Chubby Love แฟนผมจ้ำม่ำ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,455 Views

  • 61 Comments

  • 331 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    36

    Overall
    5,455

ตอนที่ 11 : -11- ผลัดกันเจ็บ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 588
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    13 ก.พ. 62



กลางดึก... บรรยากาศเงียบสงัดได้ยินเพียงเสียงลมหายใจและเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานอยู่เท่านั้น


“อึ่ก!” แต่จู่ๆก็เกิดเสียงๆหนึ่งดังขึ้น มันมาจากหนึ่งในสองคนที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกัน


“ซี๊ดดด.. ม่ำ..” เสียงทุ้มครางแผ่วราวกับว่ากำลังถูกทำให้ทรมาน


ปึก!


“ซี๊ดดดด”


อีกแล้ว...


ปั่ก!


“อึ่กก!”


นั่น! ยัง...ยังไม่หยุดอีก


ตุ้บ!


“โอ้ย! ทนไม่ไหวแล้วเว้ย!”


พรึบ!!


ทีมลุกพรวดแล้วเอื้อมมือไปเปิดไฟของโคมไฟที่ตั้งอยู่โต๊ะข้างหัวเตียงทันที


“อื้อออ!ทีม.. เปิดไฟทำไม เราจะนอน~” จ้ำม่ำงัวเงียปรือตาขึ้นมามองเมื่อรู้สึกถึงแสงไฟสว่างที่แยงเข้าตา  ที่จริงแค่แสงจากโคมไฟมันคงไม่ทำให้รู้สึกตัวหรอกแต่ไอ้แรงที่มันกระทบกระเทือนจากร่างกายเขานั่นแหละทำให้เขารู้สึกตัว  จ้ำม่ำมองทีมที่นั่งหน้าบูดหน้าบึ้งอยู่


“ถามตัวเองก่อนมั้ยหมู.. เป็นคนกั้นอาณาเขตเป็นคนสั่งห้ามนู่นห้ามนี่ ห้ามไม่ให้ถูกเนื้อต้องตัวแท้ๆแต่ตัวเองดันมาโดนเรา และไม่ได้ถูกเนื้อตัวธรรมดาด้วยนะ ทั้งฟาด! ทั้งเตะ! ทั้งกระแทกกระทุ้ง!” ทีมพูดอย่างหงุดหงิดนิดๆ กว่าจะทำใจให้หลับได้ พอกำลังเคลิ้มๆดันถูกไอ้ลูกหมูประเคนท่อนแขนและบาทาให้จนเขาเจ็บ จุก เสียดไปหมด


ทีมหน้ามุ้ยลูบท้องตัวเองป้อยๆ เจอท่อนแขนมหาประลัยเข้าไป จะซิกแพคเซเว่นแพคหรือขนาดเท็นแพคก็ยังช่วยอะไรไม่ได้  นี่พูดเลย จ้ำม่ำยังงงขี้ตาอยู่ไม่ค่อยสนใจคำต่อว่าจากทีมสักเท่าไหร่แต่ก็พอรู้ๆอยู่ว่าตัวเองทำผิด  จ้ำม่ำยิ้มแห้งๆให้แล้วยื่นมือไปดึงแขนทีมให้ลงมานอนข้างๆ และที่สำคัญมันใกล้กว่าเดิม ตอนนี้หมอนข้างมันปลิวหายไปไหนแล้วไม่รู้


งั้นกอดเราเอาไว้นะ ทีมจะได้ไม่เจ็บ”  จ้ำม่ำพูดเสียงแผ่วแล้วหลับไปทั้งอย่างนั้นเลย ปล่อยให้ทีมอึ้งใจเต้นโครมครามอยู่คนเดียว  อ่อยแบบไม่รู้ตัวสินะ


“อนุญาตแล้วนะหมู”  ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ จะเพราะเมาขี้ตาหรือมึนๆอึนๆจากการนอนมันก็ถือว่าเป็นเรื่องดีของทีม ไม่ใช่แค่ดีสิ ดีมากเลยแหละ จะกอดแนบอกไว้ทั้งคืนเลยคอยดู


ฟอดดดด~


“ชื่นใจเว้ยย! ฝันดีแน่กู  สวรรค์..สาหวานนน~”  ทีมกอดจ้ำม่ำไว้หลวมๆเพราะกลัวว่าร่างอวบจะอึดอัดก่อนจะหอมหัวทุยแรงๆสูดเข้าเต็มปอดแล้วยิ้มหวานเพ้อเหมือนคนบ้า  ใจจริงก็อยากทำมากกว่าหอมหัวนะแต่เอาไว้ก่อน เพิ่งเริ่มต้นต้องค่อยๆเป็นค่อยๆไปวันข้างหน้าและวันต่อๆไปยังมี  ช้าๆได้พร่าเล่มงาม เหมือนอย่างคืนนี้เขาก็ไม่คิดว่าตัวเองจะได้นอนกอดจ้ำม่ำในที่สุด  เกิดเป็นไอ้ทีมนี่มันฟินดีจริงๆ



เช้าวันรุ่งขึ้น..


