เสน่หาลาภิณ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 18,916 Views

  • 84 Comments

  • 121 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    14

    Overall
    18,916

ตอนที่ 3 : 30 นาทีคงนานไปสำหรับคนใจร้อน 2/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    1 ส.ค. 61

            มัทนาวางแบบแปลงของต้นไม้และดอกไม้ที่จะจัดวางมาให้ลัลนาพิจารณาหลังจากคุยกันจนได้ผลที่พอใจจึงเริ่มงานในวันต่อมา คนงานของสวนไม้เมืองถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่มเพื่อมาทำงาน 2 โครงการ มัทนามาคุมงานที่โรงแรมแกรนด์รอยัลเพราะหากงานนี้ออกมาดี สวนไม้เมืองคงมีงานเข้ามาเรื่อยๆ อย่างแน่นอน ส่วนอีกงานเธอให้หัวหน้าคนงานรับผิดชอบแล้วหากมีปัญหาในระหว่างนี้ก็ปรึกษากันทางโทรศัพท์

          การทำงานตลอดทั้งสัปดาห์ผ่านไปด้วยดีทั้งการนำต้นไม้ที่ใกล้ตายออกและวางล็อคสำหรับนำดอกไม้ที่มีสีตามแบบมาวาง ส่วนที่ว่างของต้นไม้ที่ถูกนำออกไปกำลังจะถูกแทนที่ด้วยต้นไม้ชนิดเดียวกันในสัปดาหน์หน้า การจัดแต่งต้นไม้กำลังดำเนินการในเวลาต่อมา ตอนนี้ปัญหาสำคัญคือสระน้ำขนาดใหญ่ที่มีขยะนอนก้นรวมทั้งตะไคร่น้ำซึ่งมีมากเกินไป มัทนาสั่งให้สูบน้ำออกไปในวันพรุ่งนี้หลังจากนั้นจึงจะทำความสะอาดและทำระบบน้ำสำหรับการเพิ่มออกซิเจนใหม่ หากไม่มีปัญหาอะไรงานน่าจะเสร็จตามกำหนดก่อนถึงงานฉลองเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์

          “กำลังทำอะไรอยู่คะคุณมัท” ลัลนาเอ่ยทักทาย

          มัทนาหันมามองสาวสวยท่ามกลางดอกไม้ที่กำลังถูกลำเลียงลงมาจากรถกระบะของสวนไม้เมือง หลายวันมานี้เธอทำงานอย่างสะดวกและสบายใจเพราะลัลนา ลูกสาวคนเล็กของเคพี กรุ๊ป เป็นคนคุยง่ายและสนใจงานอย่างจริงใจเพราะอยากให้ทุกอย่างออกมาดีเหมือนกับมัทนา

          “วันนี้มัทจะให้คนงานลงดอกบานชื่นกับดอกดาวเรืองนะคะตามแบบที่วางไว้ ส่วนต้นไม้ที่จะเอาแทนคงต้องรอสัก 2 วัน คุณลัลอยากเดินตรวจดูไหมคะ”

          “คุณมัททำงานตามสบายได้เลยนะคะ เดี๋ยวลัลเดินดูเองดีกว่าจะได้ไม่รบกวนเวลา”

          มัทนายิ้มขอบคุณก่อนจะทำงานของตัวเองต่อ ลัลนาเดินไปดูต้นบานชื่นซึ่งเป็นดอกไม้ไทยๆ ที่ดูแลง่าย ความที่ลลิตา...แม่ของเธอชอบดอกไม้ไทยๆ เธอจึงขอให้มัทนาจัดหาให้จนได้มาสมใจ หญิงสาวเดินไปศาลากลางสระน้ำที่เมื่อก่อนตอนเด็กเธอมักมานั่งเล่นเวลารอพ่อกับพี่ชายตลอด เวลานี้น้ำไม่ใสดังเดิมอีกแล้ว ถ้าปรับปรุงเสียใหม่บรรยากาศร่มรื่นสบายตาคงกลับมา

          โอ๊ะ!

