[Short Fic] My Lovely Soul [Yeonjung x Soobin] Fet. WJSN

ตอนที่ 4 : ผีจอมยุ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 406
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    15 ส.ค. 60

ค คุณ มาได้ยังไงพัค ซูบิน ช็อคไปอีกรอบเมื่อได้เห็นวิญญาณที่เธอคิดว่าคงไม่สามารถโผล่ตามมากวนใจเธอได้กำลังยืนทนโท่อยู่ตรงหน้า  ร่างเล็กค้างไปหลายวินาทีก่อนจะพยายามรวบรวมสติหันมองซ้ายขวาหน้าหลังรอบทิศเพื่อเช็คว่ามีเมมเบอร์มองเธออยู่รึเปล่า แต่ทั้งหมดก็พากันหลับไปด้วยความเหนื่อย ยกเว้นเธอที่ต้องพยายามอ้าปากพูดไร้เสียงสื่อสารกับผีอยู่ตอนนี้


ก็หายตัวมาไง นี่คุณ ฉันไม่ใช่ผีไก่กาอาลาเร่ที่คุณจะมาดูถูกฉันได้นายอนจองได้ทียืนกอดอกยักคิ้วอย่างภูมิใจกับความเก่งกาจ(เพียงแค่ครั้งเดียว)ของตัวเอง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังเป็นผีกากที่ทำอะไรไม่ได้อยู่เป็นปีๆ


คุณกลับไปเลยนะ ไป๊เธอปัดมือไล่


ได้ไง คุณพูดเองนะว่าถ้าฉันตามมาได้คุณจะช่วยฉัน จะกลับคำพูดงั้นเหรอ อ่า คุณเป็นคนแบบนี้เองสินะ นึกจะให้ความหวังใครก็ให้ สุดท้ายก็บอกปัดอย่างไร้เยื่อใยคุณผีเงยหน้าขึ้นยกมือขึ้นจับสันจมูกแล้วก้มลงแสร้งร้องไห้ไหล่สั่นทำดราม่าเมื่อโดนสาวเจ้าไล่เข้าให้ ทั้งที่ความเป็นจริงคือต่อให้ไล่ยังไงเขาก็ไม่อยู่ดี


นี่ พอเลยนะ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น


ถ้าไม่ใช่คุณก็ควรรักษาคำพูดสิ


ก็...เออก็ได้ โอ้ย ทำไมต้องเป็นฉันด้วยเนี่ยซูบินก้มลงยีผมตัวเองอย่างไม่รู้จะทำเช่นไรได้ เธอเดาผิดเองว่าเขาคงเป็นวิญญาณที่ถูกจองจำคงไม่สามารถออกไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ สงสัยเธอคงไปหาหนังสือวิธีไล่ผีมาอ่านซะแล้วจะได้รู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมวิญญาณบ้าง


ก็นั่นน่ะสิ ฉันถึงอยากรู้นี่ไง บางทีมันอาจจะเป็นพรมลิขิตก็ได้นะคุณเขานั่งลงเท้าคางมองซูบินตาปริบๆเพื่อแกล้งเจ้าหล่อนที่ยังคงนั่งก้มลงยกมือปิดหน้าบ่นพึมพำกับตัวเอง


พรมลิขิต บ บ้า อะไรของคุณ ออกไปนั่งห่างๆฉันได้มั้ยเนี่ยซูบินเงยหน้าขึ้นจะต่อว่าอย่างหงุดหงิด แต่พอเงยขึ้นมาก็เห็นใบหน้าของเขาที่เกยอยู่บนที่พักแขนของเธอจนจมูกแทบชนกันอีกแล้ว เธอรีบยืดตัวตรงทันทีพร้อมกับเก็กเสียงเข้มไล่อีกฝ่ายแม้เสียงที่ออกไปจะเป็นแค่ลม ครั้งที่สองแล้วที่เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปแต่มันจะเป็นไปได้ยังไงที่เธอจะมาใจเต้นกับสิ่งที่ไม่มีตัวตนอยู่จริง


ก็รถแคบแค่นี้จะให้ฉันไปนั่งตรงไหนเหรอ หรือว่าบนคอเพื่อนของคุณ ก็ได้นะยอนจองเตรียมตัวลุกขึ้นจากพื้นรถแล้วมองหาเป้าหมายเป็นเมมเบอร์คนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังของเขา


