[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 25 : Chapter 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    1 เม.ย. 61

 Chapter 25

 

อนธการได้ยินประโยคนั้นถึงกับเข่าอ่อน ไม่มีภาณุในโลกนี้แล้วจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง ความเจ็บปวดจากการสูญเสียมารดาที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา มันทำให้เขารู้ว่าถ้าต้องเสียคนที่รักเขาไปอีกคน โลกนี้คงไม่มีที่ให้ปีศาจอย่างเขายืนอีกแล้ว ชายหนุ่มยอมตายเสียเองดีกว่า ถ้าต้องอยู่เพียงลำพังแล้วกลับไปเป็นคนก็ไม่ใช่ปีศาจก็ไม่เชิงให้คนอื่นเรียกอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

อย่าทำ…” อนธการที่ทรุดลงไปคุกเข่า แทบจะคลานเข้าไปกอดขาของภาณุด้วยซ้ำ น้ำตาไหลโดยที่ไม่ได้ร้องไห้สะอึกสะอื้นแต่เปียกไปหมดทั้งแก้มสองข้าง

นั้นก็ปล่อยฉันไปสิภาณุเองก็ร้องไห้คร่ำครวญไม่แพ้กัน เขาทนเห็นอนธการมีสภาพนี้ไม่ไหว ในหัวใจปวดหนึบไปหมดทั้งที่มีดยังไม่ได้ปักลงบนร่างกายเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมความเจ็บนี้มันแผ่ซ่านไปทั่ว ยิ่งเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะยื่นมือเข้ามาจะกอดขาเขาเอาไว้ ชายหนุ่มก็ทนแทบไม่ได้รีบเดินถอยหลังหนี

นุอย่าไปนะอนธการขอร้องทั้งน้ำตา เขาไม่มีแต่แรงจะยืนด้วยซ้ำ ได้แต่เขยิบไถไปกับพื้นราวกับคนพิการที่สูญเสียขา จริงๆ แล้วมันก็คงไม่ต่างกันในเมื่อตอนนี้ท่อนล่างของเขาไร้ความรู้สึกอย่างแท้จริง

อย่าตามมา

ภาณุใจแข็งเหมือนหิน เขาหันหลังกลับสะบัดภาพที่น่าสงสารของอนธการออกไป แล้วตรงไปที่ประตูบ้าน  สายตาจับจ้องที่จับประตูถ้าจับมันแล้วเปิดออกไป ทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นในนี้เขาจะลบมันทิ้งลงได้ไหม อีกนานแค่ไหน จะทำยังไงถึงจะลืมได้

แต่ถ้าอยู่อนธการจะไม่มีวันดีขึ้นได้ เขาต้องตัดใจแล้วปล่อยมือ

ความรัก บางทีก็คือปล่อยวาง

ละลาก่อนภาณุเอ่ยลาแผ่วเบาแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ยิน เขาเอื้อมมือไปเปิดประตูแล้วกระชากมันพร้อมกับหลับตาวิ่งออกไปจากห้องนั้นแม้จะได้ยินเสียงตะโกนเรียกที่แสนจะเจ็บปวดของอนธการก็ตาม

นุ…”

เสียงเรียกชื่อที่ลากยาวนั้นก้องอยู่ในใจของภาณุ แม้ตัวเองจะวิ่งออกมาไกลจากที่นั่นมากแล้ว เขาวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต ทั้งที่รู้ว่าอนธการไม่ได้ตามมาแต่กลับไม่กล้าที่จะหยุดเพราะกลัวใจตัวเองจะย้อนกลับไปแล้วกอดอีกฝ่ายเอาไว้

โอกาสจะหนีจากที่นั่นมีเป็นร้อยเป็นพันครั้ง หลังจากที่อนธการอนุญาตให้ภาณุออกมานั่งอยู่ข้างนอก แต่เป็นเขาที่ไม่คิดหนีเอง เขาสัญญาแล้วว่าจะไม่ทิ้งไป

ทั้งที่สัญญาแล้ว

ขอโทษที่ผิดสัญญา

ขอโทษ

คำๆ นี้ดังอยู่ในใจตลอดทุกวินาทีที่เท้าเปลือยเปล่าวิ่งไปตามถนน ผ่านผู้คนมากมายหลายร้อยที่สวนทางกันไปมา และต่างไม่สนใจว่าเขามีสภาพเป็นอย่างไร จนกระทั่งเขาหยุดวิ่งอยู่ที่กลางสี่แยกซึ่งมีรถยนต์หลายคันกำลังวิ่งตรงมาอย่างรวดเร็ว 

เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดด

ในตอนนั้นเอง สติของภาณุก็ขาดผึง แล้วล้มลงไปนอนแน่นิ่งบนพื้นถนนไม่รับรู้เรื่องราวใดๆ อีกเลย

คุณคุณเป็นอะไรหรือเปล่า

 

โรงพยาบาล

ภาณุลืมตาขึ้นเมื่อได้สติ มองเพดานสีขาวด้านบนไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน รู้แค่ไม่ได้อยู่ที่บ้านของอนธการอีกต่อไปแล้ว เขาหันศีรษะแล้วสำรวจว่ามันคือที่ไหนกันแน่ โชคดีที่เป็นโรงพยาบาลผู้คนในชุดขาวและสตรีในชุดยูนิฟอร์มทำให้โล่งอก ก่อนที่ใครบางคนจะเดินเข้ามาที่เตียง 

