Killing camp ลับ ลวง ล่า [yaoi B.A.P]

ตอนที่ 9 : Six shot

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 พ.ค. 56





Six shot




 

ว่ากันว่าบ่อยครั้งความรักมักถูกแทนที่ด้วยความโศกเศร้า และ ความเจ็บปวด


 

แต่ใครจะไปรู้ว่าบางครั้ง ความรักมันอาจจะถูกแทนที่ด้วยความแค้น ความชิงชัง ก็ได้เหมือนกัน


 

กายโปร่งทอดตัวนอนกลางพื้นสกปรกโสมม ร่างกายขาวสว่างบัดนี้มอมแมมไปด้วยคราบสกปรกของพื้นฝุ่น ร่างกายงอเข้าหากันทั้งยังสั่นเล็กน้อยเพราะความเหน็บหนาวของอุณหภูมิที่ลดลงเรื่อย ความเย็นบาดผิวกายบางจนทำให้แพขนตาเริ่มขยับ ดวงตาเรียวเปิดขึ้นช้าๆก่อนจะค่อยช้อนตัวเองขึ้นนั่งพิงผนังดีๆ มือข้างนึงยกขึ้นนวดขมับตนช้าๆ เพราะความปวดหนึบที่แล่นริ้วเข้ามา มุ่ยหน้าลงอย่างขัดใจเมื่อนวดเท่าไหร่ก็ไม่หายสักที กลับยิ่งทรมานหนักกว่าเดิม



 

กึก กึก กึก



 

เสียงลงส้นเท้าหนักๆเรียกความสนใจจากคนที่ยังเกิดอาการมึนงง เบื้องหลังประตูไม้สีดำที่ปิดสนิทเขามั่นใจว่าต้องมีร่างของใครบางคนยืนอยู่แน่ๆเพราะเสียงฝีเท้านั้นใกล้เข้ามาเรื่อยก่อนจะหยุดลงเบื้องหน้าประตู ดวงตาเรียวหรี่ลงก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ กระแทกตัวเข้ากับผนังกำแพงอย่างแรงก่อนจะขยี้หัวตัวเองอย่างขัดใจ



 

เป็นถึงผู้ร้ายที่ถูกหมายหัวยิ่งใหญ่แต่กลับมาเสียท่าโดนจับขังอย่างบ้าๆบอๆแบบนี้ เพราะนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะกล้าทำกับตัวเองขนาดนี้ เพราะหลงนึกไปว่าสัมพันธ์บางอย่างยังคงเชื่อมเอาไว้อยู่ หลงนึกจะปั่นหัวอีกฝ่ายเล่นสนุกแต่กลับถูกย้อนซะเอง... นี่เขาคงกลายเป็นคนโง่เองซินะ



 

หรือมันจะเป็นผลกรรมกันนะ



 

หึ...



 

แกร็กก กก



 

บานประตูไม้เปิดออกปรากฏร่างของคนที่มีดวงหน้าดุคม เสี้ยวหน้านั้นนิ่งส่งสายตาดุดันจ้องมองจนคนที่นั่งอยู่กับพื้นแทบจะหยุดหายใจไป ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอ พยายามจะยันตัวเองลุกขึ้นยืนแต่ก็ต้องหยุดนิ่งไปเมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ขึ้นจนมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด หลุบหน้าลงต่ำจ้องมองปลายเท้าอีกฝ่ายที่เคาะแปะกับพื้นไม้สกปรกจนเกิดเสียงกังวานในห้องแคบ



 

ความเงียบยังคงครอบงำคนทั้งสองเมื่อไม่มีใครคิดจะพูดอะไรออกมาก่อน คนนึงก็ยืนนิ่งได้แต่ส่งสายตามองไปทั่วร่างกายของคนที่ยังเอาแต่ก้มหน้านิ่ง คนก้มหน้าก็ยังไม่คิดจะขยับไหวใดๆ มือขาวซีดนั้นกำแน่นชื้อนเหงื่อจนขึ้นเห็นเส้นเลือดที่ปูดโปน




 

“โอ้ย!