ย่าห์ อย่านะถ้าคุณไปนั่งบนคอพี่ซอลอาล่ะก็ ฉันโกรธคุณแน่


เห็นมั้ย ก็ไม่ได้อยู่ดี คุณนี่เรื่องมากจริงร่างสูงกลับมานั่งจุมปุ๊กบ่นงึมงำอยู่บนพื้นรถตามเดิม


แล้วก็อยู่นิ่งๆด้วยนะ ฉันจะนอนซูบินชี้นิ้วขู่อีกครั้งเหมือนสั่งลูกสุนัขซักตัวให้อยู่นิ่งๆรอจนกว่าเจ้านายจะตื่น ซึ่งยอนจองก็ยอมพยักหน้ารับทำให้เธอต้องเผลออมยิ้มออกมา พอเขานั่งท่านี้ทำหน้าหงอยๆแบบนี้แล้วมันก็น่ารักดี

 

 

โห นี่คุณอยู่ที่นี่กันทั้ง 12 คนเลยเหรอ ผู้หญิง 12 คนอยู่บ้านเดียวกันเนี่ยนะ ฉันเดาว่าต้องวุ่นวายมากแน่ๆเมื่อมาถึงบ้านพักของอูจูโซนยอ ยอนจองก็จัดการเดินนำหน้าซูบินลิ่วๆไปสำรวจทั่วบ้านทันที แถมยังพูดไม่ยอมหยุดให้ซูบินต้องถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก เธอพยายามไม่สนใจโดยการเอาของเข้าไปเก็บในห้องแล้วปล่อยให้เขาพูดไปคนเดียวเพราะยังไงก็ไม่มีใครได้ยินอยู่แล้วนอกจากเธอ


ว๊าว รูปเต็มไปหมดเลยแฮะ ถ้าเดไปนานๆไม่ติดเต็มห้องเลยเหรอร่างสูงเดินมาหยุดดูตู้โชว์ขนาดใหญ่ในห้องนั่งเล่นซึ่งมีรูปของสาวๆเจ้าของห้องวางตั้งเต็มไปหมดรวมกับอัลบั้มของไอดอลวงอื่น เขามองมันอย่างสนใจเพื่อหารูปของซูบิน จะว่าไปตรงนี้สามารถจัดเป็นแกลลอรี่ขนาดย่อมได้เลย รูปแต่ละคนละลานตาไปหมด


นี่ไงรูปยัยก้อน โอ๊ะ ทำไมฉันจับได้ด้วยเขาตกใจเล็กน้อยที่เอื้อมมือไปหยิบรูปซูบินอย่างลืมตัวแต่ปรากฏว่าเขาหยิบมันขึ้นมาได้ ใบหน้าใสยิ้มตาปิดอย่างดีใจแล้วกะจะถือไปอวดซูบิน


ว๊าย!”ซูบินที่เปิดประตูออกมาพอดีรีบวิ่งเข้าไปตะครุบรูปในมือของยอนจอง เพราะเป็นมันจังหวะเดียวกันกับที่ยอรึมและซองโซเปิดประตูห้องอีกฝั่งออกมาเช่นกัน เธอเห็นอาจจะดูธรรมดาแต่ถ้าเป็นคนอื่นเห็นล่ะก็คงได้ลมจับเหมือนเธอก่อนหน้านี้แน่ถ้าหากพบว่ารูปมันลอยขึ้นมาเองได้


พี่ซูบิน เป็นอะไรเหรอคะมักเน่ยอรึมเลิกคิ้วถามเมื่อเห็นว่าจู่ๆซูบินก็พุ่งตัวเข้าไปหาตู้โชว์ ผิดกับซองโซที่พยายามยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเองเพราะเธอเป็นคนเปิดประตูออกมาก่อนแล้วเห็นว่ารูปที่วางอยู่บนชั้นสองมันออกมาลอยอยู่บนอากาศแทนพื้นที่บนตู้


เอ่อ คือพี่เห็นว่ารูปมันจะหล่นน่ะเลยรีบวิ่งมารับร่างเล็กชูรูปขึ้นพร้อมกับขำแห้งให้มักเน่ในขณะที่เหงื่อกำลังแตกพลั่กๆ เธอได้แต่ส่งสายตาคาดโทษไปหายอนจอง แต่รายนั้นก็หาได้รู้สำนึกไม่ ซ้ำยังไปเดินวนพินิจพิจารณารูปร่างหน้าตาของยอรึมกับซองโซอีกต่างหาก


