Killing camp ลับ ลวง ล่า [yaoi B.A.P]

ตอนที่ 8 : Five shot

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 พ.ค. 56





Five shot


 

 

เกร้ง เกร้ง ~


 

เคยลองถามตัวเองว่าที่เป็นอยู่นี้มันคืออะไรกัน...



 

แก้วสีขาวสนิทประกอบด้วยควันหอมกรุ่นของเครื่องดื่มรสขมจรดรงกับริมฝีปากเรียวช้าๆ พร้อมปรับองศาแก้วให้ของเหลวภายในไหลเข้าสู่ภายในริมฝีปาก รับรู้รสชาติขมฝืดหากแต่ช่วยบรรเทาความปวดหนึบภายในศรีษะได้ดี



 

เพล้ง!


 

“...”


 

แต่เพียงแค่ยังไม่ทันถึงค่อนแก้ว เสมือนว่าอุ้งมือของคนที่ถือมันไว้จะจงใจปล่อยร่วงให้หลุดลงไปแตกกระจายบนพื้นไม้ของตัวบ้าน เศษแก้วกระเด็นไปทั่วทิศทาง เช่นเดียวกับของเหลวสีน้ำตาลเข้มที่กระชอกเปลอะเปื้อนไปบนพื้น หากแต่มันไม่ได้รับความสนใจอะไรเลย ก็อย่างที่บอก


 

มันเสมือนว่ามือบางที่ถือเจ้าสิ่งนี้ไว้นั้นจงใจปล่อยให้มันตก...


 

ความรู้สึกปวดหนึบที่หน้าท้องทำให้ต้องเลื่อนมือไปกุม แผลที่ไม่ได้ลึกอะไรมากนักถึงแมจะถูกแทงมาจนสุดด้านมีด แตมันก็เป็นเพียงมีดเล่นเล็กๆ ดวงตาเรียวเอ่อร้อนขึ้นทันทีเมื่อนึกภาพ ชายคนรักที่เดินหันหลังจากตนไป โดยฝากรอยแผลนี้เอาไว้


 

เขาเข้าใจ...


 

ยูยองแจ เข้าใจว่าทำไม จองแดฮยอนถึงทำแบบนี้


 

แต่จะเข้าใจมากกว่านี้ หากจองแดฮยอน จะฆ่าเขาให้ตายเสียเลย ในคืนวันนั้น...


 

ผ่านมาแล้วกว่าหลายวัน ที่ยูยองแจไม่ได้พบเจอใครเลย ชีวิตเชามันช่างเรื่อยเปื่อยเกินกว่าที่ควรจะเป็น ไม่มีทั้งการติดต่อจากพี่ชายที่เปรียบเปนหัวหน้าด้วยอย่างบังยงกุก เคยโทรไปหาแต่ก็ดันปิดเครื่องไม่รู้เป็นยังไงบ้าง


 

หรือ แม้แต่การโดนตามล่าจากแดฮยอน ก็ยังไม่มีวี่แวว... เงียบจนน่าใจหาย


 

“เฮ้อ...”


 

เขาควรจะพอใจไม่ใช่หรอ กับชีวิตที่สบายแบบนี้... ชีวิตที่ดูไม่วุ่นวาย ไม่ได้มีการตามล่า หรือ ถูก ตามล่า ราวกับเป็นคำสั่งลมๆแล้งๆที่ไม่มีการกล่าวถึงมาเป็นเวลานาน นานจนอดคิดไม่ได้หรือว่าสิ่งที่เขาเจอนั้นเป็นเพียงแค่ฝันไป...


 

ความรู้สึกกังวลใจกำลังค่อยๆกัดกินหัวใจของยูยองแจช้าๆ เขาควรจะลงมือทำอะไรซักอย่าง อย่างเช่นการตามล่าตัวของ จองแดฮยอน บ้าง ไม่ใช่เป็นฝ่ายที่อยู่นิ่งๆแบบนี้ เครื่องมืออิเล็คทรอนิกถูกเปิดขึ้นในห้องมือสนิททำให้มีเพียงแสงจากจอภาพขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่เท่านั้นที่ปะทะกับใบหน้าติดหวาน


 

ข้อมูลของทั้ง จองแดฮยอน และ คิมฮิมชาน ยังคงอัพเดทเรื่อยๆ แต่ก็ดูไม่ค่อยมีประโยขน์มากนักเมื่อข้อมูลเหล่านี้ไม่สามารถระบุตำแหน่งที่อยู่ของบุคคลลสองคนนั้นได้ นิ้วเรียวเลื่อนไปเรื่อยก่อนจะสะดุดเข้ากับเมลบางอย่าง ไม่มียูสเซอร์ปรากฏ เป็น ยูสเซอร์นิรนาม


 

พอคลิกเข้าไป เนื้อหาภายในยิ่งทำให้คิ้วเรียวพากันขมวดมุ่น ความรู้สึกแน่นตื้นตีเข้ามาในลำคอจนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกตีบตัน มือกำแน่นจนวัถุที่จับต้องไว้แทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เหงื่อชื้นซึมทั่วขมับขาว ริมฝีปากสีแดงเรื่อเม้มติดกันแน่นจนแทบจะเป็นเส้นตรง ดวงตาไหววูบสั่นระริก  ข้อความเพียงสั้นๆหากแต่ทำให้จิตใจสั่นไหว...



