†Night Hunt † : ล่าล้างรัตติกาล

ตอนที่ 11 : ราตรี IX - สมาชิก 4 ขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 พ.ค. 52

ราตรี IX

- สมาชิก 4 ขา -

 

        แฮ่ก- -แฮ่ก- -แฮ่ก  เราต้องหนี  หนีไปให้ไกลพวกมัน

                ฮะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า  หนีหัวซุกเข้าไปเถอะสาวน้อย  ถึงเจ้าจะหนีไปที่ใดข้าก็ได้กลิ่นเลือดของเจ้าอยู่ดี แท็ปตะโกนก้องหัวเราะราวคนโรคจิต

                เลิกเล่นได้แล้วนะแท็ป  การติดต่อจากโจนี่ถูกตัดขาด  ฉันเกรงว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเขา โรสเอ่ยเตือน  สีหน้าของเธอกระตุกเล็กน้อย

                ก็ช่างไอ้โง่นั่นปะไร  ถ้าพลาดก็เรื่องของมันฉันไม่เห็นจะสนเลย แท็ปไม่ใส่ใจคำทัดทาน  ยังคงมีท่าทีสนุกกับการไล่ล่า

                จะทำยังไงดี? เหลือแค่เราคนเดียว  จะไปตามใครมาช่วยดีล่ะ? โธ่สวรรค์โปรด  ทำไมพระเจ้าท่านไม่ช่วยเหลือลูกบ้างเนี่ย? หรือเพราะลูกอยู่ในโบสถ์ที่มันหันหลังให้ท่านกัน

                ชาระนั่งห่อตัวอย่างหวาดผวา  มืออันสั่นเทาลูบคลำลำแขนไปมา  นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกกลัวจับใจ  ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยต้องเผชิญหน้ากับแวมไพร์แบบนี้มาก่อน  ความจริงเธอน่าจะเป็นซิสเตอร์อยู่ในโบสถ์บ้านนอกแบบเดิมถ้าเธอไม่เห็นแก่เงินก้อนโต  ให้ตายสิ!!

                จับได้แล้ว

                เสียงดังจากด้านบนที่เธอเงยหน้าขึ้นไปมองแล้วก็ต้องร้องออกมาอย่างตกใจ  เมื่อมันห้อยหัวแสยะเขี้ยวที่เยิ้มไปด้วยน้ำลายเหนียวหนืดส่งให้  ร่างบางลุกขึ้นเตรียมจะหนีแต่ก็ต้องถูกปัดกระเด็นไถลไปกับพื้นจนแขนขาถลอกเรียกเลือดซึมชื้น

                ชาระรู้สึกว่าเธอกดทับกับอะไรบางอย่างจนเจ็บแปลบแล้วก็รำลึกได้ว่า  เธอยังมีเจ้าสิ่งนั้นอยู่!

                ไม่พูดพล่ามทำเพลง  รีบหยิบโลหะสีเงินออกมาจากภายในเสื้อแล้วเล็งไปที่เจ้าแวมไพร์ที่ดูจะถูกใจกับการดิ้นรนกระเสือกกระสนจะมีชีวิตอยู่ของคนตรงหน้า

                เอาสิ  ยิงเลย มันเอ่ยท้า

                เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

                กระสุนถูกยิงออกมา 4 นัด  ทว่า...กลับพลาดเป้าหมด  ไม่ใช่เพราะเธอยิงไม่เป็น  แต่เพราะมือเธอสั่นเกินกว่าจะควบคุมมันไหว

                เป็นอะไรไป  ไม่ถูกซักนัดเลยนะ แท็ปทำน้ำเสียงล้อเลียนและเดินตรงเข้ามาใกล้

                เปรี้ยง!

