ผมละเพลียเป็นเมียมาเฟียได้ไง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,945 Views

  • 58 Comments

  • 334 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    70

    Overall
    12,945

ตอนที่ 3 : ใต้ปีกพญาครุฑ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1858
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 127 ครั้ง
    7 ก.พ. 62

ที ตกใจมากพูดเสียงสูงแทบจะลืมความแมนกันเลย ทีเดียว เอาแล้วไง ไอ้นกยักษ์ หางโผล่แระไอ้พี่เว บ้า นอนด้วยห่าอะไรฟ้าผ่าตายห่า แต่ถ้าเป็นพี่คีก็ว่าไปอย่าง สวย เก่งดี ขนาดนี้ ไอ้ทีจะฟัดให้จมเขี้ยว

“พี่เว ตรงๆ เลย พี่ผมไม่นึกว่าพี่จะเป็นคนแบบนี้ ผมขายแรงงานนะไม่ได้ขายตัว งานแบบนี้ผมไม่ทำ”

“พอๆ หยุดเลย แค่นอนห้องเดียวกัน จะได้เรียกใช้งานได้สะดวก เพราะกลางคืน พี่ไม่ค่อยได้นอน ต้องตรวจบัญชีและออกไปสำรวจสาขาข้างนอก อย่าคิดฟุ้งซ่าน” เว ตอบหน้านิ่ง เพื่อหลอกให้ทีสบายใจ ทั้งๆ ที่เว และเหมต่างก็รู้ดีว่าตลอดเวลานอกจากแม่บ้านแล้ว ไม่มีใครเข้าใกล้ห้องนอนของ เว ได้เลย นี่คือ เรื่องที่แปลกประหลาดและเป็นไปไม่ได้เลยทีเดียว หนำซ้ำวันนี้ เจ้านายของเขายังถือถุงเสื้อผ้าให้ทีทุกถุง ให้ทีเดินช้อปปิ้งสบายเยี่ยงคุณชาย แล้วอย่างนี้ เจ้านายของเขาจะเรียกใช้อะไรทีได้ในยามค่ำคืนนอกจาก....

“โหย พี่ทำให้ผมใจหาย คิดว่าพี่เป็นสายเหลือง เป็นพวกนิยมไม้ป่าเดียวกัน เป็นพวกชายฉะกัน เป็นเก้งกวางบ่างชะนี เป็นยอด...ป้อก...โอ้ยยย!!! พี่เว มาเขกหัวทีทำไม” ทีเอามือกุมหน้าผาก พร้อมแสดงใบหน้าเง้างอ ที่เวมองว่าน่ารักมากๆ ออกมา บ่งชี้ให้เห็นว่า ทีเริ่มชินกับเว จึงเผลอแสดงความเป็นตัวเองออกมา นั่นก็ทำให้ เว ดีใจมากๆ

 “แล้วพูดอะไรไม่น่ารักออกมา” เวนไตย กดเสียงให้ทุ้มต่ำ เพื่อเป็นการดุกลายๆ

“ผะ ผมขอโทษครับ”

“ไม่ยกโทษให้ ว่าพี่หลายคำ” ทีคิดว่าซวยแล้วไงที่นั่งอยู่ นี่มาเฟียนะโว้ย ไอ้ที ซวยจริงๆ กูอาจจะกลายเป็นปุ๋ยมะพร้าวก็ได้ ไปว่าไอ้พี่เวเป็นเก้งกวางบ่าง

ชะนี ทำไงดีละทีนี้ รีบๆ จบปัญหาดีกว่า ก่อนที่มันจะลุกลาม คิดได้แล้ว ทีก็รีบกระเถิบเข้าไปนั่งใกล้ๆ เวนไตย แล้วโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเบาๆ แบบได้ยินสองคนว่า

“พี่เวคนดี น้องที ขอโทษครับ” พอได้ยินเสียงหวานของคนหน้าหวานอย่างนี้ ร่างกายมันซาบซ่านหวั่นไหวใจเต้นแรงพี่เวถึงกับลืมโกรธหลุดปากพูดออกมาเบาๆ ว่า “ครับ” ในใจของทีลิงโลดรีบเลื่อนมานั่งปกติยินดีในความดัดจริตของตัวเองเฝ้าขอบคุณพี่คี ที่ทำให้ได้ฝึกจีบฝึกอ้อน เพราะรู้ว่าคีชอบคนอ้อนๆ ที่ได้ให้สัมภาษณ์ในนิตยสารที่ทีอ่านเกินสิบรอบ

