Killing camp ลับ ลวง ล่า [yaoi B.A.P]

ตอนที่ 10 : Seven shot

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 พ.ค. 56







Seven shot



 

 

นายทำแบบนั้นไม่ได้นะมุนจงออบ...



 

เสียงเรียบนิ่งที่เอ่ยขึ้นจากด้านหลังเรียกให้คนที่กำลังจมอยู่กับความคิดสะดุ้งจนสุดตัว เหงื่อซึบตามขมับถูกเช็ดออกด้วยมือที่กำลังติดสั่นเล็กน้อยก่อนเจ้าตัวจะหันไปหาคนที่ยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตู



 

“เข้ามาทำไม?



 

“แล้วนายจะทำอะไรหละ?



 

“นี่ ยังไงฉันก็เป็นพี่นายนะจุนฮง อย่าเรียกกันห้วนๆ!



 

จงออบพูดออกไปด้วยติดจะหงุดหงิดเล็กน้อย ร่างสูงขาวของจุนฮงใช้มือตนปิดบานประตูอย่างเบาเสียงเพราะกลัวจะรบกวนคนป่วยที่บิดตัวไปมาเบาๆด้วยความทรมานเล็กน้อยของพิษไข้ ขายาวพาร่างของตัวเองเดินมาใกล้คนตัวเล็กกว่าที่ยังยืนก้มหน้านิ่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย ในมือนั้นกำแน่นกับวัตถุแหลมคมที่คนเห็นถีงกลับต้องพลูลมหายใจออกมา



 

“นา... อ่า จงออบฮยองไม่น่าจะคิดทำแบบนี้นะ...”



 

“แล้วนายคิดว่าฉันจะทำอะไรห๊ะ!?



 

ส่ายหัวอย่างขัดใจกับคำพูดที่ได้ยินจากร่างสูงขาว จงออบย้ายตัวเองมาที่โต๊ะกลมข้างเตียงก่อนจะวางวัตถุแหลมคมในมือของตนลง แล้วหันมาสนใจคนที่ยังยืนแสดงสีหน้าบอกอารมณ์ไม่ถูกอีกครั้ง กรอกตาขึ้นอย่างขัดใจเมื่อคิดว่าจุนฮงคงนึกว่าตนจะฆ่าปาดคอยูยองแจแน่ๆ ลมหายใจหนักถอนออกมาพร้อมกับยกแขนสองข้างขึ้นกอดอกตัวเองไว้หลวมๆ



 

“ฉันไม่ได้จะฆ่าปาดคอยูยองแจ แต่เสื้อของเขามันติดคออึดอัดเกินไปเลยจะกรีดออก...”



 

ปลายตามองไปยังร่างของคนไข้ที่นอนหายใจสะดวกขึ้นมาเล็กๆ ลำคอขาวที่แต่เดิมถูกพันธนาการด้วยเสื้อผ้าคอสูงชวนอึดอัดถูกกรีดเปิดออกตรงช่วงคอออกซึ่งเมื่อเป็นแบบนี้จากเดิมที่คนที่โดนพิษไข้เล่นงานนอนหายใจรวยรินอย่างทรมานก็เริ่มหายใจสะดวกและลดอาการดิ้นทรมานลง...



 

“แล้วทำไมไมถอดออกดีๆ?



 

คำถามนั้นทำให้จงออบนิ่งไปซักพัก เขามองคนตัวสูงตรงหน้าก่อนจะถอนหายใจอีกรอบ ถ้าหากที่มีคนเคยกล่าวไว้ว่าการถอนหายใจมันทำให้ชีวิตคนสั้นลง ป่านนี้มุนจงออบคนนี้คงกลายเป็นคนใกล้ตายไปแล้วแน่ๆ แต่นะ ถ้าตายได้ก็คงจะดีไม่น้อย... เหอะ



 

“ตอนแรกก็ว่าจะปาดคอทิ้ง แต่เปลี่ยนใจ”



 

พูดด้วยหน้าตานิ่งๆตามสไตล์ตัวเองทิ้งไว้แค่นั้นก่อนจะออกเดินจากห้องไปทิ้งให้จุนฮงมองตามอย่างุนงง ตอนแรกว่าจะปาดคอทิ้งงั้นหรอ เหอะ...



 

เขารู้มุนจงออบไม่กล้าทำแบบนั้นหรอก เพราะมีตัวแปรสำคัญอย่าง จองแดฮยอน...