          ลัลนาไม่ทันระวังจึงสะดุดล้มพร้อมๆ กับลมแรงพัดเข้ามาทำให้ฝุ่นเข้าตา มัทนาเห็นเข้าพอรีบวิ่งเข้ามาช่วยประคองลุกขึ้นและส่งขวดน้ำให้ลัลนาใช้ล้างตา

          “ขอบคุณนะคะ ลัลไม่ระวังเองดูสิล้มเกือบก้นกระแทกเลย” ลัลนาหัวเราะไม่ได้รู้สึกเสียหน้า เวลาอยู่กับมัทนาเธอรู้สึกเหมือนได้พี่สาวที่อายุห่างกันแค่นิดเดียว

          “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พอดีมัทหันมาเห็นพอดี”

          “ทุกอย่างเป็นไปตามแผนงานดีนะคะ เอาไว้พรุ่งนี้ลัลมาดูใหม่ดีกว่า ถ้ายังไงลัลให้พนักงานเตรียมเครื่องดื่มกับของว่างไว้ให้คุณมัทกับคนงานตรงบริเวณนั้นนะคะ”

          “ขอบคุณมากเลยค่ะ” มัทนาหันไปมองจึงเห็นพนักงานโรงแรมเอาโต๊ะมาตั้งวางเครื่องดื่มและถาดใส่ของหวานพอดี

          “แย่แล้วค่ะ!?!

 ลัลนาเอ่ยสีหน้าอย่างกับกำลังจะร้องไห้

“แหวนของลัลหายค่ะ”

          มัทนาเห็นนิ้วที่ว่างเปล่าของลัลนาจึงมองไปรอบๆ เผื่อว่าแหวนอาจหล่นหายอยู่ไม่ไกลตัว แต่ไม่พบจึงสั่งคนงานให้เดินตามหาจนทั่วสวนเพราะเธอแน่ใจว่าแหวนหล่นหายที่นี่แน่ๆ เนื่องจากตอนที่ลัลนามาถึงยังเห็นแหวนอยู่ที่นิ้ว ทว่าหลังจากผ่านไปเป็นชั่วโมงคนงานเดินหาเท่าไหร่ก็ไม่พบจึงมีความเป็นไปได้อย่างเดียวว่าแหวนคงหล่นไปในสระแน่ๆ แค่ว่าตรวงจุดไหน

          แต่เรื่องกลับใหญ่ไปกว่านั้นเมื่อแหวนที่หายไม่ใช่แหวนเพชรราคาแพงธรรมดา แต่มันเป็นประจำตระกูลที่ลัลนายืมพี่ชายมาเพื่อนำไปให้ทางร้านทำเป็นแบบเพราะแหวนของเธอเองหาย จึงต้องทำแหวนวงใหม่ขึ้นมา ลัลนาโทรหาลาภิณเมื่อคิดว่าหากปิดบังแล้วพี่ชายมารู้ที่หลังเธอจะพังไปมากกว่านี้

          “รออยู่ตรงนั้น เดี๋ยวพี่ลงไปดูเอง” ลาภิณตอบลัลนาก่อนจะวางสายไป

          ลัลนาหน้าเจื่อนเพราะกลัวพี่ชายดุ ปกติแล้วลาภิณเป็นคนสุขุมค่อนข้างสุภาพกับครอบครัวและพนักงาน แต่เอาเรื่องกับพวกนักข่าวที่ชอบเอาชีวิตส่วนของเขาไปเป็นข่าวเพราะกำลังมีปัญหาห่างเหินกับเจนจิรา ดาราสาวก็ขยันให้ข่าวจนพี่ชายของเธอจะกลายเป็นดาราไปแล้ว

          “ถ้าอยู่ในสระน้ำเดี๋ยวมัทดำน้ำลองหาให้ดูก็ได้ค่ะ น้ำแค่ระดับอกไม่น่ามีปัญหาอะไร” มัทนาช่วยหาวิธี

          ลัลนาค่อยยิ้มออกแม้ยังกังวลเพราะไม่รู้ว่าลาภิณจะมาถึงตอนไหน “ทำได้จริงๆ หรือคะ”

          “ถ้าใช้ปั๊มช่วยสูบน้ำออกก็ช่วยให้หาง่ายขึ้นค่ะ”

          ปั๊มที่มีอยู่เดิมถูกเปิดใช้งานเพื่อสูบน้ำออกไปสู่คลองเล็กๆ ห่างออกไปประมาณ 100 เมตร มัทนาได้ชุดดำน้ำเร็วปานเนรมิตรได้เพราะลัลนาไปช่วยหามาให้จากร้านเสื้อผ้าในโรงแรมนั่นเอง หญิงสาวไม่รอช้าใส่สน็อกเกิ้ลแล้วลงไปดำน้ำหาแหวนประจำตระกูลให้ลัลนาทันที

 

