Chubby Love แฟนผมจ้ำม่ำ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,461 Views

  • 61 Comments

  • 330 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    42

    Overall
    5,461

ตอนที่ 9 : -09- ผมชอบลูกชายแม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    9 ก.พ. 62


“ห้ะ!” เสียงร้องของแม่ของทีม แม่จันทร์และจ้ำม่ำร้องขึ้นพร้อมกันทันทีที่ทีมพูดจบ อยู่สองคนจะเอาห้องนอนห้องเดียวได้ยังไงม๊าทีมหรี่ตามองลูกชายตัวเอง แม่จันทร์นั่งเงียบแต่สีหน้าดูกังวลเล็กน้อยเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ ส่วนจ้ำม่ำนี่ไม่ต้องพูดถึง นั่งเอ๋อแดกไปเป็นที่เรียบร้อย  ถ้าเขาต้องอยู่คอนโดกับทีมจริงๆ แล้วถ้าเขาต้องนอนห้องเดียวกับทีมจริงๆ งุ้ย! ไม่เอานะ ขนาดแค่อยู่รั้วบ้านเดียวกันทีมยังขยันแทะเล็มแทะโลมเขาเลยแล้วถ้าต้องอยู่ห้องเดียวกันจริงๆละก็ มีหวังม่ำน้อยคนนี้ไม่รอดแน่  แล้วนี่ทำไมเขาต้องหน้าแดงด้วยเนี่ย นี่จ้ำม่ำไม่ได้คิดอะไรเลยนะ ไม่ได้คิดจริงๆ เชื่อสิ เชื่อ!!


“หนูม่ำว่าไงลูก อยู่กับตาทีมได้มั้ย” แม่ของทีมหันมาถามจ้ำม่ำอย่างอ่อนโยน เธอรักและเอ็นดูหนุ่มน้อยคนนี้มาก และเธอก็พอมองออกว่าเจ้าลูกชายตัวดีของเธอเองก็คงพอใจในตัวจ้ำม่ำไม่มากก็น้อย แต่ใช่ว่าแม่ของทีมจะมองออกคนเดียว แม่ของจ้ำม่ำก็พอจะมองออกเหมือนกันเพราะเริ่มเดาอะไรหลายๆอย่างได้ ตั้งแต่ที่จ้ำม่ำเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้เธอก็เห็นความใกล้ชิดสนิทสนมกันของทีมกับจ้ำม่ำ และยังไม่รวมถึงความเปลี่ยนแปลงไปทีละเล็กละน้อยของทั้งสองคน จึงทำให้แม่จันทร์กังวลอยู่ในตอนนี้


“เอ่อ..คือ ผม”ใจหนึ่งก็อยากปฏิเสธ แต่อีกใจกลับอยากอยู่ใกล้ชิดทีม จ้ำม่ำไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรได้แต่อ้ำๆอึ้งๆ


“จะทำให้คุณหนูลำบากเปล่าๆนะคะ ให้เจ้าม่ำพักหอในเถอะค่ะ เรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดฉันก็พอไหวอยู่” หลังจากที่นั่งเงียบอยู่นานแม่จันทร์ก็พูดออกความเห็นออกมา แม่จันทร์พูดอย่างอ่อนน้อมกับแม่ของทีม เธอไม่อยากให้ลูกชายไปเป็นภาระของคุณหนูลูกเจ้าของบ้าน ถ้าจ้ำม่ำอยู่หอในได้ก็คงจะดีไม่น้อย


“ไม่ครับนม ไม่ลำบากผมเลยสักนิด ผมต้องการและเต็มใจ  ให้หมูไปอยู่กับผมเถอะนะครับ  ผมขาดไอ้หมูมันไม่ได้จริงๆ” ทีมหันไปอ้อนแม่นมของตัวเองบ้าง แม่จันทร์หน้าเครียดลงไปทันที คุณหนูชอบลูกเธอใช่หรือเปล่าเธอยังไม่แน่ใจ แล้วถ้าชอบขึ้นมาจริงๆ ลูกเจ้าของบ้านกับลูกแม่บ้านอีกทั้งยังเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ มันจะเป็นไปได้ยังไง และถ้าต้องไปอยู่ใกล้ชิดกันขนาดนั้น เธอยอมรับเลยว่าเธอกลัว..


