ผมละเพลียเป็นเมียมาเฟียได้ไง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,948 Views

  • 58 Comments

  • 334 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    73

    Overall
    12,948

ตอนที่ 4 : ชีวิตที่เปลี่ยนไปของนกน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1715
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    8 ก.พ. 62

(อื้อหอมจัง ผ้าห่มอุ๊นอุ่น นอนสบายเลย เอ..เราหลับตอนไหน แล้วมานอนบนเตียงนุ่มๆและผ้าห่มที่มีเสียงตึกตึกนี่ได้ยังไง ฟอดด หอมจริงจริงนะ และก็มีเสียงเป็นจังหวะด้วยย) ทีคิดในใจทันทีทันใดเมื่องัวเงียตื่นขึ้นมา

 “นกน้อยจ๋า พี่แขนชาหมดแล้วครับ ตื่นแล้วใช่ไหม ถึงได้มาหอมตรงหัวใจพี่แบบนี้  เอ่อพี่จะห้ามใจไม่อยู่เอานะครับ” เว พูดขึ้น เมื่อแน่ใจว่า ทีตื่นแล้ว เพราะเห็นทีขยับไปหอมหน้าอกเขาแบบเผอไผล ลืมตัว จนเขาแทบทนไม่ไหว เลยจำเป็นต้องตัดใจปลุกให้ตื่นมาคุยกัน

“อุ้ย!!!!  เจ้านาย ผะผมขอโทษ......” ทีรีบบอกขออภัยเวพร้อมผละออกจากอ้อมอกเวทันที ด้วยท่าทางที่ผละออกอย่างรวดเร็วแล้วคำเรียกขานที่ฟังดูเหินห่างไร้เยื่อใย ก็ทำให้เวเศร้าใจอยู่ลึกๆ เพราะนอกจากแม่แล้ว เพิ่งมีทีเป็นคนแรกที่เค้านอนกอดได้ตลอดคืน แถมยังเป็นผู้ชายอีกด้วย แค่อยู่ใกล้ๆ เวก็สุขใจและหายเหนื่อย ปฎิกิริยาของที ทำให้ เว แอบเสียใจลึกๆ ส่วนทีรู้สึกแปลกๆ ที่เว เงียบไปแล้วค่อยๆ พลิกตัวนอนหันหลังให้ แม้จะยังตกใจที่ตื่นเช้ามา พบว่า ตัวเองนอนกอดก่ายกับเจ้านายอยู่บนเตียงหนานุ่มแสนกว้างขวาง แต่ ทีก็ฉลาดพอที่จะรู้ว่า เวมีลักษณะที่เปลี่ยนไป ซึ่งสงสัยว่าจะมาจากตนเป็นต้นเหตุ (หนอยยย...ไอ้มาเฟียพี่เว หัวก็ไม่ล้านไม่ว่าจะเป็นผมเป็นขนในร่างกายส่วนไหนก็ดกดำดีทั้งหมด ยังมาทำงอนแบบสาวน้อย ไปได้ จะง้อยังไงละนี่ จะหมดมุขอยู่แล้วงอนบ่อยเหลือเกิน พ่อคุณเอ้ยย... นี่เจ้านายหรือว่าเมียวะ หน้าก็ไม่หวานปานนางฟ้าเหมือนพี่คี ทีจะได้จูบปลอบขวัญ ซะเลย นี่อะไร ...เจ้าพ่อมาเฟียอะไรตัวใหญ่อย่างกับตึกแน่ะ

“หมับ” ทีเข้าจู่โจมเว ไหนๆ ก็กอดมาทั้งคืนแล้วกอดเพิ่มอีกนิดจะเป็นอะไร

“พี่เวคร้าบบ เป็นอะไรเอ่ย เงียบไปเลย แขนชาใช่หรือเปล่า ส่งแขนมานี่น้อง ทีนวดให้นะครับ” เอาซี้....ทวิช....ลงทุนขนาดนี้ ถ้ายังงอนนี่ก็ไม่ทนแล้ว แต๋ว ชะมัด จะกอดรัดให้ตัวน่วมเลย พอเวได้ยินเสียงออดอ้อนพร้อมแรงกอดที่โอบตัวเขาไว้แทบไม่มิดก็รู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

