ผมละเพลียเป็นเมียมาเฟียได้ไง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,958 Views

  • 58 Comments

  • 334 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    83

    Overall
    12,958

ตอนที่ 5 : ดวงใจพญาครุฑ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    9 ก.พ. 62

ตอนนี้ ผมนอนลืมตาอยู่บนที่นอน ป่านนี้ นกน้อยตัวดีคงกำลังเดินทางไปเกือบถึงมหาวิทยาลัยแล้ว ผมเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ น้องเพิ่งจะออกไปจากบ้าน ก็คิดถึงน้องอีกแล้ว หรือวันนั้นที่ทีชงเหล้าให้ผมดื่ม เขาใส่ยาอะไรที่ทำให้ผมหลงใหลเข้าไปด้วย แต่จะเป็นไปได้ยังไง ดูนิสัยเค้าสิน่ารัก จนผมอยากอยู่ด้วยทั้งวัน อยู่กับเค้าแล้ว ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายปกติ ผมมีงานและเรื่องมากมาย จะต้องคิด ต้องสะสาง ทำให้กว่าจะหลับแต่ละครั้งยากมาก บางทีต้องพึ่งยานอนหลับ เพิ่งเคยเห็นคนที่หัวถึงหมอนก็หลับสบาย ขนาดผมลวนลามขนาดนั้น น้องทีมันก็ยังไม่รู้สึกตัวแทบจะอดใจจับกินไม่ไหว แต่ผมอยากให้น้องเค้าปรับตัว ปรับใจ หวั่นไหว และเต็มใจยอมผมเอง ผมไม่รีบ ผมมีเวลาอีกตั้ง 4 เดือน

เมื่อคืนนี้ ผมหลับสบาย เพียงแค่ได้ยินเสียงหายใจหนักๆ และกรนเบาๆของเจ้านกน้อย ผมก็แทบจะผล็อยหลับ น้องทีกลายเป็นยาระงับความเครียดของผม จนอยากที่จะพักงานอยู่บ้าน นอนเล่นกับนกน้อยสักเดือน คิดถึงจัง ไลน์ไปหาดีกว่า

นกยักษ์ของผม: ถึงมหาวิทยาลัยหรือยังครับ

นกน้อยของผม: เกือบแล้วครับ    พี่เว .....ทานข้าวเช้าหรือยัง...ครับ

แค่คำถามง่ายๆ แต่ได้ใจผมไปเลย นานแค่ไหนที่ผมไม่เคยได้ความใส่ใจเหมือนครอบครัว น้องทำให้ผมรู้สึกอบอุ่น

นกยักษ์ของผม: ทานแล้วครับ ขอบใจที่ห่วงใยพี่

นกน้อยของผม: พี่ทานกับอะไรครับ

นกยักษ์ของผม: ถั่ว ไส้กรอก เบคอน ไข่ เห็ด แฮชบราวน์ และขนมปังปิ้ง เป็นอาหารเช้าแบบอังกฤษแบบธรรมดานะครับ

นกน้อยของผม: แสดงว่า ข้าวต้มที่ใส่กุ้งตัวโตเท่าช้าง ก็ทำไว้ให้เฉพาะผมสินะ รวมถึงอาหารทะเลนึ่งสดเมื่อวานเย็นด้วย

นกยักษ์ของผม: แย่จัง โดนจับได้แล้ว

นกน้อยของผม:ขอบคุณที่ใส่ใจผม แม้ในเรื่องอาหารการกิน แต่เรื่องคนขับรถเรื่องบอดี้การ์ดและก็รถอีก 2 คันมันคืออะไร

นกยักษ์ของผม: มันคือสวัสดิการในการทำงานเล็กๆ น้อยๆ ที่พี่มอบให้ครับ

นกน้อยของผม: มันเยอะไปไหมพี่ นี่ผมมาเป็นลูกน้องนะครับ

นกยักษ์ของผม: ไม่มากไปสำหรับคนที่เป็นลูกน้องคนสนิทหรอกครับ แต่พี่อยากจะบอกไว้ พี่ทำธุรกิจแบบนี้ลูกน้องคนสนิทอย่างที บางครั้งอาจมีอันตรายไปด้วย กลัวหรือเปล่าครับ

