[Short Fic] My Lovely Soul [Yeonjung x Soobin] Fet. WJSN

ตอนที่ 3 : ผี หรือ หมี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    6 ส.ค. 60

     ซูบินกลับเข้ามาในห้องพักได้ไม่นานก็ถูกเรียกให้เข้าไปอัดต่อ แต่เธอแทบไม่มีสมาธิเลยเมื่อมองไปด้านล่างเวทีทีไรเธอก็จะเห็นใบหน้าขาวๆอันโดดเด่นกว่าคนอื่นๆยืนอยู่ด้านหน้าสุดในหมู่แฟนคลับ เธอพยายามไม่สนใจแต่คนที่อ้างตัวเองว่าเป็นผีทั้งที่หน้าเหมือนหมีก็เอาแต่โบกไม้โบกมือให้เธอ  ไม่รู้ว่าตกลงแล้วเขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่หรือว่าเขาเป็นพวกซาแซงแฟนแต่เธอก็ยังไม่ดังถึงขั้นนั่นเสียหน่อย


อะไรของเขากันนะร่างเล็กบ่นกับตัวเองด้วยความที่เริ่มหงุดหงิดใจหลังจากที่โค้งขอบคุณแฟนๆและทีมงานเมื่อการอัดเสร็จสิ้นลงจนได้ เขาทำให้การอัดของเธอรอบนี้เป็นไปด้วยความยากลำบากจากการที่ต้องใช้สมาธิเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว เธอได้แต่ท่องไว้ว่าเธอจะพลาดไม่ได้เพราะถ้าพลาดเธอก็จะทำให้เมมเบอร์อีก 11 คนต้องเหนื่อยเพิ่มไปด้วย


เป็นอะไรรึเปล่าพี่ซูบินเด็กร่างสูงนามซน อึนซอเข้ามาคว้าเอวเธอขณะเดินลงจากเวทีพร้อมกับถามไถ่เมื่อเห็นว่าพี่สาวร่างเล็กมีใบหน้าหงิกงอทั้งๆที่อัดเสร็จแล้วควรจะดีใจมากกว่า


อ้อ ไม่มีอะไรหรอก พี่แค่หงุดหงิดนิดหน่อยน่ะซูบินยังไม่อยากจะบอกเรื่องผู้หญิงประหลาดคนนั้นให้กับอึนซอได้ฟัง เผื่อเจ้าเด็กใจกล้าคนนี้จะเดินดุ่มๆไปถามหาเรื่องเขาแล้วมันจะเกิดเรื่องเอา เพราะเธอเองยังก็ยังไม่มั่นใจนักว่าเขาตามเธออยู่จริงๆหรือเปล่า บางทีเธออาจจะเข้าใจผิดไปเอง


เรื่อง?”


ก็เรื่องที่จะบอกซองโซดีมั้ยว่าเธอแอบแลกkakaoกับรุ่นพี่คนนึงร่างเล็กเปลี่ยนเรื่องแล้วเดินหนีไป เมื่อคิดว่าถ้ายังสนทนาเรื่องเดิมต่ออึนซอคงซักไซร้ไม่ยอมหยุด


เฮ้ย จะบอกทำไม มันไม่มีอะไรซักหน่อย


ไม่มีก็แปลว่าบอกได้น่ะสิเธอหันมาแลบลิ้นใส่เพื่อแกล้งเด็กร่างสูงที่เริ่มลนลานขึ้นมา เธอก็รู้หรอกว่ามันไม่มีอะไรแต่อึนซอก็แค่อยู่ในระหว่างการคุมความประพฤติอยู่เท่านั้นเอง


ได้ ที่ไหนกันเล่า!”

 

ไอดอลสาวตัวเล็กรีบเดินหนีอึนซอมาถึงหน้าห้องพักของวงตัวเอง แต่แล้วเธอก็ต้องรีบหยุดกะทันหันเมื่อมีใครบางคนยืนขวางเธออยู่หน้าประตู

กัมจั๊กกี…”เธอสะดุ้งน้อยๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของร่างนั้น สิ่งแรกที่เธอเห็นก็คือดวงตากลมคู่สวยที่จ้องมองกลับมาพอดีในระยะประชิด ไม่รู้ว่าเธอเดินเร็วจนเหนื่อยหรือว่าอะไรที่ทำให้หัวใจเธอเต้นตึกตักขึ้นมา และยิ่งเต้นมากขึ้นเมื่อคนตรงหน้าก้มลงมาจนจมูกโด่งแทบจะชนกัน  ซูบินเผลอกลั้นหายใจมือเล็กที่แนบข้างลำตัวกำเข้าหากันทั้งสองข้างอย่างเกร็งๆ