พวกฉันกำลังจะออกไปมินิมาร์ทพี่ซูบินเอาอะไรมั้ยคะพอได้ฟังคำตอบของซูบินซองโซจึงเข้าใจว่าบางทีสิ่งที่เธอเห็นคงเป็นรูปที่กำลังจะตกมากกว่าเห็นว่ามันลอยอยู่  สงสัยจะอยู่กับอึนซอมากไปจนหลอนขึ้นมาเอง


ฉันเอาๆ คุณหมวยซื้อข้าวโพดให้หน่อยสิคนไม่ทันได้ตอบแต่ผีดันชูไม้ชูมือตอบขึ้นมาแทน ยอนจองชอบกินข้าวโพดมากและนานมาแล้วที่เขาไม่ได้ทานจนไม่รู้ว่ายังจำรสชาติได้อยู่มั้ย


ไม่เอาจ่ะซูบินกัดฟันตอบพร้อมกับถลึงตาใส่ผีจอมซนไปอีกหนึ่งที นี่ขนาดเข้ามาไม่กี่นาทีเขายังป่วนเธอขนาดนี้แล้วถ้าให้อยู่นานกว่านี้จะขนาดไหน เธอคงต้องรีบหาทางให้เขาไปที่ชอบๆเร็วๆซะแล้ว


อ่า ทำไมล่ะคุณ ฉันอยากกินข้าวโพดอะเขาเดินมาทำหน้าหงอยๆใส่หลังจากซองโซกับยอรึมออกไปแล้ว


จะกินได้ยังไง ลืมไปแล้วรึไงว่าเป็นผี แล้วก็ขอเถอะอยู่นิ่งๆได้มั้ย อายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย


ถ้าเอาตอนนี้ก็ 21 เห็นจะได้


เหอะ สงสัยคุณคงหยุดโตตั้งแต่คุณตายแล้วล่ะซูบินย้ำคำว่าตายไปแบบไม่ทันคิด เธอแค่รู้สึกว่านิสัยเขายังเหมือนเด็กอายุ 18, 19 คิดว่าเขาอาจจะตายตอนนั้น แต่คำว่าตายก็ดันไปกระทบใจคนฟังเข้าให้ ยอนจองหุบยิ้มลงและดูหงอยลงไปถนัดตา


เอ่อ คือ ฉันหมายถึง…”


อ่าว ซูบิน มายืนบ่นอะไรตรงนี้คนเดียว ฉันนึกว่าเธอออกมาอาบน้ำซะอีกคิม โบนาสาวสวยวิชวลของวงเดินออกมาจากห้องทำให้ซูบินไม่ได้อธิบายให้ผีที่ยืนทำหน้าซึมอยู่ได้รู้สึกดีจนกลายเป็นเธอเองที่กำลังรู้สึกผิด


ก็ว่าจะอาบ แต่อึนซออาบอยู่


งั้นฉันขออาบก่อนละกันนะ


อื้อ อาบก่อนเลยร่างเล็กพยักหน้ารับ โบนาจึงเดินไปเปิดทีวีเพื่อดูฆ่าเวลารออาบน้ำต่อจากอึนซอ  พอเธอจะหันไปคุยกับยอนจอง พวกเด็กคนอื่นๆก็พากันออกมาจากห้องหลังจากได้ยินเสียงทีวี แล้วพอหันไปหาอีกทีเธอก็พบว่ายอนจองไปนั่งรวมอยู่กับพวกเมมเบอร์หน้าทีวีซะแล้ว แถมยังนั่งดูอย่างตั้งอกตั้งใจสงสัยจะเป็นรายการโปรด ไม่พอยังหันไปต่อว่าดายองที่กดเปลี่ยนช่องอีกต่างหากทั้งๆที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ยิน


อ่า ให้ตายเถอะเธอส่ายหน้าเบาๆ อุตส่าห์ห่วงความรู้สึกกลัวว่าเขาจะรู้สึกแย่ ที่ไหนได้พอเห็นทีวีก็ลืมเชียวเหมือนเด็กน้อยไม่มีผิด