“ไม่เป็นไรครับ ที พี่ดีขึ้นแล้ว” (แหมๆ ไม่เป็นไร แต่เสียงทำไมสะบัดขนาดนั้น วะ กูเอ้ย ไอ้ทีเอ้ย ไม่ต้องไปรงไปเรียนหรอก แค่ง้อเจ้านายเช้านี้ นี่ก็ปาเข้าไปกี่โมงแระ แต่ไอ้ทีซะอย่างทำแล้วต้องสำเร็จ)

“น่านะพี่ เว มาๆ น้องทีนวดให้ ตรงนี้ใช่ไหมเอ่ย” ทีไม่รอช้า ลงนือนวดจน เว ใจอ่อนหันกลับมา สบตากับทีอย่างจริงจัง

“ขอบใจนะ นกน้อย” เวพูดขึ้นมา

“พี่เว.....ผมรู้นะว่า พี่เอ็นดูผม และอยากให้ผมเข้าใจ แต่ระยะเวลาที่เรารู้จักกันมันสั้นเกินไปกว่าที่ผมจะเดาใจพี่ได้ทุกอย่าง ผมไม่รู้ว่า พี่ว่างดูละครหลังข่าวเหมือนแม่ผมไหม ผมสังเกตว่า ส่วนใหญ่ในละคร เรามีปัญหาเล็กๆ ไปจนถึงตบตีกันฆ่ากัน ส่วนใหญ่มาจากการสื่อสารเป็นเหตุทั้งนั้น มีอะไรก็ไม่พูดกัน ผมคิดว่าระหว่างเราที่เรียกว่า คนสนิท มีอะไรควรจะพูดกัน บอกกัน คุยกัน มันไม่มีอะไรซับซ้อน พี่ว่าจริงไหมครับ เราจะได้มีความสุขตลอด 4 เดือนที่อยู่ด้วยกันไงครับ”

“จริงครับ” พี่เวตอบรับ เมื่อเห็นน้องพูดตรงๆ

“เอาละทีนี้ บอกน้องได้รึยังว่าเป็นอะไร” ที นกน้อยแสนฉลาดแอบถามเจ้านายตัวเองออกไป

“คือ พี่ไม่อยากให้ทีทำท่ารังเกียจพี่ และพูดจาห่างเหินแบบนั้น” นั่นปะไร ไอ้ทีเอ้ย.......ทีซื้อหวยไม่เคยถูก ดีนะที่ฉลาด รีบมาง้อซะก่อน เพราะแม่เคยสอน ใครขอโทษก่อนแม้จะผิดหรือไม่ผิด ก็ถือว่าเราเป็นคนเข้มแข็ง

“ทีขอโทษ มันเป็นปฎิกิริยาตอบโต้ด้วยตัวเองตอนเช้า ผมไม่เคยนอนกับใครแบบนี้ยกเว้นแม่ และที่เรียกว่าเจ้านาย เพราะทีให้เกียรติพี่ครับ คนดี อภัยให้น้องนะครับ” ทีพูดไปด้วยนวดแขนไปด้วยอย่างเอาอกเอาใจ

“ครับ” เวตอบรับพร้อมกับดึงทีเข้ามาสวมกอดไว้ แล้วก็ถือโอกาสหอมซอกคอทีไปด้วยในตัว รู้สึกมีความสุขมากที่ตื่นเช้ามา ได้มีเวลาทำอย่างนี้กับใครซักคน นี่สินะ สุขแบบที่เงินหาซื้อไม่ได้ ขณะที่ทีคิดว่าที่กอดอยู่นี่คือพญาครุฑ หรือ พญางูเหลือมวะรัดซะแน่นแทบจะฝังร่างเข้าไป จะขาดอากาศหายใจอยู่แล้วนี่ จะผลักตอนนี้เดี๋ยวไอ้ครุฑนี่ก็มาดราม่างอนให้ต้องง้ออีก ทำไมไม่เป็นสาวๆ วะ ไอ้ทีจะนั่งกอด จะนอนกอดอยู่อย่างงี้ทั้งวี่ทั้งวัน แต่จะว่าไป เจ้าพ่ออะไรทำไมตัวหอมจัง บอกไม่ถูกกลิ่นหอมแบบสะอาดสดชื่น ชวนให้สบายใจ อบอุ่นยังไงก็ไม่รู้ ถ้าแบบนี้ ไอ้ทีพอรับไหว คิดในใจเพลินๆ เวก็เงยหน้า ทำท่าจะมาจูบปาก

