ตอนที่ 10 : -10- คืนแรกของเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 729
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    11 ก.พ. 62


วันย้ายเข้าคอนโด...


“หมู! ควรมาช่วยกันมั้ยล่ะ” ทีมยงโย่ยกหยกอยู่ในลิฟท์ที่ขณะนี้ประตูมันเปิดกว้างออกเมื่อถึงชั้นที่ต้องการ ปลายเท้าเขามีลังขนาดใหญ่ที่ไม่รู้ว่าจะยกคนเดียวไหวได้ยังไง ทีมตะโกนเรียกคนที่เดินหน้าหงิกนำออกไปจากลิฟท์ก่อนโดนที่ไม่สนใจเขาแม้แต่นิด


ไร้เสียงตอบกลับจากคนตัวอวบ ทีมถอนหายใจก่อนจะสูดลมเข้าไปใหม่ให้เต็มปอด รวบรวมแรงทั้งแรงยกลังขึ้นมาอย่างคนบ้าพลัง


“สู้เว้ย! ฮึบ!”  วันนี้ไม่ใช่วันแรกที่ทีมและจ้ำม่ำมายังที่แห่งนี้ หลังจากตกลง.. อย่าเรียกว่าตกลงเลย เรียกว่าจ้ำม่ำโดนทีมบังคับและมัดมือชกยังจะดีซะกว่า  จ้ำม่ำจำต้องอยู่คอนโดเดียวกับทีมอย่างเลี่ยงไม่ได้ เมื่อสองสามวันก่อนทางครอบครัวได้พากันขนของและมาตรวจดูความเรียบร้อยของห้องไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และวันนี้ วันที่ทีมกับจ้ำม่ำต้องย้ายเข้ามาอยู่นับจากนี้ ป๊าม๊าทีม แม่จันทร์เพียงแค่มาส่งที่หน้าคอนโดเท่านั้น ลังที่ทีมแบกอยู่นี่ก็เป็นลังใส่ของจุกจิกแต่ทว่าเยอะมากมายเป็นสิ่งสุดท้ายที่พวกเขาจะนำเข้าห้อง  ตอนแรกก็ช่วยกันยกเข้าลิฟท์ดีๆแต่พออยู่ในขณะที่ลิฟท์กำลังเคลื่อนตัวขึ้นชั้นบนไปยังเลขชั้นที่ต้องการ นิสัยกระล่อนกับปากพาซวยของทีมได้พูดประโยคหนึ่งที่ทำให้จ้ำม่ำหน้างอเป็นตูดเดินปั้นปึงออกจากลิฟท์โดยไม่ช่วยทีม และคำๆนั้นก็คือ... คืนนี้เสร็จพี่แน่หมูน้อย


จ้ำม่ำเดินเข้าห้อง กระแทกตัวลงบนโซฟาอย่างฮึดฮัด  เสร็จบ้าเสร็จบออะไรไอ้คนทะเล้น ไอ้คนนิสัยไม่ดี ไอ้บ้าทีมคนหื่น  นี่ไงเหตุผลหลักที่เขาไม่อยากอยู่ห้องเดียวกับทีม ตั้งแต่บอกชอบกันนี่รู้สึกว่าจะถึงเนื้อถึงตัวแทบจะตลอดเวลา แล้วยิ่งมาอยู่ด้วยกันแบบนี้เขาต้องเปลืองตัวเท่าไหร่ จะรอดถึงวันไหนยังไม่รู้เลย  เรื่องแบบนั้นจ้ำม่ำยังไม่พร้อมหรอกนะ ใช่ว่ารักกันชอบกันแล้วต้องมีอะไรกันเสมอไปเสียเมื่อไหร่ เอาจริงๆถึงจะรู้ความรู้สึกของกันและกัน ญาติผู้ใหญ่รับรู้แต่ทีมก็ยังไม่ได้พูดคำว่าขอเขาคบจริงๆจังๆเลยสักครั้ง พูดอยู่ได้ปาวๆว่าชอบเขารักเขา ไม่ใช่แค่เพื่อน แล้วไหนล่ะคำขอเป็นแฟนเป็นคนรักกัน ถึงมันจะเป็นแค่คำพูดแต่เขาก็ยังหวังอยากจะได้ยิน อย่างน้อยมันก็ช่วยยืนยันความสัมพันธ์เพื่อที่จะทำให้เขามั่นใจ


ตุบ!