“นมว่าอย่าเลยค่ะ” แม่จันทร์พูดเสียงเรียบทำให้ทีมนิ่งไปนิด จากที่นั่งโน้มตัวกอดคนนู้นทีคนนี้ทีก็กลับมานั่งตัวตรง ทีมมองจ้ำม่ำเล็กน้อยก็เห็นร่างอวบนั่งเม้มปากแน่นไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่เหมือนกัน


“นมครับ.. ม๊าครับ..” ทีมเน้นเสียงทุ้มเรียกผู้มีพระคุณทั้งสองคนก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ


“ผมชอบจ้ำม่ำครับ! ไม่ใช่ชอบแบบเพื่อนพี่น้อง ไม่ใช่ชอบรูปร่างหน้าตา แต่ชอบแบบที่ผู้ชายคนหนึ่งจะมอบหัวใจให้ใครสักคน ต้องการที่จะดูแลและมีคนๆนั้นอยู่ในชีวิตประจำวันทุกวัน ใครคนนั้นที่คิดว่าใช่สำหรับตัวเอง และสำหรับผม จ้ำม่ำคือคนๆนั้น.. ทีมชอบจ้ำม่ำนะ!”


ทีมพูดเสียงหนักแน่นและจริงจังในทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมา ทีมบอกกับแม่ของตัวเองและแม่จันทร์ ก่อนที่ประโยคสุดท้ายเขาจะหันมามองตาจ้ำม่ำแล้วพูดมันออกไป


ช็อค...

นิ่ง...

ค้าง...


ไม่มีใครคิดว่ามันจะไวขนาดนี้ ทีมมันมาเร็วเคลมเร็วมาก ม๊าทีมและแม่จันทร์ไม่คิดว่าทีมจะกล้าสารภาพแถมไม่ให้ทันตั้งตัวด้วย ใครมันจะไปเตรียมใจทัน ไปดูจ้ำม่ำสิ.. ลมจับแล้วมั้ง


“ม๊า..ม๊าคร้าบบ ม๊าบอกป๊าสู่ขอจ้ำม่ำให้ทีมหน่อยน๊า นะๆ” เมื่อทุกคนไม่พูดไม่ตอบอะไรทีมก็หันมาเขย่าแขนแม่ตัวเองเบาๆแล้วพูดอะไรที่มันคิดว่าทำได้ง่ายซะเหลือเกิน


“คุณหนู!” แม่จันทร์เพิ่งเรียกสติกลับมาได้ก็ต้องเบิกตากว้างอีกรอบกับคำพูดของทีม


“นม! ผมจริงใจนะครับ นมต้องเปิดใจนะ นมรู้จักผมดีนะครับนมรู้ว่าผมเป็นคนยังไง ถึงตอนนี้ผมจะยังขอเงินป๊าม๊าใช้อยู่แต่ผมก็มีความคิดมีความรู้สึกเป็นของตัวเอง ผมสัญญาว่าผมจะไม่ทำอะไรให้เสื่อมเสีย ผมจะดูแลจ้ำม่ำให้ดี ผมขอแค่ให้นมเปิดใจ นะครับ” ทีมลงไปนั่งที่พื้นพรมข้างโซฟาหน้าแม่จันทร์แล้วเอื้อมมือไปจับมือเหี่ยวย่นของแม่จันทร์มากุมไว้  แม่จันทร์ไม่สามารถอธิบายความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ได้ มันรู้สึกจุกๆไปหมด


“นมขอเวลาหน่อยนะคะ เรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเกินไป นมแก่แล้ว คนแก่หัวโบราณยังรับไม่ทันหรอกค่ะ ขอให้นมปรับตัวให้ทันตามยุคตามสมัยก่อนนะคะ” แม่จันทร์พูดเสียงเครียดในตอนแรกแต่ต่อมาก็พูดติดตลกได้  เธอยังต้องคิดทบทวนอะไรอีกหลายๆอย่าง จะให้ตัดสินใจเดี๋ยวนี้ให้คำตอบเดี๋ยวนั้นคงเป็นไปไม่ได้