 

นายจำที่ที่เราเจอกันครั้งแรกได้มั้ย? ยูยองแจ...


 

กระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่ความรู้สึกเห่อร้อนรอบดวงตา ไม่ต้องเสียเวลาคิดว่ามันถูกส่งมาจากใคร เงยหน้าขึ้นมองบนเพดานช้าๆ อย่างใช้ความคิด ก่อนจะก้มลงมองวันที่ที่เมลลึกลับนี้ส่งมา...


 

เมื่อ 3 วันก่อน...


 

เขาควรจะทำอย่างไรดี พระเจ้าครับ ยูยองแจคนนี้ควรจะทำยังไงดี?






 

 

กว่าหลายวันแล้วที่ผมยังอยู่ที่นี่


 

เก้าอี้แถวยาวมากมายตรงหน้า ร่างของเขาเลือกที่จะเดินไปจนสุดเส้นทางด้านหน้าก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้แถวหน้าสุด ก่อนจะยกมือขึ้นมาไว้ตรงหน้าราวกับกำลังวิงวอนขอร้องอะไรบางอย่าง


 

สถานที่แห่งความขาวบริสุทธิ์ มันไม่เหมาะเลยกับคนแบบเขา เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะขอพรใดๆ เพราะรู้ดี ว่าต่อให้ขอไปเท่าไหร่ ความมืดมิดอย่างเขขาพระเจ้าคงไม่มีทางหันมองและมอบสิ่งที่ต้องการให้แน่


 

ในตอนนี้ทำได้เพียงแค่สารภาพบาปและความผิดที่ทำลงไป แต่มันก็มากมายจนไม่รู้ว่าหากความตายมาเยี่ยมเยือนเขาจะสารภาพมันได้หมดมั้ย นึกแล้วกน่าขบขัน ที่คนอย่างเขามานั่งอยู่ในสถานที่แห่งนี้ พระเจ้าอยู่เพียงแค่ตรงหน้าเท่านั้น แต่ราวกับพระพระองค์นั้นหันหลังให้เขา หึ


 

ดวงตาคมเหม่อลอยมองไปยังเบื้อหน้าเมื่อสารภาพบาปในวันนี้เสร็จสิ้น เสียงเพลงที่คลอเบาๆมันทำให้จิตใจสงบอย่างบอกไม่ถูก เปลือกตาหน้าปิดลงช้าๆ ให้ภาพบางอย่างไหลเข้ามาในหัว รอยยิ้มเล็กๆแต้มบนใบหน้าหล่อเหลาเมื่อนึกถึงอะไรบางอย่าง ก่อนที่รอยยิ้มจะถูกกลืนหายไปเป็นความนิ่งเฉย สองมือกำแน่นจนชื้นเหงื่อ



 

ทำไม...


 

คำถามที่เกิดขึ้นทุกครั้งที่หลับตานึกถึงเรื่องบางอย่าง


 

แต่พอนึกถึงคำตอบของคำถาม นั่นมันก็เพราะตัวเขาเอง


 

เพราะตัวเขาที่เกิดมากับความมืดมิด ตัวเขาที่ใช้ชีวิตอยู่กับความโสมมบนโลกกว้าง ตัวเขาที่พยายามจะตะกุยหาแสงสว่างให้ตัวเองหลุดพ้มจากความโหดร้ายทั้งหลาย ตัวเขาที่พบกับแสงสว่างบางอย่างที่มาชะโลมหัวใจที่กำลังค่อยๆถูกความมืดมิดกัดกิน และ ตัวเขา ที่ไม่สามารถรักษาแสงสว่างนั้นไม่ได้ สุดท้าย...


 

เขากำลังจะกลายเป็นคนทำลายแสงสว่างนั่นเอง


 

น่าขำชะมัด...


 

เสียงหัวเราะในลำคอเกิดขึ้น รอยยิ้มขมขื่น กับความร้อนที่เห่อรอบดวงตาคม  ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะยิ้มให้กับภาพเบื้องหน้า รอยยิ้มปั้นแต่งที่จิตใจไม่ได้ยิ้มตาม เขาเป็นมนุษย์ที่ปั้นแต่งรอยยิ้มได้เก่งที่สุดเพื่อซุกซ่อนอารมณ์บางอย่างไว้ในส่วนลึกของจิตใจ อาจจะเพราะพบเจอความขมขื่นมาตั้งแต่เด็ก ทำให้เขามีรอยยิ้มหลอกลวงแบบนี้ได้ไม่ยาก



 

หัวเราะลั่นออกมาอีกครั้งอย่างแค้นเคืองในโชคชะตาของตัวเอง หากว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียวในที่แห่งนี้คงโดนเอ็ดเป็นแน่แล้ว ดวงหน้าหล่อเหลาก้มลงก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเอง ก่อนจะก้าวขาออกไปทางประตูกว้าง ซุกมือไว้ในกระเป๋าโค๊ทพร้อมกับแต้มรอยยิ้มอ่อนๆบนใบหน้าแบบที่ชอบทำ หยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูนิ่งๆอีกครั้ง พร้อมหันไปมองเบื้องหลังตัวเอง


 

รีบๆมารับผมไปซักทีเถอะ พระเจ้า... หรือ ท่านไม่เห็นใจในสิ่งที่ผมพร่ำบอกท่านเลยหรือยังไงกัน...