“พะ พี่เวคนดี น้องทียังไม่แปรงฟัน ทีเขินเอาไว้ก่อนนะครับฟอดด” ชิงลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ ทีตัดหน้าหอมแก้มพี่เวก่อน ส่งผลให้เจ้าพ่อตะลึงอ้าปากค้าง เพราะหอมที่แก้ม แต่ไปประทับที่ใจของเวแบบเต็มๆ ทีคิดขำท่าทางของเวว่า ไอ้พญานกบ้าทำท่าเหมือนโดนไฟช็อต

“พี่เว ครับ ทีไปอาบน้ำแปรงฟัน นะครับ วันนี้ทีมีเรียนเช้าครับ เห็นพี่เหมว่าปกติพี่นอนถึงเที่ยงใช่ไหมครับ”

“ดะ ดะ ได้ครับ” เวยังไม่หายอึ้งที่นกน้อยฉลาดอย่างร้ายกาจ เล่นจู่โจมเขาด้วยริมฝีปากชมพูๆ ที่มีอานุภาพรุนแรงกว่าปืน เวตกใจมากกว่าตอนที่ถูกลอบยิง แค่เค้าหอมแก้มเบาๆ ก็แทบจะเข่าอ่อนประมาทไม่ได้ เลย

ส่วนทีอาบน้ำในห้องน้ำพลางคิดไปว่า ตำแหน่งคนสนิทห่าอะไรเปลืองเนื้อเปลืองตัวทำอย่างกับได้ผัว  นี่ถ้าพวกในแก๊งค์มันรู้เรื่อง ไม่ว่าจะเป็นไอ้ โด เร มี ฟา ซอล ลา มันต้องขำจนตกเก้าอี้ตายแน่ๆ นี่อยู่ในแก๊งค์มาเฟีย หรืออยู่กับเด็ก

อนุบาลวะ น่ารักฟรุ้งฟริ้งกระดิ่งแมวเหลือเกิน เอ...ว่าแต่ทำไมกูเจ็บๆ นม วะ นี่สงสัย เมื่อกี้ถูสบู่แรงไปหน่อย

เปิดตู้เสื้อผ้าขึ้นมา จะแต่งตัวโอ้โห.....วิถีคนรวยสินะ มีคนมาจัดเสื้อผ้าให้เป็นเซ็ตแบบครบอาทิตย์ และดูนี่สิ เสื้อกางเกงนักศึกษาหรูหราสะอาดสะอ้านจนแทบจะไม่กล้าใส่ เพราะปกติเรียนไปเลอะไป ไม่ค่อยใส่ใจการแต่งกายแค่ถูกระเบียบและก็ซักตากก็พอ เฮ้อ ใส่ไปแล้ว กูดูเป็นลูกคุณหนูเลยสิ ยังงี้สาวติดเพียบส่องกระจกแล้วดูดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทีแต่งตัวไปอย่างอารมณ์ดี อาบน้ำเสร็จ เห็นไอ้นกยักษ์หลับเฝ้าเง็กเซียนไปแล้ว โหขนตาหรือกันสาดทำไมยาวนัก จมูกก็โด้งโด่งริมฝีปากได้รูปสีปากชมพูอ่อนๆ สงสัยไม่ได้สูบบุหรี่ ให้ตายสิหมอนี่หน้าตาดีจริงๆ หลับแล้วดูใจดี ไม่เย็นชา ไม่โหดเหี้ยม เสียดายไม่มีน้องสาว จะยกให้หมอนี่ อยากได้น้องเขยหล่อๆ รวยๆ กว่าจะรู้ตัวอีกที หน้าของทีก็ไปใกล้จนหายใจรดหน้า เวได้เลยทีเดียว หอมจัง

“ฟอดดดด” อดใจไม่ไหวทีเลยเผลอใจหอมเวไปอีกที

“เฮ้ย นี่กูเป็นเกย์ไปแล้วเหรอวะ อยู่ใกล้ๆ อดหวั่นไหวไม่ได้ ร้ายจริงๆ ไอ้นกยักษ์นี่ แต่ไม่เป็นไรถือเสียว่า เอาคืนที่มันจูบเมื่อตอนกินข้าวเย็นแล้วกัน” คิดได้ก็เปิดประตูลงไปทานข้าวก่อน