อันยอง~เสียงใสๆทักทายราวกับดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้ง ใบหน้าที่คล้ายหมีนั่นยิ้มแฉ่งจนตาเป็นสระอิ ทำให้คนมองเริ่มร้อนผ่าวไปทั้งหน้า เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาน่ารักมากแค่ไหน


น นี่คุณ! คุณตามฉันมาจริงๆใช่มั้ยซูบินพยายามตั้งสติแล้วรีบเด้งตัวออกห่าง เธอชี้หน้าเขาอย่างหาเรื่องทั้งที่หน้าตัวองยังคงแดงเหมือนลูกมะเขือเทศสุก


อื้อ ฉันตามคุณมา และก็จะตามคุณไปเรื่อยๆด้วยยอนจองไม่ปฏิเสธ ในเมื่อซูบินเป็นคนเดียวที่มองเห็นเขาแล้วนั่นแปลว่าเธอต้องมีอะไรพิเศษเพราะฉะนั้นเขาก็จะตามเธอไปจนกว่าจะได้คำตอบหรือไม่ก็ได้รับการช่วยเหลือจากเธอ  หรือ!อย่างน้อยการแกล้งเธอทำให้เธอหงุดหงิดก็เริ่มทำให้เขาสนุก


คุณต้องการอะไร เป็นพวกซาแซงรึไง หรือว่าโรคจิต


ก็ฉันบอกคุณไปแล้วไงว่าฉันเป็นผี


ผีอะไรอะไรของคุณ ขนาดหายตัวยังทำไม่ได้เลย บอกว่าเป็นหมีฉันยังเชื่อกว่าอีก


เอ้ะ คุณจะอะไรกับหมีนักหนาเนี่ย ก็บอกแล้วไงว่าฉันเป็นหมีไม่ใช่ผี เอ้ย เป็นผีไม่ใช่หมี คุณกำลังกวนใจฉันนะคุณผีที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นเริ่มทำหน้ายุ่งจนสมองยุ่งไปด้วยเมื่อสาวเจ้าเอาแต่เรียกเขาเป็นหมี


นี่คุณ  ใครกันแน่ที่กวน ฉันก็จับตัวคุณได้อยู่เนี่ยจะเรียกว่าผีได้ยังไงซูบินส่งมือไปจิ้มๆตรงท้องยอนจองเพื่อใช้เป็นหลักฐานให้เขาเลิกก่อกวนเธอด้วยการอ้างตัวว่าเป็นผีเสียที


โอ๊ะ! ทำไมคุณ…”ร่างสูงเบิกตาโพลงตกใจยิ่งกว่าตอนที่ซูบินเห็นเขาเพราะคาดไม่ถึงว่าหล่อนจับตัวเขาได้ด้วย ดูเหมือนสาวตัวเล็กคนนี้จะมีแต่เรื่องที่ทำให้เขาแปลกใจขึ้นเรื่อยๆตั้งแต่ที่เขาไม่สามารถหายตัวต่อหน้าเธอได้ก่อนหน้านี้แล้ว


พี่ซูบิน คุยกับใครอยู่อะ นึกว่าเข้าไปแล้วซะอีกอึนซอพึ่งเดินมาถึงเพราะแวะทักทายเพื่อนจากโรงเรียนเดียวกันที่ห้องพักข้างๆหลังจากที่คิดว่าวิ่งไล่ซูบินไปก็ไม่มีประโยชน์  เขาถามพี่สาวตัวเล็กอย่างสงสัยเพราะเห็นว่าหล่อนเหมือนคุยกับใครบางคนอยู่หน้าประตูไม่ยอมเข้าไป แต่ดูแล้วก็ไม่เห็นจะมีใครยืนอยู่ตรงนี้นอกจากเขากับซูบินเอง


มาก็ดีแล้ว เรื่องที่เธอถามว่าพี่หงุดหงิดอะไรเมื่อกี้ พี่หงุดหงิดผู้หญิงคนนี้นี่แหละ จัดการให้พี่หน่อยสิตอนนี้ซูบินแน่ใจแล้วว่าตนไม่ได้เข้าใจผิดที่ยอนจองตามก่อกวน เธอจึงจัดการฟ้องอึนซอโดยการชี้ไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่ฝั่งซ้ายมือของเธอ เผื่อว่าอึนซอจะช่วยจัดการให้ได้