 

แอ๊ดด...


 

เสียงเปิดประตูเบาเรียกให้ชายหนุ่มหันไปข้างหน้าประตู ก่อนดวงตาจะเบิกด้วยความแปลกใจ แต่ก็เพียงไม่นานนัก เมื่อใบหน้านั้นปรับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแบบที่ชอบทำจนคนที่เปิดประตูเข้ามาใหม่ไม่ทันสังเกต


 

“อ่ะ!


 

พอคนมาใหม่เงยหน้าขึ้นมา ก็ต้องแสดงสีหน้าตกใจอย่างหนัก ด้วระยะความใกล้ชิดของคนสองคนห่างเพียงแค่ให้ลมเบาๆพัดผ่าน ใบหน้าที่แสดงความตกใจออกมาอย่างปิดไม่มิดเริ่มปรับสีหน้าให้นิ่งเรียบช้าๆก่อนจะถอยไปข้างหลัง หากไม่เพราะ คนที่มาอยู่ก่อนแล้วยื่นมือไปรั้งขอมือขาวๆนั่นไว้


 

“ยองแจ...”


 

เสียงทุ้มเบาหวิวเอ่ยออกมา คนถูกเรียกสะดุ้งตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆเงยหน้ามองร่างตรงหน้าและก็ต้องผงะถอยหลัง เมื่อใบหน้านั้นนิ่งเรียบราวกับตุ๊กตาไร้ชีวิต หลังเล็กๆแนบติดกับประตูโบสถ์ ทั้งยังถูกกักกั้นไว้ด้วยท่อนแขนจากคนตรงหน้าอีก ร่างกายของยองแจออกแรงสั่นน้อยๆ ก่อนน้ำตาหยดเล็กๆจะกลิ้งกลึงบนแก้มเนียน


 

แดฮยอนค่อยๆยื่นมือที่สั่นเทาไปยังใบหน้าหวานที่กำลังทิ้งหยดน้ำใสแต่ก็ต้องชะงักค้างไว้ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นคว้าเขาที่ข้อมือขาวกระชากอย่างแรงให้ร่างทั้งร่างนั้นเดินตามตนออกมาด้านนอก ขายาวก้างรวดเร็วออกห่างจากสถานที่อันบริสุทธิ์ลึกเรื่อยเข้าไปตามตรอกซอกซอยมืดมิดอับชื้น


 

ร่างทั้งร่างของยองแจถูกเหวี่ยงเขาปะทะกับกำแพงแสนสกปรกจนเสียงใสๆนั้นเผลอสบถออกมาด้วยความเจ็บ ตะหวัดสายตาจ้องมองไปที่คนด้านหน้าด้วยดวงตาขุ่นเคือง พร้อมเม้มริมฝีปากแน่น


 

“ไม่นึกเลยว่านายจะมาจริงๆ”


 

เสียงติดแหบอ่ยออกมาเบาๆ ทั้งยังแลบลิ้นเลียริมฝีปากตน ดวงตานิ่งมองร่างที่ติดสั่นนั่น ก่อนจะยกยิ้มขึ้นแบบที่ชอบทำ รอยยิ้มที่ซ่อนอารมณ์ทุกอย่างเอาไว้... ขาวก้าวช้าๆไปยังร่างของยูยองแจแต่ก็ต้องชะงักค้างไว้ก่อนจะถึงตัว


 

มือขาวสั่นเทากำแน่นกับวัตถุสีดำขลับถูกยืนมาตรงหน้า เรียกรอยยิ้มกว้างจากแดฮยอนได้เป็นอย่างดี ก่อนขาจะเริ่มก้าวเข้าใกล้ร่างนั้นอีกครั้ง


 

“อย่าเข้ามานะ!


 

เสียงของยองแจตะโกนลั่นเมื่อร่างของแดฮยอนเริ่มเข้ามาใกล้ตัวเอง ริมฝีปากแบบบางสั่นเล็กน้อย แต่ไม่ได้ทำให้ร่างที่ยังเยื้องกายเข้าใกล้หยุดการเคลื่อนไหวลง ดวงตาเรียวหลับแน่น สติทุกอย่างกำลังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทุกอย่างมันอึดอัภายในอกราวกับจะระเบิดออก เสียงของรองเท้าหนังกระทบพื้นยังคงดังใกล้มาเรื่อย...


 

ปั้ง!


 

หยาดน้ำตาไหลทันทีเมื่อสิ้นเสียงไกปืน ควันอ่อนลอยออกจากกระบอกที่เพิ่งส่งผ่านลูกตะกั่วไป ดวงตาเรียวค่อยเปิดขึ้นช้าๆ มือบางสั่นระริกทิ้งลงข้างลำตัวเช่นเดียวกับวัตถุดำขลับที่ทิ้งตัวลงบนพื้น



 

เสียงกระทบพื้นเงียบสนิทลง เช่นเดียวกับร่างที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า ท่อนแขนขวาอาบโชกด้วยของเหลวสีแดงข้น หากแต่ใบหน้าของผู้เป็นเจ้าของยังเรียบนิ่ง นิ่งจนคนกระทำอดไม่ได้ที่จะขนเนื้อตามร่างกายพากันลุกซู่ 



 