คิดว่าจะเห็นฉากมุ้งมิ้งฟรุ๊งฟริ๊งตอนตื่นนอน ปลุกกันแบบหวานๆ เหอะ! ไม่มีหรอก ที่ทีมบอกว่าจะกอดจ้ำม่ำไว้แนบอกไว้ทั้งคืนนั่นดูเหมือนว่ามันจะผิดคาดไปเล็กน้อย ทีมกอดจ้ำม่ำอยู่ประมาณสองชั่วโมง หลังจากนั้นทีมก็หลับสนิทและก็ถูกจ้ำม่ำยันให้ออกห่าง จ้ำม่ำไม่รู้เรื่องอะไรหรอก เขารู้แค่ว่าอึดอัดเท่านั้น นึกว่ามีหมอนข้างขนาดใหญ่มาเบียดตัวเองก็เลยถีบออกให้สิ้นเรื่องสิ้นราว


จ้ำม่ำตื่นก่อนทีมก็เห็นว่าทีมนอนอยู่ที่ของตัวเองอย่างดิบดี  ใบหน้าน่ารักยิ้มน้อยๆเมื่อรู้ว่าทีมรักษาสัญญาที่ว่าจะไม่ล้ำเส้นกัน  จ้ำม่ำจำไม่ได้สักนิดว่ากลางดึกตัวเองได้อนุญาตให้ทีมนอนกอดและที่ทีมกลับมานอนที่ก็เพราะฝีเท้าของตัวเอง คนที่มีสติไม่ครบถ้วนนี่มันช่างอันตรายจริงๆ


วันนี้หยุดอีกวันหนึ่ง พรุ่งนี้ก็เปิดเรียนแล้ว จ้ำม่ำกะว่าวันนี้จะเข้าไปมหาวิทยาลัยสักหน่อย  จะไปเดินสำรวจไปดูลาดเลาหลายตึกหลายอาคารให้ทั่วมอ ตรงไหนที่ยังไม่เคยไปก็จะไปให้รู้ไว้ ก็คนมันว่างอ่ะ เดินเยอะๆจะได้ออกกำลังกายไปในตัว สายป่านนี้คุณหนูทีมยังไม่ตื่นเลยคิดดู จ้ำม่ำเตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว กินก่อนไปแล้วด้วย ตอนแรกว่าจะชวนทีมไปมหาลัยด้วยกันแต่ดูท่าว่าคงอีกนานกว่าคุณท่านจะเสด็จออกจากห้องนอน จ้ำม่ำกลัวรถติดเลยตัดสินใจว่าจะไปคนเดียว  เอ้อ.. ทีมมีรถขับแล้วนะ ไม่ใช่แค่แมงกาไซค์แต่เป็นเบนซ์ล่ะ ม๊าทีมให้คอนโดเป็นของขวัญ ส่วนป๊าทีมให้รถยนต์


โอ้..คนมีตังค์นี้..


ส่วนของเขา แม่จันทร์เลี้ยงหมูกระทะชุดละ200 เป็นรางวัลที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แหละ ไม่อยากจะคุย นี่อาหารสุดโปรดเลยนะแต่คุยไปแล้ว  ตอนนี้ก็ควรออกไปมอได้แล้ว จ้ำม่ำหยิบสมุดโน้ต ปากกา กระเป๋าตัง และโทรศัพท์ใส่ในกระเป๋าเป้ใบขนาดพอดี ของก็ไม่ได้มีเยอะแยะแต่จ้ำม่ำชอบสะพายเป้ 

.

.



มหาวิทยาลัยรัฐบาลแห่งหนึ่ง


ฟิ้ววว~  พลั่ก!!!


เสียงวัตถุปริศนาที่ลอยอยู่ในขณะนี้ไม่ใช่หมอนข้างกันแสนนุ่มนิ่มแบบเมื่อคืน แต่มันเป็นลูกกลมๆแข็งๆ มันลอยมาอย่างเร็ว แรง แล้วหยุดลงเมื่อมันกระทบเข้ากับช่วงบนของใบหน้าร่างอวบอย่างจัง จ้ำม่ำเดินลัดเลาะอยู่ข้างสนามบอล เมื่อโชคร้ายมาเยือนก็เกิดความซวยโดยไม่สามารถหลบหลีกได้ เหมือนกรรมติดจรวดเมื่อคืนจ้ำม่ำทำให้อีกคนเจ็บตัว วันนี้มีคนทำให้จ้ำม่ำเจ็บตัวบ้าง ต่างกันที่สำหรับทีมมันเป็นความเจ็บที่ก่อให้เกิดโชคดี แต่จ้ำม่ำมันเป็นความโชคร้ายที่ก่อให้เกิดความเจ็บ