                กระสุนเฉี่ยวข้างแก้มเขาไป  เหมือนจะไร้ผล  ทว่า...แท็ปถึงกับหน้าเสียตาวาวโรจน์อย่างโมโหกับบาดแผลที่ปวดแสบปวดร้อน

                นังเด็กบ้า! กระสุนเงินนี่หว่า!” เขาปัดปืนในมือชาระกระเด็นพร้อมกับตบร่างบางกองไปกับพื้น ฮึ่ม  ตายซะเถอะแก!” แท็ปกางกรงเล็บหมายจะจิกทะลุร่างบาง 

                ฉับพลัน- -เขาก็เป็นฝ่ายถูกกระแทกไปติดกับต้นไม้ด้วยแรงปะทะอันมหาศาลจากอาคันตุกะ 4 ขาที่ยืนจังก้าอยู่

                กะ- -แก  ไอ้หมาเวร!”

                คะ- -คุณหมา!” ชาระโพล่งร้องออกมาด้วยความดีใจที่เห็นมันมาช่วยและรู้สึกโล่งอกที่มันไม่เป็นอะไร

                โธ่เว้ย!  แกล้งตายนี่หว่า  โรส! จัดการเจ้าหมานี่ทีสิ- -โรส!” แท็ปตะโกนเรียกแต่ไร้วี่แววของหญิงสาวคู่หู  แล้วสายตาเขาก็เหลือบไปเห็นร่างของเจ้าหล่อนที่นอนจมกองเลือดห่างออกไปไม่ไกล  ร่างที่ถูกขย้ำด้วยคมเขี้ยวอันเหนือชั้นกว่า โรส!!”

                แท็ปปราดเข้าไปช้อนร่างของโรสขึ้นมาอ้อมแขน  ทั้งโกรธทั้งเจ็บแค้นที่เจ้าหล่อนถูกปลิดชีวิต

                พวกแก- -พวกแกจะต้องชดใช้!” แท็ปคำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าหาชาระที่ไม่ทันได้ตั้งตัว  แต่ความไวของมันก็ไม่เท่าเจ้าของเท้าทั้ง 4 ที่อ้อมมาดักหน้าได้ทัน

                คมเขี้ยวเข้าขย้ำกลางลำคออย่างรวดเร็วก่อนจะกดร่างผอมแห้งลงกับพื้น  เป็นครั้งแรกที่แท็ปรู้สึกตื่นกลัวกับสัตว์เดรัจฉานตรงหน้า  ฝ่าเท้าลุ่นๆวางทาบที่อกของเขาก่อนที่ความหนักจะถูกกดทับลงมาจนกรงเล็บจิกฝังเข้าไปในเนื้อร่าง

                กะ...แก  พวกฉัน- -มันแค่หางแถว...เท่านั้น  พวกแกไม่มีวัน...ต่อต้านพวกเราได้หรอก มันกระเสือกกระสนที่จะเปล่งเสียงพูด  มือซีดเซียวยกขึ้นมาชูนิ้วกลางให้เจ้าหมาก่อนจะแสยะปากที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ท่านเคาน์- -จงเจริญ

                สิ้นคำ  หมาป่าสีทมิฬก็ฉีกกระชากคอหอยของแท็ป  เขาสิ้นลมหายใจในทันทีทั้งที่นิ้วกลางยังชูค้างและรอยยิ้มเหยียดยังแต้มอยู่บนริมฝีปาก

                อีกแล้วที่เด็กสาวต้องพบกับภาพอันน่าสยดสยองที่กระตุกขวัญหลอนประสาทจนแทบบ้า  นี่เธอกำลังถูกดึงเข้าสู่วังวนแห่งเรื่องบ้าบออะไรกันนี่?

                เจ้าหมาหันควับมามองชาระ  คาบเลือดที่ติดริมฝีปากเรียวยาวกับคมเขี้ยวนั้นน่าพรั่นพรึง  มันค่อยๆก้าวตรงเข้ามาหาเธอช้าๆ

                ยะ...อย่าเข้ามานะ น้ำเสียงแผ่วเบาเปล่งออกมาอย่างยากลำบาก  เธอถอยกรูดไปทีละนิดไร้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นยืนจนชนเข้ากับบางสิ่ง กรี๊ดดดดด!”