รอยยิ้มอ่อนถูกส่งมาให้ยิ่งเรียกให้น้ำตาของยูยองแจไหลพราก ร่างกายพากันร่วงไหลไปกำบพื้นผนังโสมม ชันเข่าขึ้นก่อนจะหน้าลงไป  ร่างกายเล็กสั่นเทาราวลูกนกแรกเกิด เสียงสะอื้นที่พยายามกั้นไว้หากก็ยังได้ยินแว่ว ก่อนร่างทั้งร่างจะถูกกระชากขึ้นอย่างแรงจากคนที่เจ้าตัวเพิ่งจะทำร้ายไป แขนขวากับเลือดแดงสดที่ยังไหล มือสีแทนบีบแน่นที่แขนขาวๆจนต้องชักสีหน้าด้วยความเจ็บ ยิ่งออกแรงกระชากเลือดก็ยิ่งทะลักจนลามมาเปอะเปื้อนตัวอีกคน



 

“ปล่อยนะ!!



 

หากแต่ก้ไม่ยอมแพ้ เมื่อยองแจส่งแขนของตัวเองผลักเข้าอย่างแรงกับแผ่นอกของแดฮยอนเพื่อให้อีกฝ่ายปล่อยตัวเองและถอยห่างไป ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บ เจ็บทั้งกายทั้งใจ แขนขาวแดงเถือกไปหมดจากแรงกระชาก ของเหลวสีสดจากอีกฝ่ายก็ยังไหลไม่หยุด หากแต่ในสมองของยองแจกำลังว่างเปล่า ใจนึงก็รู้สึกเจ็บปวดที่เห็นอีกฝ่ายบาดเจ็บ ยิ่งเป็นเพราะฝีมือเขาเองด้วย...



 

แต่หากอีกใจนึง หากยังนึกสงสาร หากยูยองแจยังนึกสงสารและอาลัยอาวรต่อจองแดฮยอนแบบนี้...



 

“ปล่อยซิ!! …อั้ก!


 

ร่างกายถูกเหวี่ยงอัดกระแทกกับผนังตึกอย่างแรงอีกครั้ง จนต้องแสดงสีหน้าออกมาอย่างเจ็บปวด น้ำตารื้นที่แห้งไป กลับมาไหลพรากอีกครั้ง จับจ้องไปยังร่างที่เดินเข้ามาใกล้ สองแขนของแดฮยอนยกขึ้นกักกั้นร่างของยองแจไว้สองข้าง ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมายังเขาด้วยความนิ่งเฉย...




 

“พัฒนาขึ้นแล้วนะ ยูยองแจ”

 

 

แรงกดดันมหาศาลจากคำพูดของคนตรงหน้ายิ่งทำให้ราวกับว่าสติของยูยองแจจะดับสิ้นไป ลมหายใจแผ่วเบาเป่ารดบนผิวแก้มเนียน ตรงข้ามกับเจ้าของร่างใต้การควบคุมที่มีลมหายใจติดขัด แรงบีบหนักๆที่ต้นแขนเรียกให้ต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเหมือนกระดูกจะแตก เงยหน้ามองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาก็ต้องหลุบสายตาหนีแทบจะทันทีเมื่อพบกับดวงตาคมดุดันที่จับจ้องราวกับต้องการให้ร่างกานเขาตกออกเป็นเสี่ยงๆ



 

“ฉันเฝ้าถามพระเจ้าตลอดเวลาว่าทำไม...”



 

“...”



 

เสียงทุ้มมีเสน่ห์เอ่ยเบาๆที่ข้างใบหู ลมหายใจร้อนเป่ารดจนสัมผัสได้เพราะเสี้ยวหน้านั้นโน้มลงมาใกล้นัก คำพูดที่แฝงด้วยความกำกวมทำให้ยองแจเงยหน้ามองอีกฝ่ายทั้งยังชักสีหน้าด้วยความสงสัย เสี้ยววินาทีเขาแอบเห็นรื้นน้ำตาที่คลอบนดวงตาขุ่นมัวแดงกล่ำก่อนมันจะค่อยๆไหนลงมาตามผิวแก้มสีแทนของจองแดฮยอน...



 

ไม่กล้าจะเอื้อนเอ่ยคำพูดใดๆออกไปต่อ



 

“ฉันถาม ถามว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้ ทำไม... ทุกคนที่ฉันรักต้องทิ้งฉันไป ทำไมฉันจะต้องพบเจอแต่ความเจ็บแค้นเพียงลำพัง ทำไมจะต้องอยู่อย่างเดียวดาย ฉันเฝ้าถามหาแสงสว่างในชีวิต จนฉันได้เจอกับมัน...”



 

ดวงตารื้อแดงจับจ้องลึกไปบนใบหน้าติดหวานนิ่ง ริมฝีปากยังคงขยับพรั่งพรูความอัดแน่นในใจออกมาอย่างไม่เคยกระทำมาก่อน ก้อนสะอึกใหญ่ถูกกลืนลงคอ ก่อนน้ำตามากมายจะพากันหลั่งไหลไม่ขาดสายอย่างไม่คิดจะอายยูยองแจ จองแดฮยอนไม่เคยเป็นแบบนี้ รอยยิ้มที่ปั้นแต่งปกปิดความเศร้าหมองของตัวเองมาโดยตลอด มันได้ถูกพังทลายลงเพียงเพราะสิ่งที่เขากำลังต้องดำเนินทำอยู่



 

“แสงสว่างของฉันคือนาย ยูยองแจ...”



