ผมละเพลียเป็นเมียมาเฟียได้ไง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,970 Views

  • 58 Comments

  • 334 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    95

    Overall
    12,970

ตอนที่ 2 : นกน้อยในกรงทอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    7 ก.พ. 62

“ไอ้บ้านกยักษ์ ชิ คนอะไรแม่งเอาแต่ใจชิบหาย สิบนาที ไอ้ทีจะไปเก็บอะไรทัน แม่งเอ้ยย กูหอบแม่งไปหมดนี่ละพอดีสี่เดือน” ทีเก็บเสื้ผ้าไปบ่นไปเมื่อเว รออยู่ข้างล่างแล้วให้เวลาสิบนาทีเพื่อเก็บของ

“เก็บเสร็จเร็วดีนี่ นกน้อย” เวเอ่ยชม ที ออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“ก็เพราะไอ้นกยักษ์เผด็จการแถวนี้ มันจี้ให้ทำเร็วๆเนี่ย ลนลานไปหมดแล้ววว”

“นี่ทวิช นายควรจะใช้คำสุภาพกับนายนะ ไม่ควรใช้วาจาหยาบคายตีเสมอไม่เคารพท่านแบบนี้” เหมเตือนออกมาอย่างจริงใจ เพราะเกรงนายจะโกรธและลงโทษทีได้ ซึ่งนั่นจะทำให้ทีเดือดร้อน

“ไม่เป็นไร นกน้อยอยากพูดยังไงก็พูดอย่างนั้น ชั้นก็ทำเหมือนกัน ต่อไปนี้คนที่ดุว่านกน้อยได้มีแค่ชั้นคนเดียวเข้าใจไหม” เวไม่อยากให้ทีอึดอัด และมีช่องว่างระหว่างกันและกันตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันสี่เดือน เว จะได้มีเพื่อนที่พูดคุยได้ ไม่ใช่เจ้านายกับลูกน้อง เพราะเวไม่ค่อยถูกใจใครง่ายๆ จนถึงขนาดพามาอยู่ในบ้าน เค้าคิดว่า เค้าคงอยากมีน้องชาย

“ทราบแล้วครับนาย ผมจะระวัง” เหมรับคำอย่างเข้าใจว่า ความสนใจและความรู้สึกที่ เว มีต่อ ที พิเศษมากๆ แต่ยังไม่รู้ว่าจะไปในทิศทางไหน ดังนั้นเหมต้องจดจำคำสั่งให้ชัดเจนจะได้ไม่เผลอ ดุ ที อีกเป็นครั้งที่สอง ให้ เว ต้องขุ่นของหมองใจ เพราะเหมรักและซื่อสัตย์กับ เว มาก

“อ๊ะ นี่คุณเหมครับ อย่าเพิ่งออกรถ ผมลืมของสำคัญ เอ่อรอได้ไหมนกยักษ์ นะ น้า...ขอร้องละ” ทีรีบบอกเหมเมื่อนึกขึ้นได้แล้วเผลอตัวส่งสายตาอ้อนวอนพร้อมเอื้อมมือไปจับแขนแบบที่ทำกับเพื่อนๆ ในแก๊งค์เสียงดนตรีพร้อมเรียกนกยักษ์แทนชื่อ เว อย่างเป็นธรรมชาติ ซึ่งส่งผลให้ เว รู้สึกอบอุ่น ถ้าเป็นคนอื่นจับแขนเค้า เว คงลงมือไปแล้ว เพราะการแตะตัวใกล้ชิดถือเป็นสิ่งต้องห้ามระหว่างเจ้าพ่อ เวนไตย ซึ่งใครๆก็รู้ดี ซึ่งจุดนี้แม้แต่ตัวเว เองก็ยังตกใจประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เวเลยถือโอกาสจับมือ ที พร้อมพูดขึ้นอย่างใจดี

