[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 24 : Chapter 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 280
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    30 มี.ค. 61

 Chapter 24

 

หลังจากจักรกายและดารัณกลับไปได้สักพัก อนธการที่นั่งนั่งครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ก็ลุกขึ้น เดินไปห้องหนังสือ แล้วกดรหัสเปิดห้องลับ เมื่อประตูเปิดออกภาพแรกที่เห็นคือภาณุที่ทรุดตัวนอนบนพื้นดวงตาแดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้อย่างหนัก ด้วยความตกใจเขารีบทรุดตัวลงไปดูแล้วรีบร้องเรียก

นุ…”

ภาณุไม่ได้ตอบเสียงเรียกนั้น สายตาเลื่อนลอยอย่างเจ็บปวด หลังจากประตูปิดลงเขาก็ตะโกนร้องเรียกชื่อจักรกายและดารัณอย่างบ้าคลั่งจนหมดสิ้นเรี่ยวแรง ลืมคิดไปเสียสนิทว่าห้องนี้กันเสียงได้ฟังจากที่อนธการเคยบอกเอาไว้ว่าอย่าทำอะไรให้เสียงแรงเปล่า

แต่ตอนนี้ภาณุกลับลืมเสียหมด แค่เพราะอยากจะหนีออกไปจากที่นี่

นุฉันก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่ฉันกลัวกลัวว่านายจะหนีฉันไปอนธการพยายามอธิบายถึงเหตุผลที่เขาขาดสติจนเผลอทำร้ายความรู้สึกของภาณุ แต่อีกฝ่ายนิ่งเงียบไม่รับรู้ ไม่ตอบกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบสนองทั้งสิ้น ชายหนุ่มกลัว กลัวเสียยิ่งกว่าตอนที่จักรกายและดารัณบุกเข้ามาที่บ้านของเขาเสียอีก

อนธการรู้ว่าภาณุคงจะโกรธและไม่ยอมพูดกับเขาอีกแล้ว ชายหนุ่มทำได้แค่อุ้มอีกฝ่ายขึ้นแล้วพาออกไปจากห้องนั้น ก่อนจะวางลงบนเตียงห่มผ้าให้

นอนพักเถอะ

เงียบ

อนธการได้แต่กลืนคำพูดอื่นๆ กลับไป แล้วลุกเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้ภาณุได้อยู่คนเดียว เขาเดินมาที่ห้องครัว ทำอาหารให้อีกฝ่ายกินด้วยความเงียบ เสมือนว่ากำลังอยู่เพียงลำพังในห้องเหมือนเมื่อก่อน ไม่มีเสียงโทรทัศน์ซึ่งกำลังฉายหนังรักที่น่าเบื่อ ไม่มีเสียงร้องไห้สะอื้นซาบซึ้งกับเรื่องที่ดู

หลังจากทำอาหารเสร็จเรียบร้อยอนธการก็ถือถ้วยข้าวต้มเข้าไปในห้อง แล้ววางมันที่โต๊ะหัวเตียงก่อนจะเอ่ยเรียก

นุ ลุกขึ้นมากินอะไรก่อน

เงียบ

ภาณุไม่ได้หลับ ดวงตายังลืมขึ้นอย่างเลื่อนลอย

แต่ไม่สนใจสิ่งที่ได้ยิน 

ไม่สนใจอนธการ

ขังตัวเองอยู่ในโลกส่วนตัวเพียงลำพัง ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น

อนธการนิ่งเงียบ ก่อนจะประคองภาณุขึ้นนั่งเอาหมอนรองไว้ที่ด้านหลัง หยิบถ้วยข้าวต้มขึ้นมาแล้วพยายามจะป้อนให้ แต่ริมฝีปากที่แห้งแตกไม่ขยับไม่ว่าช้อนจะแนบอยู่ก็ตาม

กินหน่อยเถอะ ได้โปรดอนธการเอ่ยขอร้อง

เงียบ

อนธการจำเป็นต้องแซะช้อนเข้าไปในปากเพื่อให้ภาณุกิน แต่ก็กลัวจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บเลยไม่ได้ใส่แรงเข้าไปมากนัก กลายเป็นข้าวต้มร้อนๆ ไหลร่วงจากริมฝีปากสู่ปลายคางและลำคอจนเปียกเปื้อนเสื้อที่สวม ชายหนุ่มจำต้องวางช้อนลงในชาม

ฉันจะไปเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้อนธการบอก ก่อนจะลุกออกจากที่นั่นไปหยิบเสื้อผ้าในห้องมืด

ภาณุที่นอนนิ่งไร้การตอบรับใดๆ ได้ยินเสียงฝีเท้าของอนธการหายไปก็ขยับลุกขึ้นห้อยขาลงที่พื้น ยืนขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องครัวอย่างไม่รีบร้อน มือเอื้อมไปหยิบมีดปอกผลไม้ขนาดเล็กออกมาจากแท่นเก็บมีด ก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายไปที่ห้องหนังสือ

มือที่ถือมีดเดินตรงมายืนที่หน้าประตู รอให้คนที่เข้าไปข้างในห้องมืดนั้นออกมา

เสียงรหัสด้านในดังขึ้น ภาณุใช้สองมือกำมีดแน่นต่อให้ตายก็ต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้

ประตูค่อยๆ เปิดขึ้น พร้อมกับอนธการที่เดินออกมาพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าของภาณุทั้งหมด สายตาของเขาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า เลื่อนจากใบหน้าที่ซีดเซียวมาที่ปลายมีดที่ชี้ตรงมา ชายหนุ่มเลื่อนกลับไปมองที่ใบหน้านั้นอีกครั้ง แล้วเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