 

น้ำตาที่แห้งหืดไปพากันไหลอีกครั้งแข่งกับคนตรงหน้า มือขาวออกแรงผลักแผ่นอกกว้างเบาๆ เสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นก่อนจะค่อยๆทรุดร่างของตัวเองลงไปนั่งบนพื้นสกปรก มือสองข้างยกขึ้นปิดหน้าตัวเอง ริมฝีปากแดงกัดกันแน่นจนกลัวว่าจะได้แผล แดฮยอนนั่งยองลงช้าๆให้ระยะระหว่างพวกเขาเท่าเทียมกัน ก่อนจะโน้มใบหน้าของตนไปใช้หน้าผากแตะกับหน้าผากของยองแจ



 

“แต่รู้อะไรไหม?



 

“...”



 

พอซักที เลิกพูดต่อได้มั้นจองแดฮยอน หลุดคำพูดทั้งหมดไว้



 

“ชีวิตที่มีแต่ความมืดมิด ชีวิตที่เลวร้ายยังไงมันก็ยังต้องเลวร้าย ต่อให้ดิ้นรนยังไงก็ไม่มีทางจะเหนี่ยวรั้งแสงสว่างไว้ได้... ”



 

พอได้แล้ว ไม่อยากฟังอีกแล้ว ไม่อยากฟังอะไรจากริมฝีปากที่กำลังขยับเอื้อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นๆนี่อีกแล้ว พอที พอทีจองแดฮยอน...



 

“สุดท้ายแล้ว เป็นยังไงรู้มั้ย? สุดท้ายแล้ว...ก็ต้องเป็นฝ่ายทำลายแสงสว่างนั้นเอง”



 

ยองแจรู้สึกชาวาบไปทั้งร่างกายกับคำพูดของอีกฝ่าย ก่อนจะปล่อยเสียงสะอื้นไห้ออกมาอย่างไม่เกรงสายตาร่างตรงหน้า แรงไหวจากร่างกายที่อ่อนล้า ทั้งกายและใจ แทบอยากจะดับสลายหายไปจากที่ตรงนี้ ไม่รู้ว่าตอนที่อีกคนพูดนั้นพูดออกมาด้วยสีหน้าแบบไหน แต่คนฟังนั้นกลับทรมานมากจนไม่สามารถจะแสดงสีหน้าได้ตามต้องการเช่นกัน



 

แรงดิ้นมากมายพยายามจะให้ตัวเองหลุดออกจากการเกาะกุมของคนที่รู้จะมีแรงเยอะกว่า ทั้งจิดทั้งตีอย่างแรง แต่ก็ดูจะไม่เป็นผล  ควานมือไปตามข้างๆร่างกายแต่ก็ต้องถอนใจเมื่ออาวุธปืนสีดำขลับคู่กายไม่อยู่ตรงนี้ กลับไปนอนกลิ้งเอกขเนกอยู่บนพื้นเยื้องออกไปไม่ใกล้ไม่ไกล แรงบีบจากอีกคนยิ่งมากขึ้นเมื่อแรงดิ้นยิ่งเพิ่ม เจ็บ เจ็บไปหมด



 

“ปล่อย!! ปล่อยฉัน จองแดฮยอน!!



 

เสียงใสตะโกนลั่น หากแต่ไม่ได้ช่วยอะไร กลับยิ่งเหมือนเพิ่มอารมณ์โทสะเสียอีก



 

“ทำไมนายถึงมีชีวิตที่ตรงข้ามกับฉัน ทำไม ยูยองแจ!! ทำไม... ทำไม...”



 

เหมือนคนขาดสติ เสียงตะโกนแข่งลั่นทำให้ร่างของยองแจหยุดนิ่ง ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มนั้นจะค่อยๆแผ่วลงเช่นกัน...



 

“ทำไมต้องเป็นนาย ทำไมนายต้องทำคดีนี้...”



 

เสียงนั้นยังคงเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา แรงบีบที่แขนหายไปแล้วเพราะร่างตรงหน้านั้นลดทิ้งแขนลงข้างลำตัว  ดวงหน้าหล่อที่เคยปรากฏรอยยิ้มตลอดเวลาเศร้าโศกอย่างไม่มีการปิดบัง นั่นยิ่งทำมห้ดวงใจของยองแจแทบจะหยุดเต้นเสีย มือขาวยื่นไปสัมัสข้างแก้มกร้านเบาๆ



 

ใช่ ทำไมเขาต้องได้รับทำคดีนี้...



 

เมื่อไม่นานมานี้ มีสายจากผู้บัญชาการใหญ่เข้ามา บอกกับเขาและบังยงกุกว่า งานนี้ไม่ใช่แค่ล่าเพียงเพื่อต้องการตัวนักโทษแบบปกติทั่วไป แต่เพราะผู้ร้ายในคดีนี้เป็นถึงองค์กรลึกลับที่มีความผิดมากมายนับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นการฆ่าคน ธุรกิจสิ่งเสพติด รับงานผิดกฏหมายทุกรูปแบบ เป็นองค์กรลึกลับที่เข้ามาแฝงในกรมตำรวจหลายต่อหลายครั้งแต่ไม่สามารถตามจับได้ จนในที่สุดเมื่อวันที่ คิมฮิมชานเผยตัวออกมาว่าเป็นแฝง หลังจากนั้นสองสามอาทิตย์ข่าวต่างๆเกี่ยวกับองค์กรลับนั่นเริ่มมีมากขึ้น เริ่มจากที่รู้ตัวหัวหน้านั่นก็คือ คิมฮิมชานเอง จนผ่านไปอีกไม่กี่อาทิตย์ชีวิตของยูยองแจที่เคยมีจองแดฮยอนอยู่ร่วมด้วยก็กลายเป็นเหลือตัวคนเดียวเพราะชายหนุ่มนั้นหายตัวไปอย่างไร่องรอย ถ้าถามว่า จองแดฮยอนมาอยู่กับยูยองแจได้อย่างไร...