“ไปสินกน้อย ชั้นให้เวลา 3 นาที เริ่มจับเวลา” ที เบิกตากว้างลนลานเปิดประตูรีบไปเอาของที่ลืมไว้ เพราะเจ้านายหมาดๆ ของเค้าคนนี้จะรอ เพราะทีไม่ชอบผิดเวลากับใคร ส่วนเหมก็ตกใจที่ทีมาแตะเนื้อต้องตัวเจ้านายโดยพละการ และที่ยิ่งตกใจคือเว กุมมือทีเอาไว้อย่างสนิทสนมโดยไม่ร้องขอเสื้อผ้าชุดใหม่

“นายครับ คืนนี้เราอาจจะไปตรวจสาขาที่พัทยาไม่ทัน นะครับ ถ้าเรากลับไปส่ง “คุณที” ที่คฤหาสน์ก่อนครับ” เหมเอ่ยเตือนผู้เป็นนาย พร้อมทั้งเปลี่ยนสรรพนามเรียกขาน ที ใหม่ ว่า “คุณที” อย่างรู้งาน ยังผลให้ เว พอใจไม่น้อย

“เหม โทรไปบอกหัวหน้าสาขา ให้ส่งรายงานให้ชั้นอ่านทางอีเมลแทนพร้อมเช็คกล้องวงจรปิดให้ทำงานได้ดีทุกตัว วันนี้ ชั้นจะทำงานที่บ้าน และเราจะไปห้างสรรพสินค้ากัน หลังจากที่ ที ลงมา” เว สั่งเหมให้จัดการเรื่องลางานในวันนี้แบบให้ไม่เสียงาน เพราะอยากจะอยู่บ้านในวันแรกที่ทีไปอยู่ เพื่อต้อนรับ ซึ่งเหมก็รู้อยู่ในใจ แม้ เว จะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ

“รับทราบครับ นาย  คุณทีมาแล้วครับ” เหมพูดขึ้นเมื่อเห็นทีรีบวิ่งกระหืดกระหอบลงมาแล้วรีบเข้ามานั่งข้างๆ เว ในรถหรูราคาแพงลิบ

“สามนาทีไม่ขาดไม่เกิน ขอโทษที่ทำให้เสียเวลานะครับ” เวหันมามอง ที ที่รีบวิ่งมาใบหน้าสวยที่ขาวจัด ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีชมพู เพราะรีบร้อนวิ่งมาแถมมีเหงื่อซึมตามร่างกายตามปกติ เว จะไม่ชอบ เพราะรู้สึกสกปรกไม่สบายแทนคนที่มีเหงื่อ แต่วันนี้เค้ากลับมองว่าทั้งน่ารักทั้งเซ็กซี่

“ไม่เป็นไร นกน้อย ไหนดูหน่อยซิว่ากลับไปเอาอะไรมา” เว ถามเพราะอยากรู้

“ไม่มีอะไรหรอกครับ คะแค่ หนังสือนิตยสารของมหาวิทยาลัยเท่านั้นเอง”

ที ตอบแบบอึกอัก เพราะจะบอกเจ้านายใหม่เขาได้อย่างไรว่า เขากลับไปนิตยสารภาพที่พี่คีนางฟ้าของเขาถ่ายแบบในเล่ม และขึ้นปกที่ทำให้เขาหลงรักผู้ชายด้วยกันแบบถอนตัวไม่ขึ้น แม้ว่าจะรู้ว่าคีกลายเป็นหวานใจเคเพื่อนรักของเขาไปแล้วก็ตาม ที เลยอายไม่อยากให้ เว รู้ว่าเขารักชอบผู้ชายด้วยกัน เพราะก็ไม่ได้ชอบผู้ชายทั่วไป ชอบเพียงพี่คีเลยตัดสินใจที่จะแอบรักพี่คีตลอดไป