นกน้อยของผม: เอาดีๆ เอาตรงๆเอาแบบแมนๆ เลยนะ คร้าบบบบ เจ้านายยย  กลัวววววววววว คร้าบบบบบ555 แต่.......ผมสู้นะ.....ผมจะปกป้องพี่เวเอง 

เอาอีกแล้วคำพูดที่ใส่ใจทำให้ผมหวั่นไหวได้อีกแล้ว เจ้านกน้อยจอมซื่อบื้อจะรู้มั่งไหมว่า ทำอะไรกับผมบ้าง ถ้าฉลาดในเรื่องรักเหมือนเรื่องเรียนก็ดีนะสิ เจ้าทีเอ้ยยย

นกยักษ์ของผม: บ่ายนี้เรียนเสร็จ ถ้าไม่ติดอะไรกลับบ้านเร็วๆ นะ พี่อยากให้เตรียมเครื่องดื่ม เย็นนี้จะมีงานเลี้ยงภายในมีแขกสนิทๆ กันประมาณ 30 คนจัดที่ห้องโถงกลาง อยากให้ทีแต่งตัวดูดีที่สุด และคอยชงเครื่องดื่มให้กับแขกนะ บ่ายพี่จะไม่อยู่ไปตรวจสาขากับโรงแรมกับเหม ถึงบ้านประมาณ 6โมงเย็นเพื่อเริ่มงานเลี้ยง

นกน้อยของผม:ได้ฮะพี่เว งานนี้ไว้ใจทีนะครับ พบกัน 6 โมงเย็น ตอนนี้ถึงมหาวิทยาลัยแล้วนะครับ

นกยักษ์ของผม: ตั้งใจเรียนนะ แต่อย่าลืมคิดถึงพี่ นี่รูปเราสองคนเมื่อวาน

ผมจงใจส่งรูปผู้ชายสองคนโอบไหล่กันเซลฟี่ ตอนพระอาทิตย์กำลังตกดิน ด้วยสีหน้าที่มีรอยยิ้มอย่างมีความสุขของผม ดูเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่น และของทีมีรอยยิ้มที่สดใส ถือเป็นภาพระทับใจของผมเลย เพราะไม่เคยยิ้มมาหลายปี ชีวิตนี้ทำแต่งาน และผมเดาได้เลยว่า ตอนนี้กำลังอายที่ได้เห็นรูปนี้อีกครั้ง

นกน้อยของผม: “ขอบคุณขอรับเจ้านาย” หือ ไอ้นกยักษ์บ้า ทำเอาเราหน้าร้อนฉ่าไปเลย

“คุณที จะให้ผมจอดรถรอที่ไหนดีครับ” ริวถามขณะเลี้ยวรถเข้ามาในมหาวิทยาลัย

“ไม่ต้องรอก็ได้ กลับไปเหอะ เรียนเสร็จแล้วผมนั่งรถเมล์กลับเอง ผมจำทางได้แล้ว”

“เอ่อไม่ได้หรอกครับ คุณเหมมอบหมายให้ผมรับใช้คนสำคัญขนาดนี้ผมจะต้องทำเต็มที่ครับ ผมจะรอครับ”

“ผมไม่ใช่คนสำคัญอะไร ริวไม่ต้องอึดอัดใจ ปกติริวคุ้มครองใคร”

“ผมอารักขา คุณเวนไตย ครับ”

“ทำมากี่ปีแล้ว”

 “10ปีครับ”

“โหสนิทอย่างนี้ ก็ต้องเคยนอนเตียงเดียวกับพี่เวนะสิ”

“ห๊าาา!!นอนเตียงเดียวกันเหรอครับ เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นและเกิดขึ้นไม่ได้อย่างแน่นอนครับ แม้แต่คุณเหมที่รับใช้ใกล้ชิดยังแทบไม่ได้แตะตัว หรือเฉียดใกล้ห้องนอนเจ้านายเลยครับ ร่างกายและห้องนอนเป็นสิ่งต้องห้าม ที่ลูกน้องทุกคน ห้ามเข้าใกล้และแทบจะไม่ได้รับอนุญาตเลยครับ ไม่ทราบคุณทีถามทำไมหรือครับ