 


ซูบินตัดสินใจกลับเข้ามาในห้องแล้วปล่อยให้ยอนจองนั่งดูทีวีกับพวกเมมเบอร์ไป ถ้าพวกนั้นรู้ว่านอกจากพวกตัวเองแล้วยังมีคนที่ไม่ใช่คนมานั่งดูทีวีด้วยอีกหนึ่งคงแหกปากร้องลั่นหอแน่ๆ ส่วนเธอเองตอนนี้ก็ชักชินเสียแล้วในเมื่อยอนจองก็ไม่ได้ดูแตกต่างจากคนปกติเท่าไหร่ เธอเองก็แปลกใจเช่นกันว่าทำไมเธอถึงเป็นคนเดียวที่มองเห็นเขา ทั้งที่เธอเองก็ไม่ใช่พวกคนมีเซ้นส์อะไรเทือกนั้น


ออนนี่  ไปกินขนมกันดายองเปิดประตูเข้ามาเรียกพวกพี่ๆในห้องเมื่อยอรึมกับซองโซซื้อขนมกลับมาแล้ว  และแน่นอนว่าพอได้ยินคำว่าขนมเอ็กซี่กับซอลอาก็ลุกออกไปจากเตียงทันที  ทั้งห้องเลยเหลือเพียงแค่ซูบิน  เธอปีนขึ้นไปบนเตียงตัวเองแล้วหยิบเอาไดอารี่ในกระเป๋าขึ้นมาหลังจากนึกขึ้นได้ว่ายังอ่านไม่จบ แต่พอเห็นหน้าปกเธอก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้


บันทึกลับฉบับหมีๆ


หมีอย่างนั้นเหรอมือเล็กลูบบนตัวอักษรสีซีดนั่นอย่างครุ่นคิด เธอพึ่งนึกได้ว่าเธอเผลอเรียกผีจอมยุ่งข้างนอกนั่นว่าหมีเพราะเขาหน้าเหมือนหมีจริงๆ และประโยคที่ปรากฏบนหน้าปกไดอารี่ก็อาจจะแปลได้ว่าเจ้าของหมายถึงฉายา หน้าตา หรือนิสัยของตัวเองที่คล้ายหมี


ไม่หรอกมั้งเธอสั่นศรีษะเบาๆเพราะคิดว่ามันคงไม่บังเอิญขนาดนั้น อีกอย่างเจ้าของไดอารี่นี้ก็น่ารักจะตาย คำพูดคำจาเขาที่เขียนลงไปไม่ได้กวนประสาทเหมือนผีที่หน้าเหมือนหมีตนนั้นเสียหน่อย


 

14 กุมภาพันธ์ 2014

happy valentine's day  อากาศหนาวมากเลย แต่บนท้องถนนดูท่าจะอบอุ่นไปด้วยความรัก

ฉันไม่ออกไปให้อิจฉาคนอื่นหรอก ขอนอนซุกผ้าห่มอุ่นๆอยู่ในห้องดีกว่า แต่ก็คิดนะว่าฉันโตพอ

ที่จะมีความรักรึยัง ‘Destiny’ คำนี้มันมีจริงมั้ย มันจะมีเหรอใครซักคนที่เกิดมาเพื่อเราโดยเฉพาะ

แต่ ถ้ามีจริงหวังว่าเราจะได้เจอกันเร็วๆนี้นะ คุณ Destiny ฉันอยากเข้าถึงอารมณ์เพลงให้ได้มากกว่านี้ล่ะ


 

เขาหายใจเข้าออกก็เป็นเพลงรึไงนะ อยากมีความรักเพราะอยากร้องเพลงเพราะๆใช่มั้ยเนี่ยคนอ่านส่ายหน้ายิ้มให้กับความคิดของคนในไดอารี่ เท่าที่อ่านมาชีวิตของเขาดูจะมีแต่ความฝันและเสียงเพลงจริงๆ แต่เธอก็ชอบนะมันทำให้รู้สึกว่าเขาเป็นคนมุ่งมั่นและดูอบอุ่นไปในตัว


 

25  กุมภาพันธ์ 2014

ฉันรู้สึกทำมันต่อไปไม่ไหวแล้ว ฉันอยากหลุดพ้นออกมาจากเงานั่นเสียที

 

 

ทำอะไรอยู่อะคุณ


ว๊าย!! โอ้ยย!”ซูบินที่กำลังจะซึ้งและลุ้นไปกับตัวอักษรบนไดอารี่แต่ก็ต้องตกใจจนศีรษะกระแทกผนังห้องเพราะผีบางตัวที่ไม่รู้ว่ามานั่งอยู่ข้างๆตั้งแต่เมื่อไหร่


แกร็ก!