 

เสียงอุทานดังขึ้นจากคนที่ก้มหน้าหงุดเมื่อแขนขาวๆถูกคนตรงหน้าตนกระชากเข้าอย่างแรง เงยหน้าสบตากับอีกฝ่ายก็พบกับความว่างเปล่าเมื่อในแววตานั้นไม่ได้บ่งบอกอะไรไว้เลยแม้แต่น้อยนอกเสียจากความแดงกร่ำกับหยาดน้ำใสที่รื้ออยู่ใดวงตาคมดุดัน รอยยิ้มแสยะปรากฏขึ้นบนใบหน้าติดสวยเสียงหัวเราะขึ้นจมูก ก่อนจะสะบัดหน้าหันไปอีกทาง



 

“อะไรกัน ร้องไห้หรอ เหมือนเด็กๆเลย... โอ้ย!!



 

เสียงยียวนเอ่ยขึ้นพร้อมเจือด้วยเสียงหัวเราะบางๆก่อนจะเปลี่ยนเป็นอุทานออกมาด้วยความเจ็บเมื่อแรงบีบที่แขนขาวมันเพิ่มขึ้นราวกับจะบีบให้แตกคามือ ซ้ำร่างทั่งร่างยังถูกเหวี่ยงขึ้นบนเตียงกว้างที่ไร้ความนิ่มน่าสัมผัส พื้นเตียงอัดแข็งทำให้ฮิมชานต้องเสหน้าอย่างเจ็บปวดทันทีที่ถูกเหวี่ยงอย่างแรงลงมาที่ตรงนี้ ริมฝีปากแดงสดกัดแน่นกอนจะตะหวัดมองร่างที่ก้าวเข้ามาหาตนช้าๆ



 

“เดี๋ยวนี้มีรสนิยมนอนบนเตียงแข็งๆรึไง บังยงกุก?!



 

ยกศอกตนที่เมื่อครู่รู้สึกเจ็บๆขึ้นมาดูก็ต้องถอนหายใจเมื่อพบคราบเลือดแดงสดที่ไหลออกมา มันคงจะไปขูดโดนกับขอบเตียงเมื่อครู่ตอนโดนเหวี่ยงมาอย่างแรง แม้ว่าฮิมชานจะพูดอะไรออกไปยงกุกก็ยังคงนิ่งเงียบไม่มีการตอบสนองใดๆทั้งสิ้น



 

“ทำไม...”



 

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเบาๆ เรียกให้คนที่ตีหน้ายุ่งอยู่ขมวดคิ้วมุ่นเพราะเสียงที่เบาเกินไป ซ้ำอีกคนมีเนื้อเสียงโทนต่ำทำให้ฟังลำบาก



 

“...ว่าอะไรนะ?



 

แม้เสียงของฮิชานจะทุ้มต่ำเช่นกันแต่ก็ยังเอ่ยออกมาได้ฟังง่ายกว่า



 

“นายเคยรักฉันบ้างมั้ย คิมฮิมชาน?



 

คำถามที่เอ่ยออกมานิ่งๆเหมือนกับหน้าตาคนพูดหากแฝงไปด้วยความเว้าวอนจนคนฟังเผลอขมวดคิ้วมุ่น แว้บนึงที่ดวงตาเรียวเผลอวูบไหวเพราะคำถามนั้น จังหวะการเต้นของหัวใจเองก็ถี่รัวราวกับจะระเบิดออกมาได้ ลมหายใจเหมือนว่าถูกช่วงชิงออกไป เมื่อรู้สึกอึดอัดและแน่นขนัดไปหมดภายในช่างอก



 

“ฉัน...”



 

“นายไม่เคยรักฉันเลยใช่มั้ย!!?



 

เสียงดุดันตะหวาดขึ้นจนคนที่กำลังสับสนสะดุ้งแทบสุดตัว ใบหน้าติดสวยซีดเผือดนิ่วทันทีด้วยความเจ็บเมื่อร่างกายถูกผลักกระแทกบนพื้นเตียงแข็งโดยมีมือหนักของยงกุกกดแนบศีรษะเขาไว้กับพื้นเตียง แรงบีบหนักยิ่งทำให้ความปวดหนึบภายในศีรษะที่มีอยู่แล้วยิ่งปวดเข้าไปใหญ่ ริมฝีปากบางเม้มแน่น พยายามหรี่ตามองคนตรงหน้า



 

เจ็บชะมัด...



 

“ปล่อย!



 

เค้นเสียงออกไปทั้งยังพยายามปัดป่ายมือไปดันร่างของคนที่คร่อมทับอยู่ ขาแข็งแรงของยงกุกกดทับเรียวขาไร้เรี่ยวแรงของฮิมชานเอาไว้ น้ำหนักที่ทิ้งลงมาไม่มีการผ่อนผัน ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บเพราะ ด้านกระดูกที่กดทับบดเบียดกัน นิ่วหน้าอย่างขัดใจ กับดวงตาเรียวเห่อร้อนขึ้นทุกที



 

“ปล่อยซิวะ!!