 

เดิม จองแดฮยอนไม่ได้เข้ามาสนิทชิดใกล้กับยูยองแจเพราหวังผลจะมาสืบเสาะความลับ ชายหนุ่มแค่หลงรักในความสว่างไสวนี้และยอมทิ้งความมืดมิดไว้ด้านหลัง มาจับมือแสงสว่างที่ช่วยฉุดดึงเขา



 

หากแต่จองแดฮยอนเป็นน้องชายต่างมารดาของคิมฮิมชาน...



 

ในวันที่มีข่าวเรื่องฮิมชาน จองแดฮยอนก็เริ่มเปลี่ยนไป แล้วไม่กี่อาทิตย์ถัดมาเขาก็หายตัวไปอย่างที่ได้เล่าไว้ในตอนแรก จนอีกมีกี่วันถัดมา รายชื่อของจองแดฮยอนก็ปรากฏขึ้นมาที่บัญชีดำ ในฐานะของคนใกล้ชิดของผู้บงการองค์กรลับ



 

ครั้งแรกที่รู้มันราวกับว่าหัวใจของยูยองแจแทบจะแหลกสลาย รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนไม่ดียังพอว่า แต่ทำไมต้องเป็นหนึ่งในผู้ร้ายที่เขาทำคดี



 

คำสั่งออกมาอย่างชัดจน



 

ผู้ร้ายสองคนนั้นโทษหนักนัก จำเป็นต้อง จับตาย...



 

“งั้นฉันถามมั่งซิ จองแดฮยอน...”



 

ใบหน้าหล่อเลื่อนขึ้นมองคนตรงหน้าตนอย่างเลื่อนลอย ริทฝีปากสีแดงสดขยับช้าๆ ดวงตาใสนั้นรื้อน้ำตาแดงกล่ำหากดูว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวาความคับแค้นภายในแผ่นอกมันมีมากจนแทบอยากจะระเบิดออก



 

“ทำไมนายต้องเป็นผู้ร้ายในคดีนี้...”



 

เสียงหวานหูเอื้อนเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาเรียวปิดลงอย่างอ่อนล้า ก่อนร่างทั้งร่างจะซวนเซลงไปนอนกองอยู่กับพื้น ด้วยความร้อนที่เห่อขึ้นรอบกายขาว ท่ามกลางสายตาตื่นตกใจของแดฮยอน



 

ใช่แล้วจองแดฮยอน หากนายถามฉันว่าทำไมฉันต้องทำคดีนี้ ฉันก็อยากจะถามนายกลับ ว่าทำไม...



 

ทำไมนายต้องเป็นผู้ร้ายในคดีนี้ด้วย...



-----------------------------------------------------------------

 

 

แอบรู้สึกว่ามาต่อให้เต็บแค่นี้อย่ามาต่อดีกว่าป้ะ??

555555555555555555555555555

กรั่กๆกๆกๆกๆกๆกๆกๆกๆกๆกๆกๆกกๆ  -  -

นี่คึกมากอยากจะอัพ เพราะเป็นพวกบ้ายอ 555555555555

แต่ดันไม่ค่อยมีเน็ต+ความขี้เกียจทะลุจุดศูนย์ *โดนรองท้าปาหัว*

ขอบคุณทุกท่านที่อ่านแล้วเม้นกันได้น่ารักน่าชื่นชม ขนาดนี้ T….T

คนเขียนเห็นแล้วรปริ่มจริงๆเลยจ้ะ

ปล.นี่เจอเม้นคนที่ฮาตรงความมืดมิดของอิพี่แด้เหมือนเราเลย คือตอนแต่งไปก็แหกปากหัวเราะไป แบบสาบานว่ากำลังพยายามบิ๊วอารมณ์แต่งให้มันเศร้อยู่ ถ้าแด้ไม่ดำบทมันจะเศร้าใช่ม้ายยย?? กร๊ากกกกกกกกกกกก *ทำร้ายแด้ทำไม?*

ปล2.ขอบคุณน้องใหม่ heyismai มากที่กรุณาทำโปสเตอร์ฟิคให้พี่ *จับจูบเหม่งสิบที*

แต่เอิ่บ เน็ตพี่ป่ามาก พี่อัพรูปไม่ขึ้น~~ *แค่อีพนิยายยังช้าแทบอ้วก(?)