                กรีดร้องสุดเสียง  สะดุ้งสุดตัวตะเกียกตะกายจะถอยห่าง ไม่นะ- -อย่ากัดฉันเลย!!”

                ขวัญอ่อนซะจริง เสียงแกมหงุดหงิดโพล่งขึ้นจากด้านหลังทำให้ร่างบางรีบหันไปมอง

                ใบหน้างดงามอันแสนคุ้นเคยที่ตอนนี้คิ้วเรียวสวยย่นลง  แววตาสีฟ้าเขียวแยประกายดุทอดมอง

                พระ- -พระคาร์ดินัล!” ชาระโผเข้ากอดเซลาฟทันทีทำเอาหญิงสาวเซไปเล็กน้อย แวมไพร์น่ากลัว- -หมาน่ากลัวกว่า!” ชี้ไพล่ไปด้านหลังโดนไม่ยอมหันกลับไปมอง

                เซลาฟมองเลยผ่านหัวเธอไปพบเจ้าหมานั่งมองตรงมาที่เธออย่างสงบเรียบร้อย

                ถ้าจะทำเละเทะแบบนี้ก็ช่วยไปห่างๆโบสถ์หน่อยจะได้มั้ยอากัส เซลาฟถอนหายใจกับผลงานชวนอ้วกที่เด่นชัดด้วยแสงจันทร์ที่ส่องกระทบ

                เจ้าหมาเหมือนจะรู้ตัวว่าโดนว่า  มันผงกหัวเล็กน้อยเป็นเชิงรับ

                ออกมาจากโบสถ์งั้นสินะ เธอเปรยถาม

                ค่ะ ชาระตอบเสียงเหนื่อยอ่อน

                ยัยเด็กบ้า! ย้ำนักย้ำหนาแล้วว่าอย่าออกมาจากโบสถ์  ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึยังไง!? เซลาฟว้ากลั่นจนริคกุต้องเอามืออุดหูพลางบ่นเบาๆว่ายัยแก่ขี้บ่น

                กะ- -ก็พวกแวมไพร์มันเป็นแปลงเป็นคนชรา  ดิฉันสงสารก็เลย... น้ำเสียงเบาลง  ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นนาย

                สงสาร? เฮอะ! ให้ตายเถอะ- -แวมไพร์น่ะมันมีสารพัดวิธีที่จะล่อหลอกมนุษย์โดยใช้ความอ่อนแอภายในจิตใจนั่นก็คือความสงสารและใจอ่อน!”

                ใครจะเลือดเย็นเหมือนแม่ล่ะ ริคกุทำเสียงบ่นอุบล้อเลียนเรียกหางตาของเซลาฟตวัดมาครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาที่เด็กสาวเบื้องหน้า

                ขอโทษค่ะ ชาระจ๋อยลงถนัดตา ตะ...แต่ถ้ามันบุกเข้ามาในโบสถ์ละคะจะเป็นอย่างไร?

                งี่เง่า  ไม่มีปีศาจตัวไหนเล็ดรอดเข้ามาได้ถ้าฉันไม่อนุญาต เซลาฟพูดเสียงจริงจัง

                จริงอย่างที่เซลาฟพูดนั่นแหละชาระ ไบรอันเสริม

                คุณไบรอัน ชาระหันไปมองไบรอันด้วยสีหน้างุนงงระคนสงสัย

 

                ตำแหน่งของฉันไม่ได้มีไว้เท่ห์ๆหรอกนะชาระ เซลาฟบอกด้วยมาดนิ่งผิดกับปกติ เขตอาคมของคาร์ดินัลคนนี้น่ะ  มันแรงกว่าอาคมของพ่อมดหมอผีซะอีก