 

พอเห็นว่าอีกคนเดินพ้นจากห้องไปและประตูบานขาวก็ปิดสนิท ร่างสูงของเด็กหนุ่มก็ย้ายตัวเองไปยืนใกล้ๆเตียงคนไข้ สายตาอ่อนโยนถูกส่งไปจับจ้องร่างที่เริ่มนอนหายใจปกติขึ้นบนเตียงกว้าง มือสีขาวซีดยืนไปแตะลงบนหน้าผากชื้นเหงื่อนั่นเบาๆ แม้ร่างของคนไข้จะไหวตัวเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้น เด็กหนุ่มจึงไม่ได้ละมือของตัวเองออก รอยยิ้มเล็กๆปรากฏบนริมฝีปากได้รูป ก่อนจะพูดพึมพำเสียงเบาเหมือนพูดอยู่กับตัวเอง



 

“ขอให้พระเจ้าคุ้มครองนะครับ ฮยอง...”



.
.
.


 

 

“จงออบฮยองกำลังเจ็บปวดอยู่ใช่รึเปล่า”



 

ผ่านไปหลายชั่วโมงจากเหตุการณ์ในห้องพยาบาลที่ทำให้ห้องทำงานแสนกว้างนี้ถูกปกคลุมด้วยความเงียบ ก่อนเด็กหนุ่มตัวขาวจะเป็นฝ่ายทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนี้ลง คนถูกตั้งคำถามถึงกับชะงักเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดที่ดังก๊อกแก๊กทั่วห้องลงแทบจะทันที เรียวตารีเล็กเสมองเจ้าของคำถามที่นั่งอยู่ตรงโซฟาด้านหลังตนก่อนจะเบ้หน้าอย่างนึกขัดใจ



 

“ฉันต้องตอบนายรึเปล่า?



 

เด็กหนุ่มยิ้มให้กับสิ่งที่ไม่ใช่คำตอบที่ตัวเองต้องการเบาๆ แล้วลุกขึ้นเดินไปยืนอยู่ข้างคนที่หันไปสนใจจอคอใขนาดยักษ์โดยที่อีกฝ่ายยังแทบไม่ทันรู้ตัว



 

“จงออบยังมีจุนฮงนะ...”



 

คำพูดแผ่วเบาพร้อมสัมผัสโอบรอบตัวทำให้คนที่นั่งจมกับข้อมูลบนจอกว้างชะงักค้างอีกครั้ง มองดูใบหน้าเด็กหนุ่มที่สะท้อนอยู่บนจอ ดวงตานั่นปิดลง ใบหน้าอ่อนเยาว์ตามอายุซบลงกับลาดไหล่ที่ไม่ได้เล็กแต่ก็ไม่ใหญ่ของตน



 

ไม่ได้ปฏิเสธสัมผัสนี้ แต่ในใจมันกำลังนึกสับสน เรียวคิ้วชมวดมุ่นเมื่อนึกถึงหน้ารุ่นพี่ผิวแทนที่เพิ่งกลับมาแล้วหายตัวออกไปอีกรอบ พลันทำให้นึกถึงร่างที่อยู่บนเตียงกว้าง



 

เจ็บปวดเหมือนถูกมีดเป็นร้อยมากรีดแทง แต่กลับรู้สึกเหมือนถูกบรรเทาอาการเจ็บปวดเมื่อได้รับคำพูดเยียวยารักษาจากร่างที่กอดตัวเองอยู่...



 

มุนจงออบมั่นใจว่าเขาเจ็บปวดกับทุกการกระทำที่ จองแดฮยอนปฏิบัติกับยูยองแจ แต่มุนจงออบไม่มั่นใจกับความรู้สึกที่เหมือนถูกบรรเทาอาการเจ็บจากทุกกิริยาที่ชเวจุนฮงทำกับตน... ไม่มั่นใจ ว่ามันคือความรู้สึกอะไร...



 

“อย่ามาทำแบบนี้ นายก็รู้...”



 

“รู้ว่ามุนจงออบรักจองแดฮยอน...”



 

ไม่ทันจะเอ่ยจบก็เป็นฝ่ายจุนฮงเองที่พูดแทรกออกมา อ้อมแขนถูกคลายออก พร้อมกับสีหน้าที่แสดงถึงความเจ็บปวดจากเด็กหนุ่ม มุนจงออบถึงกับต้องเบ้หน้ามองลงบนพื้นห้องเมื่อไม่อาจจะสู้กับสายตาแบบนั้นได้



 

ทำไมอยู่ๆก็รู้สึกอึดอัดภายในอก...