“อื้อ! อิไต..” จ้ำม่ำเอามือกุมหัว ร้องครวญครางว่าเจ็บเป็นภาษาญี่ปุ่น เคยเรียนมาก็ต้องนำมาใช้บ้าง


“เห้ยน้อง! เป็นไรมากป่าว โทษทีว่ะๆ”  ผู้ชายหุ่นกำยำคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาจ้ำม่ำก่อนจะยื่นมือมาลูบหน้าผากที่มีรอยแดงเป็นปื้นอย่างเบามือ


“เอ่อ.. ไม่ได้เป็นไรมากหรอกฮะแค่มึนนิดหน่อย” จ้ำม่ำผละหน้าออกห่างจากมือชายหนุ่มเพียงนิดแล้วตอบออกไปเขาคิดว่าคงเป็นรุ่นพี่คณะใดคณะหนึ่งในมหาลัยเขาแน่ๆ


“พวกพี่ขอโทษจริงๆนะที่เล่นกันไม่ระวัง เลยทำให้น้องต้องมาเจ็บตัวแบบนี้”


“ฮะ..งั้นผมขอตัวก่อนนะ” จ้ำม่ำพูดยิ้มๆ เขาไม่ได้โกรธเคืองอะไรรุ่นพี่หรอก มันเป็นอุบัติเหตุ เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหนุ่มรุ่นพี่ก็ขอกลับไปเล่นบอลกับเพื่อนต่อจ้ำม่ำกำลังจะก้าวขาเดินแต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีเสียงเรียกดังเข้าโสตประสาทหู


“ทำไมเดินไม่รู้จักดูลูกบอลเลยล่ะน้องจ้ำม่ำ” เสียงทุ้มดังมาจากบนแสตนริมสนาม จ้ำม่ำเงยหน้ามองแล้วขมวดคิ้ว  ใครกันผู้ชายคนนั้น...


“คุณ รู้จักผมด้วยเหรอฮะ” จ้ำม่ำทำหน้างง เอียงคอถามอย่างสงสัย


“ไม่รู้จักหรอก  เห็นหุ่นจ้ำม่ำก็เลยเรียกแบบนั้น” ผู้ชายหน้าหล่อคนนั้นตอบ จ้ำม่ำทำหน้าถึงบางอ้อ ส่งยิ้มบางๆให้แล้วหันกลับมาเดินต่อไม่ได้สนใจพูดคุยอะไรกับผู้ชายคนนั้นอีก


น่ารักดีแฮะ


.

.

.


ไลน์~


ไลน์..


ไล!!


ล๊ายยยย!!!!!


เสียงไลน์จ้ำม่ำดังอยู่ต่อเนื่องเมื่อเจ้าของไม่มีทีท่าว่าจะหยิบขึ้นมาดู แต่เหมือนเสียงแจ้งเตือนสุดท้ายมันจะสื่อให้รู้ถึงอารมณ์ของคนส่งได้เป็นอย่างดี แค่เสียงไลน์ยังเหมือนบังคับข่มขู่ให้เปิดอ่านอ่ะ


TEAM :: อยู่ไหน! หายไปไหนทำไมไม่บอก!

TEAM :: คนเป็นห่วงนะเว้ยไอ้หมู จะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ย

TEAM :: กลับมาพ่อจะตีให้ก้นลายเลย!!

TEAM :: นับ1-3ต้องตอบ! ให้เวลา30นาทีต้องกลับมาถึงคอนโด!!!  ณ บัด นาว


จ้ำม่ำอ่านไลน์ที่ทีมส่งมาก็ต้องส่ายหัวแล้วถอนหายใจเบาๆ ไอ้บ้านี่มันบ้าจริงๆ โน้ตก็เขียนแปะบอกไว้แล้ว ไม่ดูหรือยังไง โวยวายอยู่ได้ ปล่อยให้คลั่งตายซะดีไหม  จ้ำม่ำกำลังจะพิมพ์ตอบแต่ก็มีอีกข้อความเด้งขึ้นมาใหม่


TEAM :: อ่านแล้วเหรอ... โล่งอกที่ไม่ได้เป็นอะไร  รีบกลับมาหาสามีนะครับ รู้มั้ยว่าเราคิดถึงหมูมากเลย


สามีบ้าบอคอแตกอะไรเล่า! นี่หน้าแดงเพราะโดนลูกบอลอัดหน้าหรือเพราะไอ้ข้อความจากคนบ้าๆเมื่อกี้กันแน่นะ



*****************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #56 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 16:58
    มีคนปิ๊งน้องจ้ำม่ำแล้ว
    #56
    0
  2. #14 parn and pop (@parn_pop) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:47
    สนุกมากกกกก ก.ล้านตัว
    สู้ๆนะคะ นักเขียน
    #14
    0