Chubby Love แฟนผมจ้ำม่ำ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,457 Views

  • 61 Comments

  • 330 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    38

    Overall
    5,457

ตอนที่ 8 : -08- คนเอาแต่ใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 641
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    7 ก.พ. 62


สามเดือนผ่านไป...

ในช่วงเวลานี้เป็นเวลาที่เด็กม.6หลายๆคนกำลังนั่งลุ้นระทึกอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ การประกาศผลสอบเข้าของหลายมหาวิทยาลัยทั่วประเทศ  ทีมกับจ้ำม่ำก็เป็นหนึ่งในนั้น จะได้เรียนในมหาลัยที่ใช่คณะที่ชอบหรือเปล่าตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับนิ้วชี้ของทีมเนี่ยแหละ เพียงแค่คลิกเดียวก็จะรู้ผลทันที จ้ำม่ำสะกิดแขนทีมยิกๆเร่งให้กดเข้าไปดูเร็วๆ

ตึกตัก...ตึกตัก...ตึกตัก

ทั้งทีมและจ้ำม่ำไม่เคยตื่นเต้นเท่านี้มาก่อนเลย

คลิก..

“เชี่ย!! เว็บล่ม! ฟวย” ทีมสบถอย่างหัวเสีย  ตื่นเต้นเก้อเลยแม่งเอ้ย

“ฟู่ว..เฮ้อ ไว้ตี2ค่อยดูละกัน”  จ้ำม่ำเอามือทาบอกพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ตื่นเต้นหัวใจแทบวาย ลุ้นจนจะฉี่ราดอยู่แล้ว หวังว่าตีสองเว็บคงใช้งานได้รื่นไหลนะ สงสัยตอนนี้คนคงดูเยอะพอสมควร

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาทีมกับจ้ำม่ำก็รู้สึกดีต่อกันมากขึ้นเรื่อยๆ เพียงแต่ว่ายังไม่มีใครเอ่ยปากบอกอะไรออกมา ด้วยเรื่องเรียนเรื่องสอบทำให้พวกเขายุ่งๆด้วยเลยทำให้ไม่ได้คิดเรื่องส่วนตัวในทางแบบนั้นกันสักเท่าไหร่ แต่ทีมก็ยังคงเต๊าะจ้ำม่ำอยู่อย่างสม่ำเสมอ เผลอไม่ได้เป็นฉวยโอกาส  ทีมคิดไว้แล้วว่าหลังจากพ้นเรื่องของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยผ่านไปได้แล้ว เขาจะคุยกับจ้ำม่ำจริงๆจังๆสักที  ถึงแม้ว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาจะมีเรื่องให้เครียดๆ แต่การมีอยู่ของจ้ำม่ำนั้นทำให้ทีมรู้สึกดี การได้อยู่ใกล้ชิดกัน ทำนู้นทำนี่ด้วยกันมันยิ่งทำให้ทีมมั่นใจว่าเขานั้นชอบจ้ำม่ำจริงๆหรือบางทีเขาอาจจะรักจ้ำม่ำไปเรียบร้อยแล้วก็ได้

“หมู.. มานี่หน่อยดิ” ทีมที่นั่งอยู่เก้าอี้ของโต๊ะคอมพยักหน้าน้อยๆเป็นเชิงเรียกให้จ้ำม่ำขยับเข้าไปหาทั้งที่จ้ำม่ำก็ยืนอยู่ข้างทีม ห่างออกไปไม่กี่ก้าวเอง ทีมติดเรียกจ้ำม่ำว่าหมูแล้ว นานๆครั้งถึงจะเรียกชื่อหรือจะเรียกก็ต่อเมื่อบทจะจริงจังเท่านั้น

“มีไรก็ว่ามาสิ อยู่ใกล้ๆเนี่ย”

“มาาาาาาาาา นะ” ทีมลากเสียงยาวในคำแรกส่งสายตาเป็นเชิงบังคับ แต่พอพูดคำสุดท้ายกลับทำหน้าทำเสียงอ้อนๆพร้อมกับส่งยิ้มหวานมาให้  จ้ำม่ำยู่ปากใส่ทีมแต่ก็ยอมขยับเข้าไปใกล้ๆ

หมับ!