 

“แดฮยอนฮยองรักยูยองแจ นายก็รู้ทำไมถึงไม่คิดจะตัดใจ!?



 

เสียงนั้นเอ่ยขึ้นคล้ายการตะคอก เด็กหนุ่มมุ่นคิ้วแสดงสีหน้าเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด เช่นเดียวกับคนที่นั่งก้มหน้านิ่งมองพื้นเบื้องล่าง ริมฝีปากนั่นเม้มติดกัน พร้อมกับดวงตาเรียวเล็กที่ค่อยปิดลง ความร้อนมันเห่อขึ้น ทำให้ต้องหาวิธีขับไล่...



 

“ทำไมนายถึงไม่มองคนใกล้ตัวแบบฉันมั่งเลยหละ... จงออบ”



 

น้ำเสียงที่เคยกึ่งตะคอกแผ่วเบาลง พร้อมกับร่างกายสูงของจุนฮงที่ทิ้งตัวลงนั่งชันเข่าให้ระดับสายตาเท่ากับจงออบ จริงๆก้ไม่อยากหวังให้ความรู้สึกถูกตอบสนองเพราะรู้ดีว่ามันเป็นไปได้ยาก แต่จะไม่มีหน่อยเลยหรอ ความหวั่นไหวในใจของมุนจงออบหนะ... ไม่มีเลยรึไงกัน



 

“เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ...”






 

กริ๊งง กริ๊งงง



 

ร่างสองร่างที่กำลังจ้องหน้ากันนิ่งต้องสะดุ้งอย่างสุดตัวเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เด็กหนุ่มตัวสูงถอนหายใจพรืดก่อนจะออกเดินไปยังสิ่งที่ยังส่งเสียงร้องเรียกความสนใจ



 

“ฮัลโหลครับ?



 

*...*



 

ปลายสายกล่าวเพียงไม่กี่ประโยคแต่ทำให้จุนฮงถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนปลายสายจะวางไปทิ้งให้เด็กหนุ่มตัวสูงขาวขมวดคิ้วมุ่นกับคำพูดจากที่โพรงออกมาขาดๆหายๆรัวๆเร็วๆ ชนิดที่ยังไม่ทันได้ตอบกลับด้วยซ้ำ ริมฝีปากแดงสดเม้มติดแน่นอย่างพยายามจะใช้ความคิดเรียบเรียงประโยคที่ได้ยินมาเมื่อครู่



 

เสียงสั่นเทา...



 

น้ำเสียงขาดๆหายๆราวกับคนที่ภายในลำคอมันแห้งผาด...



 

ฮิมชานฮยอง...



 

ยังไม่ทันจะจับใจความอะไรได้ ปลายสายก็หลุดตัดไป



 

“ใครโทรมา?



 

“ฮิมชานฮยอง...”



 

แทบจะทันทีที่ได้ยินชื่อของปลายสายมุนจงออบลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าตื่นตกใจก่อนจะย้ายร่างของตัวเองมายืนตรงหน้าคนที่ยังนิ่งจับจ้องเครื่องมือสื่อสารภายในมือ



 

“ว่าไง ฮิมชานฮยองอยู่ไหน แล้ว…?



 

“บอกแค่ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วสายก็ตัดไป...”



 

ตอนนี้ใบหน้าของจงออบนั้นแทบจะไม่ต่างจากจุนฮงเลย คิ้วเรียวขมวดมุ่นกับสิ่งที่ตัวเองได้ยิน มันน่าแปลกเกินไป ปกติฮิมชานเป็นคนที่พูดอะไรมักจะพูดให้เคลียเสมออาจด้วยเพราะเจ้าตัวเป็นถึงตัวหลักของพวกเขาทั้งยังมีอายุที่มากกว่าทำให้มีวุฒิในการพูดคำอธิบายด้วย แต่นี่หาไปหลายวัน กลับโทรมาเพียงแค่บอกว่า ไม่ต้องเป็นห่วง แล้วสายก็ตัดไป...