คนนี้? พี่หมายถึงประตู? อ้อ หรือว่าซ่อนอยู่หลังประตู? พี่ซอลอาใช่มั้ย หรือว่าพี่เอ็กซี่เด็กตัวสูงทำหน้างงเมื่อมองตามมือซูบินไปก็เห็นแค่บานประตู เขาจึงส่งมือไปเปิดมันออกพร้อมกับพูดเองเออเองไปด้วยเพราะคิดว่าซูบินอาจจะหมายถึงมีคนซ่อนอยู่ข้างหลังถ้าให้เดาไม่ซอลอาก็เอ็กซี่ที่ชอบแหย่ให้ซูบินหงุดหงิดแบบนี้


ก็ไม่เห็นมีใครนี่


ไม่ใช่ ผู้หญิงคนนี้ไง ไม่เห็นเหรอร่างเล็กยังคงพยายามชี้ไปยังตำแหน่งที่ยอนจองยืนอยู่ ซึ่งตอนนี้เขากำลังกอดอกยกยิ้มเหมือนกำลังเยอะเย้ยเธอ ยิ่งทำให้เธอเริ่มหงุดหงิดเข้าไปใหญ่


ย่าห์ พี่ซูบิน อย่ามาแกล้งกันแบบนี้สิ ฉันไม่เล่นนาด้วยความที่กลัวผีขึ้นสมองอึนซอจึงเกิดอาการหวาดๆขึ้นมาเมื่อเห็นซูบินพยายามชี้ไปยังพื้นที่ที่ไม่มีใครยืนอยู่อย่างที่ว่า


น นี่เธอพูดจริงเหรอพอเห็นอาการของอึนซอ ซูบินก็รู้สึกตัวชาวาบ เธอหันกลับไปมองยอนจองทั้งที่มือยังค้างเติ่งอยู่แบบนั้น เธออยากเอาลงใจจะขาดแต่ตอนนี้ร่างกายของเธอรู้สึกจะไม่ยอมฟังตามที่สมองเธอสั่งเลย


พี่นั่นแหละพูดจริงเหรอ  ไม่เอาแล้วฉันไม่คุยกับพี่แล้วอึนซอเปิดประตูวิ่งเข้าไปในห้องทันที ถ้าลองเป็นเรื่องผีต่อให้พูดเล่นหรือพูดจริง ซน อึนซอ ก็กลัวทั้งนั้น


ไง ทีนี้เชื่อแล้วรึยัง ว่าฉันเป็นผี ไม่ใช่หมียอนจองเดินเข้ามาพูดเสียงทุ้มต่ำตอกย้ำความจริงอย่างชัดเจนให้ซูบินได้ฟัง  เธอคงไม่รู้ตัวว่าตอนที่เถียงกับยอนจองเมื่อกี้คนที่ผ่านไปมาพากันมองเธอด้วยสายตาแบบไหน แต่ตอนนี้ร่างเล็กคงไม่มีอารมณ์อยากจะสนทนาซักเท่าไหร่แม้สมองจะสั่งให้เธอตั้งสติแต่สติของเธอก็ดับวูบไปเสียแล้ว

 

 


ซูบิน ซูบิน เป็นยังไงบ้างคนถูกเรียกค่อยๆเปิดแพขนตาสวยขึ้นมองรอบๆ ภาพแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าของเอ็กซี่ที่อยู่ใกล้เธอที่สุดและบรรดาเมมเบอร์ที่พากันยืนก้มมองมายังเธอด้วยแววตาที่ดูกังวล เธอพยายามเรียกสติตัวเองกลับคืนแล้วค่อยๆลุกขึ้นนั่ง


เกิดอะไรขึ้นเหรอร่างเล็กยังคงมึนงงเพราะยังเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้ายังไม่ได้  จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำไมเธอต้องมานอนให้เมเมบอร์จ้องอยู่แบบนี้


ฉันควรจะถามเธอมากกว่าเป็นอะไรไป ทำไมไปนอนหมดสติอยู่หน้าห้องลีดเดอร์ของวงเอ่ยถาม ก่อนหน้านี้พวกเธอตกใจแทบแย่เมื่อสตาฟพากันอุ้มซูบินเข้ามาแล้วแจ้งว่าพบซูบินนอนสลบอยู่หน้าห้อง