ทีมดึงตัวจ้ำม่ำเข้าไปหาแล้วกอดเอวจ้ำม่ำเอาไว้พร้อมกับมุดหน้าซุกเข้ากับหน้าท้องอันแสนนุ่มนิ่ม

“ผอมลงป่ะเนี่ย” ทีมพูดเสียงอู้อี้เพราะเอาจมูกทิ่มไปที่พุงจ้ำม่ำอยู่  กลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วสำหรับการตอดนิดตอดหน่อยของทีม จ้ำม่ำขัดขืนจนขี้เกียจแล้วบอกเลย แต่ก็ใช่ว่าจะชินนะ ไม่ว่าจะโดนทีมกอดรัดกัดฟัดกี่ครั้งก็ยังเขินหน้าแดงอยู่ดี

“ผอมลงอะไรเล่า เหมือนเดิมแหละ อ้วนขึ้นด้วยซ้ำมั้ง” จ้ำม่ำตอบเพราะเขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองผอมลงหรือเปลี่ยนแปลงอะไร และก็ต้องเบือนหน้าหนีปิดบังแก้มแดงๆของตัวเองเมื่อทีมเงยหน้าขึ้นมามอง

“เราว่าผอมลงนะ กอดแล้วมันรู้สึกหลวมๆไงไม่รู้ เมื่อก่อนล่ะแน่นเชี๊ยะ” ทีมไม่ได้พูดว่านะแต่เขาพูดจริงๆ เขาเป็นคนกอดเขาย่อมรู้ดีกว่าใคร

“ถ้าผอมลงก็ดีสิ เราเองก็อยากหุ่นดีเหมือนคนอื่นบ้าง” จ้ำม่ำพูดยิ้มๆ ที่จริงเขาไม่ได้อยากเหมือนคนอื่นหรอก แต่ถ้าจะให้คนอวบอย่างเขามาหุ่นดีเลยก็คงไม่ใช่ชั่วพริบตาแน่ เพียงแต่ว่าเขาอยากมีสุขภาพร่างกายที่ดีเท่านั้น  คำพูดของจ้ำม่ำทำให้ทีมผละออกทันทีแล้วมองจ้ำม่ำด้วยสายตาเคืองๆ

“ไม่! ห้ามผอม เราไม่ให้หมูผอม ยิ่งจะขึ้นมหาลัยแล้วยิ่งไม่ได้ใหญ่เลย” ทีมพูดดุ จ้ำม่ำยืนเหวอไปนิดไม่เข้าใจว่าทีมมันโกรธอะไร แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรียนมหาวิทยาลัยแล้วห้ามผอม แต่ยังไม่ทันที่จ้ำม่ำจะถามอะไรทีมก็ลุกพรวดตรงดิ่งไปที่ประตูห้อง

“เป็นอะไรทีม! แล้วนี่จะไปไหนเนี่ย!”จ้ำม่ำถามอย่างตกใจปนงงๆ ทีมมันเป็นบ้า

“ไปเอาขนมขึ้นมาให้หมูกิน  จะขุนให้หมูกลายเป็นช้างเลยคอยดู!” ทีมหันมาตอบแล้วเปิดประตูวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

จ้ำม่ำเกาหัวแกรกๆ เดินไปส่องกระจกบานใหญ่ขนาดเท่าตัวคนที่ตั้งอยู่ข้างตู้เสื้อผ้าของทีมก่อนจะยืนหมุนไปหมุนมา บิดหน้าบิดหลัง  ผอมลงตรงไหนวะ*?*จ้ำม่ำคิดในใจ รูปร่างเขาก็เหมือนเดิมทุกประการ จ้ำม่ำเลิกชายเสื้อขึ้นเล็กน้อย แล้วใช้มือลูบพุงน้อยๆของตัวเอง

“จะว่าไปพุงก็ยุบลงนะเนี่ย” จ้ำม่ำพึมพำกับตัวเอง อาจจะเป็นเพราะว่าช่วงที่ผ่านมาเขาวุ่นอยู่กับการอ่านหนังสือแล้วก็เครียดๆ เลยทำให้เขาไม่ค่อยอยากอาหารสักเท่าไหร่  นี่แค่พุงยุบเองนะ ทีมมันยังเป็นขนาดนี้ แล้วถ้าเกิดเขาผอมขึ้นมาจริงๆทีมมันไม่ประสาทตายเลยเหรอ  ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่อยากให้เขาผอมนักหนา

“ม่ำ! คิดจะยั่วกันรึไง” เสียงเข้มของทีมพูดขึ้น เข้ามาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ จ้ำม่ำสะดุ้งนิดๆมือที่เปิดเสื้ออยู่ก็ปล่อยลง แล้วทีมเรียกชื่อแบบนี้แสดงว่าจริงจัง

“ยะ..ยั่วบ้าอะไรล่ะ  แล้วไหน..ได้ไรมากินบ้าง  ว้าวว เลย์รสเมี่ยงคำ ของโปรดเลยนะเนี่ย” จ้ำม่ำกลบเกลื่อนใบหน้าเห่อร้อนของตัวเองด้วยการเปลี่ยนเรื่องเดินเข้าไปหยิบห่อขนมจากมือทีมแล้วเดินไปนั่งกินที่โต๊ะคอมพลางเปิดดูนั่นดูนี่ไปเรื่อย  ทีมเองก็มองตามนิ่งๆไม่ได้พูดอะไร จ้ำม่ำเองก็ไม่รู้ว่าทีมคิดอะไรอยู่เหมือนกัน