 

“ฉันถามนายอยู่ ว่าไง เคยรักฉันบ้างมั้ย!!!?



 

“ไม่!! ฉันไม่เคยรักนายบังยงกุก!!


 

ตะโกนแข่งกันไปก่อนทุกอย่างในห้องจะนิ่งสนิท เหลือเพียงเสียงหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยของร่างที่พยายามดิ้นหนี กับเสียงหอบเบาๆของคนกระทำ แรงกดผ่อนลงไปเยอะจึงทำให้ฮิมชานได้แต่นอนนิ่ง มือขาวยกขึ้นปิดใบหน้าตนทันทีที่นึกได้ว่าพูดอะไรออกไป หัวใจแทบจะแตกสลาย



 

มันไม่ใช่... คิมฮิมชานไม่ได้ไม่รักบังยงกุก แต่...



 

“ฮึ งั้นหรอ...เป็นฉันคนเดียวซินะที่หลงเข้าใจผิดมาตลอด หลงนึกว่านายจะมีช่วยเปลี่ยนแปลงฉัน ฉุดฉันขึ้นจากฝันร้ายในอดีต...”



 

“...”



 

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างตัดพ้อ ภายในดวงตาดุกร้าวนั้นไม่สามารถจะอธิบายความรู้สึกใดได้เลยเมื่อดวงหน้านั้นนิ่งขนัดกลับปรากฏรอยยิ้มชืดๆที่มุมปาก



 

ผลั่ก!



 

หมัดขวาหวืดใบหน้าของฮิมชานไปเล็กน้อยเป็นเพราะอีกฝ่ายจงใจจะต่อยลงบนพื้นเตียง ดวงตาเรียวที่เผลอกดหลับลงตอนตกใจค่อยๆกระพริบเปิดเปลือกตาขึ้นเมื่อเห็นว่าไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด ความเปียกชื้นจากดวงตาดุดันหยดแหมะลงบนผิวแก้มเนียน บังยงกุกกำลังร้องไห้...



 

“สุดท้ายนายก็ผลักฉันตกลงไปในอดีตเหมือนเดิม...”




 

ลืมผู้หญิงคนนั้นซะเถอะ นายยังมีฉันนา บังยงกุก~’




 

หึ มันน่าตลกชะมัด ตลกที่หลงเชื่อให้กับคำหลอกลวงที่อีกคนพ่นออกมา เพราะสภาพจิตใจที่เหมือนถูกขโมยออกไปเหลือเพียงกายเปล่า เพราะอยู่ๆก็มีบางคนเข้ามาทำให้จิตใจที่หายไปนั้นกลับมาอีกครั้ง จังหวะการเต้นของหัวใจรัวเร็วที่ไม่เคยได้สัมผัสมันมานานเกิดขึ้นอีกครั้งหลังสิ้นถ้อยคำหวานหู เลือกที่จะยื่นมือไปจับกับสิ่งที่หลงคิดว่ายื่นมาเพื่อช่วยชีวิต สุกท้ายพอถึงปลายทางสว่างก็ถูกมือคู่ที่หลงคิดว่าแสนดีนั่นผลักตกลงมาอีกรอบ





"ไม่ซิ ไม่เหมือนเดิมเพราะมัน... เจ็บหนักยิ่งกว่าเดิมต่างหาก"



 

เจ็บ...



 

และหนักมากกว่าเดิม



 

“งั้นนายจำได้รึเปล่าฮิมชานว่าฉันเคยรักนายยังไง...”



 

“...”



 

ชั่วขณะที่แววตาเศร้าหมองกลับมาดุดันอีกครั้ง กายโปร่งเคลื่อนเข้าใก้คร่อมทับร่างของฮิมชานไว้ แม้ว่าขนาดตัวจะไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่ แต่เพราะเรี่ยวแรงของฮิมชานนั้นถูกบันทอนไปมาก ทั้งผลจากยาพิษที่ยังทำให้ร่างกายอ่อนแรงอยู่บ้าง ความปวดหนึบตามร่างกาย และ ภายในศรีษะราวกับจะระเบิดออก หรือแม้แต่เพราะว่าท้องว่างๆนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงเลยมาหลายชั่วโมง ทำให้ยากนักที่จะหาแรงมาขัดขืนร่างที่มีกำลังมากกว่าแม้ว่าขนาดตัวจะใกล้เคียงกัน



 

“ตอนนั้นนายถูกรักโดยบังยงกุกที่หลงรักนายหมดใจ...”