“แค่นิตยสารสินะ “ เว พึมพำออกมา แต่ในใจคิดว่า ต้องมีอะไรมากกว่านั้น แต่เวก็ฉลาดพอที่จะไม่พูดอะไร แต่ตัดสินใจจะสืบเรื่องนี้ให้ชัดแทน

“เจ้านายครับตรงๆ เลย คือรบกวนอย่าเรียกผมว่านกน้อยได้ไหม มันดูหญิงจะตายเอ่อ..คือ..ผมอายเขา” ทีรวบรวมความกล้า เอ่ยปากขอทีตรงๆ “พี่ เว” แทนที่จะตอบรับ เวกลับพูดคำนี้ขึ้นมา

“หา!! อะ ไร นะครับเจ้านาย” ทีงงกับคำพูดของเจ้านายใหม่ของตัวเอง

“ พี่เว ให้เรียกว่า พี่เว ไม่ใช่เจ้านาย แล้วพี่จะไม่เรียกนกน้อย เข้าใจไหม ที” เว อธิบายให้ทีเข้าใจ แต่ทีคิดว่ามันไม่เหมาะนัก “แต่.......”

“ไม่มีแต่ ถ้ายอมพี่จะเพิ่มเงินให้อีกเดือนละสองพัน” เว พยายามเอาเงินเป็นตัวล่อ เพราะรู้ว่าทีจำเป็นต้องใช้เงิน

“คร้าบบบ พี่เว คร้าบบ ขอบคุณคร้าบบบ” ทีดีใจที่จะได้เงินเพิ่มส่วนนี้ จะเป็นค่ายาให้พ่อ เลยเผลอกอดแขน เว เหมือนที่ทำกับเพื่อนๆ ในแก๊งค์เสียงดนตรีเวลาอยากจะอ้อนเอาอะไร แต่การกระทำที่ไม่คิดอะไรของที ทำให้ เวใจเต้นแรง แต่เก็บอาการไว้อย่างมิดชิด “ดีมาก ที” เวตอบรับเสียงนิ่ง ไม่นานรถหรูคันงามก็เข้ามาจอดในห้างที่ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นพวกไฮโซทั้งนั้น

“เอ่อ พี่เว จะซื้อของหรือครับ” ทีถามขึ้นมาทันทีที่รถจอด

“ไม่ใช่พี่ แต่เป็นที ไปเถอะพี่ต้องรีบกลับไปทำงาน เราต้องทำทุกอย่างเสร็จภายในหนึ่งชั่วโมง”

“คือพี่เวครับ เอาดีๆ คือเมื่อคืนนี้ผมกดตังค์ค่าขนมของเทอมนี้มาหมดเลย ดังนั้น ผมไม่ต้องการอะไร คือ..ผมมีครบหมดแล้ว”

“แต่สิ่งที่จะซื้อทุกอย่างในวันนี้ มันจำเป็นสำหรับงานที่เราจะทำร่วมกัน”

เว เอางานขึ้นมาอ้าง ทำให้ทีปฎิเสธไม่ได้ ส่วนเหมเดินตามสองคนอยู่ห่างๆ ทั้งยังเห็นว่า ทั้งสองดูสนิทสนมเกินเจ้านายกับลูกน้องอย่างรวดเร็วมากทีเดียว และที่สำคัญทั้งสองคนนั้นก็ยังไม่รู้ตัว เว พา ทีเข้าไปซื้อโทรศัพท์มือถือก่อน ซึ่งเป็นแบบที่แพงที่สุด และดีที่สุดในร้าน รุ่นเดียวกัน ต่างกันที่ของเว สีดำ แต่ของทีสีขาว จากนั้น เวก็จัดการเมมเบอร์โทรศัพท์ เมื่อทีเห็นก็ประท้วงขึ้นมา