“ไม่ต้องคิดอะไรเยอะหรอกครับนม มีผมเป็นลูกเขยนะดีแล้ว เรือล่มในหนองทองจะไปไหน เนาะม๊าเนาะ” ทีมพูดยิ้มแย้มอย่างอารมณ์  ในชีวิตเคยมีเรื่องเครียดอะไรบ้างมั้ยวะเนี่ย ขนาดบอกชอบลูกชายเขาต่อหน้าแม่มันยังชิวๆเลย


“ทีม!!!” จ้ำม่ำเรียกทีมเสียงดัง เรื่องทั้งหมดที่กำลังคุยกันนี่มีเขาเป็นตัวหลักเลยนะ แต่ทำไมไม่มีใครถามความเห็นหรือสนใจเขาสักคน  แล้วไอ้ที่ว่าเป็นลูกเขยนี่ยังไง ลูกเขยแม่? คือจ้ำม่ำต้องเป็นฝ่ายรับ? เห้ย!ได้ไง  ทำไมเขาไม่ได้เป็นลูกเขยคุณผู้หญิงอ่ะ


“เอ้า! ยังอยู่เหรอ” ทีมหันมากวนใส่จ้ำม่ำ


“ตลกมั้ย! นี่เล่นอะไร เราไม่ขำแล้วนะ” จ้ำม่ำพูดจริงจัง


“แล้วใครบอกว่าเล่นอ่ะ ก็ชอบจริงๆ และอีกไม่นานก็คงเปลี่ยนจากชอบเป็นรักอ่ะครับ” ทีมลุกขึ้นมานั่งข้างจ้ำม่ำ จ้ำม่ำทำตัวไม่ถูกแล้วตอนนี้ มันเหมือนโดนระเบิดหลายๆลูกปาใส่ สมองเบลอไปหมด ขอกดปุ่มวาปให้หายไปจากตรงนี้ได้ไหม


“ทำไมไม่เคยบอกอะไรเราเลย แล้วจู่ๆมาบอกต่อหน้าแม่เรากับม๊าทีมเนี่ยนะ” จ้ำม่ำดึงแขนทีมมาใกล้ๆแล้วกระซิบเสียงเบาข้างหูทีม


“เราไม่เคยบอกหมูแล้วหมูไม่เคยรู้สึกได้ด้วยตัวเองเลยเหรอ” ทีมกระซิบกลับบ้าง


“กะ..ก็” แก้มกลมๆแดงแจ๋เลยไอ้หมูอ้วนเอ้ย


“นี่ก็บอกให้ผู้ใหญ่รับรู้พร้อมกันเลยไง ไม่ดีเหรอ เราจริงจัง จริงใจ รักจริงหวังแต่งเลยนะ”  ทีมพูดทะเล้น เขารู้ว่าจ้ำม่ำก็รู้สึกดีกับเขาเหมือนกัน เขาจึงกล้าบอกผู้ใหญ่โดยไม่ปรึกษาจ้ำม่ำก่อน  เป็นไง..เซอร์ไพร์สไหมล่ะ


ในระหว่างที่ทีมกับจ้ำม่ำกระซิบคุยกัน ม๊าทีมกับแม่จันทร์ก็นั่งมองอยู่  ม๊าของทีมพูดอะไรบางอย่างกับแม่จันทร์ให้ได้ยินกันสองคนบ้าง แม่จันทร์ถึงจะสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่แต่ก็ไม่ได้ขัดอะไรและพยักหน้ารับกับคำพูดของม๊าทีม


“เอาล่ะตาทีม ตกลงลูกชอบหนูม่ำจริงๆใช่มั้ย” ม๊าทีมถามขึ้นทำให้ทีมและจ้ำม่ำผละออกจากกันเล็กน้อย