จะฆ่าฉันเหรอ

ถ้าจำเป็นฉันก็จะทำ ปล่อยฉันไปภาณุสั่ง คราวนี้อนธการอาจจะไม่โชคดีเหมือนตอนที่เชือกรัดคอเมื่อครั้งที่แล้ว และถ้าพลาดเขาก็ยอมตายเพราะไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว

เอาสิ ฆ่าฉันเถอะอนธการบอกแล้วเดินเข้าหาปลายมีดนั้น มือเอื้อมไปจับแขนของภาณุแล้วเลื่อนให้ปลายมีดนั้นจี้ลงที่คอหอยตัวเอง ก่อนจะขยับเดินหาพร้อมกับจ้องสายตาของอีกฝ่ายไม่ยอมกระพริบตาแม้แต่วินาที ราวกับจะจดจำภาพนี้ไปตลอดจนกระทั่งสิ้นลมหายใจ

อย่าท้าฉัน อยากจะออกไปจากที่นี่ อย่าบังคับฉันภาณุมือสั่นปลายมีดที่เล็กแหลมจี้ที่เนื้อบริเวณคอหอยยิ่งอนธการเดินเข้าหาเขาเท่าไหร่มันก็ยิ่งแทงเข้าลึกมากขึ้นจนเลือดสีแดงสดไหลออกมาลู่ลงสู่เสื้อเชิ้ตสีขาวกลายเป็นวงกว้าง

นุไม่ได้เป็นคนบอกเหรอ ว่าจะไม่จากไปอนธการถามสีหน้ายังคงจ้องมองภาณุไม่ห่างดวงตาแดงก่ำ

นั่นมัน…” ภาณุสะดุดกับประโยคคำถามนั้น ถึงกลับหวั่นไหวจนต้องเดินถอยหลัง ขณะที่อีกฝ่ายก็เดินเข้าอย่างไม่ลดละแม้ว่าเลือดจะไหลเพิ่มมากขึ้นทุกที

นุก็แค่โกหกอย่างนั้นเหรอ

มะไม่ใช่นะ ตะแต่

ในที่สุดนุก็ทนอยู่กับปีศาจอย่างฉันไม่ได้ใช่ไหม

ยะอย่า อย่าเดินเข้ามา ฉันขอร้องภาณุไม่มั่นคงเหมือนตอนแรกอีกแล้ว สีหน้านั้นกับคำถามทำให้เขารู้สึกผิด แต่ชายหนุ่มก็ไม่อยากจะถูกขังอย่างไร้อิสระอยู่ที่นี่

ถ้านุอยากจะไปก็ทำเถอะ

ภาณุทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เขาดึงมีดออกจากคอหอยของอนธการแล้วหันกลับมาที่ตัวเองแทน ไม่น่าเชื่อการกระทำนั้นกระทบกับความรู้สึกของอีกฝ่ายอย่างมากจนกระทั่งสั่นไปทั้งตัว ริมฝีปากขยับพูดพร้อมกับสีหน้าที่หวาดกลัวเอ่ยขอร้อง มือยื่นออกมาเหมือนจะร้องขอ

ยะอย่า อย่านะนุ อย่าทำ

ปล่อยฉันไป ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าตัวตาย


[TBC]


Talk

สวัสดีค่ะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและติดตามนิยายเรื่องนี้นะคะ หลายๆ คนคงลังเลเนอะกลัวว่าจะมันดราม่ามากอะไรแบบนั้นเลยยังไม่ค่อยกล้าอ่านกัน แต่ถึงนิยายเรื่องนี้มันจะจิตนิดๆ หน่อยๆ ลิตเทิ้ลบิท (กล้าพูด) แต่คนเขียนรับประกันว่ามันไม่ได้ดราม่าลากเลือดและจบอย่างลงเหวแน่นอนค่ะ เนื่องจากคนเขียนเป็นพวกสุขนิยมน่ะค่ะ นิยายเรื่องนี้จึงอย่างแฮปปี้แอนดิ้ง 

อย่างไรขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้นะคะ ขอบคุณทุกคนเลยค่ะ

bahiti 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #3 Sen (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 23:00
    สงสารทั้งคู่เลยง่า เกือบจะดีกันแล้วเชียว

    เราว่าแนวนี้ค่อนข้างแต่งยากพอตัวเลย คิดว่าคนที่ได้มาอ่านเรื่องนี้ต้องชอบแน่นอนคะ แล้วก็ไรท์มีสปิริตในการอัพมากเลย สู้ๆนะค่าาาา
    #3
    1
    • #3-1 Bahiti26(จากตอนที่ 24)
      1 เมษายน 2561 / 12:20
      อีกคนเริ่มรู้สึกเลยเริ่มเจ็บปวด อีกคนเริ่มรักความรู้สึกเลยเปลี่ยน จริงๆ มันก็ดราม่าหน่อยๆ เนอะ (กล้าพูดว่าหน่อย)

      จริงๆ ชอบอ่านแนวนี้ค่ะ แต่หายากจังเลยเขียนเองจากฟิคมาปรับปรุงเพิ่มเติมเป็นนิยายวาย หวังว่าคนอื่นๆ ที่เข้ามาอ่านจะชอบนิยายเรื่องเช่นเดียวกัน ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ จะลงต่อไปเรื่อยๆ ไม่มีท้อค่ะ
      #3-1