นั่นสิคะ พวกเราตกใจแทบแย่ดาวอนพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงไม่ต่างจากเมมเบอร์คนอื่นๆ


ฉัน ฉันแค่…”


ตกใจฉันจนเป็นลมไป ถูกมั้ยซูบินพยายามนึกหาคำตอบ แต่แล้วคำตอบของเธอก็โผล่หน้ามาระหว่างไหล่ของดาวอนกับมิกิ


กรี๊ดด! ย อย่ามายุ่งกับฉัน ออกไปเลยนะร่างเล็กส่งเสียงกรี๊ดแล้วยกมือขึ้นปิดตาทันที เขาไม่ได้น่ากลัวก็จริงแต่ขึ้นชื่อว่าผี ผีที่หมายถึงคนที่ตายไปแล้ว มีใครบ้างที่จะไม่กลัว แถมเธอยังไปยืนสบตาอยู่กับผีตั้งนานสองนาน


ซูบินๆ เป็นอะไร พี่ว่าอาการหนักแล้วนะ ไปหาหมอมั้ยเมเนเจอร์ออนนี่ที่อยู่ข้างเอ็กซี่ถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่าซูบินจะดูอาการหนักมากกว่าที่คิด


ร หรือว่าพี่ซูบินจะเห็นผีจริงๆอึนซอเดาอย่างหวาดๆจนต้องไปหลบอยู่หลังซองโซเพราะก่อนหน้าที่ซูบินจะเป็นลมไปหล่อนยังชี้ให้เขาดูผู้หญิงคนหนึ่งอยู่เลย


ผีอะไรล่ะอึนซอ กลัวจนคิดไปเองน่ะสิสาวแผ่นดินใหญ่ตีไปตรงมืออึนซอที่จับไหล่เธออยู่เบาๆเพื่อให้เขาเลิกพูดอะไรเพ้อเจ้อในขณะที่คนอื่นกำลังเป็นห่วงซูบินกันอยู่


นี่ ไหนบอกไม่กลัวฉันไง ถ้าขืนเธอยังโวยวาย แล้วทั้งเมมเบอร์ทั้งเมเนเจอร์จับเธอไปส่งโรงพยาบาลบ้าฉันไม่รู้ด้วยนะยอนจองพูดขู่ในขณะที่พยายามกลั้นขำใบหน้าถอดสีของซูบินซึ่งแตกต่างจากสาวปากดีที่ยืนเถียงกับเขาฉอดๆเมื่อกี้อย่างสิ้นเชิง


ซูบินว่ายังไง ไปโรงพยาบาลมั้ย


ม ไม่ค่ะ ฉันไม่เป็นไร ฉันแค่นึกถึงฝันร้ายเมื่อกี้ซูบินสูดหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อระงับความกลัวที่เกิดขึ้นในใจ เนื่องจากเธอไม่อยากถูกมองว่าเป็นบ้า เห็นได้ชัดอยู่แล้วว่าคนอื่นๆมองไม่เห็นอย่างที่เธอเห็น อีกอย่างตอนนี้เธอชักจะเริ่มโกรธมากกว่ากลัวกับผีไร้มารยาทที่กำลังยืนขำเธออยู่


แน่ใจนะ ถ้างั้นก็เตรียมตัวกลับกันได้แล้ว จะได้มีเวลาซ้อมพรุ่งนี้มีขึ้นรายการเพลงแต่เช้ามินจีออนนี่พูดสรุปเพื่อให้เด็กๆเลิกตกใจแล้วเก็บของกลับหอพักก่อนที่จะไม่ได้พักผ่อนกัน

 


ไม่เห็น ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ไม่เห็นพัค ซูบินพยายามท่องประโยคนี้อยู่ในใจขณะที่เดินกอดแขนซอลอาออกมานอกตึก เธอทำเป็นไม่เห็นไม่ได้ยินยอนจองที่เดินอยู่ข้างๆแล้วเอาแต่พูดขอให้เธอช่วยเขาตั้งแต่อยู่หน้าห้อง ถึงจะเริ่มชินแล้วแต่ใครกันล่ะจะอยากสนทนากับผีต่อ