“ที ส่งตารางเรียนมาให้พี่สิครับ” กำลังคิดถึงพี่คีเพลินๆ ก็มีเสียง เว แทรกขึ้นมา ทีถึงกับตกใจรีบเปิดกระเป๋าตังค์ แล้วหยิบตารางเรียนเล็กๆ ส่งให้ เว รับแล้วใช้มือถือถ่ายรูปแล้วส่งคืน

“ตอนนี้ พี่รู้ตารางเวลาแล้วห้ามอู้งาน เรียนเสร็จแล้วรีบกลับบ้านและต้องรับโทรศัพท์ หรือตอบไลน์พี่ทุกครั้ง เข้าใจไหมครับ”

“รับทราบขอรับ นายท่าน” ทีรีบพูดอย่างประจบเจ้านายเพราะกลัวเงินเดือนสูงๆ จะหายไปในพริบตา ไม่นานเหมก็ขับรถเข้ามาในวังเอ้ย! คฤหาสน์แต่ในสายตาทีคิดว่า นี่มันเป็นพระราชวังในหนังฝรั่งหรือเปล่า พอจอดรถก็มีคนรีบเปิดประตูให้ทั้งสองคน แล้วก็มีคนมายืนรอต้อนรับเป็นแถว นี่มันพวกมาเฟียชัดๆ มีราวๆ กว่า 30 คน

“เหม ให้เด็กๆ ยกของทั้งหมดไปไว้ในห้องของชั้น แล้วให้แม่บ้านจัดอาหารไว้บนชั้นดาดฟ้าด่วนด้วย” พอ เว พูดถึงอาหารขึ้นมาทำให้นึกขึ้นได้ว่า ยังไม่ได้ทานมื้อเย็นท้องก็ร้องประท้วงขึ้นมาทันทีอย่างรู้งาน ทียืนนิ่งๆ รอ เว สั่งงานเสร็จ

“มานี่สิที จะพาไปทานข้าว” เวไม่พูดเปล่า แต่เดินหน้านิ่ง แล้วเอื้อมมือมาจับจูง ที เดินเหมือนที่ทำในห้างสรรพสินค้า

“ โห บ้านพี่เว ใหญ่เว่อร์วังอลังการมากก ผมขอแผนที่ด่วนเลย งานนี้ผมมีหลง” ลูกน้องทั้งหมดของเว มองที่ เว จับมือ แล้วได้ยินหนุ่มหน้าสวยที่มาด้วยกับเจ้านายตนเองผู้ที่เป็นมาเฟียที่เหี้ยมระดับ 10 ว่า “พี่เว” ก็เพียงพอที่จะเดาฐานะหนุ่มคนที่มาด้วยได้เป็นอย่างดี

“อ้อ เหม อย่าลืมบอกถึงฐานะตำแหน่งหน้าที่ของคุณที ให้ทุกคนรับทราบและปฎิบัติด้วยนะ”

 “ครับ นาย” เว พาทีเดินดูบ้านที่ตกแต่งอย่างมีสไตล์ สีสันสดใส และทันสมัย มีจุดเด่น คือ สระว่ายน้ำบนชั้นดาดฟ้าสามารถว่ายน้ำไปพร้อมๆ กับรับลมเย็นสบาย และตอนนี้ ทีก็เพลิดเพลินไปกับการชมพระอาทิตย์ตกดินสวยงามสุดขอบฟ้า

“ที่บ้าน พี่มีเครื่องอำนวยความสะดวกครบเลยนะ มีฟิตเนส และก็ใกล้สถานที่ท่องเที่ยว ทีจะไม่เบื่อเมื่ออยู่ที่นี่” เวบอกกับทีเรื่อยๆ ขณะที่ตาก็มองพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน ที่เวรู้สึกว่า วันนี้พระอาทิตย์ดูอบอุ่นสวยงามกว่าทุกครั้ง ถึงจะเป็นบ้านของเว แต่เวก็ไม่ค่อยได้มาดูบรรยากาศแบบนี้บ่อยนัก เพราะทำแต่งานเกือบตลอด 24 ชั่วโมง