          ลาภิณออกจากห้องประชุมก็ตรงดิ่งมายังสวนของโรงแรมพร้อมเลขา มาดารีบโทรแจ้งไปบอกพนักงานประจำสวนเพื่อแจ้งให้ลัลนาทราบ เพียงครู่เดียวเท่านั้นชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำซึ่งชอบใส่ประจำก็ไปถึงจุดเกิดเหตุที่ยัยน้องสาวตัวดีกำลังทำหน้าเหมือนอยากหายตัวได้

          “แหวนไปตกหายที่ไหนทำไมถึงหาไม่เจอบอกพี่มาสิยัยลัล” ลาภิณถามสีหน้าปกติ แต่พนักงานพากันก้มหน้าไม่เว้นแม้แต่ลัลนาที่ชักยิ้มไม่ออก

          “สงสัยจะในนี้ค่ะพี่ภิณ”

          ลาภิณมองสระน้ำขนาดใหญ่กลางสวนที่มีปั๊มกำลังสูบน้ำออกมา จากการประเมินคร่าวๆ คงใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งวันน้ำถึงจะออกไปสระจนหมด ถ้าแหวนอยู่ในนี้จริงๆ ก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องใหญ่อะไร

          “สั่งให้เอาปั๊มมาติดตั้งอีกตัวแล้วสูบน้ำออก ให้ รปภ มาดูบริเวณนี้ทุกๆ 2 ชั่วโมง พรุ่งนี้ค่อยมาหา” ลาภิณสั่งพลางมองนาฬิกาเพราะยังมีงานค้างอยู่

          “แต่ว่า...” ลัลนาเริ่มเห็นลางร้าย

          “มีอะไรอีกยัยลัล พี่ยังมีนัดสำคัญต่ออีกนะ”

          ลัลนาชี้ไปในสระ “คุณมัทนากำลังดำน้ำงมให้ค่ะ เดี๋ยวคงหาเจอมั้งคะ”

          ลาภิณมองลงไปในสระจึงเห็นหญิงสาวคนหนึ่งในชุดดำน้ำรัดรูปกำลังก้าวขึ้นมาจากน้ำก่อนจะดึงสน็อกเกิ้ลออก เรียวคิ้วหนาขมวดมุ่นมองการกระทำนั้นเหมือนผู้ใหญ่มองเด็กที่คิดอะไรไม่เข้าท่า

          “ขึ้นมาได้แล้วคุณ ทำแบบนี้เสี่ยงชีวิตมากเกินไป หากคุณเป็นอะไรขึ้นมาผมคงรับผิดชอบไม่ไหวหรอก”

สีหน้าของลาภิณเรียบเฉยก็จริง แต่น้ำเสียงค่อนข้างห้วนกว่าปกติ ลัลนากวักมือเรียกมัทนาก่อนที่จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ แต่มัทนาคงไม่เข้าใจแน่ๆ ถึงได้ตอบมาแบบนั้น

          “ขอเวลาอีก 30 นาทีนะคะ เดี๋ยวฉันจะขึ้นไป”

          ลาภิณกอดอกมองคนพูดไม่รู้ฟัง “ผมสั่ง คุณควรทำตาม”

          มัทนาฟังแล้วผิดหู อีกทั้งท่าทางลัลนาก็เหมือนเกรงใจผู้ชายคนนั้นเหลือเกิน บางทีอาจเป็นเจ้าของแหวนกระมัง เธออยากทำตามที่เขาบอกอยู่หรอกถ้าไม่บังเอิญเห็นแหวนแว๊บๆ เมื่อครู่ ตอนนี้พอรู้ละว่ามันน่าจะอยู่ตรงไหน

          “ฉันยืนยันคำพูดเดิมค่ะ อีก 30 นาทีค่อยคุยกันใหม่นะคะ”

          ลัลนาเห็นเค้าลางของปัญหาที่จะตามมาทันที ถ้าเป็นเมื่อก่อนพี่ชายของเธอคงไม่เข้มงวดขนาดนี้ แล้วยิ่งถูกขัดคำสั่งต่อหน้าพนักงานหลายสิบชีวิต งานนี้เธออาจจะพามัทนามาซวยเสียแล้ว

          “พี่ภิณใจเย็นๆ นะคะ คุณนัทมแค่อยากช่วย แค่ 30 นาที คงไม่มีอะไร”