“ปะเปล่า ถามดูผมมาทำงานใหม่ๆ อยากได้คำแนะนำจากริวหน่ะ” อะไรกันวะ นี่ไอ้นกยักษ์บ้าบออะไรแตะตัวไม่ได้ ทีอยู่กับเราตอนไหน เผลอเป็นกอดเผลอเป็นจูบลูบนั่นลูบนี่ มีให้อาบน้ำให้ด้วย ตัวโตเท่าควายนอนแช่น้ำสบาย นี่ถ้าสายไม่แข็งจริง จิตหลุดไปแล้ว เอาใจเก่ง หน้าตาดี รวยก็รวยอย่างนี้ เอ หรือไอ้ทีจะจับปล้ำทำเมียดี ยิ่งคิดถึงพี่คีอยู่ด้วย ว่างๆ ต้องไปถามไอ้หมาเคบ้างระหว่างผู้ชายเค้าทำยังไงกันบ้างท่าจะดี

ตกเย็นแขกเหรื่อก็ทยอยมา ทีจัดเตรียมสถานที่พร้อมเครื่องดื่มอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ทีแต่งตัวดูดี จะมองสวยก็สวยจะมองหล่อก็หล่อ เหมือนทอมมากกว่าผู้ชาย แม้จะตัวเล็กร่างบางกว่าผู้ชายทั่วไป แต่ก็ดูงามสง่า

นกยักษ์ของผม: พี่จะไปช้า 15 นาทีครับ รถติดมาก รบกวนทีบอกให้สมพงษ์ขอโทษ และแจ้งให้แขกทราบด้วย พี่ฝากที ดูแลงานเลี้ยงของบ้านเราด้วยนะครับ

นกน้อยของผม: ได้ครับไว้ใจผมนะครับ

 

ที่โต๊ะประชุมใหญ่ที่งานเลี้ยง

“ผมต้องขออภัยอีกครั้งที่มาช้า เนื่องจากรถติดในหน้าฝน หวังว่าการรับรองของเรา คงจะเป็นที่พอใจ นะครับ”

“พอใจมากกครับ คุณหลานโดยเฉพาะเครื่องดื่ม”

                “ขอบคุณที่ชมครับอา”

“ไม่ทราบว่า คุณพี่เวนไตย สั่งเครื่องดื่มอะไรให้เรา ไม่เมา แต่สดชื่นมากๆ ค่ะ”

“เอ่อ ลุงขอบอกเลยว่า เครื่องดื่มนี้ เป็นค็อกเทลที่ปลดปล่อยพันธการความเหนื่อยล้าจนหมดสิ้น เพียงแค่ลิ้มรสเพียงแก้วเดียวเท่านั้น ลุงประทับใจ ประทับใจ จริงๆ” ทำไมเวจะไม่รู้ว่า มันอร่อยแค่ไหน เพราะเขาได้ชิมแก้วพิเศษนี้ทันที เมื่อมาถึง ซึ่งต้องยอมรับว่า หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งจริงอย่างที่พวกเขาชม

“เหม เชิญคุณที มาที่โต๊ะอาหารด่วนเลย”

“ครับนาย”

“พี่เวเรียกผมหรือฮะ” คำที่เรียกพี่ แล้วเรียกชื่อเล่นเวนไตยว่า เว เฉยๆ ทำให้แขกเหรื่อในงานตื่นตะลึง เพราะไม่เคยมีใครได้รับอนุญาต ไม่นาน ทีก็ยืนเรียบร้อยอยู่ข้างเว

“ที นี่คือพวกญาติๆ ของพี่ และบางท่านทำธุรกิจร่วมกัน”

“สวัสดีครับ ผมชื่อ ทวิช นะครับเรียกว่าทีก็ได้นะครับ ผมยินดีรับใช้ทุกคน”

“ที เป็นคนรับผิดชอบทำเครื่องดื่มนี้ มีอะไรถามได้เลยครับ ตามสบาย”

“พวกเราอยากรู้ ว่าแก้วนี้มันชื่อว่าอะไร มันทำยังไงคะ”คนที่ทุกคนเรียกว่าป้าปราง พูดออกมาด้วความสนใจ

“เครื่องดื่มนี้ ชื่อ ว่ากู้ดไทม์ ฮะ เหมาะกับช่วงเวลาดีๆ แบบนี้ วิธีทำผมก็จะเอาจินผสมกับเวอร์มุธชนิดไม่หวาน แต่งรสด้วยมะนาวสดเปลือกสีเขียวๆ เพื่อเพิ่มรสเปรี้ยวและความหอม แล้วก็ส่วนผสมลับอีกเล็กน้อยครับ เพราะอยากให้เป็นค็อกเทลสุดคลาสสิก ที่ต้อนรับทุกคนที่กำลังเหน็ดเหนื่อยจากงานหรือการเดินทาง