ย่าห์ ซูบิน ร้องทำไม เป็นอะไรเอ็กซี่เปิดประตูเข้ามาถามอย่างแตกตื่นเมื่อได้ยินเสียงร้องของซูบิน


ไม่มีอะไร คือ ฉันอ่านหนังสือแล้วตกใจหัวไปกระแทกกับผนังแค่นั้นเองร่างเล็กตอบเสียงอ่อยในขณะที่ยกมือลูบท้ายทอยตัวเอง ไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันแล้วที่เธอได้ยินเมมเบอร์ถามว่าเป็นอะไร เธออยากจะบอกใจแทบขาดว่าอาการทั้งหมดทั้งมวลที่เธอเป็นเนี่ยเพราะโดนผี homeless ตามหลอกหลอนอยู่ แต่ถ้าบอกไป ผลที่ตามมามีสองอย่างคือถ้าพวกเมมเบอร์ไม่เชื่อก็คงจะพาเธอไปพบจิตแพทย์ แต่ถ้าเชื่อหอคงแตกกันไปข้างนึง


อ่า ระวังหน่อยสิ ฉันว่าวันนี้เธอควรรีบพักผ่อนนะลีดเดอร์เตือนด้วยความหวังดีก่อนจะปิดประตูลงตามเดิม


ค่า


ย่าห์ ช่วยโผล่มาดีๆได้มั้ยคุณ  ก่อนหน้านี้ไม่เห็นจะหายตัวได้พอขานรับเสียงหวานใส่เอ็กซี่แล้วซูบินก็จัดการหันมาดุผีข้างๆทันที ที่ทำให้เธอตกใจอีกแล้ว การที่เธอเริ่มชินกับการมองเห็นเขาไม่ได้แปลว่าจะชินกับการที่เขาโผล่โผล่ไปโผล่มาโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัวแบบนี้


ฉันก็ไม่ได้หายตัวมานี่ ฉันปีนขึ้นมาดีๆเลยนะ คุณนั่นแหละมัวแต่อ่านหนังสือยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ได้ เป็นพวกแฟนฟิคงี้รึไงยอนจองตอบหน้าซื่อก่อนจะปีนข้ามเตียงของเอ็กซี่มานั่งเตียงเดียวกันกับสาวตัวเล็ก สาบานได้ว่าก่อนหน้านี้เขาปีนขึ้นมาเหมือนคนปกติทุกอย่างแต่เจ้าหล่อนไม่รู้ตัวเอง


ใช่ที่ไหนกัน นี่มันดาอารี่ซูบินชูไดอารี่ในมือให้ยอนจองดู ร่างสูงขมวดคิ้วเข้าหากันต่อจากนั้นเมื่อรู้สึกคุ้นเคยกับไดอารี่เล่มนี้คล้ายกับว่าเคยเห็นมันที่ไหน


ขอดูหน่อยเขาดึงมันไปจากมือซูบินโดยไม่ขออนุญาต แต่ที่ทันทีที่เขาสัมผัสมัน แสงสีฟ้าอ่อนก็สว่างวาบขึ้นตรงมือเรียว ยอนจองนิ่งค้างไปทันที


ค คุณ คุณผี เป็นอะไร ร้องไห้ทำไมซูบินใช้มือจิ้มๆแขนยอนจองด้วยความตกใจเมื่ออยู่ดีๆเขาก็ร้องไห้ออกมาเสียอย่างนั้น


นี่คุณ ไม่เอาไม่ร้องสิ อย่าบอกนะว่าไดอารี่นี่ของคุณ  ฉันคืนให้ก็ได้อะ เลิกร้องไห้ได้แล้วร่างเล็กทำตัวไม่ค่อยถูกนัก เธอไม่รู้จะปลอบใจเขายังไงในเมื่อเขาไม่ยอมพูดอะไรกับเธอเลยนอกจากนั่งนิ่งปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆ จนเธอกลัวว่าเดี๋ยวมันจะกลายเป็นเลือดเหมือนอย่างในหนังที่เธอเคยดูรึเปล่า