“แค่วิวพระอาทิตย์ตกดินก็สวย จนผมแทบจะลืมหายใจเหมือนได้ขึ้นสวรรค์” ที รีบพูดออกมาเร็วไวตามที่ใจเด็กบ้านนอกอย่างเขาคิด แต่คำนี้เองที่ทำให้เวคิดตาม แล้วจินตนาการไปเรื่องอื่นอย่างที่ไม่เคยเป็น และเมื่อเห็นว่าอยู่สองคน เวก็เขยิบเข้าไปใกล้ทีแล้วก้มกระซิบข้างหูทีว่า

“อย่างนี้ ยังไม่เรียกว่า ขึ้นสวรรค์หรอกนะ ถ้าสนใจคืนนี้พี่จะพาไป” เวพูด หน้านิ่งเสียงทุ่มนุ่มมีเสน่ห์ดวงตาสื่อความหมาย ถ้าทีเป็นสาวๆ  หนุ่มหล่อรวยๆ มีบ้านสวยๆ แบบนี้มากระซิบใกล้ๆ ทีก็แทบจะทอดกายให้อยู่แล้ว

“ชิ ไอ้พี่นกยักษ์บ้า พูดจาสองแง่สองง่าม กระแทกใจชวนให้คิดลึก ทำไมเนี่ย อยู่กับพี่จะปลอดภัยไหม ไอ้ทีสู้นะเห็นผอมๆ แบบนี้ผมเป็นนักกีฬา 

มหาวิทยาลัยนะครับ” ทีโวยขึ้นมากลบเกลื่อนความอาย และเวมองดูก็เห็นใบหูแดงๆ น่ารัก

“โอเค นกน้อยนักกีฬามหาวิทยาลัย ไปกินข้าวกันเถอะ พี่หิวแล้ว” เว พูดชวนเพื่อนเปลี่ยนเรื่อง ไม่ให้ไก่ตื่นไปมากกว่านี้

“พี่ เว........รบกวน ถ่ายรูปให้ทีหน่อยได้ไหมครับ ทีจะถ่ายไปอวดเพื่อนๆในแก๊งค์ว่า ทีโชคดีได้งานพิเศษที่ดี”

“ได้สิ ใช้กล้องมือถือพี่นะ แล้วพี่จะส่งภาพให้ทางไลน์” จากนั้น ทีก็หันมามองที่กล้องของเว พอเวกำลังจะกดชัตเตอร์ ทีก็หันมายิ้มให้กับเว ถึงกับทำให้เวตกหลุมรักทันที พลางคิดว่า ทีต้องเกิดมาในครอบครัวอบอุ่นขนาดไหน ถึงทำให้มีรอยยิ้มที่จริงใจขนาดนี้

“พี่เว พี่เว เป็นไง ภาพสวยไหมครับ”

“สวยมากครับ”

“จริงเหรอ ผมเรียกพี่เวตั้งนาน ขอดูหน่อย” ทีขยับเข้าไปใกล้ชิดกับ เว โดยไม่รู้ตัว เวก็ไม่ปล่อยจากกล้อง แต่เอาวงแขนที่แข็งแกร่งโอบตัวทีไว้แล้วมองภาพในมือถือพร้อมกัน เป็นภาพหนุ่มน้อยยิ้มน่ารักท่ามกลางแสงสวยๆ ของพระอาทิตย์ตกดิน และเมื่อทีไม่ทันตั้งตัว เวก็ปรับโหมดเป็นการถ่ายเซลฟี่ สะท้อนภาพ เวบนใบหน้าที่มีรอยยิ้มสง่างามที่ทีไม่เคยเห็น เป็นภาพหาดูได้ยาก ทีเปรียบเหมือนนกน้อยที่ถูกสายตางามสง่าสะกดให้ใจละลายอยู่ใต้ปีกพญาครุฑอย่างเว เผลอยิ้ม ออกมาแบบไม่รู้ตัว ราวต้องมนต์สะกด

