ต้องพาคนอื่นมาห้องซึ่งแม้จะอยู่ร่วมกันกับจักรกายแต่ทั้งสองก็ไม่ใช่คนสะอาดเรียบร้อย แถมยังต้องพาคนที่เพิ่งจะรู้จักกันวันเดียวมาห้องแบบนี้ อีกฝ่ายจะคิดว่าเขาเป็นคนยังไง นี่แหละเหตุผลว่าไม่เคยบอกดารัณเลยเพราะกลัวจะขอตามมาที่ห้องด้วยน่ะสิ

ไม่เห็นเป็นไรนี่...เราผู้ชายเหมือนกัน ฉันก็ไม่ได้เรียบร้อยหรอก แค่แปลกใจที่ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยดารัณปลอบความวิตกของภาณุ พร้อมกับออกตัวตัดพ้อทั้งคู่ไปด้วย

ฉันก็ไม่ถือหรอกอนธการเอ่ยพูดหลังจากเงียบมาตลอด

ใช่ นายน่ะคิดมากไปแล้วจักรกายเปิดห้องพร้อมกับผลักภาณุออก ก่อนจะเปิดประตูเข้าด้านในและเชิญชวนให้เพื่อนใหม่เข้าห้อง

ภายในห้องตกแต่งอย่างเรียบง่าย ตามนิสัยของผู้ชายโทนสีขาวและเครื่องเรือนแบบธรรมดาไม่หรูหรา ดูเหมือนว่าจะเป็นฟอร์นิเจอร์ที่มาพร้อมๆ กับห้อง ภายในห้องแยกห้องนอนเป็นสองห้อง เหมือนว่าทั้งคู่จะไม่ได้นอนด้วยกัน ภาณุวิ่งไปที่ห้องของตัวเองแล้วรวบเสื้อผ้าสิ่งของที่วางเกะกะอยู่บนพื้นเก็บอย่างลวกๆ ยัดใส่ตู้แทบจะทุกอย่างจนกระทั่งคิดว่ามันโอเคแล้วถึงได้ออกมา พร้อมกับลมหายใจหอบและเหงื่อที่ซึมออกจากร่างกาย

โอเคทำตัวตามสบายนะ

อนธการเดินตรงเข้าไปในห้องของภาณุทันทีเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยเช่นนั้น สร้างความประหลาดใจให้ทั้งสามคนเป็นอย่างมาก เพียงไม่นานก็ออกมาแล้วยิ้มอ่อนโยนเหมือนจะถามว่าทำไม

ก็ นุว่าให้ทำตัวตามสบาย

ใช่ๆ คิดเสียว่าเป็นบ้านนายก็แล้วกันจักรกายไม่เดือดเนื้อร้อนใจเรื่องห้องรก เขาไปเดินไปนั่งโซฟาแล้วเปิดทีวีดูอย่างสบายใจ เขาไม่ใช่ทีมอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบอยู่แล้วใครจะอ่านก็อ่านไป ในขณะที่ภาณุเสียอีกที่วิ่งรอกทั้งห้องยัดขยะใส่ถุงดำจนหน้ามืด

ไม่เห็นต้องขยันขนาดนี้ ไม่เห็นมีใครบ่นเรื่องห้องรกเลยสักคน นายกังวลมากไปแล้ว

ฉันถึงบอกว่านายควรจะบอกฉัน ก่อนจะพาใครมาที่ห้องไง

คนเหนือเป็นแบบนายทุกคนไหม

ฉันว่าไม่ใช่คนเหนือก็เป็นเชื่อเถอะ น่าอายออกภาณุบอกก่อนจะนั่งพักอย่างหมดแรงที่เก้าอี้บริเวณโต๊ะอาหาร ส่วนดารัณที่ช่วยเก็บขยะอีกแรงก็นั่งลงฝั่งตรงข้าม แต่อนธการกลับเดินสำรวจรอบๆ ห้องอย่างสนใจ

มานั่งนี่เถอะ เดี๋ยวฉันหยิบน้ำให้ภาณุกลัวว่าจะมีอะไรที่ยังไม่เรียบร้อย เลยพยายามเบี่ยงเบนความสนใจจากห้องที่แสนจะรกนี้จากเพื่อนใหม่

อนธการเดินกลับมานั่งตรงข้ามภาณุ แล้วมองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่ไม่บ่งบอกอะไร แต่มองตามอยู่ตลอดแม้ตอนที่อีกฝ่ายจะลุกจากเก้าอี้ไปแล้วตรงเข้าห้องครัว เปิดตู้เย็นแล้วหยิบขวดน้ำออกมาสองขวด ก่อนเดินมาวางไว้ตรงหน้าของเขาและอีกคนหนึ่ง

นี่ฉันอยากรู้มานานแล้ว จริงหรือเปล่าที่นาซ่าเสนองานให้นายจักรกายซึ่งหมดความสนใจรายการทีวีแล้วก็ลุกขึ้นมาแล้วประกบถามอนธการที่นั่งหน้านิ่ง

ไม่ขนาดนั้น ข่าวลือมักจะเกินกว่าความจริงอยู่แล้ว

ว้าไม่สนุกเลย

นายหยุดอยากรู้อยากเห็นได้แล้ว เรามาที่เพื่อจะอ่านหนังสือกันไม่ใช่เหรอภาณุร้องเตือนจักรกาย ไม่อยากจะอับอายต่อหน้าเพื่อนใหม่ไปมากกว่านี้

อะไรเล่า ว่าแต่เห็นนายว่าสนใจเรื่องความเป็นอยู่ของคนไทยในภูมิภาคต่างๆ แต่ไม่เห็นนายถามอะไรไอ้นุมันเลยจักรกายไม่สนใจยังมุ่งหน้าถามสิ่งที่ตัวเองอยากรู้ต่อไป

ที่อยากรู้ก็ได้รู้หมดแล้ว วันนี้คงต้องกลับก่อนแล้วค่อยเจอกันอนธการลุกขึ้นแล้วออกจากห้องไป เป็นการบอกลาที่รวดเร็วจนทั้งสามคนงุนงง


[TBC]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #12 Stang™ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 12:18
    อิคุณพี่ รีบไปไหนคะะะ
    #12
    0