นี่คุณ คุณไอดอลคนสวย ช่วยฉันหน่อยเถอะนะ แค่หาทางให้ฉันหลุดพ้นไปจากที่นี่เอง แล้วฉันจะไม่มากวนคุณเลย นะนะ”ผีร่างสูงพยายามออดอ้อนสาวตัวเล็กที่ทำเมินเขามาตั้งแต่ที่รู้แล้วว่าเขาเป็นผีจริงๆ ก็รู้สึกดีใจที่เขาสามารถกู้ศักดิ์ศรีของผีคืนมาได้โดยการทำให้คนกลัวได้สำเร็จ แต่ถ้าหล่อนกลัวจนหนีเขาแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีเท่าไหร่เลย


ออกไปห่างๆฉันได้มั้ย!”คนถูกตามหลอกหลอนหมดความอดทนจนเผลอตะโกนออกมาแทนการพูดในใจ


ย่าห์ อะไรของเธอ เธอมาเกาะแขนฉันเองนะ จะมาไล่ฉันทำไมซอลอาทำหน้างงเมื่อจู่ๆก็โดนยอโบปลอมๆของตัวเองไล่ให้ไปไกลๆเสียอย่างนั้น


เอ่อ คือ ฉันไม่ได้หมายถึงพี่ ฉันลองซ้อมเล่นละครดูเผื่อมีคนติดต่อซูบินแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ เธอรู้ว่ายังไงซอลอาคงไม่เชื่อแต่ก็ยังดีกว่าถ้าหากเธอพูดว่าเธอไล่ผีบางตัวอยู่ ใบหน้าใสหันไปแยกเขี้ยวใส่ยอนจองที่ยืนหัวเราะคิดคักเหมือนสนุกเสียเต็มประดาที่ทำให้เธอเหมือนคนบ้าในสายตาคนอื่น


ฉันว่าเธอควรไปหาหมอแล้วจริงๆซอลอาหันมามองร่างเล็กอย่างเป็นห่วงกับอาการแปลกๆที่เกิดขึ้นกับน้องสาวที่เธอรักเหมือนน้องแท้ๆ


ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฉันสบายดี เอาเวลาไปทะเลาะกับพี่เอ็กซี่เถอะเธอยิ้มให้พี่สาวสบายใจแล้วปล่อยให้หล่อนเดินนำขึ้นรถไปก่อนส่วนเธอคงต้องเคลียร์กับผีนิสัยเสียแถวนี้ให้มันจบๆไม่เช่นนั้นคนอื่นคงได้หาว่าเธอบ้าหรือไม่เธอก็อาจจะกลายเป็นบ้าจริงๆขึ้นมา


ตกลงยอมช่วยฉันแล้วใช่มั้ยเมื่อเห็นว่าซูบินยอมหยุดคุยด้วย ยอนจองก็เกิดอาการลิงโลดขึ้นมาโดยไม่ได้แคร์สีหน้าเหวี่ยงๆของเจ้าหล่อนเลย


ฉันไม่ช่วยอะไรคุณทั้งนั้นเพราะฉะนั้น เลิกตามฉันซักที เป็นผีก็อยู่ส่วนผีไปสิซูบินปรายสายตาเชือดเฉือนไปมองแล้วทำเป็นก้มหน้าค้นกระเป๋าพูดต่อเพื่อที่คนอื่นจะได้ไม่คิดว่าเธอกำลังคุยอยู่กับอากาศ แค่นี้เธอก็เห็นความวุ่นวายที่เกิดขึ้นกับชีวิตแล้ว ถ้าเธอช่วยเขาเดาได้เลยว่ามันต้องวุ่นมากกว่าเดิม และนอกจากจะเป็นเป็นบ้าเธอคงได้เป็นโรคหัวใจด้วยเพราะต้องคอยตกใจเขาทุกทีที่เห็นหน้าแล้วตระหนักได้ว่าเขาไม่ใช่คน


ไหนบอกฉันเป็นหมีไง ฉันไม่เป็นผีแล้วก็ได้อะ ยอมเป็นหมีให้คุณเลยถ้าคุณช่วยฉัน


แต่ฉันเป็นนักร้อง ไม่ใช่หมอผี ฉันช่วยอะไรคุณไม่ได้หรอก


ไม่รู้ล่ะ จะเป็นอะไรคุณก็ต้องช่วยฉัน คุณไม่คิดเหรอว่าที่คุณมองเห็นฉัน จับตัวฉันได้มันต้องมีเหตุผล


เหตุผลคือ?”