                เขตอาคม? ชาระยิ่งรู้สึกงงมากขึ้นไปอีก

                ที่แม่กำชับให้เธออยู่แต่ในโบสถ์ก็เพราะว่าพวกแวมไพร์จากภายนอกไม่สามารถเข้าไปได้ยังไงล่ะ ริคกุอธิบาย

                ทำไมล่ะ? ชาระมุ่นหัวคิ้วจนแทบจะผูกติดกัน

                เธอนี่จะบื้อพอๆกับหน้าตาไปถึงไหน- -ก็หมายความว่ารอบๆโบสถ์นั้นมีเขตอาคมของแม่อยู่น่ะสิ ริคกุพ่นลมหายใจอย่างนึกปลง

                เขตอาคม?

                ใช่  ซึ่งพวกฉันเองถ้าจะเข้าไปข้างในได้ก็ต้องให้เธอคลายอาคมก่อน  แต่ปกติจะไม่กางหรอกถ้าสมาชิกอยู่กันในโบสถ์นอกจากจำเป็นจริงๆ  แม้จะรู้สึกอึดอัดอยู่บ้างก็ดีไม่เป็นไรเพราะกางแค่รอบๆไม่ได้กางภายใน ไบรอันเป็นฝ่ายตอบคำถาม  เพราะขืนให้ 2 แม่ลูกตอบคงไม่ได้เรื่องเป็นแน่

                แล้วทำไมพระคาร์ดินัลถึงไม่บอกดิฉันก่อนไปละคะ? ชาระหันมามองเซลาฟด้วยใบหน้าตัดพ้อ

                ขี้เกียจอธิบาย เธอตอบห้วนๆ

                นี่เพราะความขี้เกียจของสตรีตรงหน้าทำเอาเธอเกือบจะได้กลายเป็นอาหารของแวมไพร์ซะแล้ว  คิดอยากจะโต้กลับแต่ก็ทำไม่ได้ด้วยกลัวสายตาดุกับคำพูดชวนหาเรื่องของเจ้าหล่อน

                และก็เพราะ...เธอมีบอดี้การ์ดที่แข็งแกร่งอยู่แล้วทั้งคน เซลาฟพยักเพยิดหน้าเล็กน้อยไปที่เจ้าหมาที่นอนหมอบอยู่อย่างสบายอารมณ์

                เจ้าหมา... ชาระเอ่ยเรียก  มันผงกหัวขึ้นมามอง ขอโทษที่กลัวเจ้านะ  และขอบใจที่ช่วยฉันไว้

                ไม่เป็นไร มันตอบเนิบๆ

                แต่ว่าฉัน...หือ- -ห๊า ชาระร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ ถ้าเธอหูไม่ฝาดเธอได้ยินมันตอบกลับ

                ก็บอกว่าไม่เป็นไร มันย้ำเสียงราบเรียบ

                พูดได้!”

                ก็พูดได้น่ะสิ มันยืดตัวอย่างเกียจคร้าน

                ชาระบุ้ยใบ้พูดอะไรไม่ออกหันไปขอคำตอบจากเซลาฟที่ยืนอยู่อย่างอ่อนใจกับท่าทางของเด็กสาว

                ฉันลืมแนะนำไปสินะ  นี่อากัส  ซิลเวอร์คราวด์  บิชอปคนหนึ่งของโบสถ์  และเป็นหน่วยปฏิบัติการเหมือนคนอื่นๆ เซลาฟแนะนำ  เจ้าหมาลุกขึ้นนั่งพยักหน้ารับกับคำกล่าว

                แล้วร่างมหึมาสีดำก็กลับกลายสู่ร่างมนุษย์ผู้ชายรูปร่างบึกบึนดูน่ากลัว  แต่กระนั้นดวงตาสีเหลือช่างอ่อนโยนผิดกับรูปลักษณ์ภายนอกซะเหลือเกิน