รอวันพี่กลับก่อนนะ พี่จะรีบไปเอาขึ้นเลย โปสเตอร์ของน้องใหม่ โฮววว ว  T^T

อยากจะเอาขึ้นแล้วอ่ะ ชอบบบ แต่ทำไมมมมมมมมม~~~
 

อย่าเพิ่งทิ้งเรานะ เราอาจจะมาอัพช้าไปบ้าง(หรา) แต่เราก็ยังจะอัพมันต่อไปนะจ๊ะ

ปูลู ตอนหน้าจะนำเสนอ บังชาน กบั 4พีแดแจโล่ออบ *ห่ะไม่ใช่ละ*

555555555555555555555555555555555555555555555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

248 ความคิดเห็น

  1. #240 taitony (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 15:20
    ทำไมต้องเป็นแบบนี้ๆๆ
    #240
    0
  2. #204 Tuang_Zzaa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 19:51
    แด้แจ้ เป็นอะไรที่เศร้ามากอ่ะ

    สงสารทั้งคู่เลย ฮืออออออออออออออ

    ไรท์ทำร้ายอ่าาาาา TwT
    #204
    0
  3. #191 Som O Usanee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 02:37
    กรี๊ด หนูมุนของแม่ ใจเย็นๆค่ะลูก
    #191
    0
  4. #120 ZooS666 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 18:48
    อัพด่วนๆๆๆๆ
    กรี้ดดดดดดดด ค้างมากค่าา
    สงสารแด้แจ้อ่ะ 
    #120
    0
  5. #119 ha_ana (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 02:49
    สงสาร ยองแจอ่าาา เศร้า:( ตอนต่อไปเปน บังชานใช่มั้ย รออยุ่นะคะ>,<
    #119
    0
  6. #118 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2556 / 16:35
    ตอนนี้เป็นอะไรที่หน่วงมาก ;-; อย่างเจ็บอ่ะ 
    ทรมานทั้งคู่เลย TT 
    #118
    0
  7. #117 fannaly (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 18:28
    สนุกมากค่ะ แต่งเพิ่มอีกนะค่ะ อ่านไปอ่านมาตั้งแต่เช้านี่ 6 โมงละยังอ่านอยู่เลย สนุกจังเลยถึงจะจิตวิทยาไปนิดหน่อยก็เถอะแต่ชอบมากค่ะหาคนที่แต่ง นิยาย แล้วออกมาเป็นแบบนี้ไม่ได้ง่ายๆเลยนะค่ะ
    #117
    0
  8. #116 Minamo Tsuchimikado (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 11:18
    สงสารพี่จ๋องและพี่แจ้ T.T/
    #116
    0
  9. #115 toptap (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 22:22
    T______________________________________________________________________________________T
    โฮร่ววววววววววววววววววววววววว     สงสารทั้งสองคนมากอ่ะ
    #115
    0
  10. #114 MicKy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 16:27
    โอ๊ยมันจะเศร้าไปถึงไหนเนี้ย รู้สึกว่ามันจะปวดใจจริงๆ นะ ทั้งสองคนเลยอ่ะ
    ทำไมแด้ต้องเป็นผู้ร้าย และทำไมแจ้ต้องเป็นคนทำคดีนี้ มันจะลงเอยอย่างไร

    จุดจบจะเป็นแบบไหน อยากให้แด้กับแจได้อยู่ด้วยกัน ไม่ต้องทำร้ายกันอีกแล้วอ่ะ

    #114
    0
  11. #113 M!!!!!!O_o (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 14:48
    สงสาร TT
    #113
    0
  12. #112 baconz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 11:51
    โอยยย อ่านตอนนี้เเล้วมันหน่วงๆ เศร้าอ่ะ ฮือๆๆๆ

    สองคนนี้หนีไปด้วยกันไปดีกว่า อยู่อย่างงี้ตอ้งฆ่ากันเอง อยากจะทำก็ทำไม่ได้
    #112
    0
  13. #111 mymintmaple (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 01:12
    โอ้ย ฮรืออออออออออออออออออออ์ น้ำตาไหลพรากกกกกกกกกกก~ TTTTTTT[]TTTTTTT
    ทำไมล่ะ ทำไมทั้งๆที่แด้มันไม่ได้ทำผิดแต่เป็นแค่คนใกล้ชิดชานนี่ แค่นี้ก็ต้องโดนด้วยหรอ ?
    แงงงงงงงง ไม่ไหวนะแบบนี้ อ่านไปช้ำไป งรื้ออออ ;A; สงสารแด้มากกกกกกกกกกกกกกก!!
    สงสารแจ้เหมือนกัน แต่แด้นี่แบบเฮ้ยยย ขอเหอะ อย่าดราม่าไปกว่านี้เล้ยยย~ มาต่อไวๆนะไรท์นะ 
    รอฉันรอเธออยู่(?)~ เค้าไม่ทิ้งไรท์หรอกนะ 555555555555
    #111
    0
  14. #110 elf (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 22:56
    งื้ออออออ สงสารทั้งสองคนอะT_T

    บีบหัวใจมากน่ะไรเตอร์ โฮกกกกกกกกก
    #110
    0
  15. #108 MicKy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 10:08
    สงสารทั้งคู่เลยนะ แบบว่าทั้งๆ ที่รักแต่ก็ต้องมาไล่ล่ากันแบบนี้



    แด้แกทำแบบนี้ทำไมนะ มันทรมานนะ ต้องทำร้ายคนที่ตัวเองรักแบบนี้



    และแจ้ก็ดูเหมือนจะใจอ่อนทุกครังเวลาเห็นคนที่รักเจ็บ ส่วนแด้แกก็เพลาๆ มือบ้างก็ได้

