[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 4 : Chapter 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 686
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    24 มี.ค. 61

Chapter 04

 


นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป อัจฉริยะนี่คิดอะไรต่างจากพวกเราจริงๆ ให้ตายเหอะ เสียเวลาเก็บห้องชะมัดจักรกายบ่นขณะมองประตูที่ปิดลงไปเมื่อสักครู่

นายคงเหนื่อยมากเลยนะ ที่ต้องคอยเก็บห้องที่นายทำรกเอาไว้น่ะภาณุถามพร้อมกับประชดประชันไปด้วย

ใช่เหนื่อยมากเลยล่ะ หิวแล้วด้วย ไปทำอะไรให้กินหน่อยสิ

ไม่ วันนี้ฉันทำมาพอแล้ว ฉันจะอ่านหนังสือ หิวก็สั่งอะไรมากินสิ แล้วก็สั่งมาเผื่อดิวด้วย นายชอบละเลยเขาประจำเลยภาณุบอกแล้วหนีเข้าห้องปล่อยให้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า จักรกายที่เป็นคนสนิทกับคนอื่นง่าย แต่กลับไม่ค่อยถูกกับดารัณทั้งที่อีกฝ่ายนิสัยก็ดีทั้งอ่อนโยนและมีน้ำใจ

แล้วทำไม

เรื่องพวกนี้คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก

ภาณุเข้าห้องแล้วปิดประตู ก่อนจะเปิดกระเป๋าดึงหนังสือออกมานั่งอ่าน พอเงยหน้าจะหาปากกาด้ามโปรดที่มักจะเสียบเอาไว้ที่เดิมเสมอกลับหาไม่เจอ เขาค้นดูจนทั่วห้องแล้วก็ไม่เห็นเลยออกมานอกห้อง ถึงได้เห็นว่าดารัณกำลังทำอะไรบางอย่างในห้องครัว

นายทำอาหารให้เจ้าคนน่ารังเกียจนี่เหรอ ใจดีเกินไปแล้วภาณุถามพร้อมกับตำหนิรูมเมทที่เอาแต่นั่งเล่นเกมหน้าจอโทรทัศน์

ดารัณที่สวมผ้ากันเปื้อน ถือกระทะหันกลับมายิ้มน้อยๆ ให้ภาณุ ก่อนจะเทอาหารที่ทำเพิ่งเสร็จเรียบร้อยลงใส่จาน พร้อมกับบอกอย่างเขินๆ ว่า โทษที ยืมผ้ากันเปื้อนนายมา เสร็จพอดี

โอ๊ย...ไม่ต้องเกรงใจ เพิ่งพามาบ้านก็ให้ทำกับข้าวให้กิน ฉันกับไอ้เจ้าหัวดื้อนี่ก็ควรเกรงใจมากกว่าแล้วภาณุบอกพร้อมกับมานั่งที่โต๊ะอาหาร มองดูสปาเกตตีในจานด้วยท้องซึ่งร้องครวญคราง

จักร มานี่ เจ้าดิวทำสปาเกตตีได้น่ากินมาก

จักรกายที่ถูกเรียกยังนั่งเล่นเกมทำเหมือนไม่ได้ยิน ภาณุเลยถามอย่างอื่นแทน

นี่จักร เห็นปากกาด้ามโปรดของฉันไหม

อันไหน อันที่นายที่รักหนักรักหนาเพราะหม่าม๊าเป็นคนซื้อให้น่ะเหรอ

อื้อ ฉันไม่ได้เอาไปเรียนด้วยวันนี้ มันน่าจะวางอยู่ที่เดิมที่มันเคยอยู่สิภาณุบอกพร้อมกับเกิดความสงสัย ในห้องนี้มีกันอยู่แค่สองคนถ้าจักรกายไม่รู้ใครจะรู้

ฉันไม่ได้เอาไปนะ นายคิดว่าฉันจะขยันขนาดเดินเข้าห้องนายแล้วหยิบมาใช้เหรอ ไม่มีทางเสียล่ะ

ถ้าอย่างนั้นมันจะหายไปไหน

เอาน่า ค่อยหาเถอะกินก่อน อีกสักพักฉันคงต้องกลับแล้ว เดี๋ยวจะไปทำงานพิเศษไม่ทันดารัณบอกพร้อมกับเมียงมองไปยังคนที่นั่งเล่นเกม ก่อนจะถอนหายใจเขาคงไม่มีทางสนิทกับจักรกายไปได้มากกว่านี้ หรือว่าควรจะตัดใจเสียที

โอเค นายก็นั่งกินด้วยกัน เรื่องทำความสะอาดทิ้งไว้เถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง ส่วนคนที่ไม่มากินก็ปล่อยไป ไม่ต้องเผื่อไว้ เททิ้งไปเลยก็ได้ส่วนของเจ้านั่นน่ะภาณุหมั่นไส้คนที่นั่งหน้าทีวี ก่อนจะก้มลงแล้วตัดเส้นสปาเกตตีเข้าปากพร้อมกับเคี้ยวอย่างละเอียด ในใจก็นึกไปว่าเอาของสำคัญที่มารดาอุตส่าห์ซื้อให้ไปไว้ไหน แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกได้แต่ปล่อยวางไป จนกระทั่ง

จะว่าไปวันนี้คุณชายอนธการ เดินเข้าห้องนอนนายคงจะไม่…” จักรกายตะโกนพูดสิ่งตัวเองคิดออกมา