 

“เสียงฮยองเขาแหบๆแห้งๆ...ดูเหนื่อยๆด้วยหละ”



 

นั่นยิ่งทำให้คิ้วที่เดิมก็แทบจะขมวดติดกันอยู่แล้วยิ่งมุ่ยเข้าไปใหญ่ จงออบยกมือขึ้นมาดันหน้าผากตัวเองไว้อย่างต้องการใช้ความคิด เกิดอะไรขึ้นกับ คิมฮิมชาน...



 

ปั้ง!



 

สองร่างที่นิ่งเงียบไปต้องสะดุ้งสุดตัวอีกครั้งเมื่อผู้มาใหม่ที่หายตัวไปครึ่งค่อนวันกลับมาด้วยสภาพกายที่เหนื่อยล้า ใบหน้าหล่อผิวแทนชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ เสื้อผ้าสกปรกราวกับไปมุดทะเลาะกับสัตว์เดรัจฉานมา จองแดฮยอนโผล่เข้ามาท่ามกลางความตกใจของน้องทั้งสอง ก่อนเจ้าตัวจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างเหนื่อยอ่อน



 

“แดฮยอนฮยอง เมื่อกี้ฮิม...”




 

“เขาโทรเข้ามาหาฉันเหมือนกัน นี่ก็เลยรีบกลับมา....”



 

คนที่ยังนั่งหอบตัวโยนอยู่บนโซฟาพูดออกมาอย่างรีบร้อนจนกลัวว่าจะสำลักอากาศหายใจตายก่อนเพราะต้องทนกับความเหนื่อยล้าด้วย ผ้าเย็นๆถูกส่งให้จากมือของจงออบเพื่อให้แดยอนได้เช็ดทำความสะอาดคราบเหงื่อไคลบางส่วน รอยยิ้มเล็กๆส่งให้แทนคำขอบคุณ จงออบทำเพียงก้มหัวให้เล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่หน้าจอขนาดยักษ์



 

“ย...ยองแจเป็นยังไงบ้าง?



 

แม้น้ำเสียงตอนแรกจะชะงักค้างไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเอ่อยถามออกไป ความเงียบปกคลุมทั้งห้องเมื่อจงออบเลือกที่จะไม่ตอบแต่ยังสนในกับการละเลงนิ้วมือลงบนคีย์บอร์ด ส่วนจุนฮงที่ยังยืนอยู่ที่เดิมก็ได้แต่มองคนสองคนสลับกัน



 

“เข้าไปดูเองซิครับ”


 

พอเห็นว่าบรรยากาศเงียบเกินไป คนถูกถามก็ถอนหายใจพรืดก่อนจะออกความคิดเห็น แม้ว่าไม่ได้อยากจะพูดแบบนั้นเท่าไหร่นัก...



 

“...”



.
.
.

 


 

ติ๊ง ติ๊ง ติ้ง...



 

จนแล้วจนรอดก็ทำไม่ได้... ทั้งที่เป็นคนบอกอีกฝ่ายเองว่าต่อไปนี้จะไม่มีความปราณี แต่เพียงแค่เห็นร่างที่สั่นเทาราวกับลูกนกนั้นทิ้งตัวลงกองบนพื้นต่อหน้าต่อตาก็แทบจะทันทีที่จะพุ่งตัวเข้าไปรับเอาไว้อย่างไม่มีความลังเล ร่างกายชื้นเหงื่อ เสียงหอบหายใจถี่รัวแต่กลับแผ่วเบา ใบหน้าขาวจัดที่เห่อแดง เรือนกายขาวอบอวนด้วยไอร้อนจากพิษไข้ ทำให้จองแดฮยอนนึกโษตัวเองที่ทำอะไรรุนแรงไปกับร่างกายนี้



 

ยูยองแจ...



 

มือสีแทนยื่นไปยังร่างของคนป่วยบนเตียงขาว อยากจะสัมผัสร่างกายนี้ด้วยความอ่อนโยนเหมือนที่เคยทำ แต่มันเหมือนมีทิฐิบางอย่างปิดกั้นเอาไว้ กกระทำทุกอย่างหยุดลงกระทันหัน ริมฝีปากได้รูปเม้มแน่นเป็นเส้นตรง ดวงตาคมหลี่มองร่างคนป่วยก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา



 

ตัดสินใจวางมือของตัวเองลงบนเรือนผมนุ่มก่อนจะลูบไล้เส้นผมนั้นเบาๆ ปัดปอยผมที่ลงมาปกปิดแก้มเนียนใส นิ้วเรียวยาวเกลี่ยแก้มนุ่มนั้นด้วยรอยยิ้มบางเบาที่แต้มอ่อนๆอยู่มุมริมฝีปาก เป็นรอยยิ้มที่แม้แต่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัว เพราะมันเป็นรอยยิ้มที่เขาไม่ได้จงใจปั้นแต่งมันขึ้นมา...