 

“...”



 

“หากว่าตอนนี้นายจะโดนรักโดยบังยงกุกที่ชิงชังนายมันจะเป็นยังไง หึ ฮิมชาน...”



 

น้ำลายก้อนหนืดถูกกลืนลงคออย่างยากลำบาก ฮิมชานมองหน้าคนตรงหน้าด้วยแววตาตื่นตะหนก รอยยิ้มเล็กๆจุดขึ้นที่ริมฝีปากได้รูป



 

“ท ทำอะ...!



 

คำพูดทุกอย่างถูกกลืนหายลงคอไปด้วยรสจูบหนักไร้ความอ่อนโยน แรงกระแทกกลับแรงบดเบียดจนริมฝีปากรู้สึกด้านชา รสจูบหยาบๆกับมือหนักๆที่บีบอยู่ข้างกรามให้ริมฝีปากเผลอออกก่อนจะสอดแทรกความขมขื่นแลกเปลี่ยนกัน รสจูบกลิ่นคาวเลือด รสจูบที่แฝงด้วยความอึดอัด ฮิมชานหลับตาลงช้าๆ



 

บางทีนี่อาจะเป็นผลจากที่เขาเคยทำไว้ในอดีต...



 

แต่มันต้องไม่ใช่แบบนี้ คิมฮิมชานต้องไม่ใช่ฝ่ายแพ้...









.
.
.
 

 

“จุนฮงเปิดประตู!!



 

เสียงทุ้มดังลั่นที่เบื้องหลังประตูกว้างเรียกให้เด็กหนุ่มเจ้าของชื่อสะดุ้งโหยงจากโซฟากว้างกลางห้องก่อนจะรีบลนลานวิ่งไปเปิดประตูออก ใบหน้าอ่อนวัยนั้นยิ่งเบิกกว้างอย่างตกอกตกใจเมื่อเบื้องหลังประตูปรากฏร่างพี่ชายชัดดำผิวแทนที่หายไปนาน ซ้ำในอ้อมแขนแข็งแรงนั้นยังมีร่างขาวๆของบางคนถูกอุ้มไว้อยู่ด้วย


 

“ฮยอง... ฮยองไปลักพา ค...”


 

“จงออบ ดูอาการยองแจให้พี่หน่อย!



 

ยังไม่ทันจะถามไถ่ให้จบประโยคร่างของผู้มาใหม่ก็รีบผุนผันเข้าไปในห้องกว้างทันทีทิ้งให้เด็กหนุ่มตัวสูงขาวยืนอ้าปากหวอค้างอยู่หน้าประตู ก่อนจะหมุนตัวเอียงคอมองตามพี่ชายที่ดูจะลนลานเป็นพิเศษกับอาการที่เหมือนว่าจะเป็นอะไรซักอย่างของคนในอ้อมแขน ร้องเรียกอีกชีวิตภายในห้องก่อนทุกอย่างจะตกภายใต้ความเงียบเมื่อชื่อๆหนึ่งหลุดออกมา



 

...ยองแจ?



 

เด็กหนุ่มเดินตรงไปยังโซฟาตัวโตที่เจ้าตัวใช้นอนเมื่อครูแต่ตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยร่างของใครอีกคนที่อยู่ในสภาพราวกับกำลังจะไร้วิญญาณ ลมหายใจอ่อนถอนเข้าออกช้าๆอย่างรวยริน คิ้วเรียวนั่นขมวดแน่นด้วยคงเพราะอาการเจ็บปวด เหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มใบหน้าหวานใส จองแดฮยอนกำลังจ้องมองร่างนั้นด้วยความห่วงหา ต่างจากมุนจงออบที่จ้องมองด้วยอาการตะลึงค้าง...



 

“จงออบ ขอร้องหละ ช่วยหน่อย!



 

เสียงเรียกสติจากคนที่ดูลุกรนเรียกให้จงออบสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะวิ่งเข้าไปเตรียมเครื่องมือทุกอย่าง ห้องสีข่าวี่อยู่โซนในถูกเปิดออกนั่นคือห้องพยาบาลที่ถูกสร้างไว้อย่างครบครันด้วยเครื่องมือทางการแพทย์ ร่างของชายหนุ่มที่ชื่อยองแจถูกอุ้มขึ้นไปนอนบนเตียงขาวสะอาด



 

“เอ่อ แดฮยอนฮยอง กับ จุนฮง ออกไปก่อนได้มั้ย...”