“เฮ้อ! หนักว้อย เหนื่อยโว้ย! ... ใจร้าย ใจดำ” ทีมตามเข้ามาในห้องแล้ววางลังลงบนพื้นอย่างไม่เบามือเท่าไหร่ ทีมประชดประชันแถมมองค้อนสะบัดหน้าใส่จ้ำม่ำ  ทีมทำใส่ไปอย่างนั้นเองแหละ เขาแค่หมั่นไส้ลูกหมูตัวกลมๆที่นั่งจุ้มปุ๊กปากยื่นอยู่บนโซฟา  งอนอะไรเล่า ก็แค่พูดเล่นเองเหอะ


“หมูค้าบบ” เมื่อเห็นจ้ำม่ำไม่สนใจทีมก็เดินคอตกไปนั่งข้างๆแล้วเอาหน้าไปถูไถกับต้นแขนนิ่ม กะจะงอนคืนคนขี้งอนแต่ดันถูกคนขี้งอนงอนหนักกว่าเดิม เฮ้อ! ชีวิตไอ้ทีม ทำไมต้องมายอมให้ไอ้หมูตัวอ้วนด้วยก็ไม่รู้


“ฮึ้ย! ทีม หยุดเลยนะ ขยับไปห่างๆเราเลย” จ้ำม่ำเบี่ยงตัวหลบใบหน้าคมอันแสนซุกซนแล้วใช้มือดันหน้าทีมออกห่างอย่างสุดแขน


“พี่ทีมพูดเล่นน๊า หมูอย่างอนเก๊านะ โอ๋เอ๋ๆ” ทีมทำตัวทำเสียงแอ๊บแบ๊วใส่จ้ำม่ำ มามุกนี้ทุกที เวลาจ้ำม่ำงอนทีมชอบง้อด้วยท่าทางติ๊งต๊องแบบนี้ตลอด และมันก็ได้ผลแทบจะทุกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ก็เหมือนกัน จ้ำม่ำหลุดขำออกมาจนได้ ก็มันเข้ากันที่ไหนล่ะกับไอ้หน้าคมๆร่างใหญ่ๆแต่มาทำตัวเหมือนเด็กสองขวบแบบนี้ มันไม่ได้น่ารักเลยสักนิด


“คิก พอเลยๆ เลิกทำหน้าทำเสียงแบบนั้นได้แล้ว” จ้ำม่ำปล่อยมือออกจากหน้าทีม ทีมขยับมานั่งเบียดแล้วดึงมือจ้ำม่ำมาลูบเล่น มันนุ่มนิ่มดี ทีมชอบมาก


“หายงอนเราแล้วใช่มั้ย หมูอ่ะเข้าใจเราผิด ที่เราบอกเสร็จแน่หมายถึงคืนนี้เราช่วยกันเก็บของเสร็จแน่ๆ” ไอ้ขี้แถ! จ้ำม่ำหรี่ตามองทีม เชื่อได้แค่ไหนผู้ชายคนนี้ 


คอนโดแห่งนี้เป็นคอนโดที่ทีมวาดฝันไว้แทบจะทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นห้องนอนหนึ่งห้องเตียงเดี่ยวขนาดใหญ่ ภายนอกห้องนอนก็มีห้องครัว ห้องนั่งเล่น และมีอีกห้องว่างข้างห้องนอนแต่เล็กกว่า ทุกสิ่งทุกอย่างตามแบบฉบับคอนโดทั่วไป แต่ติดที่ว่าคอนโดนี้ไม่ได้อยู่ติดกับมหาวิทยาลัยที่พวกเขาเรียนแต่ก็นับว่าไม่ใกล้ไม่ไกล ขับขี่รถไม่ถึงชั่วโมง ก็ถ้าจะให้หาคอนโดที่อยู่ติดมอคงยาก ส่วนมากล้วนมีแต่หอพักทั่วไปของนักศึกษา ไม่ใช่คอนโดหรูหราอะไร จ้ำม่ำไม่ค่อยสบอารมณ์นิดหน่อยแต่ก็ไม่อยากทำให้ป๊าม๊าของทีมที่เดินเรื่องให้อย่างเป็นห่วงเป็นใยต้องลำบากใจ


เมื่อนั่งคุยนั่งเล่นกันได้สักพักทั้งสองก็พากันจัดห้องเอาของใช้ส่วนตัวเข้าที่เข้าทางอีกนิดหน่อยให้เรียบร้อย


ปึก!