คุณไปเอามันมาจากไหนยอนจองยอมหันมามองซูบินพร้อมกับถามเสียงสั่น เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันคือไดอารี่ของเขาจนกระทั่งได้สัมผัสมัน ความทรงจำต่างๆของเขาก็หลั่งไหลเข้ามาราวกับม้วนหนังที่ฉายซ้อนทับกัน ยอนจองรู้ว่าตัวเองเป็นใครแต่ช่วงวินาทีก่อนตายเขาจำไม่ได้เลยจนกระทั่งเมื่อกี้นี้ ความตายมันไม่ทำให้เสียใจเท่าการได้รู้ว่าทำไมถึงต้องตาย


สตาฟเขาทำหล่นอะ ฉันว่าจะเอาไปคืนแต่ไม่ทันเลยเก็บเอาไว้ ตกลงมันเป็นของคุณจริงๆเหรอเธอถามย้ำเพื่อความแน่ใจซึ่งเขาก็พยักหน้ารับ ทำให้เธอต้องรู้สึกโหวงในช่องอก การอ่านไดอารี่เล่มนั้นทำให้เธอรู้สึกผูกพัน เธอแค่ว่าตอนนี้เจ้าของลายมือน่ารักนั่นคงมีความสุขอยู่ที่ใดซักแห่ง ได้ทำตามความฝันตนเองสำเร็จแล้ว  และซักวันเธอจะนำมันไปคืนให้แก่เขา แต่เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะกลายเป็นวิญญาณที่กำลังอยู่ตรงหน้าเธอ ความเศร้าโศกในแววตาที่เธอพึ่งจะเห็นเป็นครั้งแรกจากร่างสูงทำให้หัวใจเธอวูบไหวไปด้วย หรือว่านี่จะเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอมองเห็นเขาได้ ถ้าอย่างนั้นสาเหตุอะไรที่ทำให้คนร่าเริงแบบเขาต้องจบชีวิตลง



"ย่าห์ พี่ว่าซูบินแปลกๆป่ะ คุณกับใครอีกแล้วก็ไม่รู้อะ"เอ็กซี่กระแซะไหล่ถามคนข้างๆขณะที่กำลังเอาหูแนบประตูอยู่ เขาสังเกตอาการของซูบินมาตั้งแต่ที่ฟื้นแล้ว เจ้าหล่อนทำเหมือนคุยกับใครอยู่ตลอดเวลา


"นั่นสิ คงไม่ใช่อย่างที่เราคิดหรอกใช่มั้ย"ซอลอาหันกลับมาสบตากันกับร่างสูง ก่อนหน้านี้บนรถใช่ว่าเธอจะหลับ และเธอก็เห็นว่าซูบินคุยกับใครบางคนอยู่แม้จะไม่ได้ส่งเสียง


"คิดว่า?"เสียงของบุคคลที่สามที่ยืนค้ำหัวพวกเธออยู่ถามขึ้น  ทำให้เอ็กซี่กับซอลอาต้องหันไปพบว่าไม่ได้มีแค่บุคคลที่สาม แต่มีที่สี่ที่ห้าตามมาด้วย


"คิด.......ว่าพวกแกจะมาอยู่ทำไมตรงนี้ กลับไปนั่งที่เดิมเลยไป๊"ลีดเดอร์เอ่ยไล่บรรดาลูกเจี็ยบทันที ยอมรับว่าเขาก็กลัวแต่เขาอยากให้มั่นใจก่อนขืนพูดไปลอยๆเดี๋ยวได้เด็กพวกนี้ก็แหกปากลั่นหอกันอีก





 ตู้ฮู มีคนอ่านเยอะมั้ยเนี่ย ทำไมคอมเม้นไม่เห็นเหมือนตอนโหวตเลย

หรือมันไม่หนุก จะได้รีบจบ เรื่องนี้ยิ่งเป็นอาถรรพ์อยู่

แต่งคู่ไหรก็เหมือนไม่ค่อยจะรอด 55 ไงก็ฝากคอมเม้นบอกกันตวยเน้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