ก็ถ้าฉันรู้ฉันจะตามคุณอยู่นี่มั้ยล่ะ


งั้นก็จบ ฉันไปล่ะ


ย๊า! ถ้าคุณไม่ช่วยฉัน ฉันจะตามหลอกหลอนคุณกับเพื่อนๆของคุณให้กลัวหัวโกร๋นกันไปเลยยอนจองตะโกนตามหลังร่างเล็กที่เดินหนีเขาไปอีกครั้ง เขาไม่กล้าก้าวออกนอกบริเวณสถานีเพราะกลัวถูกช็อตด้วยพลังบางอย่างทำได้เพียงยื่นมือไปใกล้ไหล่เล็กที่อยู่ตรงหน้าแค่ม่านแสงสีฟ้าใสกั้นอยู่


ก็เอาสิ ก่อนอื่นตามฉันออกมาให้ได้ก่อนเถอะ ถ้าออกมาได้ฉันจะช่วยคุณซูบินสังเกตเห็นอาการของยอนจองที่ดูเหมือนไม่กล้าตามเธอมาทั้งๆที่เขาก็ขู่อยู่ว่าจะตามหลอกหลอนเธอ ถ้าฟังจากคำขอของเขาเธอก็พอจะเดาได้ว่าเขาคงเป็นวิญญาณที่ติดอยู่ที่นี่ ดังนั้นเขาคงไม่มีทางตามเธอออกไปได้ ร่างเล็กยกกระเป๋าขึ้นมาบังหน้าตัวเองแล้วแลบลิ้นใส่ยอนจองก่อนจะเดินกลับขึ้นรถไป


ฉันเฮ้  เดี๋ยวสิคุณร่างสูงรู้สึกหงุดหงิดกับคำท้าทายนั่นแต่เขาก็ไม่รู้เช่นกันว่าจะทำอย่างไรได้ ทุกครั้งที่เขาพยายามก้าวออกไปหรือหายตัวไปเขาก็จะติดอยู่ม่านนี้แล้วโดนช็อตเหมือนแมลงซักตัว เขารู้สึกว่าตัวเองน่าสมเพชทุกครั้งถึงได้อยากหลุดพ้นไปเสียที


เอาวะ ไหนๆก็เกิดปาฏิหาริย์ขึ้นแล้ว ถ้าเธอถูกกำหนดให้มาช่วยฉันจริงๆ ฉันต้องไปหาเธอได้สิยอนจองยืนคิดอยู่ชั่วครู่ขณะจ้องมองรถแวนสีดำที่เคลื่อนออกไปไกลเรื่อยๆ เขาจะลองเชื่อในปาฏิหาริย์ดูถ้ามันไม่ได้ก็แปลว่าซูบินไม่ใช่คนที่จะมาช่วยเขา  ร่างสูงหลับตาสูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วพาตัวเองหายวับไป

 


ว๊ายย!!”ซูบินที่กำลังนั่งฟังเพลงและกำลังจะเคลิ้มหลับอยู่บนรถตกใจตื่นเต็มตาทันที เธอรีบตะครุบปากตัวเองเอาไว้เพื่อไม่ให้เสียงรบกวนซอนยีที่นั่งหลับอยู่ข้างๆรวมถึงเมมเบอร์คนอื่นในรถ  เมื่อจู่ๆคน ไม่สิ ผีที่เธอคิดว่าคงตามเธอมาไม่ได้มาปรากฏตัวยืนค้ำหัวเธออยู่


โอ๊ะ! ได้จริงๆแฮะ ฉันออกมาข้างนอกได้แล้ว วู้ว!ร่างสูงที่พึ่งหายตัวมาค่อยๆลืมตาขึ้นมองบรรยากาศรอบๆอย่างลุ้นๆ แล้วเขาก็ดีใจแทบตัวลอยเมื่อพบว่าตัวเองยืนอยู่ในรถที่มีสาวๆอีก 12 คนนั่งอยู่และตรงหน้าเขาก็คือพัค ซูบิน มนุษย์เพียงคนเดียวที่สร้างปาฎิหารย์ในรอบสองปีให้เขา แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่ได้ดีใจตามไปด้วยเลย ซูบินอ้าปากหวอหลังจากช็อคไปรอบที่สอง