 

“อื้ออ...”



 

เสียงครางฮือจากร่างบนเตียงทำให้แดฮยอนต้องรีบดึงมือตัวเองกลับ ลุกขึ้นยืนอย่างเร็วก่อนจะถอยห่างจากเตียงกว้าง ภายในใจเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาข้างนอกอก มองดูร่างที่เริ่มขยับกายเบาๆ ทั้งดวงตาเรียวที่หลับสนิทนั่นกำลังค่อยๆปรือขึ้นมา



 

“...อ่ะ”



 

ลืมตาได้เพียงเล็กน้อยคนป่วยก็ต้องรีบหยีตากลับทันทีเพราะแสงจากหลอดไฟที่สว่างจ้าอยู่ ยกมือขึ้นกุมขมับตัวเองเบาๆก่อนจะส่ายๆหัวถูกใบกับหมอนนิ่มๆเรียกสติของตัวเองโดยยังไม่รู้ว่าพฤติกรรมทั้งหมดนั้นกำลังถูกจับจ้องอยู่



 

!! แด...น”



 

เมื่อจัดการกับอาการมึนงงของตัวเองได้แล้วสายตาของยองแจก็ไปปทะเข้ากำลังร่างของคนที่ยังยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตู แม้จะตกใจเล็กน้อยในตอนแรกแต่ก็พยายามจะเอ่ยเสียงรียกเจ้าของร่างนั่น หากแต่ในลำคอมันแห้งผาดไปหมด แม้แต่คำสั้นๆอย่างชื่อคนตรงหน้านั้นยังไม่สามารถเอ่ยออกมาได้เต็มเสียง



 

“...”



 

แก้วน้ำใบเล็กถูกยื่นมาให้ตรงหน้า ยองแตเงยมองผู้หวังดีก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น หลังจากหยัดกายขึ้นกึ่งนั่งแล้วก็ยังคงนิ่งไว้ ไม่คิดจะยื่นมืออกไปรับแก้วใบใสตรงหน้า ทำเพียงเงยหน้ามองอีกฝ่ายเพียงเท่านั้น



 

“กินซะ...”



 

วางแก้วน้ำงกับโต๊ะข้างเตียงก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่เยื้องออกไป จองแดฮยอนหลับตาลงช้าๆ โดยมียูยองแจที่ยังคงนิ่งมองอีกฝ่ายอยู่ ไม่มีคำพูดจากริมฝีปากใครหลุดออกมา ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำเกลือที่หยดลงในขวดเหนือเตียงสีขาวเป็นจังหวะ



 

ตัดสินใจหยิบแก้วใบใสขึ้นมาก่อนจะค่อยๆจิบช้าๆ ทันทีที่มีการเคลื่อนไหวดวงตาคมเปิดขึ้นอีกครั้งก่อนจะแสยะยิ้มจางๆที่ริมฝีปาก



 

“หึ ไม่กลัวจะใส่อะไรให้กินรึไง...”



 

เพล้ง!



 

เสียงแก้วตกกระแทกพื้นแทบจะทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบ ดวงตาเรียวเบิกกว้างก่อนจะอ้าปากออกมาคล้ายว่ากำลังจะพูดอะไรซักอย่าง แต่กลับถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะลั่นจากคนที่เพิ่งจะพูดประโยคชวนให้ตกใจเมื่อครู่



 

“ล้อเล่นหน่า...”



 

ร่างนั้นลุกขึ้นไปก่อนจะจับขวดพลาสติกที่มีน้ำบรรจุอยู่ขึ้นดื่ม แล้วจึงค่อยมาเทใส่แก้วใบใหม่ เหมือนว่าจงใจจะให้ยองแจดูว่าน้ำภายในขวดนั่นไม่มีอะไรจริงๆ แก้วใบใหม่ถูกยื่นมาให้ มือขาวติดจะสั่นเล็กน้อยยื่นไปรับมาถือไว้อย่างกล้าๆกลัวๆ



 

“นาย... ช่วยฉันมาทำไม”



 

เอ่ยถามออกไปก่อนจะวางแก้วในมือลงบนโต๊ะข้างเตียง ดวงตาเรียวที่เดิมสั่นไหวกลับแข็งกร้าวขึ้น เรียกรอยยิ้มจากคนถูกถาม อีกแล้ว... รอยยิ้มที่ปั้นแต่งขึ้นมา



 

“หึ ก็เคยบอกไม่ใช่หรอ...”