                คะ...คน ชาระตกใจ

                ถ้าจะพูดให้ถูก  ต้องเรียกว่ามนุษย์หมาป่าต่างหาก ริคกุเสริมอย่างอารมณ์ดี ว่าแต่เราจะยืนคุยกันอยู่อย่างนี้เหรอฮะแม่  ผมว่าเข้าไปข้างในกันดีกว่า เขาเสนอความคิด

                ก็เข้าไปสิ เซลาฟเอ่ยไล่

                ไปใกล้โบสถ์ตอนนี้ก็โดนย่างสดดิ  ปลดเขตอาคมออกก่อนมันจะยุ่งยากนักรึไงฮะ ริคกุทำหน้าหงุด  หลายครั้งเขารู้สึกเหมือนว่าผู้เป็นมารดาอยากจะจับเขาโยนใส่เขตอาคมซะเหลือเกิน

                มีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันเนี่ย?  นายเป็นพ่อหรือเป็นลูกฉันกัน  แล้วก็หลายครั้งแล้วนะ  ต้องเรียกพระคาร์ดินัลสิ เซลาฟว่าเสียงดุใส่เจ้าลูกชายตัวดี

                หมดเวลางานแล้วฮะ...พระคาร์ดินัล  รีบๆคลายอาคมซะที ริคกุพูดเสียงทื่อ  ทำปากขมุบขมิบเมื่อเซลาฟไม่เห็น

                นั่นสินะเซลาฟ  สมาชิกก็มารวมตัวที่โบสถ์ตั้งขนาดนี้แล้ว  คงไม่มีอะไรหรอก ไบรอันเอ่ย  ไม่อยากปล่อยให้ 2 แม่ลูกตีกัน

                เซลาฟไหวไหล่ก่อนจะดีดนิ้วดังเป๊าะ  แสงสว่างวาบขึ้นรอบๆโบสถ์แล้วค่อยๆดับไป

                หึ...ยินดีต้อนรับกลับนะ

 

 

                ภายในห้องทำงานใหญ่ที่สว่างจ้าด้วยแสงไฟจากหลอดนีออนทุกดวงที่ถูกเปิด  เหล่าบรรดาเจ้าของทยอยกลับกันเข้ามาประจำที่ของตน(เซสและอลิธกลับมาหลังจากพวกเซลาฟเพิ่งเข้ามาในโบสถ์)

                สตรีสูงศักดิ์ทิ้งร่างลงสู่โต๊ะทำงานเช่นเคย  เธอนั่งไขว่ห้างหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านผ่านๆตาอย่างไม่ยี่หระก่อนจะโยนกระจายอยู่บนพื้นจนชำระต้องเดินตามเก็บ

                ขอสถานการณ์คร่าวๆเมื่อครู่หน่อยอากัส เซลาฟเปรยลอยๆเหมือนกับทำไปตามหน้าที่

                อย่างที่เห็นว่าที่นี่ถูก 2 แวมไพร์หางแถวโจมตีแต่ไม่ได้รับความเสียหายอะไรนอกจากซิสเตอร์ชาระที่ได้แผลหลายแห่ง

                คำกล่าวของอากัสทำให้ริคกุลอบมองเด็กสาวที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแผลแม้จะไม่ได้สาหัสมาก แต่สำหรับเด็กสาวธรรมดาแล้วถือว่าหนักพอตัว

                ชาระมองบาดแผลของตัว  ใบหน้าแสดงออกถึงความเจ็บปวดทว่าไม่อยากร้องโอดโอยให้เป็นที่สนใจหรือโดนใครบางคนเหยียดซ้ำ

                โอเคมั้ยชาระ? เซลาฟเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

                ค่ะ...ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ ตอบรับยิ้มๆ  แต่ในใจนั้นตรงข้ามกัน  ถ้าเป็นไปได้อยากจะจบการสนทนาให้เร็วที่สุดแล้วไปหาหมอทันที