“อะไรกัน พี่เว นกยักษ์ของผม มันใช่เหรอ ผมงง” ทีบ่นออกมาด้วยความประหม่า “ของผม” บ้าบออะไรเขียนชวนให้เข้าใจผิด “ใช่สิ นี่ไง นกน้อยของผม พี่ก็เมมแบบนี้ในโทรศัพท์พี่เหมือนกัน” พอได้เห็นกับตา ที ก็ถึงกับอ้าปากเถียงไม่ออก เอาก็เอาวะ ไอ้ทีนึกถึงคำสอนของเพื่อน “ไอ้ลาเคยสอนคาถาในการทำงานง่ายๆต้องพูด 3 วลีเด็ดนี้ แล้วจะอยู่รอดคือ (ใช่ครับพี่ ดีครับผม เหมาะสมครับท่าน)”

 “ก็ได้ครับ ผมตามใจพี่เลย”

“ต่อไปเราจะไปซื้อสูทกัน เพื่อไว้ออกไปตรวจงานพร้อมกัน ดังนั้นไม่ควรปฏิเสธ ทีเข้าไปในร้านก่อนนะ พี่จะคุยงานก่อนแล้วจะตามเข้าไป” เดินเข้ามาในร้านสูทที่รู้สึกว่าหรูและแพงมาก จนทีก้มมองตัวเอง วันนี้เค้ามาในชุดที่ดูเซอร์ๆ ที่เพิ่งเปลี่ยนตอนไปเก็บเสื้อผ้าที่หอพัก ช่างไม่เข้ากับสถานที่เอาเสียเลย พนักงานคนที่เห็นสภาพอันไม่เหมาะสมของที ถึงกับพูดขึ้นว่า

“น้องคะ ที่นี่สูทของเราเป็นแบบผสมผสาน ออกแบบโดยผู้เชี่ยวชาญจากฝรั่งเศส สูททุกตัวราคาเริ่มต้นที่ 25000 บาท ซึ่งคงไม่เหมาะกับน้องหรอกค่ะ” ไม่เพียงแต่คำพูดเสียดแทง ที่ทำให้ ที รู้สึกแย่ แต่ยังมีสายตาดูหมิ่นที่มองคนไม่ใช่คนที่ตอกย้ำให้ทีต่ำต้อยลงไปอีก แต่ก็นึกถึงคำของพ่อที่ว่า (ความจนไม่น่ารังเกียจการดูถูกเพื่อนมนุษย์ด้วยกันนั้นน่ารังเกียจอย่างแท้จริง) เฮ้อ ที คิดว่า น่าจะเชื่อคุณชาย โด เพื่อนรัก เรื่องการแต่งกายกำลังคิดเพลินๆ ก็มีเสียงพูดขึ้นมา

“คุณชื่ออะไร มารยาทอยู่ที่ไหน กล้าดียังไงถึงมาดูถูกคนของผม บอกลางานที่ทำนี่ได้เลย” เสียงของเวนไตยเรียบนิ่งเยือกเย็นแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมแบบฉบับมาเฟียแท้ๆ ที่ ที เพิ่งมีโอกาสเห็น

“ขอประทานโทษค่ะ คุณเวนไตย สาไม่ทราบว่า ลูกค้าท่านนี้เป็นคนสำคัญของคุณเวนไตยค่ะ อย่าให้สาออกเลยนะคะ สาต้องลำบากแน่ๆ “ พนักงานสาวสวยขออภัย เว และอ้อนวอนไม่ให้ลงโทษเธอผิดเป็นคนละคนเลยกับท่าทางที่จองหองเมื่อครู่

“คนที่คุณต้องขอโทษ คือคนที่อยู่ข้างๆ ผมและมันก็สายไปเสียแล้วสำหรับพนักงานที่หย่อนการอบรมอย่างคุณ ปล่อยไว้รังแต่จะไปดูถูกคนอื่นเค้าทั่วไป เพราะไม่มีใจรักบริการ” เว ยิ่งพูดพนักงานก็ยิ่งกลัว ทีเลยตัดสินใจทำอะไรสักอย่างนึง