109 ความคิดเห็น

  1. #103 WS212 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 21:20

    น้องหมีอย่าร้องโอ๋ๆนะ

    #103
    0
  2. #94 kkarioz_p (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 09:53
    โอ้ยยยยยย ไรท์เตอร์แต่งดีมากเลยค่ะ สงสารน้องหมี อยากรู้เลยน้องตายเพราะอะไร
    #94
    0
  3. #76 benjaponploy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 02:51
    ไรท์สู้ๆแต่งเก่งมากกกกก ^^
    #76
    0
  4. #28 fernpataHW (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 13:40
    ยอนจองจำตัวเองได้แล้วใช่มั้ยอ่ะ แต่พอจำได้แล้วก็รู้สึกสงสารเพรามันจำได้ทุกอย่างแม้กระทั่งตอนตัวเองตาย... ขี้สงสัยจริงๆคนพวกนี้เดี๋ยวรู้ความจริงก็หลอนหรอก5555 อยากให้เมมเบอร์เห็นด้วยจริงๆคงหรรษาน่าดู
    #28
    0
  5. #27 กานต์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 21:00
    นุ้งผีหมีช่างน่ารักก เริ่มเข้าเรื่องเเล้ว

    ถ้าเราเป็นซูบินก็ตกใจเหมือน แว้ยไปแว้บมา

    ยอนจองมันอัพสกิลขึ้นแล้ว
    #27
    0
  6. #26 Piano0327 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 12:49
    เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่ๆ😞 อะไรที่ทำให้หมีต้องกลายเป็นผีแล้วทำไมถึงมีซูบินคนเดียวที่มองเห็น มันน่าแปลกที่หมีเป็นผีที่จำความก่อนตายไม่ได้นี่สิ่ มันน่าสงสัย😎 รอลุ้น รอติดตามต่อนะคะไรท์ สู้ๆค่ะ 
    #26
    0
  7. #25 Brightc (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 01:43
    ไรท์อย่ารีบแต่งจบน้าา เรารออ่านอยู่ทุกวันเลย ขาดแคลนฟิคมาก ทำไมหมีต้องตาย อยากรู้แล้ววววว สู้ๆนะคะไรท์ รออ่านทุกวันเลยย
    #25
    0
  8. #24 Wiriya Lawansathian (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 00:24
    เค้าอ่านเค้าเม้นเคารอตัวเองทุกวัน อย่าหนีหายไปไหนนะ ว่าแต่อยากรู้แล้วว่ายอยจองเป็นอะไรทำไมถึงตาย แล้วอีกอย่างสงสารซูบิน กลัวเพื่อนมองว่าบ้า เค้ายังติดตามแล้วยังรอตัวอยู่นะ สู้ๆนะไรท์
    #24
    0
  9. #23 ALERT__ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 00:15
    อย่าหยุดแต่งหรือรีบจบเลยนะไรท์TT เด๋วหมีเหงาา
    #23
    0
  10. #22 Darkness_S11 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 22:53
    ยอนจองเป็นอะไรน๊า ทำไมถึงตาย ???? ทุกคนเริ่มสงสัยซูบินแล้ว ถ้าเกิดว่าทุกคนรู้ความจริงขึ้นมา หอแตกแน่ๆ ????
    #22
    0
  11. #21 Guest (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 22:49
    รออ่านอยู่เลยครับน่ารักดี สู้ๆนะครับไรท์
    #21
    0
  12. #20 Jisme (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 22:27
    อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมหมีถึงกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน เราเดาว่าน่าจะเพราะเป็นคนที่มีความฝันในการร้องเพลงอยากร้องเพลงให้คนฟังอะไรแบบนี้แต่รอนานมากก็ยังไม่มีวี่แววอะไรงี้รึป่าวเลยรู้สึกท้อจนฆ่าตัวตาย? พี่ๆในวงเริ่มสงสัยแล้วไม่อยากจะคิดว่าถ้าตูบินเราเล่าความจริงให้ฟังจะเกิดอะไรขึ้น แต่ที่สุดก็คือคุณหมี(ผี)ของเราช่างไร้ความน่ากลัวจริงๆ555 สายน่ารักสุดป่วนสุด
    #20
    0
  13. #19 LoveToon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 21:13
    ถ้าทุกคนได้แตะไดอารี่เล่มนั้นจะเห็นยอนจองเหมือนกันมั้ยนะ??
    #19
    0