“แช๊ะ!!! เรียบร้อยแล้วครับ จุ๊บ นี่เป็นค่าถ่ายถ่ายรูป เพราะเกิดมาพี่ไม่เคยเป็นตากล้องให้ใคร” เว แอบจุ๊บที่หน้าผากที เพื่อเก็บเป็นค่าตอบแทนสำหรับการเป็นตากล้องจำเป็น ทำให้ทีใจเต้นแรงมากขึ้นไปอีก

“อ๊ะไอ้พี่เวบ้า ไม่กลัวฟ้าผ่าหรือยังไง” ทีโวยวายกลบเกลื่อนเขินจนตัวแทบระเบิด

“ป่ะ ไม่ต้องโวยวาย โมโหหิวใช่ไหม ไปกัน นกน้อย” เวพาทีไปที่โต๊ะอาหารริมสระว่ายน้ำที่ดูเหมือนทะเลจำลอง ที่เต็มไปด้วยอาหารทะเลสดๆ นึ่งพร้อมน้ำจิ้มชั้นยอด แต่มีอาหารที่ไม่เข้าพวกเป็นซุปเห็ดกับขนมปังกระเทียม พร้อมกาแฟอย่างดีอีกหนึ่งแก้ว

“อาหารทะเลทั้งหมดเป็นของที ส่วนซุปนั่นเป็นของพี่”

“โอ้โหบังเอิญจริงๆ ของโปรด ที ทั้งนั้น” เว รู้ดีว่า นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเพราะเหมรายงานเค้าก่อนที่จะไปรับทีมา และก็สั่งแม่บ้านให้หาวัตถุดิบเตรียมไว้

“งั้นก็ดีจริง ทานเยอะๆ นะ คนสนิทของพี่”

“ไม่เกรงใจละคร้าบบ ผมหิวมากก” พอทีทานไปได้ครึ่งนึง เวก็ถามอร่อยไหม

“อร่อยมากก น้ำจิ้มรสเด็ดอ่ะพี่ เนื้อปูนี้หวานมากๆ กลิ่นกระเทียมเต็มปากชนิดที่ว่าสาวๆ ไม่กล้าจูบผมแน่ๆ อุ๊บ” จู่ๆ เว ก็หันหน้าเข้าไปจูบทีแบบนุ่มนวลลึกซึ้งพร้อมสอดลิ้นไล่ต้อนลิ้นอ่อนนุ่มเล็กๆ บางจังหวะก็ดูดดึงสลับกันไป จนทีเผลอไผลจูบตอบ จนเนิ่นนาน ทีก็เอามือทุบไหล่ ไอ้นกใหญ่จอมฉวยโอกาส เพราะหายใจไม่ออก

“ไอ้มาเฟียพี่บ้า เข้ามาจูบทำไม อยากตายใช่ไหม” ทีชกที่ไหล่อีกที อย่างแรง

“ก็พี่อยากให้รู้ว่า สาวๆ ไม่กล้าจูบแต่พี่กล้า แถมฟ้าก็ไม่ผ่าด้วย น้ำจิ้มรสเด็ดจริงๆ แถมหวานอีกต่างหาก” ทีหมดคำพูด

“ดีทีจะกินให้พี่จนเลย กินไห้หมดเลย” ยิ่งโมโห ทียิ่งหิวกินแหลกจนหมดทุกอย่าง

ป่ะ ไปทำงานกันเถอะเว ชวนทีเดินมาที่ห้องนอนหรูหรา แต่ว่ามีโต๊ะทำงานใหญ่อยู่ด้วย

“เดี๋ยวเราไปอาบน้ำด้วยกันนะ”

“จะบ้าเหรอ พี่ก็ไปอาบคนเดียวสิ”