“พี่เวสูทดูดีมากครับ ทีอยากได้ โดยเฉพาะตัวนี้” ทีลองใช้ท่าไม้ตาย ที่แม่ผู้แสนน่ารักอ่อนโยนชอบใช้กับพ่อของเขาผู้ซึ่งแข็งแกร่ง เวลาที่อยากได้อะไรหรือเวลาที่อยากให้พ่อใจเย็นลง

“ไหนครับ ตัวนี้พี่ว่าเหมาะกับทีเหมือนกัน เลือกไปหลายๆ แบบนะครับพี่จะดูให้ นี่คุณสารบกวนมาช่วยแนะนำน้องผมด้วย” ไชโย เสียงโห่ร้องดีใจที่ตัวเองทำสำเร็จ ทีอุตส่าห์ใส่ลูกอ้อนลูกกระแดะ เพื่อให้การแสดงดูอ่อนช้อย ระดับสิบรางวัลออสการ์ ห้ารางวัลลูกโลกทองคำ ไม่นึกไม่ฝันว่ามันจะสำเร็จ ทีได้สูทหรูเริ่ดที่แพงจนน้ำตาไหล ในใจอยากเปลี่ยนให้เป็นเงินคงจะดีไม่น้อย

“เมื่อครู่ ทำไมถึงต้องช่วยพนักงานคนนั้น ในเมื่อมันเสียมารยาทกับที” เวพูดกับที โดยไม่มองหน้าที แต่พาเดินไปซื้อของร้านต่อไป ผมคิดว่า เรื่องนี้ผมเองมีส่วนผิดเหมือนกันที่แต่งตัวไม่เหมาะสม ตอนนี้ใครมาดูผมเดินกับพี่ก็รู้ทันทีว่าแม้แต่

เป็นเด็กติดตามพี่ นี่ยังแทบจะไม่ใช่เลย คือเราต่างกันมากก555” ที พูดตามที่ทีคิดแอบพูดติดตลก เพื่อลดบรรยากาศความตึงเครียด

“งั้นเราไปซื้อเสื้อผ้าเพิ่มกัน” จากนั้น เว ก็จูงมือ ที เข้าร้านนั้นออกร้านนี้จนหัวหมุนครบ 1 ชั่วโมงของของทีก็เต็มรถคันงาม พอรถขับมาได้ระยะนึงทีเอ่ยถามขึ้น

“พี่เว...ผมลืมถามไปเลยว่า ผมไปทำงานบ้านพี่เว นอกจากรับผิดชอบเรื่องเครื่องดื่มแล้ว ผมต้องทำหน้าที่หรือตำแหน่งอะไรบ้าง”

“ที มีตำแหน่งเป็น คนสนิทของพี่”  เว ตอบ ทีอย่างจริงจัง

“เอ่อ คุณเวนไตย ขอรับ คนสนิทของพี่ก็คือ คุณเหมไม่ใช่เหรอขอรับ” ที พูดพร้อมรอยยิ้มสดใสน่ารัก จนเวเผลอตะลึงมอง

“เหม เป็นเหมือนเลขาของพี่” เวตอบออกมาพร้อมหันมาจ้องตาของที

“แล้วตำแหน่งคนสนิทของพี่ สนิทขนาดไหน” ทีถามเพื่อจะได้ทำงานได้ถูกต้องและดีเยี่ยมเพราะเงินเดือนสูง

“สนิทถึงขนาดนอนด้วยกันกับพี่” เว ตอบทีโดยไม่มีสายตาของการพูดเล่นแม้แต่น้อยทำให้ทั้งเหมและทีตกใจ

“ห๊าาา!! นอนกับพี่”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #53 WWaraporn (@WWaraporn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 10:58

    พี่เว ร้ายอ่ะ

    #53
    0
  2. #38 Amp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 21:46

    5555คนสนิทเขาต้องนอนด้วยกันเหรอเพิ่งรู้แหะๆๆ

    #38
    0