คนไข้ได้สติแล้ว เรียกหมอมาเร็ว

สักพักภาณุก็ถูกตรวจอาการและสอบถามชื่อที่อยู่ เพราะไม่มีอะไรสามารถบ่งบอกได้ว่าเป็นใครมาจากไหน เขาบอกรายละเอียดทั้งหมดแล้วขอให้ช่วยนางพยาบาลช่วยโทร.หาจักรกาย

เพราะฤทธิ์ยาที่พยาบาลฉีดให้ภาณุผล็อยหลับไปอีกรอบ ก่อนจะตกใจตื่นเพราะเสียงตะโกนเรียกของเพื่อนทั้งสองคน

นุ…”

กาย เบาหน่อยนุเพิ่งจะรู้สึกตัว นายจะโวยวายวายลั่นห้องฉุกเฉินไม่ได้นะดารัณพยายามเตือน ในขณะที่เขาเองก็เป็นห่วงภาณุเช่นเดียว เป็นยังไงมายังไงถึงมาอยู่ที่โรงพยาบาล เกิดอะไรขึ้นแล้วอนธการล่ะ เป็นคนปล่อยตัวอีกฝ่ายมาหรือว่าหนีออกมาเอง

ภาณุยิ้มน้อยๆ ให้เพื่อนทั้งสอง จักรกายยังขี้โวยวายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ไม่เจอกันเดือนกว่าดูเหมือนสองคนนี้จะมีอะไรคืบหน้าไม่มากก็น้อย ดูจากที่มาด้วยกันดารัณกล้าพูดห้ามอีกฝ่าย แถมยังเชื่อฟังดีเสียอีก คิดไม่ถึงว่าการหายไปตัวก็มีเรื่องดีเกิดขึ้นได้

จริงๆ แล้ว การได้เจออนธการก็ถือว่าเป็นเรื่องดีๆ แม้การกระทำจะผิดก็ตาม

เกิดอะไรขึ้น นายหายไปไหนมา ไอ้คุณชายอนธการใช่ไหม มันเป็นคนลักพาตัวนายไปใช่ไหม ฉันจะแจ้งความจับมันจักรกายอารมณ์ขึ้นอีกรอบ เห็นร่างกายซูบผอมของภาณุแล้วยังแค้นใจ ใบหน้าซีดเซียวเหมือนเพิ่งผ่านเรื่องร้ายมา เขาแทบทนมองไม่ได้ ชายหนุ่มจะต้องเอามันเข้าคุกให้ได้

ไม่ใช่หรอก มันมีเรื่องบางอย่างที่ยากจะอธิบายให้พวกนายเข้าใจ แต่มันไม่เกี่ยวกับอนธการ อย่าแจ้งความเลยหม่าม๊าฉันจะเป็นห่วงเอาได้ถ้ารู้เรื่อง

แกเป็นบ้าอะไรนุ มันลักพาตัวแกไปขังไว้ ยังจะออกตัวว่ามันไม่เกี่ยวข้องอีก ถ้าไม่ใช่มันโทรศัพท์นายจะโทร.ออกจากที่บ้านมันได้ยังไง แล้วทำไมมันมาโผล่ที่หอเราวันที่แกหายตัวไป แค่หลักฐานมันไม่แน่นหนามากพอจะเอามันเข้าคุกต่างหากที่ฉันยังทนรอมาถึงวันนี้ได้ ไปไปหาตำรวจด้วยกัน แจ้งความจับมันให้ติดคุกไม่ก็ส่งมันไปบำบัดที่โรงพยาบาลบ้าเลยก็ดี

อนธการไม่ได้ลักพาตัวฉันไป ฉันพูดแค่นี้แหละ พวกนายกลับไปซะ ฉันจะนอนภาณุตัดบท เขารู้ว่าจักรกายเป็นห่วง และโกรธแค้นแทน แต่เขาต้องการให้ทุกอย่างมันจบลงแค่นี้

มันเป็นบ้า แกก็บ้าไปด้วยอีกคน คนเลวต้องได้รับการลงโทษ ดูตัวแกสิ ซูบซีดเหมือนไม่ได้เจอแดดมากสักชาติหนึ่งได้ หมอบอกว่าแกมีแผลที่ต้นคอ มันทำร้ายแกใช่ไหม

มันเป็นอุบัติเหตุ ฉันบอกแล้วว่าจะนอน ขอทีออกไปเถอะ

นุ มันเป็นปีศาจ มันไม่ใช่มนุษย์ด้วยซ้ำ มันเป็นฆาตกร ถ้าดารัณมาไม่ทันฉันอาจจะตายไปแล้วก็ได้ แกจะปกป้องมัน ทั้งที่มันเกือบจะฆ่าฉันแล้วนี่นะ

ออกไป

ภาณุเอามือปิดที่หูของตัวเองทั้งสองข้างแล้วตะโกนลั่น ไล่จักรกายที่ยังตามโกรธแค้นอนธการไม่เลิก เรื่องพวกนั้น เขารู้ดียิ่งกว่าใคร แต่เขาไม่อยากฟัง

ไม่อยากฟังมันอีกต่อไปแล้ว


[TBC]

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น