                ตาบอดเหรอฮะแม่ถึงมองว่าไม่เป็นอะไร  หน้าซีดซะขนาดนั้นปกติดีก็บ้าแล้ว ริคกุหันไปแหวใส่ผู้เป็นมารดาอย่างกล้าหาญแล้วก็ต้องชะงักยิ้มแหะๆกับสายตาที่ตวัดมามอง

                ฉันไม่ได้ตาบอดแต่เจ้าตัวเค้าบอกมาแบบนี้ ไอ้ลูกชายปัญญาอ่อน’” เซลาฟยิ้มหวานกว่าส่งให้ทำเอาริคกุหน้าเจื่อนลง และก็นะซิสเตอร์  ถ้าเจ็บก็บอกมาตามตรงไม่ต้องมาทำปากเก่ง

                คะ...ค่ะ ชาระเองก็หน้าหุบลง

                เดี๋ยวจะให้อลิธทำแผลให้

                ไม่เป็นไรค่ะดิฉันทำเองได้ ชาระปฏิเสธ  เพราะเธอรู้สึกเกรงใจเจ้าหล่อน

                ให้ดิฉันช่วยเถอะค่ะ อลิธออกตัว

                คุณอลิธเป็นหม..

                หมับ

                ยังไม่ทันที่ชาระจะพูดจบ  มือของอลิธก็ปิดเข้าที่ปากของเธอทันทีทำให้ชาระช้อนสายตามองอย่างงงๆ ไม่สมควรพูดค่ะ

                ชาระกวาดสายตาไปมองหน้าทุกคน  เธอรู้สึกว่าบรรยากาศเย็นลงกว่าเดิม  นี่เธอทำอะไรผิดอีกอย่างนั้นหรือ?

                ดิฉันว่าเราไปทำแผลกันดีกว่านะคะ อลิธส่งยิ้มให้เหมือนกับกลบเกลื่อนบางอย่าง  เธอค่อยๆถอนมือออกช้าๆราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

                ฉันพูดอะไรผิดเหรอคะ? ชาระยิงคำถามทันที

                ไม่ผิดหรอกแต่ไม่สมควรพูดต่างหาก ริคกุเปรยไล่หลัง

                ไม่สมควรยังไง?  ฉันไม่เข้าใจ  กับแค่คำว่า- -” ชาระเตรียมจะเอ่ยแต่ต้องกลืนมันลงคอเมื่อเห็นหลายๆคนจะปิดปากเธอ ...น่ะมันร้ายแรงเหรอ?

                มันจะมาน่ะสิ เซลาฟเปรยเสียงเครียดขณะที่นั่งเท้าค้างอยู่  ทุกสายตาหันไปจ้องมองเธอโดยเฉพาะชาระที่คิ้วย่นจนแทบจะผูกติดกัน

                อะไร...เหรอคะ? เธอรู้สึกว่าต้องเป็นสิ่งที่น่ากลัวมากแน่ๆเมื่อเห็นปฏิกิริยาของทุกคน

                มารร้ายที่อันตรายที่สุดแห่งเซนต์ลูซิเฟอร์ 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น

  1. #48 Evil (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2552 / 19:38
    มารร้าย

    มีคนที่ร้ายกว่าเซลาฟด้วยเรอะ

    เหอะๆ

    นึกภาพไม่ออกเลยอ่ะ -_-;;;

    คงจะเป็นหมอด้วยสินะ

    ฮะๆ

    จะรอนะค้าาาาาาา~~~~~
    #48
    0
  2. #47 " คร้าบผม " (@lovely-mam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2552 / 18:20
    ^O^ สนุกมากๆๆ
    #47
    0
  3. #46 SaiiZunG (@saii19) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2552 / 16:50
    สนุกมากมายค่ะ ^^
    #46
    0