“หายกันซะที่ไหน เจ้านกน้อยจอมแสบเอ้ย ถ้ารู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไร และพี่ได้กำไรแค่ไหน จะดีใจไม่ออกนะ หึหึ” เว แค่พักสายตา แต่ไม่นึกว่า ทีจะปรี่เข้ามาติดกับดักเค้าเอง ดูเหมือนนกน้อยจะยังไม่รู้ว่า นกใหญ่ได้กำไรแค่ไหน ถ้ารู้เมื่อไหร่ คงจะขาดใจตาย ด้วยความโมโหแน่นอน ทีลงมาข้างล่างก็วิ่งเข้าครัว โดยเดินตามกลิ่นอาหารไป

“คุณทีคะ เชิญที่ห้องอาหารค่ะ” คนรับใช้แต่งตัวสวยงามเข้ามาทักทายพร้อมนำทีไปที่ห้องอาหาร

 “น้องครับ พี่เป็นลูกจ้างเหมือนกัน ขอกินในครัวก็ได้ แล้วเรียกทีเฉยๆ ก็ได้ไม่ต้องเรียก คุณ มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกัน”

“ไม่ได้หรอกค่ะ ขอเรียกคุณทีนะคะ เพราะจะเป็นการไม่เคารพเจ้านาย แล้วอาหารทานที่นี่เถอะนะคะ คุณเหม กำชับพวกเรา ให้ดูแลคุณทีอย่างดีค่ะ ทานข้าวเถอะค่ะ เดี๋ยวรินตักให้” ว่าแล้ว รินก็ตักข้าวต้มกุ้งของโปรดของทีให้ แถมกุ้งยังมีขนาดใหญ่ยังกับกุ้งมังกร ทีจึงจัดไปถึงสองชามเน้นๆ

“ริน พอจะรู้ไหมว่าจากที่นี่ นั่งรถเมล์สายไหน ถึงจะไปมหาวิทยาลัยเอได้” ทีถามเด็กรับใช้ขึ้นมา เพราะนึกได้ว่ายังไม่ได้ศึกษาเส้นทางไปมหาลัยเลย เกรงจะไปเข้าเรียนไม่ทัน

“พี่ริว รออยู่ด้านนอกแล้วค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ คุณที พวกเรายินดีรับใช้ค่ะ”

“สงสัย คุณเหม คงจะเข้าใจผิดต้อนรับเราซะอย่างกับคุณชาย สบายเกิ๊น เย็นนี้ถามพี่เวดีกว่า” ทีบ่นพึมพำกับตัวเอง

“สวัสดีครับ คุณที ผมชื่อริว ได้รับมอบหมายให้เป็นบอดี้การ์ดและคนขับรถส่วนตัวของคุณที นับตั้งแต่วันนี้ครับ

“ห๊า!!!ไอ้ทีนี่นะ.....กูฝันไปแน่ๆ....มีคนขับรถพ่วงด้วยเป็นบอดี้การ์ด เอ่อกูไปเป็นลูกนักการเมืองตอนไหนเนี่ยยย หรือกูยังไม่ตื่นใช่ไม๊....

“คุณที คุณทีครับ”

“หะหา อะไร” ทีตอบออกไปเหมือนว่าริวจะถามอะไรในขณะที่เค้ากำลังตกใจและพูดกับตัวเองอยู่

“ผมเรียนถามคุณทีว่า จะเลือกคันไหนครับระหว่างเฟอรารี่ กับออดี้ครับ” กูอยากจะกรี้ดดดให้แต๋วแตกไปเลยยย คือกูเลือกรถเมล์ฟรีได้ไหมเนี่ยยยยย ไอ้ริว กล้ามปูอื้อหือหุ่นยังกะกัปตันอเมริกา แต่หน้าเทียบพี่เวไม่ติด เอ๊ เราจะไปคิดถึงไอ้นกใหญ่กันไปทำไม ไม่เข้าใจตัวเองเลย

“ออดี้ กะก้อแล้วกัน”

“เชิญครับ เอ่อ คุณที นั่งตรงข้างผมไม่ได้นะครับ คุณทีเป็นนาย เชิญไปนั่งด้านหลัง จะเหมาะกว่านะครับ” เอาเข้าไปเข้าใจกันแบบผิดๆ กันเข้าไป แต่เอาก็เอาวะได้นั่งออดี้สักวัน แล้วพรุ่งนี้ค่อยนั่งรถเมล์ก็ได้ ในที่สุด ทีก็ได้ไปมหาวิทยาลัยเสียที

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #55 WWaraporn (@WWaraporn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 11:22

    อยากเป็นที

    #55
    0