“ใช่ครับม๊า!” ทีมตอบแม่ตัวเองเสียงดังฟังชัด


“งั้นก็ดี ม๊าชอบความจริงใจของเรา ดีมากนะที่เรากล้ามาบอกม๊ากับแม่จันทร์เขาตรงๆ” ม๊าทีมพูดยิ้มๆ เธอไม่ได้เครียดอะไรเลย ออกจะรู้สึกดีด้วยซ้ำที่คนนั้นของลูกชายคือหมูม่ำ


“นมครับผมรักนมนะ และผมก็ขอรักลูกชายนมด้วยนะครับ” ทีมยิ้มให้แม่จันทร์และพูดออกไปอย่างไม่ขัดเขินเลยสักนิด


“นมก็รักคุณหนูค่ะ และนมก็รักเจ้าม่ำมากที่สุดเหมือนกัน”  คนเป็นแม่ อะไรที่เป็นความสุขของลูกเธอก็ไม่อยากขัดขวาง


“จ้ำม่ำ.. แม่ให้ลูกตัดสินใจทางเดินของลูกเอง แม่ไม่ว่าอะไรแต่แม่แค่ขอเวลา หนูเข้าใจแม่ใช่มั้ย”  แค่เห็นจ้ำม่ำนั่งหน้าแดงตัวแทบจะระเบิดเธอก็รู้แล้วว่าลูกชายตัวกลมของเธอก็คงชอบพอคุณหนูสุดแสบนี่เหมือนกันจ้ำม่ำขยับเข้าไปใกล้แม่จันทร์แล้วค่อยๆสวมกอด


“ฮะ.. ม่ำรักแม่มากนะฮะ แล้วก็..ชอบทีมมากเหมือนกัน”


หมับ!! ตึก! ตึก! ตึก!


“เฮ้ยทีม! อะไรเนี่ย”


“ตาทีม!/คุณหนู!”


“ผมขอตัวจ้ำม่ำแปปนึงครับ” พอได้ยินจ้ำม่ำพูดกับแม่จันทร์ว่าชอบตัวเองเหมือนกันทีมก็เข้าไปดึงตัวจ้ำม่ำพาวิ่งขึ้นบันไดไปทันทีท่ามกลางความตกใจของทุกคน ซึ่งคนที่หน้าตาตื่นที่สุดก็คือจ้ำม่ำ


ปึง!


เมื่อลากจ้ำม่ำมาถึงห้องนอน ทีมปิดประตูห้องอย่างแรง ก่อนที่จะ...


“อื้อ!” จ้ำม่ำตาโตเมื่อทีมประกบจูบลงมาอย่างเร็ว จ้ำม่ำเม้มปากแน่นเพราะยังตกใจอยู่ทีมก็ไม่ได้ต้องการจะรุกล้ำแต่อย่างใด ทีมผละออกก่อนจะกดริมฝีปากลงไปใหม่เน้นๆย้ำๆหลายๆที


จุ้บ.. จุ้บ.. จุ้บ..


“มันเขี้ยว อดใจไม่ไหวแล้วโว้ยยย!” ทีมตะโกนลั่นห้องแล้วก้มลงใช้จมูกโด่งหอมแก้มจ้ำม่ำฟอดใหญ่ก่อนจะฟัดแรงๆอย่างหมั่นเขี้ยว  จ้ำม่ำตอนนี้สติหลุดไปแล้ว  แขนขาไม่มีแรง หน้าเน้อร้อนผ่าวตั้งแต่โดนทีมจูบครั้งแรกแล้ว

***************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #54 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 16:47
    รวดเร็ว ฉับไว ดีแท้
    #54
    0
  2. #40 Beam-Bubi (@Beam-Bubi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 15:22
    โอ้ยย เขินแทนน้อง
    #40
    0
  3. #10 SUNYADA (@ChayadaNoyhuahat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:13
    สิบ สิบ สิบ ไปเลยจร้า
    #10
    0
  4. #4 คุณฮิกังบานะ (@raamin0) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:47
    แหมมมมมม​

    ออกตัวแรงแซงทางโค้ง​
    #4
    0