ทีนี้ก็ช่วยฉันได้แล้วใช่มั้ย คุณก้อนผีตายิ้มฉีกยิ้มกว้างแล้วอาศัยจังหวะที่สาวเจ้ายังคงตกใจบีบแก้มนุ่มๆนั่น ต่อไปนี้ชีวิตแบบผีๆของเขาก็ไม่ต้องน่าเบื่ออีกต่อไป ในขณะที่ชีวิตแบบคนปกติก็กำลังจะไม่ปกติแล้วเช่นกัน





ขออภัยที่มาต่อช้าไปหน่อยนะคะ ไรท์ติดทั้งงานแล้วก็มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย

ตอนหน้าค่อยมาดูคุณผีน้อยไปป่วนหอพักอูจูโซนยอกัน เรื่องนี้ไม่มีคู่รองนะคะ

แต่จะได้เห็นทุกคู่โผล่กันมานิดๆหน่อยๆให้เดาความสัมพันธืกันไปเพราะไม่อยากระบุ 55

เอาไว้ผลัดกันออกคู่ละตอน ชอบไม่ชอบยังไงฝากคอมเม้นด้วยนะคะ แล้วจะพยายามมาต่อให้เร็วขึ้นเน้อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

109 ความคิดเห็น

  1. #102 WS212 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 19:59

    ยอมเป็นหมีแทนเป็นผีแล้วนาาาา

    #102
    0
  2. #93 kkarioz_p (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 09:43
    โอ้ย น่ารักอะค่ะ อ่านไปยิ้มไป ตุณก้อนอย่าไปกลัวเจ้าหมีผีเลย แต่ดูท่าเรื่องปาวนๆจะมาอีกเยอะ
    #93
    0
  3. #75 benjaponploy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 02:42
    ไรท์สู้ๆ><
    #75
    0
  4. #18 fernpataHW (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 00:53
    และแล้วความซวยในรูปแบบหมีๆก็มาเยือนพัคซูบินโดยสมบูรณ์แบบ ตอนแรกเกือบจะสงสารยอนจองแล้วที่เขาไม่ช่วยและก็ออกไปไม่ได้ด้วยสรุปอ้าวได้เฉย หลังจากนี้ซูบินคงต้องถูกเมมเบอร์มองด้วยสายตาแปลกๆไปสักพักแน่ๆมีหมีมาป้วนเปี้ยนทั้งวันทั้งคืนแบบนี้
    #18
    0
  5. #17 กานต์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 15:00
    คุณหมีเอ้ย!!คุณผีน่ารักจัง
    #17
    0
  6. #16 LoveToon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 06:54
    ผี หมี งง ไปหมด ช่วยผีหมีตัวนี้หน่อยเถอะ ซูบิน
    อุสาออกมาได้ขนาดนั้น มันต้องเป็นเดสทินี่ แน่ๆเลย 55+
    #16
    0
  7. #15 Wiriya Lawansathian (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 00:55
    เค้าว่าเป็นหมีจนผีก็สับสนเห็นใจก็เห็นผีหมี ตลกกว่าจะเชื่อพอรู้ว่าหมีเป็นผีถึงกับเป็นลม แล้วเถียงเค้าหน้าห้องที่คนก็เดินผ่านไปมาดีนะที่มีอึนซอมา ผีหมีก็กวนจิงๆน่ารักดี แต่ซูบินถ้าช่วยก็จะถูกมองว่าบ้าคุยคนเดียว จะดีเนอะถ้าแค่ซูบินคิดหรือพูดในใจแล้วหมีจะรู้เรื่องน่าจะดีจะ เรื่องนี้น่ารักชอบจังเลย ยังไงก็สู้ๆนะคะไรท์ รอติดตามนะคะ
    #15
    0
  8. #14 Kwansinb (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 00:29
    เป็นหมี(ผี)ที่กวนประสาทที่สุดอ่ะ555 บินนี่ตอนแรกก็ใจสั้นกับเขาแต่พอรู้ว่าเป็นผีเท่านั้นแหล่ะ เป็นลมเลย555 อยากอ่านตอนหน้าแล้วอ่ะ หออูจูคงจะป่วนหน้าดู 555 สู้ๆนะครับไรท์
    #14
    0
  9. #13 Darkness_S11 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 23:58
    เป็นหมี เอ้ย เป็นผี ???? ซูบินจะยอมช่วยเจ้าหมีเอ้ยเจ้าผีจอมกวนมั้ยน๊า
    #13
    0