 

สิ้นเสียงนั้น เด็กหนุ่มตัวสูงก็ต้องเป็นฝ่ายลากพี่ชายผิวแทนออกมาสงบสติอารมณ์ด้านนอก ร่างนั้นเดินวนอยู่หน้าประตูอย่างกับหนูติดจั่น มีบางครั้งที่แทบจะพุ่งตัวเปิดประตูเข้าไปดู ถ้าไม่ได้เด็กหนุ่มดึงรั้งเอาไว้เสียก่อน



 

“ฮยอง ใจเย็นนะ พี่ชายคนนั้นไม่เป็นอะไรหรอก ถึงมือจงออบแล้ว สบาย...”



 

เวลาผ่านไปซักพักแล้วก่อนที่ประตูสีขาวเพียงหนึ่งเดียวในห้องจะเปิดออก มุนจงออบปาดเหงื่อบนหน้าผากเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองคนตัวสูงสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู



 

“ไข้ขึ้นสูงเลย ถ้ามาช้ากว่านี้คงตาย”



 

พูดแค่นั้นก่อนจะปลีกตัวไปนั่งตรงหน้าจอคอมขนาดยักษ์ เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกของแดฮยอนดังขึ้นก่อนเจ้าตัวจะทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นห้อง สองมืดยกขึ้นปิดใบหน้าของตัวเองอย่างคนเหนื่อยล้า



 

“พาตำรวจสายลับเข้าถ้ำ ไม่ธรรมดาเลยนะฮยอง”



 

เป็นเด็กชายร่างสูงที่เอ่ยทำลายบรรยากาศความเงียบ ใช่แล้วจะมีอาชญากรซักที่คนนะที่เป็นคนนำพาตำรวจสายลับมาเขาฐานลับอย่างถึงที่แบบนี้ ใบหน้าหล่อของแดฮยอนเผยยิ้มออกมาเล็กน้อยกอนจะลุกขึ้นไปทิ้งตัวลงบนโซฟากว้าง



 

“นั่นซินะ... แล้วนี่ฮิมชานฮยองไปไหน?



 

เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างเหนื่อยล้าก่อนจะเอนหัวพิงกับผนักโซฟาตัวโต ดวงตาคมเหม่อลอยมองกำแพงห้องก่อนจะเสมองประตูขาวที่เบื้องหลังนั้นมีร่างของคนรักนอนอยู่ ก่อนจะค่อยปิดเปลือกตาลง



 

“ไม่รู้ฮะ ขาดการติดต่อไปนาน หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ”



 

จงออบเอ่ยขึ้นมาเรียบๆเรียกให้คนที่หลับตาไปแล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้งร่างทั้งร่างเด้งขึ้นมานั่งหลังตรงมองหน้าจงออบอย่างคนขอคำอธิบาย



 

ใช่ เขาติดต่อกับ ฮิมชานฮยองไม่ได้ แต่ไม่นึกเลยว่าพี่นี่ก็จะติดต่อไม่ได้เหมือนกัน...



 

“เกิดอะไรขึ้น...”



 

“ให้ผมไปตามหามั้ยฮะ ฮยอง?



 

จุนฮงเดินมายืนตรงหน้าจองแดฮยอนแววตาเด็กหนุ่มฉายแววจริงๆจังออกมา เด็กหนุ่มเองก็คงจะเป็นห่วงพี่ชายหน้าติดสวยเหมือนกันเพราะหลายวันนี้พยายามจะออกไปหา แต่ก็ถูกมุนจงออบห้ามไอไว้ด้วยเหตุผลว่ารอให้แดฮยอนกลับมาก่อน



 

“ไม่ เดี๋ยวฮยองออกไปเอง”



 

แดฮยอนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะส่งมือไปขยี้หัวน้องชายผิวขาวที่ตัวสูงกว่า ริมฝีปากได้รูปเม้มแน่นก่อนจะออกเดินไป



 

“จงออบ... ฝากดูแลยองแจแปปนึงนะ...”