 

“...”



 

“ว่าแมวหยอกหนูหนะ มันจะไม่หยอกจนหนูตายหรอก...”



 

รอยยิ้มกว้างแต้มลงบนใบหน้าหล่อเหลาทันทีที่จบประโยค ใบหน้าติดหวานวูบไหวทันทีที่ได้รับคำตอบนั่น ดวงตาเรียวรื้อคลอน้ำใสเบาๆแต่ก็พยายามสกัดกั้นเอาไว้


 

เขาจะไม่แสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นอีก...



 

“ยูยองแจ... นายรู้รึเปล่าว่าเกมส์ของเราสองคนมันเพิ่งเริ่ม ที่ผ่านมามันก็แค่ อินโทร...”



 

สิ้นเสียงนั้นร่างของคนพูดก็เดินหายออกไปจากห้อง ทิ้งให้คนที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงได้พิจารณาคำพูดทั้งหมดของอีกฝ่าย รอยยิ้มเย็นที่ฉาบฉายก่อนที่ร่างนั้นจะเดินออกไป มะนทำให้ใจเขากระตุกวูบ



 

สัมผัสได้ถึงความสูญเสียที่แท้จริง



 

ความสูญเสียที่กำลังจะได้เจอ...



 

เคร้ง เพล้ง!



 

แก้วใบใสพลิกตะแครงก่อนจะกลิ้งตกลงจากโต๊ะสูงด้วยฝีมือของคนที่ยังนอนนิ่งอยู่บนเตียง ของเหลวภายในแก้วไหลออกเปลอะเปื้อนพื้นสีขาวหากกลับปรากฏคราบผงบางอย่าง ก้นแก้ว... หึ ทำไมเขาจะไม่ได้มอง ในขวดหนะไม่มีอะไร แต่ในแก้วมันก็ไม่แน่ไม่ใช่รึไง...



 

และ เขามันใจว่าจองแดฮยอนรู้ทัน รู้ทันว่าเขาจะต้องรู้ว่าน้ำแก้วใหม่นั้น ควรจะรับมันไปกินหรือตั้งมันไว้เฉยๆ



 

หากนี่เพิ่งจะเป็นการเริ่มต้นอย่างที่จองแดฮยอนบอกจริงๆ




 

หลังจากนี้เกมส์ก็คงจะดำเนินไปอย่างไม่มีคำว่าปราณีอีกแล้วซินะ...






--------------------------------------------------------------------------------------


 

ช่วงบันเทิงสไตล์คนเขียน มาเวิ่นกันเถอะ!
 

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

หายไปนาน คิดถึงคนเขียนม้ายยยยยยยยยยยยยยยย #โดนตบปลิว

หายนานคนอ่านหายหมดป่ะเนี่ยยย

เงียบ สงสัยจะหายหมดแล้ว ถถถถถถถถถถถถถถถถ 
TT…TT

55555555555555555555555555555555555555555555555555

เราขอโทษ เราไม่มีเน็ต อ่ะฮรื่ออออ คืออยู่ๆเน็ตที่หอก็พัง อัพไม่ด้ายยยยยยย

นี่เขาเพิ่งมาซ่อม ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

คือเราทำการปรับเนื้อหาใหม่เบาๆตั้งแต่ตอนนี้ #ปรับอะไร? 555555555

ไหนๆก็แบบ ไม่มีเน็ตเลยปรับเรื่องนิดหน่อย

อย่างที่จองแดว่า นี่เพิ่งเริ่มต้น #ห่ะมีมาตั้ง6ตอนเพิ่งเริ่ม?