“อย่างสุดท้าย..รูปคู่ เสร็จแล้ว!” ทีมวางกรอบรูปตั้งบนโต๊ะตัวเตี้ยข้างหัวเตียงก่อนที่จะกระโดดขึ้นไปนอนแผ่หลาบนเตียงกว้างขนาดคิงไซต์อย่างสบายอาอารมณ์  จ้ำม่ำลงอยู่บนพื้นเอนหลังพิงขอบเตียง มือก็หยิบครีมนู้นนี่ขึ้นมาดู จ้ำม่ำเหลือบไปมองสิ่งที่ทีมจัดการเป็นอย่างสุดท้ายแล้วแก้มกลมก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ


รูปคู่ของเขากับทีม คนในภาพทั้งสองคนยิ้มแย้มหัวเราะกันอย่างมีความสุขจ้ำม่ำเขย่งปลายเท้าเพื่อให้ตัวเองสูงเท่าทีมเพราะต้องการที่จะกอดคอทีมส่วนทีมเอื้อมมือมาดึงแก้มย้วยของจ้ำม่ำ เป็นภาพที่ทำให้คนมองรู้สึกดีและเขินได้ในเวลาเดียวกัน


“รูปคู่ของเรา.. ห้องนอนของเรา..สองคน” ไม่รู้ว่าทีมย้ายตัวเองจากกึ่งกลางของเตียงมาริมเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่ ทีมนอนคว่ำตัวขวางไปกับเตียงนอนกระดึ๊บๆหน้ามาชิดกับหลังของจ้ำม่ำก่อนที่จะพูดเสียงเบาชิดริมใบหูเล็กจ้ำม่ำสะดุ้งนิดๆเอียงหน้าไปหาทีมเล็กน้อยเพราะถ้ามากกว่านี้จมูกโด่งๆของทีมต้องฝังอยู่ที่แก้มเขาแน่


“ชอบมั้ย..” ทีมถามยิ้มๆแล้วถือวิสาสะเอาคางเกยไหล่มนของจ้ำม่ำ  จ้ำม่ำไม่รู้ว่าทีมถามถึงอะไร ชอบอะไร รูป... หรือว่าคนถาม... ถ้าจะให้ตอบก็ชอบมันทั้งสองอย่างแหละ แต่เรื่องอะไรที่จ้ำม่ำจะพูดมันออกไปล่ะ  ทีมเห็นจ้ำม่ำไม่ยอมตอบเอาแต่ก้มหน้างุดแอบอมยิ้มอยู่คนเดียวก็ยื่นมือไปเชยคางของจ้ำม่ำให้หันหน้ามามองตาเขา


“ขอจูบได้มั้ย..” ทีมพูดเสียงแผ่วเบา เขาอยากจะจูบ อยากกอด อยากหอมจ้ำม่ำตลอดเวลา  ใช่ว่าหื่นแต่จ้ำม่ำมันน่ารักเกินไปจนอดที่อยากจะฟัดไม่ได้  ทีมค่อยๆโน้มหน้าเข้าหาริมฝีปากบาง ใกล้จะจูบแล้ว  อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น!ถ้าจ้ำม่ำไม่เอามือนุ่มมาแทรกไว้ซะก่อน


“จะไปทำกับข้าวมื้อเย็นให้กินนะ รอแปป” พูดจบก็ลุกพรวดออกไปเลย ปล่อยให้ทีมค้างเติ่งอยู่อย่างงั้น เขาบอกตอนไหนว่าหิว เขายังไม่หิวข้าว ตอนนี้เขาหิวอย่างเดียวคือหมูม่ำ  ไอ้หมูนะไอ้หมู เลี่ยงให้ได้ตลอดแล้วกัน