 

พูดจบก็เดินออกไปทันที แต่ก็ไม่ลืมจะหันมายิ้มให้น้องสองคน จุนฮงถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะหันไปมองร่างของคนที่นั่งอยู่หลังคอมจอยักษ์ มือเรียวนั้นกำแน่นกับขวดนั้นหากว่านั่นไม่ใช่ขวดแก้วมันคงถูกบีบเละไปแล้วแน่



 

ใช่หละ



 

รักษาคนรักของคนที่ตัวเองแอบรัก ไม่หงุดหงิดก็คงใกล้บ้าแล้ว...



 

“ถ้าฮยองไม่เต็มใจดูหละก็ เดี๋ยวเซโล่ไปดูยองแจฮยองให้ก็ได้นะ”



 

เด็กหนุ่มพูดขึ้นก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามคนที่เอาแต่สนใจจอคอมขนาดยักษ์ เสี้ยวตาเล็กเหล่มาสนใจร่างของเด็กหนุ่มเพียงแว้บเดียวก่อนจะยิ้มนิดๆออกมา รอยยิ้มขมขื่น... ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว



 

“ไม่ แดฮยอนฮยองฝากฉัน ไม่ได้ฝากนาย...”



 

พูดจบเจ้าของร่างเล็กแต่ดูแข็งแรงก็เดินหายเข้าไปภายในห้องประตูขาวสะอาด ประตูห้องถูกปิดลงกระแทกอย่างแรงจนจุนฮงต้องเบ้หน้าเบะปากแทบจะทันที...



 

แดฮยอนรู้ว่ามุนจงออบชอบตัวเองมากขนาดไหน



 

และในฐานะที่ ยูยองแจเป็นคนรักของจองแดฮยอน



 

แน่นอน มุนจงออบ ต้องไม่ชอบ ยูยองแจแน่ๆ...


 

แดฮยอนฮยองคิดอะไรทำไมถึงเอาร่างของยองแจมาที่นี่ ถ้าเอามาแล้วอยู่เฝ้าก็ว่าไปอย่าง แต่นี่กลับเดินหายออกจากห้องไปเพื่อตามหาฮิมชานฮยองที่หายตัวไป ทิ้งกระต่ายน้อยไว้กับหมาเฝ้าบ้านสองตัว...



 

รอยยิ้มเล็กๆแสยะออกที่ริมฝีปากได้รูป  กอดอกตัวเองไว้หลวมๆก่อนจะมองนิ่งๆไปท่ประตูขาวเบื้องหน้า



 

หึ หวังว่าจะไม่หน้ามืดจนเผลอพาชีวิตกระต่ายน้อยไปหายมบาลซะนะ...



 

 

ทำไม ทำไมคนคนนี้ถึงเป็นฝ่ายที่ได้หัวใจของจองแดฮยอนไป เพราะความบริสุทธิ์สว่างที่เจ้าตัวมีงั้นหรอ รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นศัตรูก็ยังเลือกปกป้องและพามาที่ พามาให้เขารักษา ทั้งที่ปล่อยให้ตายไปเลยก็ได้ ยังไงก็ต้องฆ่าแกงกันอยู่แล้วแท้ๆ...


 

“นายมันมีดีอะไรกัน...”



 

เสียงนั้นถามออกไปแผ่วๆทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางจะได้คำตอบกลับมาเพราะร่างบนเตียงขาวนั้นยังคงหลับสนิทอยู่ พิษไข้เล่นงานร่างกายนั่นจนใบหน้าขาวรื้อแดงไปหมด เหงื่อเม็ดโตยังคงผุดพรายตามอาการทรมานในร่าง เสียงครางอือที่บางครั้งส่งมาหลงนึกว่าจะได้สติแล้ว หากแต่ก็ยังนิ่งเฉยอยู่



 

ทำไมไม่ตายไปซะนะ...



 

เด็กหนุ่มคิดในใจก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดต่างๆออก สองมืออุ้มกะละมังน้ำเย็นมาวางข้างเตียงขาว ผ้าผืนสะอาดถูกชุบน้ำบีบหมาดๆก่อนจะค่อยบรรจงเช็ดตามร่างกายร้อนระอุ ดวงตาเรียวเล็กจับจ้องร่างที่นอนนิ่งอยู่ด้วยความว่างเปล่า มีบ้างที่เผลอเช็ดถูกายบางนั้นแรงเกินไปจนขึ้นรอยแดงเถือก พอเช็ดให้เสร็จก็ตรวจนู่นตรวจนี่ไปเรื่อย ทั้งยังทำแผลที่เกิดจากรอยขีดข่วนมากมายบนร่างกายนั้น