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“นะครับนม  นะครับม๊า  นะคร๊าบบบบ” ช่วงเย็นของวัน ทีมกำลังออดอ้อนแม่นมกับแม่ผู้ให้กำเนิดของตัวเองอยู่

“ทำไมไม่พักหอในละลูก มันสะดวกดีไม่ใช่เหรอ” แม่ของทีมพูดขึ้นพลางลูบหัวทีมเบาๆอย่างรักใคร่

“แต่ผมอยากอยู่แบบส่วนตัวมากกว่าอ่า และที่สำคัญผมอยากให้หมูมาอยู่กับผมด้วย” ทีมพูดอ้อนออกมาอีกแต่ในประโยคนี้ทีมได้ดึงจ้ำม่ำเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย จ้ำม่ำที่นั่งอยู่ใกล้ๆหันมามองทีมทันที ก็ตอนแรกเขาไม่อยากจะมองไอ้เด็กปัญญาอ่อนมันอ้อนแม่เท่าไหร่  ทีมกับจ้ำม่ำสอบติดมหาวิทยาลัยที่ตัวเองหวังไว้ด้วยกันทั้งคู่ ทั้งสองเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันแต่คนละคณะ  และตอนนี้ทีมก็กำลังอ้อนแม่ขอให้ซื้อคอนโดให้อยู่ เขาต้องการอยู่ข้างนอกกับจ้ำม่ำสองคนเท่านั้น!

“อ่ะๆ เรื่องคอนโดป๊ากับม๊าตั้งใจจะซื้อให้เป็นของขวัญที่เราสอบเข้าได้อยู่แล้ว แต่เรื่องที่จะให้น้องมาอยู่ด้วยก็ต้องถามความสมัครใจของหนูม่ำเขาก่อนล่ะนะ” แม่ของทีมพูดขึ้นอย่างใจดี  เธอชอบเรียกจ้ำม่ำว่าหนูและเวลาพูดกับทีมจะเรียกจ้ำม่ำว่าน้อง เธอบอกว่าเรียกแบบนี้น่ารักดี

“ขอบคุณม๊ากับป๊ามากนะครับ แต่ยังไงหมูก็ต้องอยากอยู่กับผมอยู่แล้ว” ทีมกอดแม่ตัวเองอย่างดีใจและพูดออกมาอย่างมั่นใจในตัวเองแล้วหันมายักคิ้วข้างเดียวใส่จ้ำม่ำ

“ผมไม่อยากอยู่ฮะ ผมอยากอยู่หอในมากกว่า”  จ้ำม่ำพูดแทรกขึ้นทันทีทำเอาแม่จันทร์ที่นั่งฟังเงียบๆและแม่ของทีมหลุดขำออกมาเบาๆ ทีมหันมาแยกเขี้ยวใส่จ้ำม่ำแต่จ้ำม่ำกลับยักคิ้วใส่ทีมบ้างเป็นการเอาคืน

“ผมว่าแค่เรียนก็เหนื่อยมากพออยู่แล้ว ไหนจะต้องขับรถไปกลับ ต้องอยู่บนท้องถนนที่รถติดเป็นเวลานานๆอีก ถ้าอยู่หอในเอาเวลาเดินทางไปกลับคอนโดกับมหาลัยนี่นอนได้หลายตื่นเลยนะฮะ” จ้ำม่ำบอกไปตามที่คิด อยู่ที่ไหนมันก็เหมือนกันนั่นแหละ ขออยู่ที่สะดวกแถมประหยัดไม่ดีกว่าเหรอ

“ไม่! ยังไงก็ไม่! ไม่หอในเด็ดขาด!!” ทีมยื่นคำขาดปฏิเสธลูกเดียวจะว่าเขาเอาแต่ใจก็ได้ ถ้าอยู่หอในก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน เรียนก็เรียนคนละคณะ ถ้าต้องอยู่คนละหออีกเขาต้องลงแดงตายแน่ๆ ยังไงเขาก็ไม่มีวันยอมเด็ดขาด!!!

“ม๊าครับ ผมขอคอนโดที่อยู่ติดกับมอผมมากที่สุดนะ  แล้วก็.. ขอที่มีห้องนอนห้องเดียวด้วยนะครับ”


*******************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #53 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 16:44
    เจ้าเล่ห์มากๆๆๆ
    #53
    0