จ้ำม่ำยืนใจเต้นหน้าแดงก่ำอยู่ในห้องครัว มือป้อมๆยกขึ้นกุมหน้าอกหน้าซ้ายที่ตอนนี้มันเต้นแรงแทบจะทะลุออกมา  เรื่องแบบนี้ยอมบ่อยๆไม่ได้ อ่อนข้อให้ง่ายๆไม่ได้ เดี๋ยวถ้าคนหื่นมันได้ใจแล้วเขาจะทำยังไง เขาต้องอยู่ที่นี่สองต่อสองกับทีมอีกนานนะ  ก็อาจจะจูบได้ หอมได้ แต่ห้ามบ่อย เพราะมันไม่ดีต่อใจเท่าไหร่! ใจจะวายเอานะสิ!


.

.

.


22.30 น.


ฟิ้ววว~


หมอนข้างลอยละลิ่วปลิวละล่องไปตกปลายเตียงเป็นรอบที่สี่


“โอ้ย!ทีม! อีกนานมั้ย เหนื่อยแล้วเนี่ย  จะนอนนน” จ้ำม่ำโวยเมื่อต้องตกจากเตียงไปเก็บหมอนข้างแล้วขึ้นมาบนเตียงใหม่แล้วลงไปใหม่อยู่อย่างนี้หลายรอบ  อาบน้ำมาตัวหอมๆสบายตัวเตรียมนอนตนตอนนี้เม็ดเหงื่อเริ่มผุดออกมาให้รู้สึกเหนียวตัวแล้ว  ก็ไอ้คนเรื่องมากข้างๆเขาเนี่ยมันไม่ยอมให้เอาหมอนข้างกั้นกลาง จ้ำม่ำเอามากั้น ทีมมันก็โยนทิ้ง โคตรกวนประสาทเลย


“ก็นอนสิ มาม่ะ” ทีมนอนตะแคงเท้าแขนข้างหนึ่งหันไปทางจ้ำม่ำแล้วตบหมอนของจ้ำม่ำเป็นเชิงให้มานอน


“เอาหมอนข้างกั้นไว้ ฝั่งนี้ของเรา ฝั่งนั้นของทีม ห้ามล้ำเส้น ห้ามทีมถูกเนื้อต้องตัวเรา เข้าใจ๋!” จ้ำม่ำกระแทกหมอนข้างลงที่เดิมแล้วสั่งๆๆทีมอย่างเสร็จสรรพ


“ไม่เข้าใจ” หัวรั้น หน้าหนา แถมยังเป็นมือปลาหมึกอีก


เพี๊ยะ!!


“ห้าม!” จ้ำม่ำตีหลังมือทีมที่อยู่ไม่สุขทำท่าปูไต่ข้ามหมอนข้างมาสะกิดขาอ่อนของเขา


“ใจร้ายว่ะ! จะนอนกอดคนที่ตัวเองรักนี่ไม่ได้เลยใช่มั้ย อยากเห็นเราขาดใจตายใช่มั้ยล่ะ” ทีมแสร้งงอนบ่นอุบอิบแล้วสะบัดหนี สะดีดสะดิ้งกว่าตอนเย็นที่มันทำอีก


“ถ้ามันจะขาดใจตายเพราะเรื่องแค่นี้ก็ให้มันรู้ไป! เพราะยังไงก็ไม่ได้ มันยังไม่ถึงเวลา!” พูดจบร่างอวบก็เดินไปปิดไฟทันที เปิดไว้แค่ไฟห้องน้ำเท่านั้น


“ก็มันไม่ใช่เรื่องแค่นี้สำหรับเรานิ” จ้ำม่ำกลับขึ้นมานอนบนเตียงก็ยังได้ยินทีมบ่นไม่เลิก เขาแค่อมยิ้มขำแล้วหลับตาลง  แม้จะมีหมอนข้างกั้นแล้วมันจะช่วยอะไรได้บ้าง ในเมื่อเขานอนด้วยกัน เตียงเดียวกัน ใช้ผ้าห่มผืนเดียวกัน วัดใจทีมหน่อยเป็นไง


คืนแรกของเราสองคน...



*******************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #55 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 16:52
    555 เล่นตัว
    #55
    0
  2. #12 TEAMINz (@TEAMINz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:40
    รอออออ
    #12
    0