 

มีบ้างที่แอบชะงักไปเมื่อเห็นรอยช้ำแดงที่เริ่มออกม่วงเป็นรูปรอยนิ้วมือ... คงจะเป็นรอยจากคนที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อซักครู่



 

เม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะมองดูร่างที่เริ่มขยับบิดกายเล็กน้อยเพราะความเจ็บปวด พลันนึกเห็นใบหน้าของใครอีกคนที่อุ้มร่างนี้มา จงออบกำมือของตนแน่นก่อนจะปิดตาลงช้าๆ ภายในใจมันสับสนไปหมด อึดอัดอย่างบอกไม่ถูก



 

ทำไมถึงต้องเป็นยูยองแจ ทำไมคนที่จองแดฮยอนรักต้องเป็นอยู่ยองแจ...


 

ถ้าไม่มียองแจอยู่ซักคนจองแดฮยอนจะหันมาสนใจมุนจงออบรึเปล่านะ...



 

มือเย็นเฉียบกำแน่นกับวัตถุแหลมคมที่ตนเพิ่งเดินไปหยิบมาจากโต๊ะเหล็กข้างเตียง มีดผ่าตัดขนาดเล็กถูกพลิกไปมาในมือที่ชื้นเหงื่อ ดวงตาเรียวเล็กจับจ้องร่างที่ยังนอนไม่ได้สติก่อนจะกัดปากของตัวเองเบาๆ



 

ถ้าไม่มียูยองแจซักคน...



 

ปลายมีดแหลงคมจ่ออยู่กลางละคอของคนที่ยังไม่ได้สติ มือชื้นเหงื่อสั่นเล็กน้อย เพราะจิตใจของคนถือนั้นกำลังสับสนและตีกันมั่วจนวุ่นวาย



 

...




 

“นายทำแบบนั้นไม่ได้นะ มุนจงออบ...”




-----------------------------------------------------------------


ถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถ


มาอัพแบบ กากๆ หลังจากเพิ่งทิ้งตัวเอง 5555555555555


ฮี่ๆ ~~~~~~~


แต่งแบบมั่วๆมึนๆมากตอนนี้ ยอมรับในความขี้เกียจเลยยยย T......T

5555555555555555555555555555


อย่าเพิ่งเอารองเท้าเขวี้ยงหัวเรา

ด้วยเหตุว่า คนเขียนเอ็งจะดราม่าทำหอยสังอะไรนักหนา 5555555555

ตอนจบจะเป็นไงอย่างเพิ่งไปนึกถึงมัน มันอยู่ที่ช่วงอารมณ์คนเขียน
555555555555555555555555555555555


ขอบคุณทุกท่านที่ยังติดตามกัน และ อวยซะอยากจะลอยไปดาวมาโท(ห่ะ)
5555555555555555555555555


นี่บทคนเขียนอะเลิทมากอะ คนละฟีลกับฟิคเลย
ถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถ
555555555555555555555555555555


จริงๆ เราไม่ใช่คนเครียดอะไรเลยนะ 555555555555555

อยากอ่านหวานๆกันหรอออ ก็รอต่อไปเน้อออออ 55555555555555555555

โอเค เวิ่นเว้อแค่นี้พออออออออ -......-


ขอบคุณที่อ่านที่เม้นฮะ บะบายยยยยยยยย <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

248 ความคิดเห็น

  1. #205 Tuang_Zzaa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 20:56
    ม่ายยยยยนะ หนูมุน
    หนูจะทำอะไร !!!!!!
    #205
    0
  2. #196 Som O Usanee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2556 / 21:39
    อ้าว มาแป้บเดียว ก็จะโดนฆ่าแล้วหรอ โห่ววววววววว เรื่ิงนี้มีแต่คนโหดแฮะ คึคึ
    #196
    0
  3. #192 Som O Usanee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 02:49
    หักเหลี่ยมเฉือนคมกันน่าดู แต่มันก็มากับอาการหน่วงๆอ่ะ เอ้อ แล้วจูนงคะ ไอ้เสียงเหนื่อยๆของชานชานนี่ คงทำกิจกรรมอะไรสักอย่างอยู่อ่ะนะ คึคึ
    #192
    0
  4. #133 Minamo Tsuchimikado (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2556 / 11:16
    ลุ้นค่ะลุ้นนนนนนนนน ไรท์รีบมาอัพต่อเร็วๆน้ะ
    #133
    0
  5. #130 MicKy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 16:15
    ใจเย็นๆ นะจงออบ อย่าทำแบบนั้นเลย ว่าแต่ใครมาห้ามจงออบอ่ะ คงไม่ใช่แดใช่มั๊ย
    ไม่งั้นจงออบจะน่าสงสารมาก บางครังแดก้อใจร้ายกับจงออบมากไปนะ