“…”

หือแล้วอนธการจะเอาปากกาของนายไปทำอะไร แถมนั่นเป็นของที่แม่นายให้มานะ เขาไม่มีทางรู้แน่ดารัณบอกพร้อมกับเหตุผลว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้เลย

จริงของดิวนะ ปากกาในนั้นมีตั้งหลายด้ามไม่ได้มีอยู่อันเดียว ถ้าจะหยิบฉวยไปทำไมถึงรู้ว่าด้ามนั้นเป็นด้ามที่ฉันรักมาก ไร้สาระ...เขาดูเป็นคนสุภาพเรียบร้อยไม่มีทางทำเรื่องอะไรแบบนี้หรอกภาณุตัดความเป็นไปได้นั้นออกแล้วพยายามทำใจว่าเดี๋ยวก็คงจะหาเจอเร็วๆ นี้

จักรนายจะไม่กินจริงเหรอ พอหายร้อนแล้วมันจะหมดอร่อยเอานะดารัณตัดสินใจเอ่ยถามคนที่ยังนั่งเล่นเกมไม่สนใจอะไร แม้กลิ่นอาหารจะหอมจนเรียกน้ำลายได้ก็ตาม

ถ้ามันอร่อยจริง ต่อให้ร้อนไม่ร้อนก็อร่อย ถ้าไม่ร้อนแล้วไม่อร่อยแสดงว่ามันไม่อร่อย

ดารัณกัดริมฝีปากล่างสะกดอารมณ์ตัวเอง ก่อนจะหันไปยิ้มแหยๆ ให้ภาณุ พร้อมกับเอ่ยขอตัวกลับ

ฉันกลับก่อน ขอบใจมากที่ชวนมาที่บ้านดารัณคว้ากระเป๋าแล้วออกจากห้องไปโดยไม่ลาจักรกาย ถึงลาก็คงไม่ได้รับการสนใจ

ภาณุตกใจลุกพรวดพราดเดินไปส่งดารัณที่หน้าประตู

เดี๋ยวดิว อย่าไปถือสาไอ้หมีบ้านั่นเลยนะ

ไม่หรอก ฉันต้องรีบไปทำงานพิเศษไงดารัณบอกให้ภาณุสบายใจ แต่สีหน้าตัวเองกลับดูไม่ค่อยดีนัก เขารีบเอ่ยลาอีกรอบก่อนจะเปิดประตูจากไปจริงๆ

ภาณุยิ้มเจื่อนๆ ส่งดารัณก่อนจะหันกลับมาแล้วพูดใส่จักรกายที่นั่งไม่รู้ไม่ชี้หน้าทีวีเล่นเกม

ไอ้หมีบ้า นายเป็นอะไรของนาย ดิวทำดีกับนายทุกอย่าง แต่นายทำเมินทำเฉยกับเขาจนน่าเกลียด ทีเรื่องคนอื่นนายรู้เป็นวรรคเป็นเวร เรื่องของเพื่อนทำไมไม่รู้บ้าง รักษาน้ำใจคนอื่นน่ะเป็นไหมภาณุอดไม่ได้ที่จะบ่น ด้วยความหมั่นไส้จักรกายที่ทำหน้านิ่งเลยเดินกลับมาที่โต๊ะอาหาร พร้อมกับขู่ ไม่กินสินะ นั้นก็เททิ้งไปเถอะเขายกจานสปาเกตตีที่วางเอาไว้อีกด้านอย่างสวยงามขึ้นมา พร้อมกับเดินเข้าไปในครัวทำท่าจะเทใส่ถังขยะ

จักรกายโยนจอยสติกซ์แล้วกระโดดวิ่งมาแย่งจานสปาเกตตีนั้นจากมือภาณุแล้วเอาไว้วางไว้ที่โต๊ะ พร้อมกับนั่งลงหยิบส้อมที่วางไว้ข้างจานขึ้นมาเขี่ยดูว่ามีอะไรที่ตัวเองไม่กินหรือเปล่า แต่พอรู้ว่าไม่มีก็ยิ้มออกมาแล้วตักมันเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

วางท่าดีนัก คิดว่าไม่อยากกินภาณุนั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วกินในจานของตัวเอง ก่อนจะคิดไม่ตกว่าปากกาด้ามโปรดหายไปไหนกันแน่ หรือว่าตอนที่รวบของทิ้งลงถุงดำจะเผลอติดเข้าไปด้วย ไม่มีทาง...ปากกาด้ามนั้นเขาไม่เคยวางเกะกะบนพื้น มันอยู่ในที่มองเห็นได้ชัดที่สุดเสมอ

แล้วอยู่ๆ จักรกายก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นการเป็นงาน ทำลายความเงียบของการกินสปาเกตตีลง

ปากกาของนาย ฉันรู้ว่าใครเอาไป

ใคร…”

จักรกายเงยหน้าขึ้น หยุดเคี้ยวแล้วทำหน้าขึงขัง ก่อนจะพูดออกมาว่า

เอเลี่ยน

ไอ้บ้า


[TBC]

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #13 qwe01020344 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 12:24
    หมั่นไส้จักรกายอะ หนูทำไมทำกับเพื่อนแบบนี้ลูกกก / หรือว่าคุณอนธการเอาไปอะ -....- พระเอกของเราลึกลับดีจริงๆ
    #13
    0