    ไม่คู่ว่ามันจะสิ้นสุดตรงไหน เพราะมันบีบหัวใจทุกครั้งที่เวลาสองคนนี้เจอกันแล้วต้อง

    มาสู้กันเองเพราะว่าเส้นทางที่ได้เลือกเดินมันเป็นเส้นขนานนี่สิ เฮ้ออออออ
    #108
    0
  16. #107 ต้นหญ้าแสนสนุก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 22:33
    มาอัพเร็วๆนะค่ะ กำลังอินเลย แดแจ้อย่าทำร้ายกันเลยเราเจ็บแทน
    #107
    0
  17. #106 toptap (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 20:29
    สงสารทั้งคู่เลยอ่ะ  TT
    #106
    0
  18. #105 love you So Beast (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 15:32
    น่าจะยิงทะลุหัวใจไปเลย มันไส้ 5555
    #105
    0
  19. #104 mymintmaple (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 01:08
    โหยยยยย จุก ทำร้ายกันไปทำร้ายกันมามันไม่ดีหหรอกนะตัวเองงง TT[]TT
    หนีไปด้วยกันเหอะ ที่ไหนก็ได้ แบบนี้ไม่ไหวนะ คนอ่านมันอินจะตาย *ร้องไห้~*
    สงสารแจ้อ่ะ สงสารแด้ด้วย ฮืออออ ไรท์คะ ไรท์แอบแต่งทำร้ายแด้มาก 555555555
    'เพราะตัวเขาเกิดมากับความมืดมิด' เกือบร้องไห้ละ หลุดขำเยอะมากตอนแด้อยู่ในโบสถ์ 55
    โอ้ยยย ฮืออออ แจ้~ ไม่ได้ตั้งใจจะยิงแด้ใช่มั้ย TT แล้วนั่นแกจะทำอะไรแจ้ห๊ะ ดำ !!!!
    ไรท์มาต่อไวๆนะ ฮือออ TT{}TT
    #104
    0
  20. #103 M!!!!!!O_o (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 16:59
    สงสารทั้งแด้กันแจ้เลยอะT^T
    #103
    0
  21. #102 Bloody crimson (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 13:37
    เรื่องนี้พล็อตเรื่องบีบคั้นหัวใจมากกก
    ต้องล่าและถูกล่าโดยคนที่รักกันเนี่ยนะ โอ๊ยยย
    แจ้ยังเหมือนจะใจอ่อนอยู่
    แล้วแด้ไม่ใจอ่อนหน่อยเหรอ? ใจอ่อนหน่อยเหอะะ
    #102
    0
  22. #101 Heyismai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 07:48
    เราโกรธนายจองแดฮยอน T_______T! ทำไมต้องฝืนตัวเองขนาดนี้ด้วยก็ไม่รู้

    ไม่อยากทำยูยองแจจริงๆ ก็พากันหนีไปต่างประเทศก็ได้นะ 55555 ทำแบบนี้คนอ่านมันอิน!! 

    คือ ณ จุดๆนี้ใครจะว่ารีดเดอร์คนนี้บ้าก็ไม่สนใจแล้ว มันอินอ่ะ ทรมานแทน! 

    ยูยองแจแสดงอาการอาลัยอาวรณ์แค่ไหน ร้องไห้แค่ไหนยังรู้สึกสงสารได้ไม่เท่าแดฮยอนที่เก็บอารมณ์ไว้ :(

    บางทีก็อยากจะบอกยองแจว่า ถึงแดฮยอนจะทำร้ายนาย ในใจแดฮยอนก็ไม่ต่างกันเลยนะ แต่บางทีก็โกรธว่ะ T^T



    -

    ตกใจมากๆเลยที่อยู่ก็เห็นชื่อยูสตัวเอง 55555555 ทุกคนอาจจะคิดว่าเป็นคำยอนะคะ แต่นั่นมาจากใจจริงๆ

    คือน้อยคนนะที่จะแต่งฟิคออกมาให้ได้อารมณ์ขนาดนี้ ปกติเวลาเจอฟิคก็จะเป็นพลอตนักเรียนใสๆ

    แต่เรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่น้อยที่จะเกิดในชีวิตจริง ต้องจินตนาการของไรท์เตอร์ล้วนๆ แล้วสามารถถ่ายทอดออกมาได้แบบ

    สุดยอดเลย คนอ่านอินได้ขนาดนี้นะ จะบอกว่าไม่ได้ยอเลย นี่คือคำชมจากใจจริงๆ >__<

    ยังไงก็ขอบคุณไรท์เตอร์พี่ป็อปอีกทีนะคะ ขออนุญาติเรียกอย่างนี้น้า 55555 ขอบคุณที่อยากจะมาอัพทุกวัน

    ตั้งใจว่าจะทำโปสเตอร์กับแบนเนอร์เรื่องนี้ให้ ทำเสร็จแล้วเดี๋ยวเมนชั่นไปหาที่ทวิตเตอร์นะครับผม จุ๊บๆ <3
    #101
    0
  23. #100 elf (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 22:49
    เเทงใจมากอะไรเตอร์;_;

    เข้าใจความรู้สึกยองเเจเลย เเบบ อ้ากกกกกกกกกกกกก

    #100
    0
  24. #99 army (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 21:49
    ทำไมมันสนุกอย่างนี้อ่ะ ขอบคุณมากนะค่ะ
    #99
    0