    ขอให้คนที่เห็นและเข้ามาห้ามเป็นจุนฮงเถอะ


    #130
    0
  6. #129 Mai-0- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 13:19
    ใครห้ามออบอะ

    #129
    0
  7. #128 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 10:03
    บังชานนนนน -///////- 
    เฮียบังจะทำอะไรฮิมอ่ะ! อย่านะ ! ....... อย่าช้านะคะ....... 555555 #ข้ามเราไปเถอะเนอะ 
    ออบบี้ TT เจ็บใช่มั้ยลูก 
    แด้แกก็รู้ว่าออบมันรักแกยังจะเอาแจ้มาให้รักษาอีกนะ 
    ใครมาห้ามหว่า ออบใจเย็นนะอย่าทำอะไรแจ้เลย T^T  
    #128
    0
  8. #127 Mynoey92 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 09:26
    ค้างอย่างมากอา ~ ToT จงออบกำลังจะฆ่าคน ฮืออๆ
    #127
    0
  9. #126 elf (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 22:27
    เข้าใจอารมณ์จงออบน่ะ เเบบต้องดูเเลคนรักของคนที่ตัวเองเเอบรัก เเบบโคตรอึดอัดดดดT[]T

    ลุ้นมากน่ะไรเตอร์ มาต่อด่วนนนนนนน มันสุดยอดจะดราม่า สนุกมากกกกกก
    #126
    0
  10. #125 love you So Beast (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 18:46
    น้องมุนใจเย็นๆนะ ฆ่าทำอะไรยองแจ สงสารมัน
    ให้มันมีชีวิตเหอะ ดูก็รู้อิจ๋องไม่อยากฆ่ามัน 
    #125
    0
  11. #124 Bloody crimson (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 17:06
    เหยยย เอาละๆ บังชานเริ่มดาร์คละ
    สงสารอ้วนแจ แต่ยังดีนะที่แด้พามารักษาอะ
    มุนออบบี้อย่าทำนะะะะะ น้องโล่ช่วยห้ามหน่อยสิ
    หรือว่าจะเป็นน้องโล่จริงๆที่เป็นคนมาห้าม
    #124
    0
  12. #121 mymintmaple (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 02:20
    ดราม่า ดราม่า ดราม่า จะดราม่าไปไหนเนี่ยยยย !! โอ้ยยยย ชานนี่ทำไมพูดแบบนี้ อ๊ากกกกกกกกกกกก
    แต่ก็ดีแล้ว ถ้าพูดว่ายังรักอยู่ เค้าก็จะไม่ได้อ่านnc 55555555 พี่บังจัดหนักๆเลยยยย >////////<
    อิดำ!!!!! แกก็รู้ว่าออบชอบแก แล้วแกทำแบบนี้ทำไม T[]T ฮอลลลลล แต่มันก็ช่วยไม่ได้อะเนอะ TT
    สงสารหนูมุนอ่ะ แง๊งงงงงงง น้องจู~ มาทำให้หนูมุนหันมาชอบคนขาวแล้วเลิกชอบคนดำซักที ;A;
    เฮ้ยยย ออบใจเย็น เราก็รู้ว่านายเครียด แต่นายอย่าทำแบบนั้นนะ ไม่งั้นอิดำขาดใจตายแน่ -[]- สงสารออบTT
    ใครเป็นคนห้ามอ่ะ !! (ตูชั่งกล้าถาม55 น้องโล่ใช่ป้ะ >< งื้อออออออออ เราอยากเห็นโมเม้นโล่ออบแล้ววว!!~)
    ไรท์มาต่อไวๆนะคะ โคตรจะุ้ลุ้น ดราม่า ดราม่า และโคตรดราม่า =0= อยากให้หวานมั่งอ่ะ -3-
     - ไรท์คะไรท์พิมผิดค่ะ จากหอบเป็นเอ่อ.. เป็นหอย มันเลยกลายเป็นเสียงหอยหายใจ == เกือบดราม่าแล้วนะคะ ฮ่าๆ ตรงช่วงบังชานค่ะ
    #121
    0