“แต่นี่เป็นงานชิ้นแรกของที ในฐานะคนสนิทของพี่ หรือเรื่องง่ายๆ แค่นี้ ทีก็ทำไม่ได้” เว ถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“ถ้ามันเป็นหนึ่งในงานจริงๆ ผมก็ทำได้” จากนั้นทีก็ต้องตกใจ เพราะเจ้าพ่อมาเฟียใหญ่ใบหน้าหล่อเหลาเปลือยกายต่อหน้าภายในเวลาอันรวดเร็ว ทีเผลอกลืนน้ำลายคนอะไรหุ่นดีนี่เทพกรีกหรือไง แล้วไอ้นั่นก็ใหญ่โตจนน่าอิจฉา ทำไมไอ้ทีไม่มีหุ่นแบบนี้บ้าง จากนั้นเวก็นอนแช่ลงในอ่างให้ทีใช้มือเล็กๆ อาบน้ำให้อย่างเพลิดเพลิน และแต่งตัวให้เวจนเสร็จ ทีก็อาบบ้างออกมาก็เห็นเวทำงานบัญชีพร้อมดูกล้องวงจรปิดสถานบันเทิงแห่งนึงเงียบๆ เห็นดังนั้น ที จึงเอาการบ้านวิชาคณิตศาสตร์หรือเรียกว่าแคลคูลัสขึ้นมาทำจนเสร็จ

“ข้อ สุดท้ายคำตอบไม่ถูกต้องครับ ต้องตอบแบบนี้นะครับ”

“โหพี่เวเก่งจังเลย มองแว่บเดียวก็รู้” ทียอมรับออกมาตรงๆ แม้ทีจะเป็นเด็กทุนที่เก่งที่สุดในรุ่น แต่ก็เพิ่งเคยเจอคนเก่งคณิตขนาดนี้ ทีทำไปได้สักพักหนังท้องตึง หนังตาหย่อน บวกกับไปทำงานร้านอาหาร และไปเดินห้าง ทีจึงหลับอย่างรวดเร็วเสียงกรนเบาๆ ทำให้เวเงยหน้าขึ้นมาดู เห็นทีหลับสบายไร้ความกังวลคาโต๊ะอยู่ ก็ทำให้เวพลอยง่วง ทั้งที่ปกติเป็นคนหลับยาก ต้องพึ่งยานอนหลับเกือบทุกวัน

“นกน้อย ไปนอนด้วยกัน” เว พูดขึ้นหลังเก็บงานเสร็จ เวก็อุ้ม ที ขึ้นมานอนที่เตียงหนานุ่มกว้างขวางของเขา จากนั้น เนื่องจาก เป็นนักธุรกิจไม่เคยทำอะไรให้ใครฟรีเลยก้มลงไปจูบที่แก้มของที แต่สัมผัสกลิ่นหอมเฉพาะตัวของที เวเลยลากลิ้นไปเลียเบาๆ ที่กกหู แล้วก็ฝังจมูกโด่งๆ ไปที่ซอกคอ พอเสร็จก็เลื่อนมาจูบดูดดื่มที่ริมฝีปากบางที่เคยได้ชิมจนติดใจเมื่อเย็น ส่วนมือก็ลูบไล้ไปทั่วร่างสำรวจพื้นที่งดงามตามตัวทีอย่างหลงใหล และเผลอไปปลดกระดุมเสื้อ ที แล้วก็ลากลิ้นร้อนมาชิมความหวานของเม็ดสีชมพูสวยทีหน้าอกสลับไปทั้งสองข้างอย่างนุ่มนวล

“อื้อ..ออกไปนะ ไอ้ยุงบ้า” เสียงทีเรียกสติของเวคืนกลับมา

“รู้ไหมว่าเกือบจะเสียตัวให้ยุงแล้วนะครับ” เวพูดพร้อมติดกระดุมให้ แล้วเค้าก็ไปปลดปล่อยตัวเองในห้องน้ำโดยจินตนาการถึงรูปร่างสวยๆ ผิวขาวๆ ปากชมพูของทีไปด้วย จากนั้น ก็ขึ้นไปนอนบนเตียงกำลังจะหลับ ทีก็ดิ้นเข้ามากอดเพราะรู้สึกถึงไออุ่น และเวเปิดแอร์แรง เพราะชินกับอากาศที่เมืองนอก

“กู้ดไนท์ นะคับ นกน้อยของผม” จากนั้นก็นอนกอดทีไว้และหลับไปกับทีอย่างมีความสุข


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 127 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #54 WWaraporn (@WWaraporn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 11:11

    น้อยๆหน่อยค่ะพี่เว เดี๋ยวไก่ตื่นhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-13.png

    #54
    0
  2. #15 Sirinopphakao (@Sirinopphakao) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:52
    พี่เว+น้องที=เวที😅😅😅
    #15
    0