                “ผมชักอยากจะมีไว้ที่บ้านทั้งเครื่องดื่มและคนทำซะแล้วสิ” คุณดนัยที่มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของเวนไตย ส่งสายตาลวนลวนลามทีอย่างไม่มีปิดบัง

“ทีเป็นคนสนิทของผม ถ้าคุณดนัยอยากได้ ผมก็ไม่ขัดข้อง แต่คุณดนัยต้องยอมมาเป็นเป้านิ่งให้ผมซ้อมยิงปืน ดีไหมครับ” พูดไม่พูดเปล่า เวยังควักเอาปืนออกมาวางให้เห็นด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียมเยียบเย็น โดยที่ทีไม่เคยเห็นมาก่อน

“พี่เว ล้อเล่นแบบนี้ ทีตกใจเลย จะให้ทีเอาปืนไปเก็บใช่ไหมครับ ริวๆ มาเอาปืนนายไปเก็บที เอ่อคุณดนัยครับ ผมเพิ่งมาทำงานกับพี่เว อยากแสดงฝีมือให้เต็มที่ ยังไม่คิดจะไปที่ไหน ขอบคุณที่ให้เกียรติลูกน้องอย่างผมครับ”

ที พูดรวดเดียวทุกอย่างดีขึ้น ทันทีปาร์ตี้ก็ดำเนินต่อได้ โดยที่ดนัยยิ้มแหยๆ เกือบจะซวย เพราะไม่รู้ว่า นกตัวนี้ มีเจ้าของหมายปองเอาไว้แล้ว

“ที ทานข้าวกับพี่กับทุกคน นะครับ” เวจับมือทีไว้ ทุกคนอ้าปากอาหารแทบจะหล่นออกมา เวส่งสายตาออกคำสั่งกลายๆ

                “สมพงษ์ ยกเก้าอี้ให้คุณที” สมพงษ์นี่ถึงจะเรียกว่ารู้งาน ยกเก้าอี้มาให้ทีนั่งหัวโต๊ะคู่กับเว ทำให้งามสง่า เวลานั่งอยู่ด้วยกัน เวตักอาหารให้ที ทานเรื่อยๆ แม้ปากจะคุยงานธุรกิจ ทำให้แขกเข้าใจว่า วันนี้เวนไตยไม่ได้จะคุยงานเท่าไหร่ แต่ใจจริง อยากเปิดตัวทีให้ทุกคนในที่นี้รับรู้มากกว่า ทุกคนกลับไปแล้ว นกน้อยนกใหญ่อาบน้ำ นั่งคู่กันอยู่โดยเอาหลังพิงหัวเตียง นกใหญ่อ่านเอกสาร นกเล็กเล่นเกมส์ในมือถือใหม่เพราะไม่มีการบ้าน

“พี่เว วันนี้พี่เวน่ากลัวจัง ถ้าทีพูดหรือทำอะไรผิด วันนึง ข้างหน้าพี่เวจะยิงที หรือเปล่าครับ”

“ถามพี่แบบนี้ทำไมที  ไม่มีคนดีๆ คนไหนเหนี่ยวไกยิงหัวใจตัวเองได้หรอกนะ”

“พลัก ไอ้นกยักษ์บ้า คำตอบบห่าอะไร ทำไมถึงทำให้เขินได้ขนาดนี้วะ ไม่พูดด้วยแล้ว”

“นี่เขินแล้วมาชกไหล่ พี่ มาให้จูบทำโทษดีๆ ไม่งั้นมีหักเงินเดือน” สุดท้าย ที ก็ยอมให้เวจูบดีๆ ทำให้วันนี้ผ่านไปอย่างมีความสุขอีกวันนึง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #3 Canna_pt (@Canna_pt) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:48

    แคนดีใจที่ชอบขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ❤ฝากพี่เวน้องทีด้วยนะคะ❤



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:49
    #3
    0
  2. #2 no.12 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:35

    หวานตลอด ดีค่ะ เราชอบความหวาน

    #2
    0