จะได้แต่งยาวๆไง กะว่าไม่มีอะไรทำก้แงฟิคแก้เครียดเรื่องเรียน

55555555555555555555555555555555555555555555

 

อย่าเพิ่งทิ้งเขานะ 5555555555555

อ้อ ใครอยากอ่านฉากหวานๆ.... เรื่องนี้ เอรอะ 55555555

ติดตามเราต่อไปแล้วกันน นเอ๊ะ จะมีฉากหวานๆมาให้อ่านป่าวน้า เรื่องนี้~~~

กรั่กๆๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆแอร้กก #โดนรองเท้าปาหัว

 

นี่เวิ่นไร้สาระอีกละ คนละฟีลกับฟิค 555555555555555555555

เอาเถอะ เราอย่าเครียดไปใย ตอนนี้อาจจะดูคลุมเคลือ เอ๊ะ

ใครนึกว่าหนูมุนจะฆ่าปาดคอน้องแจ้ ~~~~ ใครรร หนุมุนออกจะจิตใจดี

แล้วใครหวังเอ็นซีบังชานนน เอ๋ ~~~ 55555 จะมีดีมั้ยหนอออ

ทำไงดี คนเขียนไม่ถนัดเล๊ยยยย -3- 5555555555555555555

 

5555555555555555555555555555555555555555555555555555555

 

ไปละ เจอกันตอนหน้านะจ้ะ บายยยยยย ไอเลิฟยูคนอ่านทั้งหลาย <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

248 ความคิดเห็น

  1. #206 Tuang_Zzaa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 21:35
    มันจะเศร้าเกินไปแล้วนะครัช แหม่
    #206
    0
  2. #193 Som O Usanee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 03:06
    ฮือออออออออ ไรท์เตอร์ทำเราร้องไห้ ฮือออออออออออออออ ทำไมมันเศร้าและบีบหัวใจกันขนาดนี้นะ แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #193
    0
  3. #165 แทแท แปะ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 17:28
    ไรเตอร์อย่าดองเดี๋ยวลีดเดอร์งอน ฟิคดีๆแบบนี้หาไม่ได้แล้วนะ อย่าให้ค้างสิคะ น้าๆๆมาอัพไวๆ
    #165
    0
  4. #140 MicKy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 10:46
    ดีนะที่ออบเปลี่ยนใจไม่ทำแล้ว คงจะเพราะแดจริงๆ สินะ

    แต่สงสารออบอ่ะ แด้ทำแบบนี้ก้อใจร้ายเกินไปแล้วนะ

    เปิดใจให้จุนฮงดีกว่า เพราะจุนฮงก้อคงจะเจ็บปวดไม่น้อยเหมือนกัน

    เฝ้าดูอยู่ห่างๆ คอยห่วงใย แต่ออบไม่เคยคิดที่จะสนใจเลย

    คิดแต่ว่าตัวเองเจ็บปวดอยู่คนเดียว คิดเรื่องของจุนฮงบ้างเถอะ



    แล้วฮิมจะเป็นยังงัยบ้างล่ะ ไหนจะแด้แจ้อีก เรื่องนี้จะมีฉากหวานๆ ด้วยเหรอ

    แต่ก็คงว่าจะได้อ่านฉากหวานๆ บ้างนะคะ ^___^
    #140
    0
  5. #139 Eiine (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 01:54
    ไรท์อ่ะหายไปตั้งนาน แต่ถึงยังไงก็ไม่ทิ้งไปไหนหรอก ก็เรื่องมันสนุกหนิ แต่ไม่มาต่อฉากยังชานจะทิ้งจริงๆนะเออ #อ่ะล้อเล่น แต่เค้าสงสารออบอ่ะ เปิดใจให้น้องจูเถอะ ฮือๆเศร้า
    #139
    0
  6. #137 ha_ana (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2556 / 19:44
    โหยย นึกว่า ออบ จะฆ่า แจ ซะแล้ว
    อยากเห็นฉากหวาน ของ บังชาน ???

    555555
    เรารออ่านอยุ่นะ มาอัพเร็วๆนะ
    #137
    0
  7. #136 Tianmimi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2556 / 19:22
    โหยไรท์ เล่นแรงอ่ะ นึกว่าจะให้ออบบี้ปาดคอแจ้จริงๆซะแล้ว

    ถึงยังงงๆอยู่ว่าตกลงมันมีฉ่กหวานๆมั้ย

    แต่ฉากมักเน่ไลน์นี่ก็หวานที่สุด(ในเรื่อง)แล้วนะไรท์>\\\<

    เราคิดว่านะ555555



    มาต่อไวๆนะไรท์ เรารออยู่นะไรท์

    #ปาหัวใจให้ไรท์รัวๆ❤
    #136
    0