          ลาภิณเลิกคิ้วมองน้องสาวที่พลอยเป็นไปด้วยทั้งที่รู้ว่าทำไมเขาไม่พอใจ “ก็ได้ อีก 30 นาที บอกผู้หญิงคนนั้นให้ไปหาพี่ที่ห้องทำงาน”

          “พี่ภิณอย่าเพิ่งโกรธสิคะ” ลัลนาเอ่ย แต่ไม่คิดว่าพี่ชายจะหยุดกึกแล้วหันกลับมามองเธอเหมือนทำอะไรผิดอีกแล้ว

“เราก็ด้วยนะยัยลัล ต่อไปจะจ้างใครมาทำงานดูให้ดีกว่านี้”

          “พี่ภิณก็...คุณมัททำงานดีจะตาย” เรื่องนี้ลัลนาพูดได้เต็มปาก

          “ทำงานดีแต่ไม่รอบคอบและประมาท ไม่เรียกว่าดี” ลาภิณส่ายหน้าก่อนก้มลงมองนาฬิกา เวลาของเขามีค่ากว่าการมาเถียงกับน้องสาวว่าใครทำงานดีหรือไม่ดี

          ลัลนาเถียงไม่ออกเพราะคนที่ควรถูกต่อว่าน่าจะเป็นเธอมากกว่า ครั้นจะพูดให้ลาภิณเข้าใจก็ไม่ทันเมื่อเขาเดินลิ่วๆ ไปกับมาดาเสียแล้ว เธอรีบเดินเร็วๆ กลับมาที่สระ ยังพยายามคิดในแง่ดีว่าพี่ชายอาจแค่เตือนมัทนาก็ได้ เธอไม่ควรเห็นแก่ตัวเองเลยดูสิตอนนี้มัทมาไม่รู้จะโดนอะไรบ้าง

          “เจอแล้วค่ะ” มัทนาตะโกนบอกพลางส่งแหวนให้ลูกน้องรับไปพลางเกาะราวเหล็กเหนี่ยวตัวขึ้นมาจากสระน้ำ

          “จริงหรือคะ คุณมัททำได้ยังไงเก่งมากค่ะ โหย ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเร็วขนาดนี้”

          ลัลนารับแหวนมาดูให้เห็นกับตาลืมเรื่องกังวลไปชั่วครู่เมื่อได้แหวนของลาภิณกลับมาแล้ว มัทนาเดินมาหาลัลนาพลางยิ้มดีใจที่ได้ของคืนในที่สุด

          “ถ้าแหวนมันหลวมมากต่อไปคุณลัลเอาใส่ไว้กับสร้อยหรือเก็บในกระเป๋าดีกว่านะคะ เดี๋ยวจะหล่นหายอีก”

          “ลัลคงต้องทำแบบนั้นแล้วล่ะค่ะ เข็ดจริงๆ” ลัลนาค่อยยิ้มออก แต่พอคิดว่าลาภิณสั่งอะไรไว้ก็ไม่รอช้า “คุณมัทรีบไปเปลี่ยนเสื้อแล้วไปหาพี่ภิณนะคะ ขืนให้รอนานแย่แน่ๆ เลยค่ะ”

          มัทนารู้ตอนนี้เองว่าผู้ชายหน้านิ่งอย่างกับหินเป็นพี่ชายของลัลนา เธอพยักหน้ารีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าคิดว่าคงถูกต่อว่าที่ขัดคำสั่งไม่กี่คำก็คงกลับมาทำงานต่อได้ ถ้าผู้ชายคนนั้นจะยอมฟังเหตุผลแต่แรก เธอคงไม่ต้องไปพบเขาเป็นครั้งที่สองของวันนี้หรอก

          ลัลนาเดินมาส่งมัทนาที่หน้าห้องทำงานของลาภิณ มาดาโทรถามพี่ชายของเธออยู่ไม่คำ มัทนาก็ได้เข้าไปในห้อง ลัลนาจึงกลับไปห้องทำงานของตัวเองอย่างสบายใจ แหวนประจำตระกูลที่ยืมพี่ชายได้กลับคืนมาแล้วคงไม่มีอะไรน่ากังวลกระมัง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #16 fsn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 21:23

    น้ำสภาพดีอยู่เหรอคะ ไม่อันตรายเหรอ

    #16
    1
    • #16-1 อัมราน (@Darrano) (จากตอนที่ 3)
      11 สิงหาคม 2561 / 14:47
      ใส่ชุดดำน้ำก็น่าจะโอเคอยู่นะคะ
      #16-1